na bevalling verlaat man je

9 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
merc-17261
afbeelding van merc-17261
10 feb 2014 - 11:32
na bevalling verlaat man je

Hoi, Ik ben op zoek naar andere moeders die net als mij in de steek is gelaten door haar partner terwijl je jonge kinderen hebt. Wil graag de ervaring horen hoe hier mee om te gaan. Heb een dochter van 2 jaar en mijn zoontje is middels 6 maanden. Maar toen ik net bevallen was van mijn zoon hij was 2 weken oud verliet mijn man ons. Hij was vreemd gegaan tijdens een zomerkamp van de scouting met een andere leiding die ik ook ken. Dat was 2 maanden voor de bevalling. Hij had alles geheim gehouden doordat ik zag dat zijn gedrag was veranderd vroeg ik wat er was en toen vertelde hij het om 23:00 uur in de avond. wij waren 5 jaar bijelkaar en 1 jaar getrouwd. Hij heeft mij en mijn twee kinderen op straat gezet omdat hij met zijn nieuwe vriendin in ons huis wilde wonen. Hij wil een relatie opbouwen met haar en er tijd in steken en niet te veel tijd aan zijn kinderen besteden. Dit heeft hij zelfs benoemd in de convenante. Hij wilde kinderen en vooral voor de tweede gaan. Toen hij hoorde dat ik zwanger was van mijn zoontje wilde hij niet meer. Ik vind dat verschrikkelijk dat mijn zoon niet gewenst is. Nu zegt hij zelfs dat hij ons hele relatie er niet volledig voor is gegaan. En dat hij altijd wel twijfelde. Dat houd in dat mijn dochter ook niet gewenst is. weet niet hoe ik hier mee moet omgaan.

hann-462440
afbeelding van hann-462440
23 jul 2016 - 17:25

Inmiddels al twee jaar verder, maar vroeg me hoe het met TO en de rest ging? Destijds meegelezen maar niet de energie gehad om te reageren, omdat mijn ex toen net hetzelfde had gedaan. Meneer vertelde 7 weken na de geboorte van mijn jongste doodleuk aan het ontbijt dat hij al 4 maanden een ander had en er vandoor ging. Nu ruim twee jaar en talloze rechtszaken verder is de situatie nog steeds verschrikkelijk. Hoe doen jullie dat met een omgangsregeling, etc?  

Anoniem1993
afbeelding van Anoniem1993
20 okt 2015 - 16:18

Hallo,

Ik ben zelf weg gaan bij mijn vriend en weer bij mijn ouders gaan wonen. Mijn vriend deed niks, werkte niet, ging ook niet op zoek naar werk, medicatie verslaafd, alles moest naar zijn zin, en maar klagen en deprimerend zijn. Toen ik net bevallen was moest ik in het ziekenhuis blijven 1 nacht. Dat wou hij niet en stuurde de kraamzorg weg ( gelukkig ging ze niet weg!) Ik mocht geen borstvoeding geven want, ik wou onze zoon alleen voor me zelf hebben, noem maar op! Ik heb besloten met 4 weken om mijn spullen te pakken en naar mijn ouders terug tegaan. Dat was een hele moeilijke stap, omdat ik wist dat ik vanaf toe alleenstaande moeder zou worden. Ik heb me in die 4 weken na mijn bevalling nog nooit zo rot gevoeld. Ik wou niks van mijn zoontje weten, ik dacht echt hoe kom ik hier van af!  Bij mijn ouders thuis ben ik tot rust gekomen, en een band kunnen opbouwen met mijn zoon! Ik schaam me wel hoe ik dat heb kunnen denken over zo iets moois! Ik heb heel veel moeite om terug tedenken aan de bevalling en mijn kraamtijd, het had mooi moeten zijn en had moeten genieten ervan, het is een heel gevoelig onderwerp merk ik nog steeds na 1 jaar.   Ik ben 22 jaar en heb een zoon van nu bijna 1 jaar. Ik ben trots op hem en opmezelf! Ik heb nog een lange weg te gaan voor een eigen huisje, maar me Prins is gelukkig en happy, en dan ben ik dat ook! 

 

Ik Ben blij dat ik dit met iemand kan delen, die ook zulke ervaringen hebben! 

 

Groetjes!! 

Ariane123
afbeelding van Ariane123
30 aug 2014 - 19:17

Voor mij is het allemaal ook nog vers en ik zit midden in de strijd over omgangsregeling etc. ik praat er veel over met

mijm beste vrienden,familie en maatschappelijk werker, en denk dat dat heel belangrijk is! Het doet me goed om te zien hoeveel mensen er achter me staan en me steunen, maar het doet ook veel pijn dat vrienden en familie van mijn expartner  geen vrienden meer kunnen zijn. 

Verder vond ik het moeilijk de stap te zetten om weer aan het werk te gaan maar is ook wel weer goed om je gedachten even te verzetten, al heb ik soms ontzettend veel moeitr me te concentreren.

ik probeer positief te zijn en naar de toekomst te kijken al is dat enorm

moeilijk, het feit dat mijn zoontje jier de dupe van is en in 2 huizen moet wonen doet enorm pijn!

hoe gaat het nu met jullie?

hoe gaat het bij jullie

met een omgangsregeling,

groetjes Ariane

Ariane123
afbeelding van Ariane123
30 aug 2014 - 19:11

Hoi,

ik heb hetzelfde meeemaakt,mijn zoontje is nu een half jaar oud. Het is een moeilijke,zware tijd. Ik kijk naar de toekomst maar het is erg moeilijk om verder te gaan als je ex partner je in alles probeerd tegen te werken om het mij maar heel erg moeilijk te maken. Hij is bij me weggegaan vlak na de bevalling en  heefft de eerste weken ook einig voor mijn zontje overgehad! Ik weet hoe het voelt als alles  waar je in geloofde een grote leugen blijkt te zijn en als er opmerkingen gemaakt worden waardoor lijkt of je kindje niet gewenst is bij je expartner, dat doet ontzettend veel pijn.

Groetjes en sterkte,

ariane

Karin2014
afbeelding van Karin2014
24 aug 2014 - 08:03

Hoi,

Het is al even geleden dat je dit verhaal vertelde en vroeg of er moeders waren die hetzelfde meegemaakt hadden. Nou ik maak nu hetzelfde mee en weet ook niet goed hoe ik ermee om moet gaan heb soms sterke dagen maar ben ook soms net een huilend wrak. Ik ben heel benieuwd hoe het nu met je gaat en hoe je om bent gegaan met de situatie. Hopelijk gaat alles goed met jullie.

groetjes,

Djura
afbeelding van Djura
20 feb 2014 - 01:03

Och meiske.

Ik weet precies hoe het voelt. Mijn oudste dochter was 2,5 en mijn jongste 2 weken oud, toen hij mij vertelde dat hij niet meer van mij hield.

 

Hij had eerder al twijfels zei hij. Tja dan ga je niet samen een huis kopen en je in de schulden steken.

Je voelt je vernederd, aan de kant gezet, het doet pijn dat je in je kraamperiode opzij bent gezet en pijn voor de kinderen dat ze door hun vader niet gewenst zijn.

Het voelt of alles wat je met hem deelde 1 grote leugen is. Dat doet pijn. Heel veel pijn.

En ik zou zeggen praat, praat, praat, praat erover. Vriendin, psycholoog, ouders. 

 

 

Djura
afbeelding van Djura
19 feb 2014 - 23:16

Och meiske.

Ik weet precies hoe het voelt. Mijn oudste dochter was 2,5 en mijn jongste 2 weken oud, toen hij mij vertelde dat hij niet meer van mij hield.

 

Hij had eerder al twijfels zei hij. Tja dan ga je niet samen een huis kopen en je in de schulden steken.

Je voelt je vernederd, aan de kant gezet, het doet pijn dat je in je kraamperiode opzij bent gezet en pijn voor de kinderen dat ze door hun vader niet gewenst zijn.

Het voelt of alles wat je met hem deelde 1 grote leugen is. Dat doet pijn. Heel veel pijn.

En ik zou zeggen praat, praat, praat, praat erover. Vriendin, psycholoog, ouders. 

 

 

suus1980
afbeelding van Anoniem
10 feb 2014 - 13:09

@merc,  ik heb er (gelukkig) geen ervaring mee. maar wilde je wel even heel veel sterkte wensen met de hele situatie en je alle goeds wensen voor jou en je kinderen.

en zeggen wat een enorme rotstreek die flapdrol(en dan druk ik me netjes uit) jullie heeft geleverd.

heel veel geluk voor de toekomst !

veel liefs suus