wat moet ik nou ...

12 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
babyluck
afbeelding van babyluck
22 sep 2009 - 21:48
wat moet ik nou ...

hoi allemaal,

ik zit met een groot dilemma! De papa van Lisa en ik zijn al een jaar uit mekaar maar door gezeik met woningbouw stichting nog steeds in 1 huis wonend! En ik zelfs de woning opeisend op dit moment via advocaat/rechtbank.
Na alle vele verwijten (over en weer) scheldpartijen (die niet door de beugel kunnen) ziet hij ineens in dat hij ontzettend verkeerd bezig is geweest.
Ik heb nu een houding van stik er maar in! en laat ook geen enkele emotie wat omtrent hem zien en toe.
Nou wordt ik dus "bestookt" met smsjes en emails met alle woorden die ik vorig jaar had willen horen! Nu staat hij wel ineens open voor een 2e kindje (iets wat ik dolgraag wil!) en nou staat hij wel ineens open voor relatie therapie ect. ect.

Afgelopen vrijdag heeft hij zijn apparatuur gepakt en zo en gezegd dat hij wegging ..... ik heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg blij en opgelucht (en kwamen zelfs emoties los! ) en sindsdien krijg ik dus die smsjes en emails ..... maar ik heb voor mezelf zoiets van ja weet je L. het is te laat ......

maar is het nou wel echt te laat ? is het niet mijn rigide houding wat betreft hem die nu spreekt? Aan de andere kant geef ik nog heel veel om hem ..(we hebben wel een kind samen! en voor deze crisis hadden we nooit ruzie (tja woorden maar ja wie niet) en was het altijd leuk en gezellig en hadden we super veel lol)

Moet ik nou niet nog 1 x vechten ? ik blijf zowiezo NIET voor Lisa bij elkaar dat is me wel duidelijk......maar ik wil het ook niet zomaar opgeven. En ik weet nou niet meer of ik het opgegeven heb omdat hij ook zon starre houding had (ik weet wel waar die koppigheid van Lisa vandaan komt hoor) maar aan de andere kant heeft hij me zo gekwetst dat ik het ook niet meer vertrouw.

wat is jullie mening hier over ? (die van Titsia, Marla en SOnja weet ik whahahhahahahahhaha)

Monique83
afbeelding van Anoniem
14 okt 2009 - 14:12

Hoi Ineke,
Wat goed dat je je verhaal hier van je afschrijft, als ik het zo lees krijg ik een brok in mijn keel, wat een moeilijke beslissingen allemaal. Maar volgens mij is dit uiteindelijk veel beter is voor je dochter dan leven in een huis vol spanning tussen pappa en mamma, want dat voelt ze ook echt wel. Dus probeer je niet schuldig te voelen, als Lisa straks ziet dat jij beter in je vel zit zal ze zich vanzelf daaraan gaan optrekken!
Heel veel sterkte de komende tijd!
Groetjes, Monique

babyluck
afbeelding van babyluck
12 okt 2009 - 23:01

zo eindelijk tijd (en zin) om te reageren ...dank jullie wel voor de tips en reacties.


Hier is inmiddels sinds gisteren heel wat verandert. Hij heeft zijn spullen gepakt en is naar zijn ouders gegaan. ................Lisa hebben we het samen verteld en die reageerde heel nonchelant van oh ....maar wel direct een slokkie borst willen (doet ze altijd als ze verdrietig is en of zich gespannen voelt.) Na een anderhalf uur ging ze met haar vader weg naar opa en oma. Daar was ze erg stilletjes ...maar ze was vrijdag flink gevallen met een vermoedelijke hersensschudding (ze had ineens hoofdpijn zaterdag dus maar contact gehad met hap...ze is verder ok hoor) en staarde wat voor haar uit.
Thuis zijn we nog als "gezin" gaan eten met elkaar en nog even verstoppertje gedaan dus dikke pret. En toen brak het moment aan van afscheid nemen, god me hart brak ...papa niet weg gaan hier blijven zei ze .... dus ik heb haar in alle rust afscheid laten nemen van haar papa en die zei dat hij haar snel kwam ophalen. (ze ziet hem wel vaker niet doordeweeks omdat hij vroeg werkt en laat terug is maar voelde nou echt wel anders) Vannacht was ze ook even wakker en verdrietig en is snel van sl*g af.
vanmorgen zei ze dus tegen mij ...papa is werukuh ...dus ik maar voorzichtig gezegd nee lieffie papa woont nu bij opa en oma ..toen kwamen de waterlanders en heeeeeeeeeel veel verdriet bij het meisje los...zit nou ook met tranen hoor ....En heb zelfs even getwijfeld of ik haar wel naar KDV zou brengen maar aan de andere kant is structuur nou zoooooo belangrijk dat ik haar toch gebracht heb. Die meiden weten ook van de situatie en ze zouden haar goed in de gaten houden en beetje vertroetelen. Het is gelukkig heel goed gegaan vandaag. Bij mij kwamen ook heel wat emoties los toen lisa niet om me heen was heb echt een flink potje zitten janken en had me bijna ziek gemeld zo kut voelde ik me. Maar goed ben toch gaan werken en dat heeft me goed gedaan. Heerlijk ontspannen voel ik me...heowel er nog genoeg regelzaken gedaan moeten worden.
Gek ..ik heb "gewonnen" maar voel me een grote verliezer...en schaam me dood naar Lisa toe.




liefs Ineke en Lisa x
sonnetje
afbeelding van sonnetje
6 okt 2009 - 23:39

Ien, ik zie nu pas je onderwerp.

Wat heb jij toch voor een dilemma gestaan zeg !

En voor jezelf nu een emotionele knoop ook doorgehakt.

Zo kan je verder met je leven op te bouwen zonder hem.

Je blijft altijd aan hem verbonden via Lisa.

En wat Ka ook zegt zorg voor een goede omgangsregeling.

Ga je nu op zoek naar een ander huis ?

Of is hij weg ?

Heel veel sterkte hoor.

Je zal nog best even moeilijke tijden krijgen.

Hoop dat je nog eens een mooie liefde mag krijgen en je wens voor nog een kindje in vervulling mag gaan.

Kus Son


kaatje12
afbeelding van Anoniem
6 okt 2009 - 09:55

Goed dat je voor jezelf de knoop hebt doorgehakt.

Het enige wat ik tegen je wil zeggen, zorg dat je het voor Lisa goed geregeld hebt. Dat zij niet gelijk dr papa kwijt is.

Zorg voor een goede omgangsregeling en probeer in haar belang goed met elkaar om te gaan.

En dat zal af en toe verrot moeilijk zijn.

Sterkte...

sas76
afbeelding van sas76
27 sep 2009 - 13:45

Lieve Ien,



Meisje toch. Ben je al die tijd bezig om er een punt achter te zetten, om hem uit huis te krijgen en dan bedenkt die kerel ineens dat hij het toch wel op de goede manier wil.....Wat moet je daar nou mee? Volgens mij heb je niet voor niets de keuze gemaakt om uit elkaar te gaan, ook al was dat misschien meer jouw keuze dan van jullie beiden. Maar wat je tegen me verteld hebt over hoe hij met jou, jullie omgaat, pfffff. Een knappe relatietherapeut die dat weer recht breidt.


Eerlijk gezegd: ik denk dat hij, zodra hij weer het gevoel krijgt dat hij een kansje bij je maakt en dat hij mag blijven, meteen weer de mist in gaat. Een mens verandert niet zomaar. Dus mocht je hem nog een kans willen geven, dan alleen als jullie beiden daar hulp bij krijgen, therapie dus. Want anders zit je zo weer in hetzelfde schuitje.


Hoe heeft hij gereageerd op de mededeling dat het echt over is? Want dat zegt ook wel iets over hem: legt hij zich erbij neer en gaat zijn belangstelling alleen naar Lisa uit, of gaat hij tegen je te keer? Als hij misselijk tegen je gaan doen, weet je meteen dat je de goede beslissing hebt genomen!


Sterkte meid!!!


Groetjes Saskia




babyluck
afbeelding van babyluck
23 sep 2009 - 23:01

bedankt allemaal voor de reacties........ en voor mij is het definitief ..heb er goed over na gedacht en bedacht dt het niet eerlijk voor hem is om "lang" er over na te denken. Het was al definitief voor mij maar nu nogmaals ik ben klaar met die man. Ik hoop idd op een betere harmonieuze relatie met hem maar dan in platonische vorm. En dat in het belang voor Lisa. Heb het hem net verteld en hij had het denk ik niet verwacht dus het kwam best hard bij hem aan. en dat deed mij ook wel pijn om het te vertellen.




liefs Ineke en Lisa x
sappie
afbeelding van sappie
23 sep 2009 - 01:43

Hoi.


Hebben hier ongeveer hetzelfde mee gemaakt.


Ik raakte (ongepland) zwanger van mijn zoontje en mijn man (toen nog vriend) had moeite om volwassen te worden zeg maar. Toen ons zoontje 5 maanden was zijn we uit elkaar gegaan. Een jaar later zijn we in relatietherapie gegaan omdat we toch nog gevoelens voor elkaar hadden maar het gewoon niet werkte.


Nu 5 jaar later hebben we nog een dochter gekregen en zijn we bijna 3 jaar getrouwd....het gaat ook super goed tussen ons. We hebben wel de nodige flinke dows maar we overleven ze nu.


Je moet er gewoon heel erg goed over nadenken. Je kan het proberen en voor jezelf een doel stellen. Zo van als het over 6 maanden nog hetzelfde is gaan we definitief uit elkaar.


Sterkte ermee.


groetjes Sabrina.


DELETED_Esther1111
afbeelding van DELETED_Esther1111
22 sep 2009 - 23:04

Hallo!
Lastige situatie, gescheiden en in 1 woning.
Ik geloof wel in 2e kansen, alleen hoe is hij tot ander inzicht gekomen? Wat is er met je vertrouwen in hem gebeurd? En andersom? Dat fix je niet alleen door goede wil en een nieuwe start. Onbewust blijven er toch zaken die het afgelopen jaar zijn voorgevallen en die in een lastige situatie misschien weer zwaarder wegen dan wanneer het allemaal weer lekker loopt.

Verder zou ik wel de voorkeur geven aan een harmonische relatie met de vader van je kind. Daarmee kun je een heleboel goeds meegeven aan jullie kindje. Ik zou inderdaad proberen uit te vinden hoe oprecht hij is, en of jijzelf wel wilt of dat je het alleen zou willen proberen omdat hij uit zichzelf een nieuwe start initieert en je hoopt op een goede afloop maar er diep van binnen zelf nog aan twijfelt.

Een relatietherapeut klinkt inderdaad als een goed idee om samen uit wat moeilijke vragen te komen samen en apart.

Veel wijsheid en succes in het nemen van je beslissingen!

leonieK
afbeelding van Anoniem
22 sep 2009 - 22:32

heej meis

ik denk dat therapie voor beiden samen geen gek idee is..

het is namelijk zo gedaan hoor terug in het oude patroon vervallen..

terug ophalen wat jullie het hele jaar naar elkaar hebben geroepen.

of zou samen beginnen vanuit 2 huizen juist een goede start zijn?

2e kindje kan je ook pas aan beginnen als de rest ook 100 % goed zit lijkt mij.

misschien heeft hij idd die schop onder zn kont nodig gehad maar een extra steun dmv relatietherapie is nooit verkeerd natuurlijk.

tijdens kan je altijd nog zeggen dat t niet werkt..

zou zonde zijn als je over een jaar zegt.. goh jeetje wat als....

xx en succes meid

mamajo
afbeelding van Anoniem
22 sep 2009 - 22:24

hey hoi,

wat een lastige situatie zeg.

Ik denk dat je je moet afvragen waarom het eerst niet werkte. en waarom jullie uit elkaar zijn gegaan.

en daarna bedenken of hij dat wel kan en wil verranderen.

en bij jezelfs nagaan of jij hem nog wel kan en wil toelaten.

en dan is het toch plussen en minnen afwegen.

ik vind wel dat als je er wel voor kiest om ervoor te gaan dat je er dan wel voor de volle 100% voor moet gaan. zonder verwijten van: ja maar toen.... want dan is het in iedergeval gedoemt te mislukken.

maar of je hem en jezelf die kans wilt geven is toch aan jou.

misschien is die terapie niet zo'n slecht plan. gewoon om mee te beginnen, en dan kom je er daar misschien wel achter wat je wilt.

heel veel succes en denk er heeeeeeeel goed over na!!

liefs mamajo

Marlala
afbeelding van Marlala
22 sep 2009 - 21:55

Oja...?? LOL


Ik vind 't een lastige situatie. Je hebt jezelf al een dik jaar emotioneel gescheiden opgesteld, dus 't wordt heel moeilijk mocht je het echt willen. Of valt 't stiekem wel mee?
Ja tuurlijk, hij is de papa van je kleine wijffie en papa's en mama's horen bij elkaar en 't liefst zo gelukkig met elkaar mogelijk. Maar precies wat je zegt; alleen om de kleine bij elkaar blijven is niet oké.


Zou hij dan toch het licht gezien hebben? Had hij die schop onder z'n hol via een advocaat nodig..??


Ik denk dat als ik jou was, wel open zou staan voor gesprekken met hem, kijken of hij echt oprecht is in z'n beweringen.


Maar of jij het een kans van sl*gen wilt geven... dat kan alleen jij bepalen.


Dikke kus