Verschrikkelijke relatie en eenzaam

3 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
dma.-1088494
afbeelding van dma.-1088494
10 okt 2015 - 03:39
Verschrikkelijke relatie en eenzaam

Hallo iedereen. Ik moet even een lange verhaal kwijt, omdat ik het nergens anders kan. Ik ben nou aan het begin van mijn 4e maand en ik ben doodongelukkig. Ik heb al 4 jaar een knipperlicht relatie met mijn 26 jarige Nederlandse vriend die nog thuis woont. Zelf ben ik een 22 jarige Antilliaanse ex-studente en ik woon nog op kamers. In het begin was alles goed en ik was helemaal in de wolken maar door een ruzie met zijn familie ben ik van die wolk afgeschoten. Een paar maanden na die ruzie begon was hij een keer bij mij en ik pakte zijn telefoon en keek even door zijn gesprekken. Ik zag tot mijn grote schrik dat zijn zus verschrikkelijke rasistische dingen aan het zeggen was over mij, terwijl zij zelf helemaal weg is van negers en niks anders wilt.. heel vaag.. Ik vroeg aan hem waarom zij zo praatte en hij werd gewoon boos op mij in plaats van op haar omdat ik het gesprek gelezen had. We kregen knallende ruzie en hij had mij ook geslagen.... Er zijn daarna nog meer ruzie geweest met zijn familie. Elke keer probeer ik vrede te houden maar zijn familie wilt zo graag de baas over mij willen spelen omdat ik buitenlandse ben. Ik had een keer bijna met zijn vader gevochten. Laatst was er weer wat gebeurt en nou hoef ik die mensen echt niet meer te zien. Niet eens getekend. Ik ben van mezelf behoorlijk haatdragend en ik blijf heel lang mensen haten. Ik heb nu het grootste hekel aan die negerslet van een zus van hem. Zijn familie heeft onze hele relatie verpest door zich ermee te bemoeien. En hij liet dat toe omdat hij denk dat omdat hij thuis woont hun ook wel met zijn leven en relatie mogen bemoeien. Tijdens ruzies enzo doet hij niks, hij zegt helemaal niks tegen zijn familie zoals dat ze moeten ophouden of mij met rust moeten laten. Ik denk dat hij bang is om uit huis gezet te worden maar dat is nog steeds geen reden om niet voor mij op te komen. Ik vraag mezelf soms af wat ik voor hem betekend. Ik ben dit relatie al heel lang beu, want we hebben alleen maar ruzie om zijn ***familie en het zijn altijd ruzies waarbij hij mij slaat en dan gaat hij daarna altijd naar huis.. ik ben echt helemaal klaar met hem en zijn familie. Laatst waren we 7 weken uit elkaar toen kwam ik erachter dat ik zwanger was... Ik snap echt niet waarom het van hem moest zijn. Ik ben tegen abortus dus ik hou mijn kind. Ik heb hem verteld. Hij was helemaal blij maar toen bij de eerste echo zat hij daar maar koud op de stoel naast mij. Ik was helemaal aan het huilen van blijdschap bij het zien van ons kindje op de echo en hij zat daar maar zonder enige emotie te tonen naar het beeldscherm te kijken. Toen buiten vroeg ik hem waarom hij daar maar zo koud zat toen deed hij helemaal nep-enthousiast... Verder praat hij niet eens over de baby. Ik moet hem eraan herinneren dat ik zwanger ben en ik zit een beetje op huisjes hier en daar te reageren en hij doet geen flikker voor onze toekomst. Ik voel me erg eenzaam, want ik moet altijd ook om aandacht smeken bij hem zodat hij even langskomt. Soms bel ik hem wel eens en hij neemt gewoon niet op als hij in gezelschap is van zijn familie. Ik ben zwanger en heb meer aandacht en hulp nodig dan ooit en dat krijg ik niet. En dan wordt hij boos als ik het bij een andere man ga zoeken.. Ik doe alles zelf. Mensen op mijn werk vragen mij bijvoorbeeld waarom hij mij nooit komt ophalen terwijl ik zwanger ben. Ik moet altijd een smoesje verzinnen. Volgende maand heb ik mijn 2e echo waarbij ze gaan kijken of naar het geslacht van mijn baby. Ik heb geen zin dat hij meegaat. Ik heb geen zin om met hem samen te gaan wonen en ik geef hem geen toestemming voor erkenning van mijn kind. Ik wil er niet aan denken dat die familie van hem schijnheilig gaan doen met mij kind alsof er niks aan de hand is en een beetje aan mijn kind gaan zitten terwijl ze mijn leven verpest hebben. Ik wil niet dat hij en hen mijn kind zien en ik wil hem ook niet bij de bevalling hebben. Die vlinders in mijn buik voor hem zit wel ergens heel diep van binnen verstopt. Ik weet dat ze er nog zijn. Heel soms bij bepaalde momenten voel ik ze weer maar dan gebeurt er weer iets en dan verdwijnen ze weer als sneeuw voor de zon. Ik haat hem nou meer dat ik van hem hou. Ik heb nog niet aan mijn familie verteld dat ik zwanger ben, want ik weet dat ze het heel dom van mij zullen vinden na alles wat er gebeurt is. Ze hebben mij heel vaak gewaarschuwd en geadviseerd om te stoppen met deze relatie maar ik ben te koppig en nou ben ik zwanger.... Ik lig letterlijk elke avond op mijn bed te huilen. Ik twijfel of hij wel van me hou. Als ik over mijn gevoel wil praten doet hij alsof ik me aanstel. Het liefst wil ik naar Duitsland ofzo verhuizen zodat ik weg ben van iedereen. Ik heb nou het gevoel dat ik echt voor altijd vast zit aan hem en nooit meer van hem af kan komen... Zelf ben ik opgegroeid zonder mijn vader. Ik wil liever niet dat dit bij mijn kind gebeurt, want ik weet dat dit geen pretje is. Maar hij laat mij geen keus. Ik vrees trouwens dat hij mij later voor de ogen van mijn kind gaat slaan. Ik ben zo ongelukkig en en ik zie geen uitweg meer. Ik wil echt niet verder met hem maar toch blijf ik bij hem. Ik heb tegenwoordig zelfs zelfmoordgedachten. Ik zit hier echt mee. Heeft er iemand een goede advies voor mij voordat ik verkeerde beslissingen ga nemen?

wannes
afbeelding van wannes
13 okt 2015 - 20:38

lieve meid,
ik begrijp je ontzettend goed hoe rot jij je eigen voelt maar kies voor jezelf en je kindje!!
echt doen! mijn zoontje word nu bijna 1 jaar en ik heb het helemaal alleen gedaan dat kan je echt! ik weet dat het vaak eenzaam voelt maar je kan niet bij iemand blijven die niet van je houd! als hij je slaat en openlijk partij kiest voor zijn familie dan verdien jij echt veel beter en moet je echt die vlinders vergeten want zo'n relatie is ook echt niet goed voor je kindje als iemand van je houd gaat hij voor je en je kindje en gaat hij voor jullie toekomst vechten en plannen maken zoals een huis etc. maar dat doet hij niet dus nu word het jou teveel en dat is gevaarlijk meis!! praat er inderdaad over ga naar een psycholoog zij kunnen je zo helpen en daar hoef je je ook echt niet voor te schamen!! ik ben bang als je zo doorgaat dan word je misschien depressief en dat is zo vreselijk denk maar aan je kindje in je buik!! en ga voor je kindje de toekomst met jou en je kindje en als je wil schelden/praten, of verdrietig ben reageer dan lekker hier er zijn zoveel moeder die dit ook hebben meegemaakt!! je ben niet alleen maar het voelt vaak waarschijnlijk wel zo maar vraag hulp!! suc6 en sterkte met alles en laat ff weten wat je doet en of je met verloskundige of psycholoog gaat/heb gepraat!!

Breon
afbeelding van Breon
10 okt 2015 - 06:07

Zoek hulp! Ga naar je huisarts, praat erover met je verloskundige, vraag een gesprek aan met maatschappelijk werk. Je familie is ver weg en alleen kan je het niet. Niemand hoeft een kind op te voeden zonder hulp van anderen en in dit geval kan die hulp van instanties komen.
Wat ik vind van de relatie: je vriend slaat je, weg daar dus! Eigenlijk weet je dat zelf ook wel, maar ik snap dat het moeilijk is afstand te nemen. Echter moet je nu niet alleen voor jezelf kiezen, maar ook voor je kind en een kind wordt niet gelukkig als zijn ouders in een slechte relatie zitten. Je zegt dat je niet wilt dat je kind zonder vader opgroeit, maar dat betekent niet dat jij een relatie met hem moet hebben. Je kunt ook omgangsregelingen treffen, zodat jullie apart van elkaar leven, maar het kind wel een band met hem op kan bouwen. Ook hierbij kan maatschappelijk werk helpen. Het lijkt nu een onmogelijke situatie, omdat je er zelf middenin zit, maar blijf er over praten met mensen die dit vaker meemaken. Zij kunnen objectief naar de situatie kijken en je hierin advies geven wat bij jou past.