Liever geen vader voor mijn baby

2 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Supermamaaike
afbeelding van Supermamaaike
5 mei 2019 - 11:10
Liever geen vader voor mijn baby

Goedendag allemaal,

Zou graag wat advies willen betreffende de vader van mijn kind.
Vanaf het eerste moment dat ik wist dat ik zwanger was, (dat was rond de vierde week in mijn zwangerschap), raakte ik in paniek.

Het was voor mij totaal onverwachts omdat ik het al een aantal jaar geprobeerd had in twee relaties met mannen die ik wel geschikt vond als een vaderfiguur, dat was helaas niet gelukt.

Deze jongen was mijn "scharrel" voor de afgelopen 6 jaar en heb ook nooit meer in hem gezien dan "een leuk tijdverdrijf".

Voor mij was het (ondanks de paniek) gelijk duidelijk dat ik de baby zou houden, huilend belde ik hem op om te vertellen dat ik een test had gedaan en dat die positief was.
Vanaf het moment dat ik het hem vertelde, behandelde hij mij als de boeman, hij begon mij te negeren terwijl wij dagelijks de gehele dag door contact hadden, begon mij verwijten te maken en te beschuldigen dat ik hem "erin geluisd had" en hij kon mij niet op mijn woord geloven toen ik zei dat hij de vader was. (Dat kwetste mij enorm, waarom zou je over zoiets belangrijks liegen?)

Dat gaf mij al het idee dat hij niks met de baby te maken wilde hebben, diep in mijn hart was ik opgelucht, hoef namelijk niet zo'n persoon in mijn leven.
Heb hem duidelijk verteld dat ik niks van hem wilde, of verwachtte dus iedere keuze die hij zou maken, daar zou ik vrede mee hebben.

Na twee weken (week 6 in mijn zwangerschap) kwam eindelijk het verlossende Whatsappje dat hij afstand deed van mijn baby. Hij vertelde wel dat, mocht het kind op latere leeftijd vragen hebben over de biologische vader, dat het welkom is.

Persoonlijk vond ik dat heel netjes en heb hem daar vriendelijk voor bedankt. De opluchting en de blijdschap die ik daarna ervoer is nog steeds lastig te omschrijven, alsof je de loterij had gewonnen.

Afgelopen donderdag (week 14 in mijn zwangerschap) heb ik eindelijk op Facebook (door middel van een collage met een gedichtje plus de echo's) neergezet dat ik zwanger ben, hij heeft dat berichtje gezien maar er niks mee gedaan.

De volgende dag (vrijdag) stuurde hij vanuit het niets een Whatsappje (alsof ik niks gepost had op facebook) met de vragen; hoe het met mij gaat, of ik alles redde, of ik al een echo had gehad en wanneer ik uitgerekend ben.

Heb hem vriendelijk terug geantwoord dat alles goed ging, eind Oktober ben ik uitgerekend, heb inderdaad al een echo gehad en alles wat goed. Hij stelde vervolgens de vraag of hij de echo mocht zien, met tegenzin heb ik een foto van de echo naar hem gestuurd.
Waarna hij antwoordde dat hij dat mooi vond om te zien en ja een echo is inderdaad iets magisch om naar te kijken. (Het heeft mij geholpen (en helpt nog steeds) om te kunnen stoppen met roken)

Gisteren (zaterdag) zat ik even op Facebook en zag dat hij een nieuwe foto gepost had, wat mij al verbaasde want hij post zelden tot weinig iets. Op de foto stond hij met zijn nichtje van ongeveer 1 jaar oud en zijn zus. (Hij heeft nog nooit een foto van zijn nichtje gepost). Ik zag later in mijn Whatsapplijst dat hij zelfs daar de foto had ingesteld als nieuwe profielfoto.

Mijn onderbuikgevoel zegt mij dat hij spijt heeft van zijn keuze en dat hij betrokken wilt worden bij mijn baby, iedere andere moeder zal hierom staan te juichen, alleen ik niet.

Deze gedachte bezorgt mij zoveel stress dat ik er niet van slaap, zit alleen maar te piekeren over hoe ik hem bij mijn baby weg kan houden op een aardige manier.
Ik weet dat dit maar "een gevoel" is maar mijn gevoel is meestal juist.

Deze "subtiele hints" is zijn manier om iets duidelijk te maken, alleen kan ik er niks mee want hij zegt er niets over.
Deze jongen heeft een droom om over 2 tot 3 jaar te emigreren naar Afrika want hij voelt zich niet thuis hier in Nederland.

Deze jongen komt bij mij ook niet standvastig over door iedere keer zijn beslissing te wijzigen (in alles wat hij doet), wil dat mijn baby/ kind niet aandoen.

Vind deze jongen erg onverantwoordelijk, hij leeft in een kamer in een soort van studentenhuis, het is daar ontzettend smerig, er wonen alleen jongens.
Hij is social media verslaafd, zit de hele dag op zijn telefoon, alles gaat stuk wat hij aanraakt of raakt zoek.

Ik heb al nachtmerries over het feit dat ik mijn baby aan hem moet meegeven voor een nachtje en zo zijn er nog wel honderd dingen die mij tegen staan aan deze jongen als vader. Niet als vriend, hij was altijd een goede vriend van mij (tot mijn zwangerschap) maar echt puur en alleen als vader.

Wat moet ik doen? Ik wil hem niet afvallen vanwege mijn baby, mocht hij/of zij op latere leeftijd wel contact willen met de vader dan wil ik niet dat hij/ zij slecht over hem denkt maar ik wil hem ook niet in het leven van mijn baby/ kind. Ik wil hem op een vriendelijke manier duidelijk maken dat hij voor mij alleen maar een zaaddonor is geweest.

Zou ook graag met iemand in contact willen komen die in hetzelfde schuitje zit of zat, mijn omgeving begrijpt mijn beslissing niet.

Alvast bedankt!

groetjes,

Supermamaaike

...mama...
afbeelding van ...mama...
31 mei 2019 - 14:44

Wat een situatie.. Lastig.. Hoe is het nu?

Mijnticker.com Tickers