Twijfel over relatie

3 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
kitty-cat
afbeelding van kitty-cat
4 apr 2016 - 01:27
Twijfel over relatie

Zoals de titel het aan al zegt. Ik twijfel of ik nog wel een relatie wil met mijn partner en vader van mijn zoontje van 2. Ik ben al een tijdje aan het twijfelen. Merendeels van de tijd denk ik 'is die nu alles en verdien ik niet meer dan dit'. Ik zal de situatie een beetje proberen uit te leggen. Mijn vriend en ik zijn nu 3.5 jaar samen. En hebben een zoon die afgelopen februari 2 jaar is geworden. Zo vanaf het begin is onze relatie in sneltreinvaart vooruit gegaan. We woonden met een half jaar samen (mede doordat dat toen voor ons beide financieel beter was) en toen we 9 mnd samen waren, bleek ik zwanger te zijn geraakt door de pil heen. Voor die tijd hadden we het al wel over kinderen gehad, maar dat was pas aan de orde als het financieel beter ging en we iets langer samen zouden zijn. Maar goed. We besloten toch samen voor het kindje te gaan. En ik ben de eerste 2 jaar daarna gelukkig en blij geweest met ons samen en later ons kindje erbij. Nadat onze zoon één jaar is geworden, is het voor mijn gevoel steeds minder leuk geworden. Er zijn steeds meer irritaties (meestal vanuit mij) ruzies, grote meningsverschillen met name over opvoeding. En ik voel de liefde en vuur steeds minder worden. Ik hou nog steeds veel van hem hoor. Begrijp me niet verkeerd. Maar ik wil meer. Ik wil passie. Ik wil liefde. Ik wil zeker weten dat ik de goede keuze heb gemaakt of ga maken. Maar ik vind het moeilijk. Ik zeg zovaak tegen mezelf dat ik er klaar mee ben. Maar ik durf niet. Ik ben bang voor het onbekende. Bang om alleen te komen te staanmet kind zonder inkomen. Ik ben bang voor hoe mijn kind hier de dupe van gaat worden. Maar ik vind het ook oneerlijk. Oneerlijk om mijn zoon een leven als gezin te geven terwijl het niet zo voelt. Oneerlijk om mijn vriend aan het lijntje te houden en misschien wel ongelukkig te maken. Oneerlijk om mijzelf niet het leven te gunnen die ik verdien. Ik weet nu eigenlijk niet echt wat ik met dit verhaal wil. Misschien advies. Tips. Hart onder de riem krijgen. Of gewoon begrip. Ik weet het niet, maar ik heb het idee dat ik hierover met niemand echt over kan praten. Dus moest even mijn verhaal kwijt Sorry voor deze hele lange Lap tekst

ici87
afbeelding van ici87
7 apr 2016 - 10:28

Heel herkenbaar. Inmiddels hebben wij 2 kinderen en de jongste is 8 maanden. Ik heb de twijfel een halt toegeroepen. Zelf komen we beide uit een gebroken gezin waar alcohol en geweld de orde van de dag waren. Zelf vind ik dat zolang er geen geweld bij komt kijken ik het voor m'n jongens zo moet houden als het is. Ook als dat inhoudt dat ik zelf niet "optimaal gelukkig" ben. Garanties in het leven zijn er niet en "buurmans gras is altijd groener".

Uiteraard is dit mijn mening en zal je uiteindelijk zelf de keuze moeten maken. Zelf vind ik het ook echt niet makkelijk en wil je in ieder geval een hart onder de riem steken.

Hennetje1988
afbeelding van Hennetje1988
5 apr 2016 - 21:49

Als ik je verhaal lees vraag ik mij vooral af of je dit wel is hebt besproken met je vriend? Of hij misschien ergens hetzelfde voelt als jij? Succes met dit alles begrijp dat het frustrerend is