vriendschappen

24 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
loloessie
afbeelding van loloessie
21 jul 2011 - 19:01
vriendschappen

Hallo,

Ik ben 26 en heb altijd al weinig vriendschappen gehad maar nu mijn dochtertje tien maanden word mis ik leuke dingen doen.
Vroeger was ik heel ondernemend en ging regelmatig op stap maar dat zit er nu al een aantal jaar niet meer in.
Vroeger kende ik iedereen en was ik altijd vrolijk en spontaan maar ik nu iets ouder en toch serieuzer geworden.
Door een aantal ervaringen ben ik heel onzeker. En constant op zoek naar bevestiging en wil ik leuk gevonden worden.
Ik weet wel dat dat niet kan maar ja probeer het toch.
Ik ben een stil muisje geworden terwijl ik dat nooit was.
Ik durf mezelf niet meer bloot te geven aan mensen omdat ik niet alweer gekwetst wil worden.
Terwijl ik juist behoefte heb aan vrouwelijke gesprekken en een goede lieve vriendin die begrijpt dat ik een druk leven en een gezin.
Ik wil me niet zo alleen voelen, ii ben niet alleen moeder, partner, dochter, collega maar ook nog steeds een goede trouwe vriendin die af en toe van lekker gek doen houd.
Mijn partner heeft een goede vriend en zijn vriendin is heel aardig maar de klik is er niet.
Als ik vraag zullen we iets samen gaan doen krijg ik geen of een ontwijkend antwoord.
Heeft iemand tips of advies om eventueel nieuwe vriendschappen te sluiten.

Siem11
afbeelding van Siem11
17 dec 2014 - 10:20

Hi heb je inmiddels al veel contacten opgedaan ? groetjes ! 

 

Spintsje
afbeelding van Anoniem
11 aug 2011 - 01:15

Bedankt voor jullie medeleven. Met mij gaat het verder wel goed hoor. Dat lieg ik niet. Alleen soms heb je wel eens behoefte aan meer. Ik vind het ook lastig om contacten goed te onderhouden, want je hebt ook zoveel andere dingen die gedaan moeten worden en familieleden die aandacht nodig hebben. Ik trek eigenlijk nou juist extra naar mijn man toe vanwege dat ik niemand anders heb om naar toe te trekken. Zo lijkt het dus alsof er ook weinig ruimte is voor vriendschappen. Maar dat is niet waar. Dus Marieke, het kan ook best zijn dat je zusje ook behoefte heeft aan een vriendin dichtbij. Maar dat het niet opvalt.


Het verhaal van Loloessie vind ik vele malen erger. Hoe gaat het met je Loloessie? Lucht het ook een beetje op om hier dan even je ei kwijt te kunnen?


Ook spontane, aardige meiden kunnen vriendinloos zijn. Kijk maar naar mij. Oké, oké, spontaan ben ik niet, maar ik ben wel aardig, kan goed luisteren, ben geduldig, ben liefdevol en nog veeeel meer....


Er bestaan wel datingssites. Zou er ook een vriendschapssite bestaan? Anders kon dit nog wel eens een gat in de markt zijn als ik dit forumonderwerp zo lees.

vero24
afbeelding van Anoniem
8 aug 2011 - 15:29

hoi hoi


spintsje,oo wat erg meid,ik kan me precies voor stellen heo je je voelt,ook ik ontken het tegen iedereen,hier op het forum tegen mensen in mijn omgeving.ook als iemand vraagt op school van de kids hoe t is enzo zeg ik kei hard ja goed en doe net of ik heel wat vriendinne heb wat dus helemaal niet waar is.ik vind het ook heel moeilijk om nieuwe vriendschappen aan te gaan,ook omdat ik best veel stress heb dan denk ik van ja dan heb ik da over en die zien me dan aan komen,of het gaat alleen over kids,want ja nergens anders kom ik zo dus.


liefs vero

Miekemuis
afbeelding van Miekemuis
8 aug 2011 - 12:02

Lieve schatten,

Wat ontzettend naar om jullie verhalen te lezen. Bah, wat zullen jullie je

eenzaam voelen. Dikke knuffel van mij.

Ik zou niet weten hoe je vrienden maakt, maar het gaat mij altijd wel makkelijk

af. Stel je open op en zie wat er op je pad komt is denk ik het beste. Je weet

nooit wie je vrienden worden.

Ik heb geen ritsen vriendinnen maar wel een paar goede. Daar ben ik ook erg

blij mee. Sommige vriendinnen zie ik nauwelijks, maar daar praat ik zo mee

verder en andere zie ik bijna dagelijks (maar ja dat is dan ook nog eens mijn

buurvrouw).

Mijn zusje zit meer in jullie situatie, zij heeft ook een vriendin en die woont 100

km van haar vandaag. In haar woonplaats heeft ze wel wat bekenden maar

verder niet. Toch heb ik niet het idee dat het haar veel kan schelen, ze is

helemaal aan haar man verknocht en hij aan haar. Er is bij hen weinig ruimte

voor vriendschappen.

Ik hoop dat jullie allemaal ooit een lieve vriendin vinden waar je je hart aan kunt

luchten.

Marieke


Spintsje
afbeelding van Anoniem
8 aug 2011 - 02:45

Nou, dan zal ik ook maar even reageren over hoe weinig vrienden ik helaas heb. Het zal wel een lang verhaal worden, maar het lucht mij wel even op om dit te delen met anderen. Want ja, met vrienden kun je dat zo moeilijk delen als je die niet hebt.


Mijn beste vriendin kan ik eigenlijk niet zo noemen. Die heb ik anderhalf jaar geleden voor het laatst gezien. Daarna nog 2 keer gemaild, maar het komt steeds van mijn kant. Zij heeft wel veel vriendinnen en is mij denk ik vergeten. Niet wetende dat ze mijn enigste vriendin en daardoor ook mijn beste vriendin is. Ze woont nu ook in het midden van het land en als je uit het hoge noorden komt is die afstand wel erg groot. Ik ben nog nooit in haar nieuwe huis geweest, zij nog nooit in mijn 'nieuwe' huis.


Op de basisschool werd ik niet gepest, maar wel eens een beetje geplaagd. Haarband afpakken, maar wel weer op tijd teruggeven bijvoorbeeld. Ik viel er niet echt buiten, maar ik was zeker niet populair. Op de middelbare school kreeg ik iets meer vrienden, maar het bleven toch wel wat oppervlakkige vrienden. Ik had daar één goede vriendin waar ik na de schooltijd ook contact mee had. Ik kreeg verkering met de beste vriend van haar vriend. Dat was een hele leuke tijd. Veel gedaan met z'n vieren, maar toen ging het uit tussen mij en mijn ex. Niet veel later liet ze mij ook vallen. We hadden nooit ruzie gehad in al die jaren, maar na één ruzietje waaarna ik meerdere malen mijn excuses heb aangeboden was het ineens gebeurd. Ik kan dat nog steeds niet snappen, maar ik heb het idee dat ze een reden zocht om geen contact meer met me te hebben. Er heerste al langer een koud sfeertje. Misschien haddan zij het gevoel dat ze moesten kiezen voor mijn ex-vriend of voor mij. Ik weet eigenlijk wel zeker dat ze een reden heeft gezocht, want na die breuk heb ik op haar e-mail ingelogd. Hartstikke verkeerd van me. Zo ben ik eigenlijk helemaal niet, maar ik zat er toen echt mee en zocht naar een reden waarom. En ze had haar wachtwoord nooit gewijzigd, dus de verleiding was te groot. Daar las ik een mailtje van haar aan een kennis van ons nog voordat die ruzie plaatsvond. Ze had wel aan haar verteld dat ze naar Friesland zouden (ze woonde in duitsland toen), maar aan mij had ze dat niet verteld. Terwijl ze net daarvoor (en daarna) nog met me had gesproken. Het is niet zo dat ze me dan moest opzoeken omdat ze weer eens in de buurt was, maar ze had het me toch wel kunnen vertellen? En ze vertelde het die (oppervlakkige) vriendin wel. Dat deed zeer, maar door het lezen van dat mailtje wist ik wel dat het niet mijn schuld was. En dat verzachtte die pijn wel.


En dan? Als je al wat ouder bent, dan is het lastig om nieuwe vrienden te maken. School is al af, dus schoolvrienden maken gaat niet meer. Werk dan misschien? Collega's hebben hun eigen leven. Zijn al 'oud'. En nu ik geen werk heb, is dat ook geen optie.


Eigenlijk ligt het aan mezelf dat ik nu geen nieuwe vrienden heb gekregen. Ik durf niet meer om iets af te spreken met iemand die ik nauwelijks ken. Ik wil me niet opdringen. Ik ben bang dat het weinige contact met diegene verandert in negatieve zin, omdat diegene mij niet leuk genoeg vind en me misschien zelfs wel opdringerig vind.


Net als Femke ontken ik voor mijn omgeving (en soms zelfs op dit forum) dat ik geen vrienden heb. Ik heb geen vijanden, maar verder heb ik vage vrienden. Ik zou graag meer echte vrienden willen waar ik mee kan winkelen of een avondje mee kan bowlen ofzo. Ik hoopte tijdens mijn zwangerschap dat dit zou veranderen, maar nu de baby al bijna 10 maand is, is het helaas nog steeds hetzelfde. Mijn wereldje is kleiner dan ik zou willen en bestaat uit: mijn man, onze baby, mijn beide zussen en mijn ouders. De meeste contacten heb ik nog in de supermarkt met bekenden die niet weten dat zij voor mij als vrienden voelen. Ik voel me dus ook best eenzaam, maar heb dus ook het gevoel dat het mijn eigen domme schuld is en ik daarom niet mag klagen. Ik vind het fijn om hier te lezen dat ik niet de enige ben die in zo'n situatie zit.

vero24
afbeelding van Anoniem
8 aug 2011 - 01:09

gretha,oo ja sorry hoor,dat wist ik niet,en was ok niet rot bedoeld hoor.dus sorry ervoor.

Gretha
afbeelding van Gretha
7 aug 2011 - 16:42

eh vero wat bedoel je ? fijn dat er iemand in mn leven is ? ik zie haar nooit.. omdat ze 5 dagen in de week revalideert en in het weekend dr eigen vrienden heeft... voorheen zag ik haar sowieso op 1 van mn vrije dagen en vaak ook nog wel weekenden etc, shoppen heb ik nu niemand meer voor en alleen ga ik niet... gewoon gezellig kletsen heb ik ook niemand meer voor. ik zie haar 1 uurtje in de week, totaan haar opname over paar werken dan houdt dat ook op. we zwemmen nu op zo-ochtend, maar dat noem ik meer therapie uurtje voor haar rot gezegd omdat ze dan dr verhaal kwijt kan bij mij. kijk er erg naar uit omdat t even geen mama zijn is enz. maar dat heeft iedereen met sporten etc volgens mij. dus ik snap niet echt wat je bedoelt..dat ik tenminste 1 iemand heb.. die iemand heb ik niet meer sinds haar auto-ongeluk...

Lilypie First Birthday tickers

vero24
afbeelding van Anoniem
7 aug 2011 - 14:38

oke femmmke,dat is wel een stukje uit de buurt.ik kom uit gelderland


altijd jammer he als je dan mensen leert kennen via zoiets en wat t zelfde ongeveer hebben mee gemaakt en nog steeds en dan zo ver uit elkaar wonen


liefs vero

Femmmke
afbeelding van Femmmke
7 aug 2011 - 14:36

Ik kom uit Friesland... Ik wil liever niet zo mijn woonplaats te vaak zeggen (mocht ik het een keer gedaan hebben) aangezien ik bang ben dat men mij herkend.. en aangezien ik nogal veel mensen tref in mijn werk weet ik niet of er mensen rondlopen hier die ik ken.. Ik wil het eventueel wel over pb zeggen...

Lilypie Pregnancy tickers

vero24
afbeelding van Anoniem
7 aug 2011 - 14:29

hoi hoi


femmmke,ooo wat herken ik het goed ook met de basisschool en erna de school,ik had dan op de basisschool wel 1 vriendin en deed er dus ook alles voor om die te houden,maar op het laats ging het toch mis,en toen ik na de 1ste ging van de hoge school zeg ma toen had ik ook wel 1 vriendin maar werd opeens veel gepest,en had hele groepe achter me aan,door al die dingen heb ik ook ma anderhalf jaar op school kunne zitten,en heb ik van de leerplicht ambtenaar vrijstelling gekregen.


waar kom je vandaag???


gretha oo bij jou ook al,en wat sneu voor je schoonzusje,t is erg dat je niet echt een goeie vriendin aan haar hebt,maaaar toch heb je 1 iemand das toch wel fijn , wellis waar niet op de manier als jij het zou willen maar er is toch 1 iemand in je leven.


waar kom jij vandaan?


liefs vero

Gretha
afbeelding van Gretha
7 aug 2011 - 13:21

hier helaas ook herkenning. ook veel gepest op school of ja viel er vooral gewoon buiten.. was ook liever alleen dan wanhopig proberen erbij te horen. heb t wel geprobeerd, maar wou mezelf er neit voor veranderen. was niet superzelfverzekerd ofzo maar had wel zoiets an neem me maar zoals ik ben en anders niet.. ook vanaf mn 16e veel moe. alles is onderzocht, lijkt nergens an te liggen. heb ondertussen aardig mn draai gevonden en ook wel 1 goed e vriendin, mn schoonzusje. maar zij zit met erg veel psych en lichamelijke problemen thuis. is 22 heeft versleten nek door autoongeluk, adhd, hypermobiliteitssyndroom, post traumatisch stress stoornis door mishandelingen in haar vorige relatie... zit nu in revalidatieproces en wordt binenkort opgenomen.. rot gezegd heb ik zelf dus niets aan haar als vriendin nu. en dat mis ik enorm! kan zij niets aan doen maar ik heb niet een handvol vriendinnen om haar zomaar mee te vervangen zegmaar.. dus mijn vrije dagen zit ik veel thuis met kleine :( op mn werk ook geen collega's ofzo dus voel me ook doordeweeks best eenzaam... erg veel herkenning dus..

Lilypie First Birthday tickers

Femmmke
afbeelding van Femmmke
7 aug 2011 - 13:16

Trouwens de behoefte herken ik ook maar al te goed, al probeer ik dat wat te verdringen... Heb er namelijk niet echt veel vertrouwen meer in dat het ooit wat wordt ook al zeg ik dat ik het wel hoop...

Maar ja hoop wordt wel minder als je veel probeert en het lukt telkens niet. Nieuwe buurt (misschien een leuke buurvrouw), vrijwilligerswerk (wie weet), hobby (ook hier niet gelukt), leuke collega, mensen uit de kerk
allemaal niet, niet, niet...
Ik weet niet waar het aan ligt, probeer mezelf niet meer de schuld te geven. en het verdringen zorgt ervoor dat het niet teveel pijn en verdriet kost. Want dit typen doet wel zeer.... toegeven... het gevoel erbij dat er toch iets mis is met mij..want waarom iedereen en zij wel en ik niet......

Lilypie Pregnancy tickers

Femmmke
afbeelding van Femmmke
7 aug 2011 - 13:12

Nou dan zal ik ook maar mijn stoute schoenen aantrekken en toegeven (net doen alsof het niet zo is, is zoveel makkelijker en op internet neerzetten..pfieuw) dat ik ook geen vrienden heb. En met geen bedoel ik ook echt geen 1.

Ik heb wel de kennissen van mijn man maar dat is het wel en dat is toch anders.

Vroeger op de basisschool veel gepest, ik ben veel gebruikt en dan weer laten vallen. Dit patroon zette zich ietwat voort op de middelbare school. Vanaf de 3de klas eindelijk verbetering en had ik echt een leuke vriendin en een boel kennissen. Dit ging eigenlijk een hele tijd goed totdat er in de studietijd jaloezie kwam vanuit haar en daarbij mijn gezondheid achteruit ging.. Ze was bang dat ik haar vriend zou afpakken geloof ik (de ware reden is nooit echt boven tafel gekomen) Ik had voor die tijd wat met hem gescharreld, maar ik gunde het hun en had er eigenlijk wel vrede mee.
Ook was ik errug moe en kon dus helaas niet met alles meer meedraaien (lange avonden stappen, feestjes etc..) later bleek dat mijn schildklier niet goed werkte (maar toen waren we al weer wat jaren verder). Dit is de reden geweest dat ik nu eigenlijk alleen ben.
In een tijd van studie en stappen en dan niet mee kunnen tsja, dat werkt niet echt.

Mijn man heb ik via de kerk leren kennen, waar we allebei meewerkten aan hetzelfde onderdeel (ja je probeert van alles om mensen te leren kennen) maar in plaats van een leuke vriendin/vriend heb ik er een superman aan over gehouden (mij hoor je niet klagen hoor daarover)
en sindsdien alleen... Heb ook veel clubjes en vrijwilligersdingen enzo geprobeerd maar ben daar ook wel een beetje klaar mee zeg maar. Al blijft de behoefte wel..Maar ja waar ligt het aan. Zal toch wel aan mezelf liggen..

Moet wel bekennen dat ik dus de schijn op mijn werk en overal wat ophoudt.
Ik hoop dat ik ooit wel een vriendin krijg of in ieder geval een eigen kennissenkring waar ik af en toe mee kan afspreken. We moeten maar zien.

Ik wil dus zeggen, je bent niet de enige, ik herken het niet of nauwelijks hebben van vrienden helaas maar al te goed....

Lilypie Pregnancy tickers

vero24
afbeelding van Anoniem
5 aug 2011 - 13:52

hai loloessie,


ja ik snap het helemaal,ik vond/vind mezelf ook wel wat raar hoor, je gaat steeds denken ligt t nu aan mij of wat is t? en snap ook dat je bang bent om weer gekwets te worden ik heb precies het zelfde,maar de verlangens na contacten zijn er wel en best veel ook.ik ga 1sep na school weer voor een opleiding ik ben benieuwd hoe dat zal gaan.en trouwens ik ben ook 26


waar woon je?


liefs vero

loloessie
afbeelding van loloessie
4 aug 2011 - 20:50

Zo dat is ook best heftig.

Tja ik lijk mijn draai niet te kunnen

vinden en eigenlijk wil ik niet meer

gekwetst worden.

Voor mij voelt dat alsof ik een berg

beklim en er vervolgens vanaf word

geduwd.

Vijf kinderen?

Knap van je.

Dat is ook niet altijd makkelijk.

Heb soms mijn handen vol aan onze

deugniet.

Heel erg bedankt voor je bericht het

doet me goed te lezen dat er meer

mensen zijn die wel eenzaam kunnen

zijn.

Klinkt raar maar ik vond mezelf al

beetje raar omdat ik zo op mezelf

aangewezen ben.

Ik wil graag mijn verhaal over mijn

been met iemand delen omdat ik in die

tijd veel moest verwerken en over veel

dingen kon nadenken weet ik wel beter

wie ik ben en dat mijn gezin em directe

familie alles is wat telt voor mij.

Ik hoop voor jou dat je bevalling

succesvol gaat en geniet ervan.

Maar dat zegt iedereen.

vero24
afbeelding van Anoniem
3 aug 2011 - 17:47

hoi loloessie,


ik herken je verhaal helemaal meid.ik had toen ik ee jaar of 16was ook veel contacten zat toen in een internaat,met mijn 17de ging er weg,en had een vriend die was een stuk ouder,werd zwanger van hem en kreeg een mooi 18de verjaardags kado mijn zoontje.in eerst instantie bleven de contacten goed met vrienden,maar langzaam ging het steeds minder worden.tot gevolg dat ik geen contacten meer had,tot een jaar of 2 geleden kreeg ik weer contactmet mijn beste vriendin toen ik 16was,gingen weer met elkaar om,had inmiddels al 3 kids en zwanger van de 4de.na mijn relatie breuk kwamen we heeeeel veel bij elkaar.toen kreeg ik een nieuwe vriend en weer ging het contact minder worde,zij heeft ook een dochtertje maar ze is eigenlijk altijd alleen geweest en heeft echt haar leven in haar woonplaats,en da zal ze ook niet snel weg gaan,ze wil het liefs dat iedereen bij haar komt,of dat ze na iemand toe kan wat er vlak in de buurt woont,ik ben vorig jaar verhuisd van limburg na gelderland dus nog verder bij haar uit de buurt en heb haar dus ook niet meer gezien.we hebben wel via msn contact ma voor de rest niet.ik heb hier verder ook niet echt vriendinnen,er komt wel eens een meisje hier maar zie haar niet echt als vriendin,tenminste niet als wat ik had met andere meisjes zeg ma.als ze komt dan blijft ze 10min en gaat ze weer,of als er iets is komt ze,maar zo doen we nooit wat met elkaar enzo.ik voel me hier dus ook heel eenzaam,ben ook wel gelukkig met mijn kindjes en mijn vriend,ben nu zwanger van nummer 5,ga in sep een opleiding beginne.maar zou heeeeeel graag wat meer contacten krijgen en zou niet weten hoe.ik hoop voor jou en je broer en je vader dat jullie snel goed nieuws krijgen dat t beter gaat.


sterkte meid


liefs vero

loloessie
afbeelding van loloessie
26 jul 2011 - 14:54

Super bedankt

voor je lieve

reactie.

Ik voel me erg

gesteund.

Ook al loopt

mijn leven niet

op rolletjes ik

probeer er het

beste uit te

halen.

En ook al is dat

nu erg moeilijk

en kan ik

moeilijk mijn

gevoelens uitten

tegen degenen

die belangrijk

voor me zijn ik

moet door.

Alleen wil ik ook

weleens mijn

hoofd laten

hangen en

opgeven want

het leven is

oneerlijk.

Mijn familie is

erg belangrijk en

moet niet de.ken

aan wat dit

allemaal voor

gevolgen kan

hebben.

Soms is het

gewoon te

moeilijk om

allemaal alleen

te doen ook al

heb ik zelf een

feel gekozen

voor dit leven

omdat ik geen

verdriet wil

hebben om

verloren

vriendschappen

toch hebben we

allemaal een

vriend nodig die

er is in de

bijzondere tijden

maar ook in de

slechte.

Ik moet gewoon

positief blijven

en toch

proberen een

hechte

vriendschap op

te bouwen

Nina23
afbeelding van Nina23
26 jul 2011 - 14:44

Wat heb jij een hoop te verwerken! Pfff Respect hoor.


Kijk eens kritisch naar je oude vriendschappen. Welke vind je nog wel de moeite waard en welke niet? Degene die je wel de moeite waard vindt (ook al zijn ze dan nu verwaterd) nodig die mensen uit. Bel ze op en zeg dat je graag weer contact wilt en doe een concreet voorstel. Koffie drinken, samen met kinderen de stad in, eens uit eten als de mannen oppassen.


Het voelt heel oneerlijk dat jij nu moet investeren in deze vriendschappen terwijl zij je in de steek gelaten hebben. Maar doe het toch voor de mensen die je de moeite waard vindt. Er kan echt nog iets moois van komen.

Nina2340750.5331712963

loloessie
afbeelding van loloessie
26 jul 2011 - 12:10

Het is gewoon moeilijk.

De laatste tien maanden lijken wel een waas.en ik

hou echt van mijn lieve schatten maar wil liever

terug kruipen in bed en daar blijven tot ik me beter

ga voelen.

Alle dagelijkse dingen onderneem ik gewoon zoals

shoppen, en naar de bieb.

Boodschappen doen en zwemmen doen we ook

iedere week.

Dus het is niet zo dat we het niet gezellig maken en

dat ik maar in huis zit.

Ik heb een zeer complexe been breuk in januari

opgelopen.hierdoor was ik vier maanden aan een

rolstoel gekluisterd en de verzorging van mijn kindje

viel me zwaar.

Ik had veel hulp van mijn moeder en partner maar

ik wilde liever alles zelf doen.

In die tijd beloofde iedereen langs te komen maar

inmiddels werk ik weer en moeten ze nog langs

komen.

Ik vind het moeilijk om nu door te gaan met

vriendschappen waar ik niet achter sta.

Want daarentegen sta ik wel midden in de nacht op

om een vriendin in nood te steunen.

Nieuwe vriendschappen sluiten moet geen

probleem zijn maar dan moet je je wel goed voelen

en eerlijk is eerlijk dat doe ik nu niet.

Er zijn op dit moment veel ernstige dongen gaande

binnen mijn leven.

Mijn broer heeft een tumor in zijn hoofd weet ik

sinds gisteren en mijn vader heeft het aan zijn hart

sinds dit nieuws als een bom in sloeg.

Mijn vader moet nu allerlei tests ondergaan en mijn

broer krijgt behandeling.

Dit delen met iemand zou zo prettig zijn maar

tegelijk heb ik het gevoel dat er teveel drama is en

dat niemand daar op zit te wachten.

Ik kan de wereld niet alleen dragen maar ik wil

zeker niet lastig zijn en die zeur.

Tegelijk voelt het alsof niemand me begrijpt.

Terwijl ik alleen een stevige schouder nodig heb en

iemand die me overtuigd dat het goed komt.

Die mij even mee neemt om iets te gaan drinken

zodat ik er even uit ben.

Er gewoon zijn in gelukkige tijden maar ook in

minder gelukkige tijden.

Mij laat zien dat er dan ook zon is.

Want zo ben ik zelf

In ieder geval wel erg bedankt voor jullie tips

babyluck
afbeelding van babyluck
25 jul 2011 - 00:46

aan baby zwemmen en dreumes speeluurtje heb ik nu 3 goede vriendinnen aan over gehouden




liefs Ineke en Lisa x
miranda83
afbeelding van miranda83
25 jul 2011 - 00:19

De eenzaamheid ken ik helemaal! Net als de wil om door iedereen gewaardeerd te worden en bevestiging te krijgen (wat volgens mij alleen maar averechts werkt)
Ik ben zowel op de basisschool als op de middelbare school een keer laten vallen als een baksteen door een hartsvriendin en ben nu gewoon het vertrouwen kwijt om echt vriendschappen te sluiten.

Ik weet niet wat jij verstaat onder leuke dingen doen, maar je kunt ook een hoop doen met een kleintje van 10 maanden hoor. Ik ben bijvoorbeeld sinds kort aangemeld bij een hondenforum en ga regelmatig wandelen met een paar mensen van het forum. En dan neem ik m'n dochter gewoon mee. Dan ben ik in ieder geval even de deur uit.

Ook met winkelen neem ik haar gerust mee.

Mijn dochter is trouwens bijna 1.

Ik ga nu ook even stoppen met typen, want mijn vriend heeft aandacht nodig.

Spintsje
afbeelding van Anoniem
24 jul 2011 - 22:30

Loloessie,


Lijkt wel alsof het mijn verhaal is. Heb nu even geen tijd om te reageren. Er is weer iemand die aandacht nodig heeft. Kom later weer terug.


Groetjes!

Miekemuis
afbeelding van Miekemuis
24 jul 2011 - 16:01

Wat vervelend meid! Ik kan me voorstellen dat je je alleen voelt staan.

Misschien kun je een cursus of iets dergelijks gaan doen om in elk geval

wat mensen te ontmoeten. Ik ben toen ik zwanger was van de eerste

welbewust een zwangerschapscursus gaan doen zodat ik in elk geval

wat aanstaande moeders leerde kennen. Ook ben ik een naaicursus

gaan doen toen mijn zoontje een paar maanden oud was.

Het blijft lastig, waarschijnlijk krijg je wel weer vriendinnen als je

dochtertje naar school gaat, maar dat duurt in jou geval nog wel heel

lang. De meeste meiden van jouw leeftijd zijn nog niet met kinderen en

gezinnetjes bezig, dus de aansluiting mis je. Dat wat voor jou heel

belangrijk is bestaat voor hen niet.

Mijn meeste vriendinnen hebben tegenwoordig kinderen, maar niet toen

mijn eerste werd geboren, ik merkte toen ook dat we op dat moment

weinig gemeen hadden. Op dat moment heb ik geprobeerd toch de

aansluiting te houden door me te focussen op dat wat we gemeen

hadden in plaats van op de verschillen te letten. Dat hielp heel goed.

Maar goed, vriendschappen heb je niet zomaar dat kost tijd en moeite,

probeer iets nieuws zodat je cirkeltje in elk geval groter wordt. Een van

mijn beste vriendinnen heb ik ontmoet toen ik elke dag met haar naar

school wandelde. Mijn tijdelijke pleegdochter zat bij haar zoontje op

school. Sindsdien spreek ik haar bijna dagelijks en onze kinderen spelen

heel veel samen, ik bedoel maar je weet nooit hoe het loopt, ik had nooit

gedacht dat een buurvrouw vriendin kon worden.

Groetjes,

Miekemuis