Familie maakt t soms lastig..

6 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
IrishCoffee
afbeelding van IrishCoffee
13 aug 2017 - 00:17
Familie maakt t soms lastig..

Hoi allemaal,

Ik wil hier even graag van me afschrijven, want ik weet niet zo goed wat ik met sommige mensen om me heen aan moet..
Momenteel ben ik 17 weken zwanger van een tweeling. Nu is mijn moeder al vanaf t eerste moment geobsedeerd te noemen door mijn zwangerschap. Ze bemoeit zich werkelijk overal mee.. hoe we de kinderkamer gaan inrichten, wat ik allemaal volgenas haar en wel en niet mag, namen, echo's, als ik niet meteen na de afspraak bij de gyn verslag doe wordt ik gestalkt via whatsapp etc. Met 10 weken begon ze al met welke zeep ik mn kind (toen dachten we nog dat t er 1 was..) zou gaan wassen en vorige week hebben we t geslacht ontdekt toen was t toppunt bereikt. Paar dagen ervoor had ze nog gezegd dat als we t geslacht niet bekend zouden maken we ook niets meer van haar zouden krijgen. Daarop geantwoord met dat we dan de 'rotzooi' zelf wel zouden kopen. Daarna was ze verontwaardigd. Maar we wilden t al gewoon bekend maken, dus dat was het probleem niet. Na onze echo wisten we dat t 2 meiden zijn, hartstikke leuk. Nadat we t aan mijn ouders hadden verteld, begon ze af te dwingen dat we t de rest vd familie ook maar moesten vertellen, want ze vond t zo leuk dat ze haar mond toch niet zou kunnen houden. Toen ik voor de gein zei (inmiddels wel ook echt wat geirriteerd) dat we daar nog even mee wilden wachten, werd ze boos. Ze kon geen garantie geven dat ze haar mond zou houden... bij mij kwam de stoom uit mn oren natuurlijk. Toen we naar huis gingen zei ze nogmaals: En zet het in de familie app he?!?! Grrr.. hier met opzet nog een dikke dag mee gewacht.
Daarnaast is mijn schoonfamilie alleen maar negatief over t verloop vd zwangerschap en zij menen dat allebei de kindjes elk moment van alles kunnen gaan mankeren. Mn schoonzusje zei toen we een kinderwagen kochten letterlijk: 'Dapper dat jullie dat nu al doen, bij een tweeling gaat er zo vaak nog 1 dood. En dan zit je met het spul te kijken..' serieus?! Mn schoonvader en moeder zeggen bij alles: De kinderen zijn er nog niet hoor.. als alles maar goed blijft gaan.. En mn andere schoonzusje heeft vandaag uitgesproken (laatste echo was een vervroegde 20 weken echo ivm 1 iets kleinere baby) dat de kans op een 'gehandicapt kind' (zoals zij dat zegt..) echt nog wel aanwezig is en dat ik dat toch wel maar goed in mijn achterhoofd moest houden, voor we ons er teveel op gingen verheugen dat alles maarzo goed was.. Tuurlijk snappen wij ook dat t allemaal nog erg kwetsbaar enzo is, maar om nu constant met zulke gedachten de komende maanden nog door te moeten?!?! Nee dank je wel.. Bij de echo was alles goed, dus gaan wij hier ook van uit. Van vriendlief mag ik hier niets van zeggen, die is erg close met zn familie. Alleen ik erger me groen en geel en wil de mensen t liefste ontlopen, als ik toch telkens alleen negatieve verhalen krijg en bijvoorbeeld niet blij mag zijn na een goede echo, omdat er nog zooooooveel mis kan gaan volgens hen.
Heel pleidooi.. sorry heb t idee dat ik wat overkom als een zeur. Maar ik ben zo benieuwd of er meer mensen zijn die hier ervaring mee hebben en tips hoe hier mee om te gaan?? Ik vind t zo lastig, want ik wil mn familie ook niet afvallen.. :(

Groetjes

Dingo
afbeelding van Dingo
16 aug 2017 - 11:20

Gefeliciteerd met je tweelingzwangerschap! wat super leuk en spannend zeg, twee kindjes.

Persoonlijk denk ik dat je wat meer grenzen moet gaan stellen, wat meer gaan aangeven wat jij wel/niet acceptabel vind. Jullie zijn de personen die belalen wat je wel of niet deelt met anderen hoe moeilijk dat voor een ander ook is. En risico's begrijpen jullie ook wel daar hoef je niet continu aan herinnerd te worden. Probeer in beide famillies aan te geven dat jij je hier niet prettig bij voelt en dat jullie ook gewoon willen kunnen genieten van dit mooie wonder van een tweelingzwangerschap. Probeer duidelijk aan te geven dat ze echt wel op de hoogte gehouden worden, maar dat jullie dat wel op jullie manier doen.

Zelf ben ik zwanger van ons tweede kindje en vandaag uitgerekend. Maar ook in mijn famillie heeft iedereen daar zijn problemen mee. Hoe kun je nu in augustus uitgerekend zijn?! we hebben al zoveel verjaardagen, als je maar NIET op 14 aug bevalt of op de 20/21 of ertussen in. Dat is allemaal zo lastig en vervelend. En na 21  augustus zijn wij (mijn ouders) op vakantie dus ook niet daarna en het had ook niet te vroeg gemogen, want dat was ook lastig... kortom geen enkele dag komt in mijn famillie uit. En daar worden we continu aan herinnerd, hoe vaak we ook zeggen: dat hebben we zelf niet in de hand, de kleine komt wanneer deze er klaar voor is en niet anders. Zou er graag nog achteraan willen zeggen, je hoeft straks niet langs te komen als het je niet uitkomt, maarja dat is ook alweer zowat. Je wilt ook geen ruzie. En dat willen jullie natuurlijk ook niet, probeer samen met je partner een voor jullie fijne manier te vinden hoe jullie het graag zien en dat je alle negatieviteit en opdringerigheid niet leuk/prettig vind.

Heel erg veel succes en geniet van je tweeling

sams-1296435
afbeelding van sams-1296435
15 aug 2017 - 23:58

Allereerst GEFELICITEERD!! Ik ben zelf nu 21 weken zwanger van twee jongens!

Hier is het op een andere manier.
Mijn ene zusje met wie ik altijd heel hecht was heeft weinig tot geen interesse. Mijn vader denkt dat er een soort jaloezie heerst.

Met mijn schoonfamilie is het contact sowieso al minder. maar krijg ik opmerkingen als 'je zit nog aan het begin' als ik pijnlijke steken heb in Mn buik of bekken. Mn buik is net groot als bij Mn dochter met 32 weken.
Ze snappen naar mijn idee soms niet dat dit toch zwaarder is.
Ik luister half, ik heb door andere dingen al een flinke afstand genomen van ze en dat komt nu vrij goed uit.

Ik heb op een punt gewoon besloten dat het draait om mijn gezin en niet om hen. Als ze deel willen uitmaken van ons prima maar tot zo ver!

Jij moet er nu voor waken dat je wel kan genieten van JOUW zwangerschap! Het is niet je moeders zwangerschap! En ja er kleven risico's aan onze zwangerschap maar hoe vaak gaat het wel goed?! Genoeg!!
Geef aan dat je je meer dan hun bewust bent van de risico's, dat je het erg op prijs zou stellen als ze positiever doen & dat ze het anders maar voor zich houden.
En je moeder: praat met haar, geef aan dat je weet dat alles goed bedoeld is en dat je haar enthousiasme snapt maar dat het je overweldigd en je het gevoel geeft dat het niet jouw zwangerschap is, dat je die gewoon op jouw manier wilt invullen.

andr
afbeelding van andr
14 aug 2017 - 19:40

Hoe was/is de relatie met je moeder buitenom de zwangerschap? Als ik naar mezelf kijk ben ik door de hormonen ook wat gevoeliger voor meningen en opmerkingen van anderen, vooral die van mn moeder... daardoor zie ik dingen ook weleens verkeerd. Ik heb het weleens opengegooid in een gesprek. Dat ik alles wat negatief opvat en hoe zij soms dingen bedoeld. Misschien kan je dat ook eens proberen?

Fraggle2511
afbeelding van Fraggle2511
14 aug 2017 - 09:35

Ik denk ook dat je iets meer grenzen moet stellen. Erg moeilijk als het om (schoon)familie gaat, maar wel erg belangrijk. JIJ bent degene die zwanger is, dus jij bepaalt wat anderen mogen weten, wanneer ze dat mogen weten en hoe ze het te weten komen. Niet je moeder. En als je schoonfamilie zo negatief doet, hoef je daar echt niet naar te luisteren. Als vriendlief erg close is met zijn familie, dan gaat hij toch lekker in zijn eentje? Als je niets mag zeggen over hun gedrag, dan mag je toch zeker wel op een andere manier bepalen hoeveel je jezelf blootstelt aan dat soort opmerkingen. "Ga maar alleen, ik heb nu echt de energie niet voor die negativiteit" zou een goed genoege reden moeten zijn om zelf iets anders te gaan doen waar je wél blij van wordt.

Je wordt geleefd door je familie als je geen grenzen stelt. En na de geboorte van je kindjes wordt dat alleen maar erger als je niet nu al begint met duidelijk maken wat gewenst gedrag is en wat niet. Het kan zijn dat de familie niet blij is met de nieuwe grenzen, maar je moet écht je poot stijf houden als je straks nog gezellig bij ze over de vloer wil komen zonder je kapot te ergeren.

Mijn schoonmoeder vond zelf dat ik te weinig deelde over mijn zwangerschap, maar ik had gewoon weinig te melden omdat alles op rolletjes liep. Ze wist evenveel als mijn eigen moeder, hooguit met een beetje vertraging omdat ik het mijn eigen moeder eerder wilde vertellen. Toen moest ik ook gewoon zeggen dat er weinig te melden viel, geen nieuws is goed nieuws, en als er iets belangrijks was zou ik het melden. Ook heb ik duidelijk moeten maken dat ik niet gesteld was op vragen of opmerkingen over mijn gewicht ("goh hoeveel ben je al aangekomen?"), of andere zaken die in principe alleen van belang zijn voor de verloskundige, en dat we niet bekend zouden maken wat het geslacht was van ons kindje tot het geboren was. Daar waren ze ook niet blij mee, maar door het heel duidelijk te maken, waren we toch in staat om het gezellig te houden. Natuurlijk bleven ze af en toe wel vissen naar het geslacht, maar dat was vooral grappig omdat ze het heel omslachtig probeerden te doen en echt hoopten dat we per ongeluk "hij" of "zij" zouden zeggen.
Het duidelijk maken van de grenzen en het laten weten wat we wel of niet waardeerden heeft er écht voor gezorgd dat alles stukken beter ging. Ik kon met redelijk plezier langsgaan (ik moest wel in mijn achterhoofd houden dat de hormonen alles erger doen lijken), en voordat de kleine was geboren, was al duidelijk waar mijn grenzen lagen en hier hebben ze zich netjes aan gehouden.

Kortom, grenzen stellen, je poot stijf houden en zoeken naar praktische oplossingen, maar vooral ook je humor gebruiken en in je achterhoofd houden dat ze waarschijnlijk niet beter weten. Ze zijn zelf ook betrokken bij je kindjes op hun eigen manier, maar ze moeten weten dat als puntje bij paaltje komt JIJ de moeder bent en JIJ dus beslist wat er acceptabel is of niet als het gaat om jouw zwangerschap en kindjes.

Succes!

Hennetje1988
afbeelding van Hennetje1988
13 aug 2017 - 10:06

Ik persoonlijk denk dat je echt wat meer van je af moet gaan bijten. Jouw kindjes jouw buik jouw huis jouw regels. Ik kan me voorstellen dat je zwangerschap niet leuk is zo terwijl er 2 wondertjes in je buik groeien.

Verder het gesprek aan gaan met beide partijen dat hoe lief de zorgen en enthousiasme ook bedoeld is, dat jullie zelf bepalen of je iets naar buiten brengt en wanneer. En dat je begrijpt dat er risico's zijn, maar ook dat de echo's uitwijzen dat het goed gaat met de kindjes. En vertel vooral ook dat je er mee zit hoe er met jouw zwangerschap om word gegaan. Je niet het gevoel hebt en krijgt te kunnen genieten. Succes ermee en GENIET van je 2 kleine wondertjes