Mijn vriend heeft geen houding

5 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
mysticfan84
afbeelding van mysticfan84
14 sep 2012 - 23:18
Mijn vriend heeft geen houding

Hallo,

Ik weet niet of het aan zijn leeftijd ligt (hij is nu 22), maar hij heeft het volgens mij heel moeilijk op dit moment. Hij komt er helaas ook niet voor uit, en reageerd ook niet echt als ik er naar vraag. Ik ben 32 weken zwanger, ik ben zelf 27. In het begin vond hij het nog wel leuk. Hij is 2 weken meegeweest naar de verloskunidge en heeft zelfs 1 echo meegekregen waarin ik meende dat hij het wel mooi vond zijn kind op het scherm te zien.

Maar maar al een tijd wil hij niet meer mee. Hij accepteerd het kind wel, en heeft het ook erkend bij de gemeente, maar hij wil niet meer mee naar de verloskundige, we hebben soms ruzie. En hij doet er erg moeilijk over. Met de 20 weken echo is hij in de wachtkamer gebleven. Met de 30 weken echo wilde hij niet eens mee. Hij wilde ook niet eens kijken naar de plaatjes van de echo, die ik had meegenomen.

Hij heeft er ook moeite mee om dat mij lichaam veranderd. Dat ik niet meer zoveel kan, en hij heeft geen idee wat ie wel en niet over moet nemen in de huishouding. Maar hij vraagt er ook niet naar. Ik ben zelf erg blij en probeer te genieten van mijn zwangerschap, maar wil het niet graag alleen doen op deze manier. Maar aan de andere kant wil ik ook geen druk op hem uitoefenen omdat ik geen idee heb hoe het op hem uitwerkt.

Verder is mijn vriend ook erg aan het afsluiten. Oordoppies in achter zijn pc. Soms hoort hij de telefoon niet eens. Zelfs zijn moeder moest mij een keer bellen omdat hij de telefoon niet gehoord had. En soms maak ik mij een beetje zorgen over hoe het zal gaan als ik straks ineens moet bevallen als ik hem moet waarschuwen. Ik vind het ook erg lastig om met hem hierover te praten, want hij schuift het allemaal zo van zich af. Zo van "oh baby is er nog niet, waar maken we ons druk over."

Maar s'avonds in bed is ie dan weer heel anders. Dan zit ie aan mijn buik en probeerd hij wel contact te leggen met mijn baby.

Tips, herkenning....?

mysticfan84
afbeelding van mysticfan84
1 okt 2012 - 21:34

Dank voor jullie berichtjes. Gelukkig vind mijn vriend me niet onaantrekkelijk, ookal beginnen de zwangerschapstriemen al te verschijnen. Hij schrok er wel van toen ze ineens verschenen op mijn buik. Toen trok ie een zielig pruillipje en wreef ie erover heen. Dat was wel aandoenlijk.

 

We hebben samen de babykamer ingericht. Dat was wel leuk. Ik merk wel dat hij de doe dingetjes leuk vind. En vorige week zijn we met zijn tweeën gaan lopen. Ik ben door hem meer gaan lopen. We hebben toen samen ergens gegeten. Dat deed hem wel goed.

 

Ik heb er ook es  met mijn zwager over gesproken, de vriend van mijn middelste zusje, zij is ook net zwanger. Hij scheen zich er bij neergelegd te hebben dat ze zwanger is. De aap die hij is maakte hij wel behoorlijk veel grappen. Hij leest nooit, maar hij vertelde dat hij een boek gedownload had die hem kon voorbereiden op het vaderschap. Toen ik vroeg wel boek antwoorde hij: Loverboys en lovergirls. Vervolgens stapt mijn vriend in de auto, draait ie zich om zegt ie tegen me vriend: Hey ik heb toch zo'n goed boek voor jou. Ik dacht: Ja nou word ie mooi.Haha. Schijnbaar kan ie nu dus lekker zijn ei kwijt bij mijn zwager. Jammer genoeg is ie nu voor een weekje met vakantie dus ik zit weer met hem. Maar zolang ik hem achter zijn pc, is ie happy.

Yesterday is history, tomorrow is a mysterie and today is a gift. That is why they call it the present.

sistersong
afbeelding van sistersong
28 sep 2012 - 13:20

Ik herken me een beetje in je verhaal.

 

Mijn man wilde geen kinderen meer toen ik er achter kwam dat ik zwanger was. We hebben een hele zware tijd gehad voordat hij besloot toch met mij en het kindje verder te gaan.

Die keuze had hij heel bewust gemaakt maar zijn bezwaren om geen kind te willen waren daar natuurlijk niet gelijk mee weg. Daarnaast vindt hij zwangere vrouwen verschrikkelijk onaantrekkelijk en zag hij mij van zelfstandig sterke vrouw veranderen in dikke hulpbehoefende emotioneel onstabiele jammerkont (viel wel mee, maar ik was wel totaal anders).

 

Niet iedereen vindt zwangere vrouwen mooi. Bedenk je eens wat de zwangerschap met je doet. Je houdt vocht vast, je wordt dikker, je krijgt vaak enorme borsten (ik ging van E naar J!) waar je vriend niet aan mag zitten, je humeur wordt anders, je bent emotioneler en je focus is verlegt (want jij bent nu 24 uur zwanger en misschien onbewust ook 24 uur met je baby bezig).

 

Ik kan me voorstellen dat mannen daarom moeite hebben hun partner nog te herkennen. Daarom raad ik aan om te proberen om iets met hem te gaan doen wat niets met de baby te maken heeft en waarmee je kunt laten zien dat jij nog steeds die "jij" bent waar hij voor gevallen is. Gingen jullie vroeger een filmpje pakken of lekker uit eten? Doe dat dan ook en heb het absoluut niet over de baby. Ik denk dat zo'n dagje hem weer oplaat.

 

Ook heb ik zelf met mijn man in het begin afgesproken dat hij niet mee hoeft naar zwangerschapsdingen als hij dat niet wil, op de partneravond van de zwangerschapsgym na. Want daar had hij echt geen behoefte aan en bereikte ik niets mee als hij met tegenzin er heen ging, want dan wordt het voor jezelf ook minder. Vind je het vervelend om uit te moeten leggen aan de aanwezigen waarom je alleen bent en ben je bang dat ze gaan denken dat je een alleenstaande moeder bent? Zeg dan heel trots dat je je partner "vrijstelling" hebt gegeven. Je bent dan de held van elke aanwezige man ;) en niemand zal raar opkijken hoor.

 

Er wordt vaak gezegd dat je "samen zwanger" bent. Ik vind dat kolder. Ja, je krijgt samen een kind maar JIJ draagt het, voelt het, hebt de hormonen, voelt je lichaam veranderen, gaat door de emotionele rollercoast en bovendien jij bent het middelpunt van alle aandacht. Hij niet. Ik was me daar heel bewust van en wist dat ik er echt de hele tijd mee bezig was terwijl mijn man er niets van mee kreeg. Hij was een beetje een vreemde geworden die er bij hing als wormvormigaanhangsel, maar men (en daarmee bedoel ik een beetje de maatschappij en de omgeving en zijn eigen verwachtingen) verwacht wel dat hij 200% mee doet.

Daarom heb ik met hem afgesproken dat ik zwangerschapsdingen, zoals roze wolk zaken, met vriendinnen besprak. Zij begrepen het veel beter en vonden het ook fantastisch om te delen. Zo beleefde ik er ook veel meer plezier aan. Ik heb samen met mijn vriendinnen uren zitten kletsen en klagen over alle zwangerschapskwaaltjes en gevoelens terwijl mijn vriend lekker rustig een filmpje kon kijken achter zijn PC.

 

Allebei happy.

 

Probeer te genieten van de momenten dat hij wel toenadering zoekt naar jou en jullie baby. Dat zijn de momenten die tellen en laat hem dan ook helemaal ongehinderd er van genieten. Dan kun jij dat lekker ook.

 

Mijn vriend draaide helemaal bij aan het eind en wilde uit zichzelf mee naar de laatste controle.

 

Mijn ervaring is dat mannen veel moeite hebben met het sterke gevoelsaspect van zwangerschap. Daar weten ze geen raad mee, maar ze kunnen veel meer met doe-dingen. Zoals maak een bedje, behang de kinderkamer enz.

 

En over de bevalling zou ik me niet druk maken. Mijn man kon toen eindelijk in actie komen wat hij dan volledig deed. Dat was zijn taak wat duidelijk voor hem was en daar was hij gelukkig mee en trots op. Wie weet verrast jou vriend je helemaal.

 

Ik zou met hem een goed gesprek aan gaan en bij hem er op aandringen dat je samen met hem prettige afspraken wil maken die voor beide prettig zijn. Als je bereid bent met hem mee te denken denk ik dat hij ook wat meer uit zijn schulp zal kruipen. Zeker weten doe ik het niet, want ik ken jullie natuurlijk niet.

 

Hopelijk heb je hier wat aan en komen jullie er zelf uit. Laat het in ieder geval niet je eigen plezier van de zwangerschap beìnvloeden. Dat zou jammer zijn.

Ik wens jullie heel veel succes en geluk samen en sterkte met de laatste loodjes.

Mama_J
afbeelding van Mama_J
25 sep 2012 - 16:48

Wat een lastige situatie! Ik kan me voorstellen dat dit erg rot en, zo lijkt mij, ook frustrerend kan zijn.

 

Ik zou het hem op de 1 of andere manier toch echt eens proberen duidelijk te maken hoor, hij krijgt maar één keer zijn eerste kindje en dit kan hij/kunnen jullie nooit meer over doen. Misschien kun je hem proberen een brief te schrijven, waarin je uitlegt dat je het lastig vindt hoe het nu gaat en dat je graag meer met hem zou willen delen? En inderdaad, wat Ikkelijn ook schrijft, op de momenten dat hij wel toenadering eens proberen een gesprek te openen, bijvoorbeeld door te vragen of hij het eng vindt, of door aan te geven wat je ziet, zoals "ik merk dat je het erg moeilijk hebt met de zwangerschap, hoe komt dat".

 

Het valt me op dat je je verhaaltje afsluit met "mijn baby". Dat is het gevaar in mijn ogen.. Het is jullie baby, niet alleen die van jou. Het lijkt me goed als hem verteld wordt dat hij daar toch ook echt aan moet werken. En het nou eenmaal zo is; 50% van jou, 50% van hem, of hij nou mee gaat naar de verloskundige of niet.

 

Succes!!

Babytickers

Babytickers

Babytickers

 

ikkelijn
afbeelding van ikkelijn
15 sep 2012 - 13:29

Hallo,

klinkt mij alsof hij hardstikke bang is! En mannen gaan zich dan afsluiten. Alleen in het donker durft hij toe te geven, dat hij het spannend, maar ook heel leuk vind. Laat hem maar een beetje. Jij wordt moeder en je lichaam maakt allerlei hormonen aan om je daarop in te stellen (hoewel die soms ook echt niet fijn zijn, maar dat terzijde). Bovendien voel je het kind in je groeien, voel je de schopjes, zie je je kind draaien in je buik. Je man heeft dat allemaal niet. Hij ziet zijn vrouw veranderen en weet niet wat te doen. 

Dring hem niets op, maar als je merkt dat hij er open voor staat, in bed bijvoorbeeld, probeer dan eens over zijn gevoelens te praten. Of zeg gewoon eens, als hij aan je buik zit: bijzonder he? Vind je het spannend? 

Ik heb mijn man het boekje: help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt! van Kluun gegeven. Ik vond het hilarisch, maar hij wilde er niet in lezen. Toen heb ik het hem elke ochtend van het weekend voorgelezen. En samen hebben we gelachen en soms liet hij merken, dat het erg herkenbaar was. Tijdens de bevalling week hij geen moment van mijn zijde, hij deed alles perfect. En liet daarna aan iedereen die het wilde horen weten, dat hij zoveel respect voor ons vrouwen had!

Ik wens je veel succes en neem maar van mij aan, dat geen enkele vader op kan tegen een lachende baby.