In de knoop

5 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
FKA15
afbeelding van FKA15
30 jun 2016 - 11:11
In de knoop

Hallo ouders, Eind december ben ik moeder geworden van een prachtig meisje. Op dat moment was ik 19 jaar en ging gewoon door met mijn opleiding, dus helaas na 8 weken zwangerschapsverlof moest ik al weer beginnen met mijn eindstage voor mijn opleiding Financieel administratief medewerker. De stage is 36 uur per week en duurt tot 15 juli (bijna voorbij gelukkig!). Mijn vriend (haar vader) zorgt voor haar samen met zijn moeder als ik op stage ben. De woensdagmiddag en weekend zorg ik voor haar, zo hebben wij het verdeeld. Nadat ik ben bevallen en uit het ziekenhuis ben gekomen is het helemaal verkeerd gegaan bij mijn thuis. Even snelle uitleg over mijn thuissituatie: mijn moeder is in 2012 overleden. Kort daarna (40 dagen na haar dood) is mijn vader een nieuwe relatie begonnen met een collega van hem en sliepen in het weekend vrijwel gelijk bij ons. Toen bekend werd dat ik zwanger was hebben hun ervoor gekozen samen te gaan wonen. Want, volgens haar woorden, als zij niet bij ons zou komen wonen, zou de relatie over gaan en als ze bij ons zou komen wonen wilde ze vastigheid (geen vriend/vriendin, maar man/vrouw) dus trouwen. Van haar eigen kinderen zal ze waarschijnlijk geen kleinkinderen krijgen, haar ene dochter wordt een man en haar andere dochter wil geen kinderen. Vanaf dat de kleine geboren is, springt ze bij elke geluidje op en gaat boven de box/bedje hangen. In het ziekenhuis duwde ze kraambezoek aan de kant om te kijken als de kleine geluid maakte en ook pakte ze mijn dochter uit de handen van opoe zonder te vragen. Ik heb na 5 dagen (in mijn kraambed/tijd) mijn lippen stijf op elkaar houden gezegd dat ik veel moeite had dat zij de oma-rol op zich neemt en dat zij zichzelf 'omi' noemde. Dat ging in het verkeerde keelgat bij haar en daardoor ook bij mijn vader, want ik kwetste zijn vrouw. Mijn vader schopte de stoel omver en werd boos op mij. Na 2 maanden thuis wonen ben ik bij ik met mijn vriend bij zijn ouders gaan wonen, hier kreeg ik de ruimte, werd er niet continu op mij gelet en sprongen ze niet elk moment op als de kleine geluid maakte en lieten mij het zelf doen. Op dat moment werd ook bekend dat ik een depressie heb, niet vanuit mijn zwangerschap/bevalling, maar door mijn verleden en de gebeurtenis in mijn kraamtijd. Mijn vriend en schoonouders zijn boos op mijn vader omdat hij zijn nieuwe vrouw voortrekt dan zijn dochter. Ik snap dat, want eigenlijk is dat ook zo, en ik ben ook boos op hem. Maar hij is wel mijn vader en het enigste wat ik nog heb. Maar ook ik moet verder met mijn leven en mijn gezin.. Nu merk ik dat mijn vriend mij niet verteld als ik iets fout doe of hoe ik iets beter kan doen betreft de opvoeding van onze dochter, hij verteld dit aan zijn moeder en zij weer aan mij. Hij vindt dat ik alleen maar chagrijnig ben. We praten vrijwel niet, alleen over overige dingen. Ik merk dat onze relatie achteruit gaat. Ik hou ziels veel van hem, maar soms denk ik dat het beter is om de relatie te beëindigen, zodat hij meer rust heeft en geen last van mijn gedrag (depressie). Wat kan ik doen betreft mijn vader? Wat kan ik doen betreft mijn vriend? Liefs, een jonge mama.

FKA15
afbeelding van FKA15
5 jul 2016 - 11:56

@kellyenrik2009, Dank je wel voor je reactie! Ik heb een depressie en PTSS (door gebeurtenissen vroeger). Ik heb van het weekend mijn vriend gevraagd of hij alsjeblieft wil zeggen als ik weer bezig ben, ik iets fout doe enzovoorts.
Mijn schoonmoeder wil een gesprek aangaan met mijn vader om hem uit te leggen hoe ver ik er nou werkelijk doorheen zit. Ik houd thuis mijn mond maar omdat ik niet weer wil dat het uit de hand loopt zoals in mijn kraamtijd, dat kan ik nu niet aan. En het lijkt erop dat mijn vader het niet ziet of wil inzien hoe het met mij gaat en neemt zijn vrouw altijd voor mij.

kellysharita_an...
afbeelding van kellysharita_anonymized
3 jul 2016 - 21:36

Wat een lastige situatie en gecondoleerd met je moeder, wat moet het moeilijk zijn een van je ouders te verliezen en daarna je andere ouder met een nieuwe partner te zien. En wat betreft je depressie, het is niet iets waar je voor kiest, het overkomt je, en hoe moeilijk dat ook is om voor anderen te accepteren, het zou toch een stuk prettiger zijn voor jou als ze dat wel doen, ik heb ptss overgehouden aan de bevalling van mijn dochter en daaropvolgend hartoperatie en ook ik kan soms chagerijnig overkomen of stemmingswisselingen hebben, nu heb ik dat zelf wel door en probeer daar met mijn vriend over te hebben, dat het door de kleinste dingen kan komen of soms door niks en dan bied ik mijn excuses aan, hij heeft er veel begrip voor en dat maakt het voor mij des te makkelijker erdoor heen te komen. Wat betreft je vader kan ik mij ook heel goed indenken, mijn vader heeft een ander gezin, een vrouw en dochter ikzelf heb geen contact meer met hem omdat hij mij niet respecteert, heb ik de keuze gemaakt hem niet toe te laten in mijn leven. Dat is erg moeilijk maar op een gegeven moment voel je zelf aan wat goed voor je is en wat niet, en wat nu het belangrijktse is, is dat je je focust op je therapie en je beter gaat voelen zodat je de beste mama kan zijn die je wilt zijn!

hoop dat het gauw beter gaat!

FKA15
afbeelding van FKA15
30 jun 2016 - 13:18

Dank je wel voor je reactie @Hennetje1988 ! Ik heb al eens gesprek gehad met mijn vader waar zijn vrouw bij zat en toen is er gezegd, als zij haar handen er van af moet trekken dan doe ik dat ook. Ik wil gewoon dat ze afstand houd.
Ook is mijn vader een heel ander man nu hij met haar is. En het draait vooral om zijn vrouw, dan zijn kleinkind (mijn dochter), en ik kom op de laatste plek.
Mijn broer van 27 jaar gaat er heel anders mee om, die laat de vrouw van mijn vader haar gang gaan, bemoeit zich er niet zo mee en heeft zn eigen leventje in zijn huisje (heeft overigens nog geen vriendin/kinderen).

Ik denk inderdaad ook dat mijn vriend grootte moeite heeft met omgaan van mijn depressie. En ik snap dat goed, het is natuurlijk niet fijn om je verloofde de ene keer vrolijk te zien en dan weer heel down. Maar daarom dat ik ook zeg van soms heb ik het gevoel om de relatie te beëindigen zodat hij dat niet meer heeft, terwijl ik heb niet wil missen uit me leven. Hij is mijn steun en toeverlaat, en snapt me normaal altijd heel goed. En hij kent me ook uit de periode dat mijn moeder ziek was en overleed.

Ik loop nu bij een psycholoog (2e-lijns) dus het moet uiteindelijk goed komen, maar het is lastig nu..

Hennetje1988
afbeelding van Hennetje1988
30 jun 2016 - 12:33

Allereerst wat een nare situatie moet dit voor je zijn.

Betreft je vader, misschien is het goed dat jij een gesprek met hem gaat hebben zonder zijn vrouw er bij. Dat je van te voren een lijstje maakt welke punten je wilt bespreken zonder aanvallend te zijn. Blijf puur bij jou gevoel en ervaring. Daarna zal de bal bij hem liggen wat hij hier mee zal doen. En betreft zijn vrouw, ik kan me heel goed voorstellen dat jou gevoel is dat jullie kindje 1 oma heeft van jou kant, en dat dit niet de huidige vrouw van je vader is. Hoe kwetsend zij dit misschien kan en mag vinden. Zij zal nooit jou moeder haar rol kunnen vervangen.

Betreft je vriend, zoals ik het lees lijkt hij moeite te hebben met jou depressie om te gaan. Misschien is het goed voor jullie beide om samen naar een psycholoog te gaan die hem misschien ook meer hierover kan vertellen en uitleggen. En misschien dat jij dan ook kan aangeven dat je het fijner vind dingen van hem te horen en niet via zijn moeder.

Heel veel succes in deze situatie en ik hoop dat er op beide fronten weer het zonnetje zal gaan schijnen en dat jij goed uit je depressie zal komen.