ouders.....

35 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
lautje2702
afbeelding van lautje2702
3 aug 2011 - 12:18
ouders.....

Ik schrijf dit bericht om even gal te spugen. hopelijk vinden jullie dit niet erg.

Het is een lang verhaal ik zal het proberen kort en duidelijk te houden.
Ik ben nu 28 jaar en in de afgelopen 27 jaar heb ik niet bepaalt een topband gehad met mijn ouders. Alle keuzes die ik maakte in mijn leven waren in hun ogen niet de goede. Vroeger in mijn jeugd was ik nogal een lachebekkie en in mijn pubertijd haalde ik streken uit. Ik was geen lieverdje maar stond wel altijd voor mensen klaar. Nu de afgelopen paar jaar, ik ben door een verbroken relatie weer na 6 jaar bij mijn ouders gaan wonen(tijdelijk)en dat had ik niet moeten doen. Ik heb in die tijd naar me hoofd geslingerd gekregen dat ik niet geboren had moeten worden. via mijn nicht hoorde ik dat ze hadden gezegt dat ze mij nooit meer in huis hadden moeten halen. Mijn moeder is getroffen door borstkanker maar is genezen verklaard. zij kreeg in die tijd dat ik daar woonde nog een operatie en ik moest er voor zorgen dat ik binnen een maand bij hun weg was want ze kon mij er niet bij hebben. Ik heb geen maand gewacht en ben 4 dagen later weggegaan en bij mijn huidige vriend ingetrokken en zijn moeder (ook hij woonde bij haar door een verbroken relatie) Dit was uiteraard niet goed want we hadden nog maar 7 maanden een relatie. Maar onze relatie voelde ontzettend goed en we zouden samen opzoek gaan naar een eigen woning. In eerste instantie zouden we gaan huren, maar alles liep op rolletjes en huren duurde zo lang dat we zijn gaan kijken naar een hypotheek. Ook dit was weer niet goed want je bent nog geen jaar samen en dan kopen stel dat het mis gaat . Tja in mijn ogen kon dat ook wel over een paar jaar nog gebeuren, je weet het niet. Wij waren zo gelukkig samen en niks stond ons nog in de weg! we gingen ervoor. Op dat moment zaten we bij mijn vriendin in huis want die was op vakantie dus we hadden even het rijjk alleen en we konden zo alles regelen samen.

We moesten voor ons huis wat we hadden gezien wel iets regelen van een samenlevingscontract of iets dergelijks. In mijn vorige relatie had ik een samenlevingscontract en ik wist dat dat nog al prijzig was en eigenlijk had ik daar neit weer zin in. Ik wilde wat anders. Het was niet echt romantisch maar we zaten om tafel met z'n 2 en toen zei ik tegen mijn vriend: Eigenlijk wil ik dan wel met je trouwen. ik had nog nooit zo'n goede relatie gehad waarin alles bespreekbaar was, samen lachen maar ook samen huilen! Hij zei dat hij dat ook wel wilde (wij waren voorheen heel stellig dat wij nooit zouden trouwen, het hoefde niet van ons) Dit was in augustus vorig jaar. we zijn naar het gemeentehuis gegaan en hebben een datum geprikt 18-10-2010 zou onze trouwdag worden. Maar... aangezien de relatie met mijn ouders niet best was en in het gezin nogal gestookt en gelogen werd (ik heb nog een zus die daar ontzettend goed in is en een moeder die daar heel erg vatbaar voor is. overigens heb ik vanaf ik bij mijn ouders weg ging geen contact meer met mijn zus, en mis dit ook niet.) had ik besloten dat ik mijn familie er niet bij wilde hebben. Dit was onze dag en ik wilde die vieren zoals wij dat wilden. Mijn vriend had zijn moeder als getuige gevraagd (zijn vader is helaas overleden) en ik wilde graag dat mijn achternicht erbij zou zijn. Dit is een nicht van mijn moeder. Zij komt uit Venray en we hadden de avond er voor geregeld dat ze kon blijven slapen. Het liep dus echt zoals wij dit wilde. De volgende dag zijn we bij mijn ouders geweest en hebben we ze verteld dat we de vorige dag zijn getrouwd. Mijn vader liet eigenlijk gelijk al weten dat ie het niks vond, hij feliciteerde ons wel. mijn moeder was heel overdreven enthousiast, gemaakt gewoon. Ik wist wel dat ze het niks vonden. maar wij wilde het zo. Ze vroeg ook wie mijn getuigen was, dus ik zei dat het haar nicht was. tja... fouteboel.
Mijn nicht heeft een paar dagen laten geprobeerd mijn moeder te bellen om haar te feliciteren dat haar dochter is getrouwd. maar mijn moeder zag dat ze belde en nam niet op. toen heeft ze maar een mailtje gestuurd en mijn moeder heeft mijn vader die mail laten beantwoorden. Ze wilde geen contact meer met haar want hoe haalde ze het in haar hoofd om niks tegen hun te zeggen dat hun dochter is getrouwd. Maar mijn achternicht heeft gedaan wat IK wilde. haar mond gehouden! nu is er dus geen contact meer tussen hen wat ik zeer triest vind. En mijn moeder probeert ondertussen mijn achternicht bij mij zwart te maken over wat ze allemaal heeft gezegt. helaas werkt dit niet bij mij, want dat stoken ben ik ondertussen mijn hele leven al gewend.
maar toen: Mijn man en ik kochten ons huis, heel bewust in een woonplaats waar we geen familie hadden wonen. en kregen eind november de sleutel. Alles liep een beetje raar met mijn ouders maar wij redden ons wel. We hadden niks van ze vernomen en hadden ook zoiets van, als er geen interesse is dan niet.
ze zijn hier later wel geweest. maar of het van harte ging....
Maar nu: wij waren bezig zwanger te worden en eind januari kwamen we er achter dat het zover was. Ik wilde mijn mond hier de eerste 12 weken over houden want als ik het mijn moeder vertel, weet mijn zus het ook, en die is zo dat ze ALLES op hyves zet. Dus wij gingen bij 12 weken naar mijn ouders op visite. En we vertelde dat ik zwanger was, tenslotte had ik zoiets van we vertellen het gewoon en zien wel weer wat de reactie daarop is. Nou ik had veel verwacht maar dit: ze waren dolenthousiast, dat ze opa en oma gingen worden! kleinkind dit kleinkind dat. en vanaf dat moment is alles koek en ei. Tja, niet voor mij. Want ik heb totaal geen last van zwangerschapsdementie en ik ben dus niks vergeten!!!! Ze plannen gelijk van alles, ze wil volgend jaar met ons en de kleine op vakantie! no way, dat wil ik niet. Ze wil als wij een weekendje samen weg willen op de kleine passen, wie zegt dat we samen weg gaan zonder kind? en wie zegt dat zij dan mag oppassen?
Mijn zus heeft op hyves tegen een vriendin gekrabbelt dat ze er niet op zit te wachten om tante te worden (alsof ze dat word) sterker nog, mijn kind kan beter sterven in mijn buik!!! Hoe ziek kan iemand zijn in zijn hoofd???? ik heb dus het idee dat ik mijn kind ontzettend moet beschermen. Mijn kind zal ook zeker niet bij mijn ouders in huis zijn als wij er zelf niet bij zijn. mijn zus heeft namelijk geen eigen leven en loopt de deur plat bij mijn ouders! ik laat ons kind daar dus voor geen goud achter! Toen ik mijn moeder vertelde wat er op hyves stond was het enige wat er uit kwam: "oh, nou ja" ik snap dat het een dochter van haar is, maar ik vind dit dus echt niet kunnen!
nu hebben wij vandaag onze groei echo want de verloskundige denk dat ik 5 weken verder ben ( ik ben nu 31 weken) en mijn man en ik doen de hele zwangerschap samen, wilde ze wel even mee naar de echo. Nou dus niet he.

Nu zit dit mij dus eigenlijk ontzettend dwars: Alles is altijd verkeerd geweest en heb ik nooit goede keuzes kunnen maken in hun ogen.(wat in het verhaal staat is natuurlijk niet het enige maar een deel van de laatste tijd) Nu ik zwanger ben is alles maar goed, vergeten en vergeven?? Ik kan dit dus niet en ik maak mij ontzettend zorgen over hoe het gaat als ons eerste kindje er is. Mijn man staat achter mijn keuze om ons kindje niet bij mijn ouders alleen achter te laten, voor nog geen half uurtje. dus dat zit wel goed. Maar ik heb ook al gezegt tegen hem: er hoeft nu nog maar iets te gebeuren en ik ben er helemaal klaar mee. Ik merk nu echt dat ik nu een eigen leven heb zonder gezeur wat ik allemaal niet goed doe. en ik ben zeer makkelijk geworden in contacten verbreken.

Ik zit hier dus al mijn hele zwangerschap mee en ik kan echt niet wachten tot onze kleine er is.. maar daarna????

het is toch een lang verhaal geworden maar ik moest dit toch even kwijt.
Misschien zijn hier nog meer dames die geen contact hebben met ouders. of mensen die hier ook mee worstelen.???

groetjes

tinkerbell59
afbeelding van tinkerbell59
25 mrt 2013 - 10:25

wow een heftig verhaal.
door jou verhaal besef ik hoe blij ik met de mijne moet zijn.
ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat?

DELETED_elijeboom
afbeelding van DELETED_elijeboom
12 sep 2011 - 17:43

Dat is waar, maar hij staat erop om het te geven. Het is een soort traditie. Mijn broer heeft al twee zonen dus hij heeft er al twee cadeau gegeven. Altijd prachtig met de naam en geboortedatum op de achterkant gegraveerd.

marceld
afbeelding van Anoniem
11 sep 2011 - 23:11

Leuke vader heb jij ;) mag hopen voor hem dat de familie niet te groot wordt.. met veel jongens erbij kan het nog een duur grapje worden ;) Maar wel erg leuk!

DELETED_elijeboom
afbeelding van DELETED_elijeboom
9 sep 2011 - 19:03

Ik heb zeer lieve ouders en sinds mijn vader weet dat het een zoontje wordt is hij helemaal gek. Hij kan bijna niet wachten tot de baby er is.
Hij heeft zelfs al een horloge via Chrono24 besteld. Hij geeft alle kleinzoons die er geboren worden een duur horloge. Als er kleindochters geboren worden dan komt mijn moeder in actie :) . Maar die komt altijd met een verassing.

elijeboom40800.5138425926

Gretha
afbeelding van Gretha
18 aug 2011 - 10:51

kijk vanavond eens naar baby's wil is wet.. erg leerzaam over wat kinderen allemaal mee krijgen! zelfs dingen die ze niet kunnen wten omdat het voor hun tijd is.. geloof het of niet.. maar kijk er eens naar en oordeel zelf en probeer dan ook je eigen oplossingen te vinden ;)
verder natuurlijk sterkte met alles!!

Lilypie First Birthday tickers

Nina23
afbeelding van Nina23
18 aug 2011 - 10:42

Hoi Ilona06: Best lastig. Ik denk dat het vooral van

belang is om uit te zoeken wat er precies aan de

hand is. Komt het inderdaad door de sfeer? Is ze

bang dat ze jouw aandacht nu ook met je vader

moet delen? Ben je zelf de afgelopen dagen erg

bezig geweest in je hoofd met je vader waardoor zij

merkte dat je 'afwezig' was? Is er ooit iets gebeurd

tussen haar en jouw vader? Dat ze bang/boos

/verdiretig is en geen andere manier om te uiten

heeft dan slaan?

Ik denk dat als je weet wat het precies is je ook

weet wat je ermee moet doen. ik weet niet hoe het

gesprek zondag is verlopen en of zij erbij was maar

je kunt proberen er met haar over te praten door

zelf eerst iets te vertellen over hoe je je voelde (wel

beperkt en in simpele taal) en dan kijken of zij ook

iets over haar gevoelens vertelt.

Succes meid.

lautje2702
afbeelding van lautje2702
17 aug 2011 - 18:40

ja! Baby's en jonge kinderen voelen dit veilloos aan! je zou denken dat ze geen benul hebben van dat soort dingen maar ze voelen zeker de spanningen die er zijn om zich heen! De een uit het anders dan de ander. sterkte!

Laura

ilona06
afbeelding van Anoniem
17 aug 2011 - 16:03

Hallo,



Nina lijkt me erg moeilijk als je ouders zich het slecht kunnen herrineren want voor jou word de verwerking hierdoor niet gemakkelijker lijkt mij.


mijn vader is net zo en herrinert zich ook niet alles van de opmerkingen die hij gemaakt heeft, terwijl ze mij nog dagelijks raken.


ik heb sinds een paar dagen weer kontakt opgenomen ook voor mijn kinderen want ik weet hoe het is om zonder opa op te groeien, mijn beide oma,s zijn vrij vroeg overleden, 1 toen was ik 6 en de ander was ik 12


en daarbij was de opa van mijn moederskant ook niet mijn echte opa, heb ik jaren niet geweten toen mijn oma en opa gingen scheiden toen werd mij het verteld


dus toch weer de stap gezet, we hebben nog veel bij te praten maar hebben besloten dit na de keizersnede van de baby te doen, zodat ik me eerst daar op kan concentreren


ik had een vraag mijn oudste dochter is 5 en verschrikkelijk jaloers op mijn jongste dochter zij is 2.


vanaf baby af aan probeerde ze haar zusje zeer te doen, door bij te knijpen. toen mijn jongste begon te kruipen begon de jaloezie nog erger te worden, schoppen in de buik, slaan tegen het hoofd en uit de wandelwagen proberen te kiepen.


nu kan mijn jongste lopen en doet ze af en toe dingen terug gewoon normale meiden vernijnigheid.


het gedrag van mijn oudste was zeer goed verbetert na eenmaal de goede aanpak te hebben gevonden met behulp van kinderarts. het is geen gedragsafwijking want ze doet het niet op school alleen thuis en ze is hierop getest


ik heb mijn vader 3 maanden niet gezien en geen problemen met haar gehad behalve de normale zus ruzies maar sinds mijn vader zondag langs is geweest begint ze weer overnieuw met haar gedrag alleen de jongste begint nu van zich af te slaan


kan het aan de sfeer liggen waarin ik met mijn vader verkeer of kan het wat anders zijn

Nina23
afbeelding van Nina23
13 aug 2011 - 22:36

Ben pas bij mijn eigen ouders geweest. Heel confronterend.


Zij hebben het echt heel anders beleefd dan ik. Natuurlijk er was wel eens ruzie maar daar kon ik toch niet zo'n last van hebben gehad. Dat heeft mijn zus toch ook niet (maar die hoefde ook niet voor scheidsrechter te spelen).


Heb me naar aanleiding van dat gesprek opeens gerealiseerd dat ze het echt NIET meer weten. Wat ze tegen mij gezegd hebben en hoe ze mij gebruikt hebben dat weten ze helemaal niet meer. Voor hun was toen hun ruzie belangrijk en ik liep daar toevallig ook rond. Collateral damage dus.


Maar ja, voor mij niet zo collateral want van mij is er maar 1. En daar moet ik het wel mee doen.


Het is heel vreemd om me dat te realiseren. Het maakt de pijn ook niet minder maar ik begrijp wel opeens hoe het kan dat zij vinden dat er niet zoveel gebeurd is.

Nina23
afbeelding van Nina23
10 aug 2011 - 16:36

@Ilona, wat jammer dat je ook geen contact hebt met

je broer. Zo krijg je wel het gevoel dat je er echt

helemaal alleen voor staat. En dat toch gebeurd is wat

je moeder niet wilde. Maar ik denk echt dat jij het

maximale gedaan hebt. Ik zou zeggen: geniet volop

van het gezin dat je nog wel hebt!

ilona06
afbeelding van Anoniem
9 aug 2011 - 01:22

Hallo nina,


Ze was enorm bang dat ons gezin uit elkaar zou vallen want dit na de dood van mijn vaders moeder ook gebeurd, mijn opa was emotioneel gezien ook niet zo,n sterke man en heeft het helaas in de alcohol gezocht. Mijn moeder was bang dat mijn vader hetzelfde zou doen en aangezien ik 7 jaar mijn opa verzorgt had kon ze wel begrijpen dat de koek ook een keer op is.


Mijn vader heeft gezegt hij is tevreden met deze relatie maar niet gelukkig zoals hij met mijn moeder geweest is, dus hieruit kun je misschien zeggen dat hij ook niet gelukkig is maar praten doet en kan hij niet dus moelijk te peilen


en ik heb 1 oudere broer hij is nu 43 en ik word 30 dus dat verschil is al erg groot en hij woont sinds 3 jaar op aruba vanwege zijn werk en heeft besloten om hier ook te blijven en heb hem ook al 3 jaar niet meer gesproken, dus echt een gelukkig gezin zijn we niet


maar mijn kinderen en mijn man maken een hoop goed

Nina23
afbeelding van Nina23
8 aug 2011 - 23:45

@ Ilona, was je moeder bang dat dat je hem zou laten vallen? En waarom dan? (als ik het vragen mag). Ik heb zelf ook van die dingen waar mijn buik van zegt dat het mijn schuld is terwijl ik met mijn verstand echt wel weet dat ik er helemaal niets aan kon doen. Kunnen mensen duizend keer tegen je zeggen. Maar het gevoel blijft. Ik weet het natuurlijk niet maar zoals je het vertelt lijkt mij dat je vader een niet zo sterke man is (emotioneel dan) die vastzit in een relatie waar hij geestelijk mishandelt wordt. Of heb je echt het gevoel dat dit zijn wens is? Heb je nog broers en zussen?

felicexxx
afbeelding van Anoniem
8 aug 2011 - 12:17

Hoi ilona,

Ik moet er mee mgaan ik kan niet blijven hangen want dan zou ik zoveel moois verliezen...

Mijn 2de wondertje word verwacht op 2 november...

ilona06
afbeelding van Anoniem
7 aug 2011 - 20:40

Hallo,


Nina vind dat jij het erg goed verwoordt hebt, maar helaas het schuldgevoel blijft omdat ik mijn moeder belooft heb om mijn vader niet te laten vallen.


Maar over een paar jaar wordt het vast gemakkelijker


Maar een brief schrijven word lastig omdat hij vorig jaar werkeloos is geworden en een brief aan familie sturen werkt ook niet want hun hebben mij ook laten vallen en zich door madam in laten palmen


was vorig jaar op een crematie van mijn tante, 54 jaar na 8 maand ziektebed overleden en zij schijnt mijn vader goed geholpen te hebben met het verwerken van het nieuws van zijn zusje. maar al deze tijd was hij nog niet over mijn moeder heen hij zag beelden van vroeger en kon ze niet vergeten, 9 jaar geleden had ik het zelfde en wou hij nergens over praten.


de crematie was mooi, mijn vader en zijn vriendin en haar dochter zaten bij elkaar. Op een gegeven moment moesten wij opstaan en mijn man en ik zaten 1 rij achter hun en toen ik naast mijn vader stond pastte haar dochter er niet meer bij en sloeg ze mij met een handtas dat ik een stap achteruit moest doen.


met koffiedrinken deed mijn vader net of hij ons niet zag en ging bij zijn nieuwe gezin zitten terwijl mijn man en ik helemaal alleen zaten want familie durfde ook niet bij ons te gaan zitten.


ik heb na die tijd hard gehuilt en we zijn naar het grafje van mijn moeder gereden om bloemen te brengen.


felixxx wat een superman heb jij getroffen en ik vind het ongelofelijk knap dat je op die manier ermee om kan gaan met je verleden, ik zou het niet kunnen.


In elk geval geniet van je 2de wonder en mag ik vragen wanneer je de 2de verwacht

felicexxx
afbeelding van Anoniem
7 aug 2011 - 13:34

hoi,

Ook ik heb geen contact met mijn ouders, maar heb daar ook geen behoefte aan.

Ook ik ben verkracht ten ik 15 was weliswaar niet door huisvriend maar door een jongen van school... Ben huilend naar huis gegaan en er werd mij toen ook koelbloedig gezegt dat ze mij niet geloofde... Vanaf dat punt de weg kwijt geraakt... School niet afgemaakt, blowen, en elk nieuw vriendje die het bed wilde delen,deelde ik.. het deed me gewoon niks meer...
Thuis hadden mn ouders schulden en kregen dan 50 euro per week om van te leven ipv eten halen kochten ze tabak (en alles wat me moeder wilde (chips/frisdrank) En dat was dan alleen van haar...
Totdat ik mn huidige man leerde kennen en hij bij mij thuis kwam en het enigste wat ik dan gegeten had op een dag was een tomaat want er was niks anders...
Hij greep in en ging boodschappen doen, echter ook hij werd gemanipuleerd door mn moeder kreeg medelijden met haar... En ik had ook angst voor mn moeder bij ons thuis ging er namelijk niemand tegen haar in... HAAR WIL IS WET! zeg maar....
Waardoor mn man wekelijks boodschappen deed voor minstens 100 euro... hij kwam bij ons inwonen, kookte voor ons... alles! hij heeft een nieuwe computer voor mij en mn moeder gemaakt en omdat hij dan ook internet gebruikte vond mijn moeder dan ook dat hij dat ook maar eventjes mocht gaan betalen...
Er kwamen schulden van haar op onze namen en we zijn uiteindelijk uit huis gevlucht...
Helaas verloor mn man vrijwel gelijk zn werk en ik kon de huur niet betalen alleen.
Daarbij kreeg ik weer medelijden met me moeder en ging boodschappen vor haar doen van ons geld... Toen wij uiteindelijk ons huis verloren en vanwege omstandigheden terug moesten naar mn moeder zij mn moeder gelijk ik wil op zn minst 250 euro per maand!!

Het werd ons teveel, en we zijn uiteindelijk gevlucht naar portugal naar zijn familie...

Mijn moeder heeft mn dochtertje 1x gezien maar niet op mijn voorkeur en zij heeft mij toen ook gezegt dat ze zich geen oma voelde... sindsdien is er geen contact.. met mn dochter dr 1ste verjaardag heeft ze nog een email gestuurd om te feliciteren en de woorden opa en oma uit nederland...

Ondertussen ben ik getrouwd en heeft ze me niks gezegt, afgelopen juli heeft ze mn dochter gefeliciteerd die in juni haar verjaardag had en mn man heeft haar verteld dat ik in verwachting was van de 2de maar geen reactie gehad...

de reden dat ik niet eens over mn vader praat is omdat hij zich al zn hele leven verschuilt achter mn moeder... daarbij heeft hij een alcohol en gok probleem gehad... en toen ik 6 jaar oud was nam hij me mee zodat hij stiekem drank kon halen en gaf mij toen whiskey zodat ik mn mond zou houden tegenover mn moeder.... Uiteindelijk bij mijn oma thuis waar ik samen met mn moeder was heb ik verteld wat mijn vader toen deed... hij heeft toen dagenlang niet tegen me gesproken en gedaan alsof ik niet bestond.. IK WAS TOEN 6!!!!


Ik vind het niet nodig dat mn dochter hun kent, ze mist ze dan ook niet en ze heeft een grote familie van mn man zn kant... Daarbij ze spreekt en verstaat geen nederlands dus heeft ze er ook weinig aan om hun te kennen...

Nina23
afbeelding van Nina23
7 aug 2011 - 13:22

@ Ilona: Jij bent toch zeker niet degene die de

kinderen het contact onthoudt? Dat doet de

vriendin van je vader en hij laat het toe (dus in mijn

ogen doet hij het eigenlijk zelf). Je hebt je in wel

1000 bochten gewrongen om maar contact te

kunnen blijven houden en je krijgt daarin geen

medewerking van je vader.

Misschien kun je nog 1 keer een brief sturen

waarin je vertelt dat je graag contact wilt met je

vader (maar dan wel zonder het hele eisenpakket

van mevrouw) en dat hij altijd welkom is bij jou. Je

laat dan in ieder geval de deur open voor als hij er

in de toekomst anders over gaat denken. Het zou

jammer zijn als ze bijvoorbeeld uit elkaar gaan en

hij durft geen contact meer met je op te nemen

omdat hij wel weet dat hij fout zat. Mss de brief naar

zijn werk sturen of naar een familielid zodat je

zeker weet dat hij het ook echt te zien krijgt. Of

hem een keer in zijn eentje laten uitnodigen door

een vriend of familielid van hem waar je dan ook

bent en een gesprek voeren.

Is dit netjes? Nee. Ga je dan achter de rug van zijn

vriendin om? Ja. Maar volgens mij schuwt zij ook

geen enkel middel om jullie uit elkaar te drijven.

In ieder geval heb je dan wel het uiterste gedaan en

weet hij dat hij altijd welkom is.

Er is zo'n nieuwe SIRE reclame over hoe een kind

beschadigd kan raken door opmerkingen van de

ouders maar volgens mij geld dat ook voor

rotopmerkingen door (stief)grootouders. Dus als er

altijd een gespannen sfeer hangt waarin jij ook nog

beledigt wordt dan is dat volgens mij niet goed voor

je kinderen.

Spintsje
afbeelding van Anoniem
7 aug 2011 - 00:37

Ik zit hier met verbazing te lezen naar alle verhalen over vaders en moeders die die titel eigenlijk niet verdienen.


Ik wil jullie allen sterkte wensen. Elke situatie is weer anders en een ieder moet dus ook voor zichzelf uitmaken wat te doen met de ouders (en zus). Geen contact, weinig contact of maar weer hopen dat het toch beter gaat worden. Lastig...


Iemand zei hier trouwens om pas een paar dagen na de geboorte de grootouders op de hoogte te stellen. Ik kan me voorstellen dat je dat denkt, maar als je echt knallende ruzie wilt hebben (als dat er al niet was). Dan moet je dat vooral doen. Daar zou mijn voorkeur niet naar uit gaan. Ik persoonlijk denk dat het beter is om ze te bellen met de mededeling dat ze een kleinkind hebben, maar dat jullie op dit moment rust willen hebben en hun bezoek op dat moment nog niet gewenst is. Maar zoals ik al zei, iedere situatie is weer anders en dat moet je voor jezelf uitmaken. Ik probeer alleen maar mee te denken.


Nogmaals sterkte!

Gretha
afbeelding van Gretha
7 aug 2011 - 00:14

goed dat jij je ertoe kan zetten je kids wel opa en oma te leren kennen, maar ik weiger. wil dat mezelf al die stress niet aan doen, dat trek ik niet. zat al onder de rode bulten an de stress toen ik haar moest zijn op mijn oma's crematie.. haar vriend had in de bak gezeten en toen hij terug kwam viel de hond m aan (is hun verhaal) toen hebben ze m doodgeslagen met schep en opgehangen... (ze hadden m ook in bench op kunnen sluiten daar kroop ie van angst in nl en dan naar dierenarts brengen desnoods..) mn zusjes en mn nichtje waren erbij.... daarna heeft die vriend mn zusje bedreigd, mn zusje zat 3 dagen ondergedoken bij dr vriendje tot ik het verhaal hoorde en mn vader inlichte zodat hij naar haar toe kon en toen is ze bij hem gaan wonen. zij durfde de straat niet meer op... mijn moeder stond vierkant achter haar vriend... sorry maar dan ben je GEEN MOEDER!! voor je kids ga je door het vuur, dat is je alles. tuurlijk heb je een eigen leven!! en botst dat soms met dat van je kinderen en tuurlijk mag je ook voor jezelf kiezen.. maar voor een moordende en bedreigende crimineel kiezen ipv je kinderen ???? dat gaat mij te ver!! net als hierboven dat verhaal van de huisvriend.. dat gaat er bij mij niet in dat je zo iemand nog moeder kan noemen...

Lilypie First Birthday tickers

wendy2007
afbeelding van wendy2007
6 aug 2011 - 23:33

Ik moet zeggen dat ik het wel met Gretha eens ben, ik ontzeg mijn moeder het contact met haar kleinkinderen, maar ontneem mijn kinderen geen oma, deze kennen ze namelijk niet. ze kennen 1 oma en 1,5 opa de ene opa komt heel vaak langs en de andere zien we een paar keer per jaar (en dat is veel, maar daar kiest hij zelf voor)
mijn moeder heeft er zelf voor gezorgd dat ze mijn kinderen niet mag zien.

het verhaal:
echt een moeder was ze al nooit. Heb mijn hele leven bijna alles zelf op moeten knappen.
En toen ik 15 was ben ik onzedelijk betast door een huisvriend, na jaren mijn mond houden durfde ik het eindelijk tegen mijn moeder te vertellen en toen geloofde ze me niet!! ze wilde het eerst even aan hem navragen. "mijn geluk" dat hij bekende.

maar ze wil niet met hem breken want hij is de enige die ze nog heeft. ze vind dat ik maar eens naar zijn verhaal moet komen luisteren. tja dat doen we dus niet!!!
ik ben tot zo'n 3 jaar geleden redelijk contact blijven houden, maar toen ik erachter kwam dat ze hem ook nog eens een koninklijke onderscheiding heeft bezorgd was ik toch wel echt heeel erg klaar met haar. Die mensen hoef ik niet in de buurt van mijn kinderen of ze nou de oma zijn of niet.

Dian
afbeelding van Dian
6 aug 2011 - 23:03

@Lautje, jazeker ken ik die reclame. Mijn vader

heeft altijd gezegd dat hij geen kinderen wilde, en

dat mijn broers en ik er alleen maar zijn gekomen

omdat mijn moeder zo zeurde. En mijn moeder zegt

nu al jaren dat bij nader inzien mijn vader nooit

kinderen had moeten krijgen, omdat hij niet geschikt

was. Tja, het enige wat ik haar heb gevraagd is of

zij zichzelf dan wel zo geschikt vond voor

opvoeden. Bij mijn weten was zij net zo min

geschikt. Als ze het niet winnen kon, dan begon

ze te knijpen. Mijn vader kon meppen als de beste

en wij zaten zo'n beetje dagelijks tot bedtijd bij mijn

opa en oma die naast ons woonden. Hadden we

tenminste nog een beetje schik. Ik ben door die

hele toestand dan ook op mijn 17e uit huis gegaan,

eerst op kamers, en op mijn 18e verjaardag kreeg

ik de sleutel van mijn eerste huurhuisje. Wat een

rust was dat zeg ...

En nee, op dit moment doe ik hem er geen plezier

mee om naar opa en oma te gaan, maar ik vind dat

dat wel hoort bij de opvoeding. Ik moest vroeger

ook altijd verplicht mee naar mijn oma van mijn

vaders kant, zij was op zijn zachtst gezegd ook

een ijskast qua menselijkheid. Maar toen ik ouder

werd was ik toch wel blij dat ik de gelegenheid

heb gehad om haar te leren kennen. Toen kon ik

ook voor mezelf uitmaken dat zij gewoon geen

aardig en negatief persoon was.

En weet je, het probleem is dat als de kids hun

grootouders helemaal niet leren kennen terwijl ze

wel weten dat ze nog leven, dat ze later met het

verwijt kunnen komen dat wij hen ervan hebben

weerhouden om ze te leren kennen. Ik laat de keus

liever aan hen.

Wees wat dat betreft gezegend met je

schoonmoeder, zulke vrouwen kun je op bouwen.

Ik heb ook zo'n schoonmoeder, die gaat voor ons

(trouwens voor de hele familie) door het vuur. Ik

zou mijn schoonmoeder wat dat betreft ook echt

niet kunnen missen en mijn eigen moeder (sneu

voor haar), ik weet niet of ik haar wel zal missen.

Vermoedelijk wel uit gewoonte, maar verder ook

niet.

@Spintsje, ze komen wel vaker krom uit de hoek.

Het enige wat ik op zulke dingen kan antwoorden

is dat ik geluk heb dat ik, ondanks mijn opvoeding,

toch nog goed terecht ben gekomen. Ik ben

gelukkig getrouwd, heb een mooie koopwoning en

2 schatten van kinderen en over een paar

maanden nog een derde. Mijn kids zijn me alles en

ik vertel ze meerdere keren per dag dat zij het

grootste geluk in mijn leven zijn.

@Ilona, jemig wat ontzettend klote voor je zeg. Het

lijkt mij dat je vader volledig door zijn vriendin is

ingepakt. Voel je ajb niet schuldig tegenover je

kinderen, je vader heeft zelf de keus gemaakt

geen contact meer op te nemen, daar kun jij niets

aan doen. Jij hebt je best gedaan toch? Ik kan

alleen maar voor je hopen dat je vader tot inkeer

komt. Tot die tijd kun je evt. de deur voor hem op

een kier houden door hem ieder jaar een

verjaardags- en kerstkaart te sturen en ik zou hem

ook gewoon een geboortekaartje sturen. Eerder

werd al geopperd om een brief te sturen, het kan

idd fout uitpakken doordat de tekst verkeerd kan

worden geïnterpreteerd, maar als je nou een brief

zou sturen waarin je aangeeft dat je je vader mist,

en dat je het zo jammer vindt dat het contact

helemaal verwatert, of daar niets aan te doen is. Ik

zou in die brief ook gewoon aangeven dat je

helemaal geen hekel hebt aan je stiefmoeder, dat je

heel goed begrijpt dat zij de levenspartners is van

je vader en dat je dat ook zeker accepteert, zou

het dan nog niet goed kunnen komen (of in elk

geval het gesprek weer op gang gebracht)?

Sterkte hoor.



Gretha
afbeelding van Gretha
6 aug 2011 - 22:07

je ontneemt je kids geen opa of oma, dat hebben die mensen zelf gedaan.. ga je alsjeblieft neit schuldig voelen!! rot gezegd heeft je kind daar meer last van dan het niet zien van opa of oma. je kind heeft meer aan een happy mama. en natuurlijk wordt je niet happy van de situatie zelf!! dat snap ik maar al te goed, maar je schuldig voelen lost helaas niets op. weet t, makkelijk gezegd :(

ik heb 7 jaar terug zelf gekozen voor geen contact meer met mijn moeder. ze is geen moeder, maar vrouw met kinderen. deed alleen de dingen die haar uitkwamen (1 voorbeelde.. verstandskies brak af.. doet mega pijn.. vroeg haar of ze tandarts wou bellen.. ze vroeg of ze eerst ATWT af kon kijken... ?? ) ze heeft nooit geprobeerd contact te zoeken. 1x toen ik zwanger was vroeg ze waarom ik boos was op haar vriend toen.. ze dacht dat het daaraan lag :S ehm nee ligt aan haarzelf.. maar ze is niet opgevoed met sorry zeggen en schuld op je nemen van dingen en uitpraten.. ik voel me niet schuldig dat mijn kind een oma mist. ze heeft een super familie zoals het nu is (3 opa's zelfs en 1 superoma!!)
vond t in t begin wel heel moeilijk om mijn enorm lieve schoonmoeder te zien! ging er met tranen weg altijd omdat zij wel zo lief is. waarom kan mijn moeder dat niet ook gewoon ? al is t maar een kleine beetje lief.. maar ik kan haar niet veranderen, wel hoe ik ermee om ga en hoe ik met mn dochter oma! ik kan proberen om niet zoals mijn moeder te worden en mijn dochter wel met respect te behandelen er wel voor haar te zijn als ze me nodig heeft en wel sorry te zeggen als ik iets verkeerd doe..

hoop niet dat dit bot overkomt.. ik snap wel hoe moeilijk het is! maar voel je alsjeblieft niet schuldig!! je hebt er niet zelf voor gezorgd dat je ouder(s) zo doet/doen... dat doen ze zelf.. ze veroorzaken zelf al die problemen, niet jij...

Lilypie First Birthday tickers

Angelique79
afbeelding van Angelique79
6 aug 2011 - 21:19

Bewaak je grenzen en ga hier nooit overheen! Laat

ook duidelijk weten wat die grenzen zijn. Als ze weer

heel vrolijk zeggen dat de kleine gerust bij hen mag

slapen een weekendje ofzo.. dat je op dat moment al

aangeeft dat dit nooit zal gaan gebeuren. Zo komen zij

ook al wat eerder van hun roze wolk en kost het jou

straks minder moeite om daaraan vast te houden. Ik

zou ook zeker in je kraamtijd goed kijken wat jij wilt. Ik

vind het idee dat je pas een paar dagen na de

geboorte laat weten dat de kleine er is, een goeie!!

Heel veel sterkte jullie allemaal!

ilona06
afbeelding van Anoniem
6 aug 2011 - 21:06

Hoi laura,


De baby foto,s en alle dingen van mijn moeder heb ik mee moeten nemen want hij wou alles weg gooien


zo heeft zij mijn tandjes en inentingsboekje weggegooit zonder te overleggen


en ik snap wat je bedoelt met je zus, ik heb mijn broer al 3 jaar niet meer gezien of gesproken want hij gooide mij allerlei dingen voor de voeten wat ik niet goed had gedaan met de verzorging van mijn moeder. Hij is sorry dat ik het zo zeg zijn ding achterna gelopen en als je hem dan belde dat het mam slecht ging dan moest ik me niet aanstellen. hij heeft 5 jaar lang 2 vrouwen gehad en na mijn moeder dood heeft hij voor de nieuwste gekozen en hier heeft hij nu een zoontje bij van 7.


Mijn zoontje mist zijn opa heel erg en snapt er niets van en ik weet ook niet wat ik iedere keer moet zeggen want hem verdedigen wil en kan ik niet meer


en ik verheug me heel erg op mijn kleintje, alleen zou ik mijn vader eens goed de waarheid willen zeggen en zolangde kleine in mijn buik zit durf ik dat niet omdat mijn eerste zoon ook echt een stress baby was en alles aan elkaar gehuilt heeft en tevens ernstig gespuugt en mijn beide meiden had ik geen problemen dus de angst is aanwezig om weer een stress baby te krijgen en dat alleen maar door hun


maar hier gal spuwen helpt mij erg goed, lucht op om er over te praten en vriendinnen ben ik door de ziekte van mijn moeder kwijtgeraakt

lautje2702
afbeelding van lautje2702
6 aug 2011 - 19:06

@Ilona06:


Ik vind het helemaal geen gezeur, Ik snap dat je zwangerschap daardoor minder is. ik bedoel dat je er minder van kan genieten. Dat heb ik ook. Mijn ouders zijn dan samen en ook mijn vader heeft dingen gezegt over mij die niet horen, maar ik ben het meest teleurgesteld in mijn moeder. Mijn vader heeft altijd achter mijn moeder gestaan met alles, dit komt denk ik ook omdat mijn moeder nogal een aantal keren vreemd gegaan is in hun huwelijk en hij haar niet kwijt wil.... Daarom denk ik dat hij zo is geworden. Want daarvoor had ik meer met mijn vader. Ik sta ook op jeugd foto's altijd met mijn vader en altijd te lachen. Het viel mij op dat ik de baby foto's van mij zelf aan het uitzoeken was bij hun thuis. Ik wilde graag babyfoto's om straks te zien op wie ons kindje lijkt als het is geboren en voor het geval er iets met mijn ouders gebeurt wil ik daarom foto's van mij vroeger hebben. Want als er iets gebeurt met mijn ouders ga ik niet alles regelen samen met mijn zus. Dat mag zij doen. Op die foto's sta ik altijd te lachen! ook als mijn vader ook op de foto staat. maar zodra ik foto's zag waar ik samen met mijn zus op sta, lach ik niet. Deze foto's heb ik overigens ook niet meegenomen, die wil ik niet.
Maar in jou situatie vind ik het nogal vreemd van je vader. En ook van zijn nieuwe vriendin overigens. Het is sneu voor je kinderen als zij wel een leuke band hadden met hun opa, maar missen ze hem nu???
soms weten kinderen meer dan je denkt hoor.
Ik wens je veel sterkte hiermee en met de laatste weken van je zwangerschap.

Laura

DELETED_Joanne
afbeelding van DELETED_Joanne
5 aug 2011 - 22:20

Wat een verhaal idd, fijn dat je hier dan toch een plekje heb gevonden om het woorden te geven!

zat te denken: je zou het ook voor je kinderen op kunnen schrijven wat er is gebeurd, weet niet of je nog foto´s hebt van de keren dat je wel bij hem was, dat soort dingen. Soort document maken over hem voor je kids waarin je alles laat zien en uitlegt. Dan heb je later voor de kinderen iets wat je kan laten zien en lezen over hun opa, en hem dus niet helemaal afgepakt. Verder hoef je dan naar je vader toe toch niet weer nu degene te zijn die initiatief neemt, maar je kan wel iets doen voor jezelf om het nu een plekje te geven, want brief schrijven bijv. is eerder dit topic al ter sprake gekomen dat die nogal eens verkeerd geïnterpreteerd kan worden met gevolgen van dien. Komt bij dat dan weer het initiatief bij jou zou liggen.

Jammer dat hij nu zo ver van je vandaan is komen te staan dat dit door het overlijden van je moeder zo´n aflopende zaak geworden lijkt te zijn.



ilona06
afbeelding van Anoniem
5 aug 2011 - 21:14

Hallo laura,


Wij zitten samen in het oktober forum en daar had ik al een klein beetje geschreven over de band met mijn vader


helaas erg herkenbaar je verhaal en ik moet het ook even ergens kwijt want het zit me goed dwars


vroeger toen ik klein was had ik een redelijke band met mijn vader we deden veel samen. na een tijdje toen ik in de pubertijd kwam en mijn vader slecht herstelde na een hartaanval ben ik boodschappen gaan doen voor mijn opa.


mijn beide oma,s zijn op vroege leeftijd gestorven en mijn opa bleef dus alleen over, andere opa van moederskant heb ik nooit gekend.


Ik regelde op mijn 13de de boodschappen voor mijn opa en ook zorgde ik ervoor dat hij elke week zakgeld kreeg, helaas was mijn opa alcoholist en hierdoor hadden mijn vader zijn broers en zussen hem laten vallen maar mijn vader dus niet, ik heb die man gewassen en getroost ook toen hij eenmaal van de drank af was


in 1998 werd mijn moeder ongeneeslijk ziek en stierf 4 jaar later,de laatste jaren zijn wij erg naar elkaar toe gegroeit en haar dood was voor mij moeilijk te accepteren, ik was 20 en studeerde dierverzorging met erg goed cijfers, helaas het laatste jaar heb ik toen over moeten doen want mijn hoofd stond er niet naar. na 3 maanden ontmoette ik een jongen was stukken ouder tot afschuw van mijn vader en oudere broer en ook nog agrarier.


na de dood van mijn moeder was mijn vader nooit thuis en ik stikte van verdriet want erover praten wou hij niet vergeten was beter. Na 2 maand ben ik bij mijn nu man in gaan wonen omdat mijn opleiding ook in de buurt lag en niet meer 2 uur reizen, maar hij woonde ook nog bij zijn ouders. Deze mensen hebben mij super opgevangen en ook laten praten over de dood van mijn moeder. Na 1,5 jaar was ik zwanger en zijn we vrij snel getrouwd toen kwam ik erachter dat mijn vader een liefje had al langere tijd. 15 jaar jonger met kinderen net zo oud als mijn nichtjes, mijn vader komt uit een gezin van 12 kinderen.


en die vrouw was de beste vriendin van mijn tante en net gescheiden van haar man. Mijn moeder heeft altijd een hekel aan deze vrouw gehad want ze stond bekend als bazig en drammerig. Nu komt het mooiste van het verhaal ik was 7 maand zwanger en we waren net verhuist naar een boerderij voor ons zelf en de kleine. Toen kwam mijn vader hij wou praten ik kon zijn nieuwe vriendin accepteren of opdonderen, ik was mijn moeder al kwijt en was bang hem ook kwijt te raken dus ik gaf toe.


en na deze eisen kwamen nog meerdere eisen want zij voelde zich niet geaccepteerd, moest moederdag kado,s voor haar kopen, bij haar dochter op verjaardag gaan enzevoort. maar vanaf dag 1 heeft zij mij nooit geaccepteerd. Ik heb alles gedaan wat gevraagt werd maar het werd ieder keer meer en ik ging al meer op mijn tenen lopen, hun wouden alleen met mijn kinderen weg, terwijl ik van haar geen dag alleen meer met mijn vader mocht doorbrengen want ze was bang dat ik hun relatie kapot maakte.


ik heb geen uitnodiging gehad voor hun samenlevingscontract feest, de 60ste verjaardag van mijn vader werd ineens alleen met haar familie geviert en haar vriendin terwijl we uit eten zouden gaan maar dit was haar te duur, ze wilde oma genoemt worden en dit wou ik niet want mijn kinderen hebben een andere oma


sinds dat hij met die vrouw samen is word vaderdag niet meer geviert, dit jaar had hij autopech en kon hij niet op de verjaardag van mijn oudste zoon komen die werd 7 hij moest een nieuwe auto hebben, die hij een week later had en dan zou hij mij bellen voor een afspraak


heb hem proberen te bellen maar er werd niet opgenomen en tot op de dag van vandaag is hij nog niet bij mijn zoon op zijn verjaardag geweest was 19 mei en nu is mijn jongste dochtertje afgelopen zondag 2 jaar geworden en zelfs geen telefoontje niets


Ik ben in oktober uitgeteld van de vierde maar verwacht van hem niets meer


Heb hem nu al 4 maand niet gezien of gesproken maar voel me zo schuldig naar mijn kinderen toe, net alsof ik hun opa heb afgepakt maar ik ben altijd degene geweest die belde en nu heb ik zoiets van als je om mij en je kleinkinderen geeft dan zou je er ook moeite voor moeten doen of ben ik degene die weer het hoofd moet buigen?


ik weet wel dat dit mijn zwangerschap behoorlijk in de weg staat om te genieten en dit is waarschijnlijk de laatste keer


hebben jullie misschien nog tips? en sorry voor dit zeur verhaal maar kan het bij niemand kwijt




lautje2702
afbeelding van lautje2702
5 aug 2011 - 12:38

@dian: Jeetje, als je zoontje het al zegt, hij wil eigenlijk helemaal niet naar zijn opa of oma. Dus hem doe je er ook geen plezier mee.
Daarbij, als je kinderen ze niet kennen weten ze meestal ook niet wat ze missen. Mijn schoonvader is helaas overleden, ook die zal ons kindje dus niet kennen. Maar mijn schoonmoeder is een schat van een vrouw en zal ook echt Oma zijn. Daarbij, mijn ouders kunnen ook heel goed je het gevoel geven dat je 'ongewenst' bent. Ken je die reklame van scheidingen op televisie? dat die kindjes worden getatooeerd met zinnen wat de ouders hebben gezegt. Zo is het bij ons ook gegeaan. mijn ouders zijn dan nog bij elkaar maar ze zeggen wel: waren we er maar nooit aan begonnen. Nu ik zwanger ben zeggen ze dat niet meer, want ze willen dolgraag hun kleinkind zien. Maar dat zijn de dingen die ik dus niet vergeet. Ik zie mijn ouders ook niet overdreven vaak. Ze mailt nu meer dan voorheen, maar het gaat altiijd over ons kleintje of over haar kat. verder altijd oppervlakkig. En ze haalt mijn schoonmoeder naar beneden. Terwijl zij degene is geweest die mij in huis heeft gehaald omdat mijn moeder mij het huis uit wilde hebben....
Maar goed. Dat praten gaat inderdaad nog wel gebeuren als ze hier zijn en dan wil ik alles nuu wel eens weten hoe het zit. En dan zien we wel waar het schip strand.

Laura

Spintsje
afbeelding van Anoniem
5 aug 2011 - 12:28

@Dian: Je ouders hebben het niet getroffen met hun 'vervelende' kinderen??? Wat een rare opmerking zeg! Bij mijn weten zijn het vaak de ouders die de kinderen vervelend (of verwend of egoïstisch of...) maken. Maar ik vind het wel knap hoe je er mee omgaat. Petje af.

Dian
afbeelding van Dian
5 aug 2011 - 02:16

Hey Laura,

Wat een rotsituatie zeg. Kan me voorstellen dat dit

je zwangerschap erg dubbel maakt. Wat dat

betreft kan ik er over meepraten.

Ik heb wat dat betreft net zo'n band met mijn

ouders als jij. Ze zijn inmiddels 15 jaar gescheiden

en mijn moeder is hertrouwd met een zak eerste

klas (wordt er dus niet gezelliger op). Mijn vader

zie ik eens per kwartaal (hoeft voor hem niet

vaker, daar had hij geen behoefte aan) en mijn

moeder zie ik eens per 3 weken, aan meer contact

heb IK geen behoefte, sterker nog, als ik nog meer

contact moet hebben met haar dan escaleert het

vermoedelijk in een ordinaire ruzie. Maar toch wil ik

niet breken, omdat ik vind dat mijn kinderen het

recht hebben hun grootouders te leren kennen.

Zolang ze niet alleen thuis kunnen blijven moeten

ze verplicht mee, of ze dat leuk vinden of niet. Ik

weet alleen wel dat, zodra ze oud genoeg zijn om

alleen thuis te blijven, dat we ze met geen 100

paarden meer mee krijgen. Mijn zoon (4 jaar) zegt

het altijd heel treffend: waarom moeten we mee.

Oma vindt het toch nooit leuk als we komen, dan

kunnen we beter thuis blijven. Vindt het zo

tragisch dat zo'n klein ventje dat al ziet.

Maar misschien is het een idee om (zoals eerder al

gesuggereerd) een gesprek aan te gaan met je

ouders en wellicht ook met je zus om te proberen

e.e.a. uit te praten. Misschien levert het je helemaal

niets op, maar mss zit er juist ook wel iets anders

achter en kom je juist op deze manier wat dichter

tot elkaar. Het zal niet altijd werken, bij mij in elk

geval niet, want mijn ouders hadden nergens een

probleem mee, behalve dan dat zij het niet hadden

getroffen met hun "vervelende kinderen". Tja, dan

ben je natuurlijk gauw uitgepraat. Maar hopelijk heb

jij meer succes. Ik hoop het voor je.



lautje2702
afbeelding van lautje2702
3 aug 2011 - 16:49

bedankt voor jullie reacties.


over opa en oma zijn: ik heb mijn moeders moeder nooit gekent (ze leeft nog wel) omdat mijn moeder dit niet wilde. ik ben misbruikt door haar vader, ik ken hem wel en ik weet dat hij leeft, maar heb zelf geen behoefte aan zijn contact.


Wel heb ik alle emails en krabbels gekopieerd en alles uitgeprint, want mocht ons kindje vragen hoe het allemaal zit, mag hij/zij het van mij zelf lezen. (mits ze daar de leeftijd voor hebben) en zelf oordelen of ze daarmee om willen gaan of niet. maar tot die tijd vind ik dat het mijn verantwoording is waar mijn kind is en met wie.


Mijn zus is overigens 31 jaar. (2.5 jaar ouder dan ik) en zij heeft niet alleen over mij dit geschreven; een oud vriendin van haar was zwanger en heeft bij de 21ste week de zwangerschap afgebroken omdat het kindje meervoudig gehandicapt was. Ook daarover heeft zij geschreven op hyves dat het net goed was voor die ex-vriendin dat ze dat heeft meegemaakt. Ze is dus gewoon geestelijk gestoord in mijn ogen en ziekelijk jaloers.
ze staat overigens niet in mijn hyves maar de profiel van haar vriendin is niet afgeschermd dus iedereen kan het lezen.


Nou goed, ook nog goed nieuws, we zijn bij de verloskundige geweest en het kindje is niet verder dan het is. Was wel weer even mooi om te mogen kijken.


Laura

Spintsje
afbeelding van Anoniem
3 aug 2011 - 15:57

Zelf heb ik godzijdank geen ervaring mee. Wel geloof ik heel erg in tweede kansen. En zoals Ann ook zegt: Wil je je kind een opa en oma ontnemen? Kijk, wij weten niet wat er allemaal is voorgevallen. Dus het is voor ons lastig om te (ver)oordelen.


Maar het is inderdaad een heftig verhaal en ik snap daarom ook best wel dat je het even niet meer weet. Eigenlijk wil je heel graag een goede band hebben met leuke ouders. Om je heen lijkt het misschien wel alsof iedereen geen problemen hebben met (schoon)ouders. Maar geloof me dat heel veel mensen problemen hebben met hun ouders of schoonouders. Ik heb een goede band met mijn ouders, maar ik kan mijn schoonmoeder vaak wel schieten. Eigenlijk heb ik ook voldoende redenen om met haar te breken, maar ik zet mijn 'happyface' op voor mijn man en mijn zoon. Ik kom er gewoon niet te vaak, ik hou me vaak maar stil (tot een bepaald punt). En dan gaat het goed.


Als ik jou was zou ik een goed gesprek met je ouders aangaan. Samen met je man. Zonder dat je zusje erbij is. Vertel wat JIJ graag wilt in de TOEKOMST, maar dat het VERLEDEN dat nu nog in de weg staat. Desnoods kun je het ook ondersteunen door eerst je verhaal op papier te zetten, waarin je alles uitlegt en deze aan hun geven. Je hebt dan de mogelijkheid om het tactvol op papier te zetten.En je vergeet niks. Maar als je ze een brief schrijft, stuur die dan a.u.b. niet met de post op! Dat heeft mijn schoonmoeder namelijk gedaan met haar kinderen en dat ging toen helemaal verkeerd. Het heeft veel pijn en moeite vervolgens gekost om het weer recht te breien. Geef ze dan die brief persoonlijk en blijf erbij als hij wordt gelezen. Dan kun je zaken eventueel meteen weerleggen als ze het verkeerd hebben geïnterpreteerd.


Ik weet niet hoe oud je zusje is, maar misschien toch ook verstandig om met haar een gesprek aan te gaan. Zonder je ouders erbij. Je mag gerust tegen haar zeggen dat je dat ene gelezen hebt op hyves en dat je dat heel erg heeft gekwetst. Vraag haar waarom ze dat heeft gedaan. De 'jeugd' schrijft naar mijn inziens wat te vaak op internet wat ze niet menen om maar grappig of leuk te worden gevonden. Ik kan me simpelweg niet voorstellen dat ze een baby dood zou wensen.


Je hoeft dingen echt niet te vergeten, maar over en weer vergeven zou heel mooi zijn. Ook hoef je echt niet meteen de deur plat te gaan lopen en andersom. Je hoeft je ouders en zusje daarna niet meteen te vertrouwen. Vertrouwen moet worden verdient. Hetzelfde geldt voor respect.


Succes!

Ann25
afbeelding van Ann25
3 aug 2011 - 13:34

Ik heb een slechte relatie met mijn moeder, maar

nog wel contact...ik kom er alleen heel weinig.

Ze is getrouwd met een man waar ik echt niet mee

om kan gaan en wij hebben hier dan ook wel echt

nagedacht wat we gaan doen, omdat voor mij het

contact niet echt veel hoeft ofsow..

het is alleen wel zo dat ik van andere weet dat als

je niet bij je oma mag/kan komen, ook al ken je haar

verder niet, dat ze dat vreselijk vonden...zelf kende

ik mijn oma heel goed toen mijn ouders ruzie met

haar kregen en ik heb mijn ouders erom gehaat dat

ik niet naar mijn oma kon...dit wil ik niet voor de

kleine...

Mijn moeder zal geen oppas oma of iets worden,

maar ik wil wel dat ze ook in het leven van de kleine

zal zijn, het is en blijft familie en ieder kind wil zijn

opa/oma zien, stel dat er op school iemand zegt ik

ben met opa en oma weggeweest en jou kind weet

dat ze bestaan maar ziet ze nooit dat wil je toch

niet?

Misschien is het wel een idee om eens met je

ouders te gaan praten en gewoon te vragen

waarom altijd alles fout was en nu opeens goed?

Het zijn je ouders, dus zeg ze wat je dwars zit

zodat zij weten dat het voor jou niet goed is zo...

Ze hoeven de deur niet plat te lopen toch? maar als

jou kleine ooit kinderen krijgt zou het jou geen

verdriet doen als je die niet zou zien omdat je geen

goede band met ze hebt??

Het is lastig, zeker omdat het voor jezelf niet hoeft,

voor mij ook niet echt, maar ik wil het de kleine niet

ontnemen..die kan er ook niks aan doen.

En ik weet van mijn moeder dat mijn oma vroeger

voor haar heel anders was, maar voor mij is mijn

oma heel goed en ik heb een hele goede band met

haar...

babyluck
afbeelding van babyluck
3 aug 2011 - 12:46

tjeetje Laura ............. heftig !!! ik heb 13 jaar geleden gebroken met mijn ouders ze hebben Lisa vorig jaar voor het eerst gezien en probeerde meteen opa en oma te spelen ........ iets wat ik direct heb afgekapt. Stiekem achter me rug met haar spelen ect ect. NU wil ik Lisa met iedereen delen maar NIET met hun ! Sterkte meid en 1 tip ......... bel pas dat je bevallen bent ( of niet ) na een paar dagen of zo , gooi je zus uit je hyves en blokkeer ! Zo kunnen ze niets meer achterhalen ............. klinkt hard maar je moet jezelf en je kleine beschermen tegen negatieve invloeden en eens lekker gaan genieten !!! veel kracht en wijsheid meid !




liefs Ineke en Lisa x
wendy2007
afbeelding van wendy2007
3 aug 2011 - 12:43

Hoi Laura,

Ik heb geen contact meer met mijn moeder (mijn ouders zijn gescheiden).

mijn moeder reageerde net als jou ouders toen ik de eerste keer zwanger was, ik heb haar laten kletsen en weinig gereageerd, na de bevalling is ze nog wel 1 keer langsgeweest in het ziekenhuis ( Tygo lag toen op de couveuze kamer dus ze kon hem niet zien). daarna ging ze heel veel bellen naar mij en mijn man, en zeggen dat ze ook wel van mijn geluk mocht meedelen. Toen hebben we gezegd dat zij voor haar eigen geluk moet zorgen net zoals ik dat mijn hele leven heb moeten doen. Dit heeft me toen erg veel energie gekost en uiteindelijk geresulteerd in een postnatale depressie.
Toen ik in verwachting was van de 2de had ik zoiets dit niet nog een keer, ik heb haar dus ook niets verteld, niet dat ik zwanger was, na de geboorte hebben we niet gebeld enz. zij heeft ook niet gebeld, maar wel een doos met kado's gestuurd.
Ik snap best dat ze oma wil zijn, maar als je al niet eens moeder kunt zijn hoef je ook niet te verwachten dat je oma mag zijn.
het heeft best moeite gekost om de knoop zo door te hakken, maar uiteindelijk ben ik nu een stuk gelukkiger.

Ik hoop voor je dat je een beslissing kan nemen waar je zelf vrede mee hebt.

(en zoals mijn psycholoog zei: "je kan altijd nog terugkomen op je beslissing en toch weer contact zoeken".
sterkte met deze worsteling

liefs wendy