Ik weet het even niet meer

10 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
joppie18
afbeelding van joppie18
26 feb 2013 - 21:29
Ik weet het even niet meer

Hallo

Ik wil graag mijn verhaal kwijt. Sinds de geboorte van onze dochter is de band mijn vriend veranderd. Het 1e jaar heeft hij mij zo in de steek gelaten. Bijna alle zaterdagavonden naar vrienden toe (ze zitten dan met elkaar bij iemand thuis met de muziek heel hard) en niet bij mij op de bank zitten. Heel soms gingen we samen op visit bij vrienden. Je leven veranderd. Ik heb alle zorg voor gedaan, ik doe het met alle liefde. Maar je hebt toch samen een kind. Hij deed haar wel is in bad. Maar verder niet. Ik moest er''s nachts uit als ze wakker werd want hij zei ik moet werken de volgende dag en jij bent vrij. En hij heeft zoveel opmerkingen tegen me gezegd dat mij dat zo kapot heeft gemaakt. Inmiddels is ze 1,5 jaar en nog heb ik er moeite mee hoe hij doet. Niet alleen naar mij maar ook naar mijn dochter. Bijv. Ik moet tegen hem zeggen ga is met je dochter spelen. Hij wil alleen maar dingen doen die hij leuk vind en hij begrijpt niet zijn dochter wat zij ook leuk vind. Door alles met elkaar weet ik niet of ik nog iets voor hem voel. Ik wil graag in gesprek met iemand om mijn verhaal te doen. Hij wil niet in gesprek met iemand, want hij vind dat er niks aan de hand is en alles gaat goed.

Wat zouden jullie mij adviseren?? In gesprek met een relatietherapeut of maatschappelijk werker. Ik ga wel alleen het gesprek in maar ik vind het zo moeilijk. Ik heb 1 kind maar meestal heb ik 2 kinderen en daar kan ik niet meer mee omgaan.

LJB
afbeelding van LJB
6 mei 2013 - 14:25

Joppie, het is inderdaad heel erg moeilijk om weg te gaan. Je huidige thuissituatie, hoe rottig ook, is natuurlijk wel je veilige haven. Maar dit kan zo niet doorgaan. Regel tijdelijk ergens onderdak (denk dat dat in eerste instantie het belangrijkste is) en ga. Zodra je uit de hele situatie bent, zul je de dingen anders kunnen zien en zal het makkelijker worden voor je. Je bent sterk genoeg om bij deze man te blijven, terwijl je zo vreselijk behandeld wordt, dan ben je zeker sterk genoeg om het in je eentje, samen met je dochter, te redden. Neem die stap. Wil je het niet voor jezelf, doe het dan voor je dochter!

Babytickers

joppie18
afbeelding van joppie18
6 mei 2013 - 14:00

Wil wel graag weg, maar toch ben ik enorm bang. Voor alles wat er nog kan komen.
Mijn vriend heeft ons kind wel erkend.
Er gaan verschillende vragen en dingen door mijn hoofd.
Wat moet je allemaal regelen??
Ik weet dat de beste keus is om weg te gaan maar het is moeilijk om te doen, vind ik.
Maatschappelijk werk heeft mij gelukkig dingen gezegd die ik voor mezelf wel zag. Maar ze heeft duidelijk te nadruk erop gelegd.
Wat is de reden om nog bij hem te blijven?? Ga weg zei ze. Is het niet met praten dan schrijf je maar een brief en pak je spullen. Je gaat hier helemaal aan onderdoor een keer. En je dochter zal je later waarschijnlijk vragen mam waarom ben je bij hem gebleven als hij zo gemeen tegen jou deed.

w.jo-667201
afbeelding van w.jo-667201
6 mei 2013 - 01:27

Hoi lieve joppie 18
Tijd om weg te gaan! Je heb je eigen al genoeg laten vernederen!
Kies voor jezelf en je lieve dochter en ga weg bij deze mafketel!
Ik weet niet of je getrouwd bent of dat je man/vriend de baby heeft erkend?

Zay01
afbeelding van Zay01
5 mei 2013 - 14:54

Kies voor jezelf en je kind. je kind gaat er uiteindelijk ook onder leiden!

joppie18
afbeelding van joppie18
5 mei 2013 - 11:56

Van mij kant is er eigenlijk geen liefde meer. Ik heb zoveel geprobeerd. Hij wil altijd op zondag blijven liggen. Ik kan doordeweeks wel uitslapen zegt hij. En als ik duidelijk zeg hoe ik erover denk hoe ik dingen zie. Zegt hij stel je niet aan je hebt alles. Je hebt ook altijd wat te zeuren. En als het hem niet zint als ik of de waarheid zeg dan gaat hij schelden. Varken bolle kloete gedrogt kutwijf. Ik ben het zat om mij te laten vernederen. En daarbij hij noemt zijn dochter broekpoeper gek je bent niet goed jankerd. Zelden dat hij haar naam noemt of lieverd. Dat doet je ook zeer. Hij denkt potje.seks en dan doen alsof er niks meer aan de hand is en dat ik alles vergeten ben. Ik mag niet eens met hem praten over wat er die dag ervoor is gebeurde. Dan zegt hij je moet niet steeds oude koeien uit de sloot halen. Wat moet je hier nu nog mee. Ik zeg hij is.respectloos naar mij en ook naar zijn dochter.

Bloempje27
afbeelding van Bloempje27
23 apr 2013 - 14:39

Blijkbaar wil hij niet echt erkennen dat ie vader is geworden. Ja, het is een hele omslag en dat vergt heel veel. Hij heeft die omslag niet willen maken tot nu toe. Hij ging gewoon lekker weg, terwijl hij er automatisch vanuit ging dat jij wel thuis bleeft bij de kleine. Om razend van te worden. Ik begrijp je frustratie heel goed, al heb ik zelf een lieve man die erg veel doet. Toch weten mannen niet dat vrouwen echt heel veel doen voor hun kinderen. Zij pakt nl alles automatisch op. Als er één huilt, staat ze als vanzelfsprekend op en loopt er heen. Als hij aan de beurt is, moet je het zeggen. Niet altijd leuk, ook niet als het verder geen luiheid is en als hij verder zijn verantwoordleijkheid wel neemt. Als vrouw ben je vaak de eerste die de zorg op zich neemt. Dat is een soort vanzelfsprekendheid. Dat merkt een man ook, dus als jij het allemaal maar doet, zal hij nooit veranderen. Geef hem dus meer verantwoordelijkheid. Maak afspraken! Ook als hij het allemaal prima vindt, (haha.. natuurlijk) betekent het niet dat er geen probleem is. Je bent met zijn tweeën, dus je zult er ook allebei tevreden in moeten staan. Lijkt me logisch toch? En je hoeft niet te accepteren dat hij je uitscheldt. Alleen dat zou me inderdaad ook al doen twijfelen aan het feit of deze relatie wel goed voor je is.

 

Praat erover:
Is er nog liefde?
Wat heb jij nodig om gelukkig te kunnen zijn. Wat heeft hij nodig?
Maak concrete afspraken: Bijv: jij brengt haar in het weekend naar bed, als je niet hoeft te werken. Of 1 ochtend in het weekend mag ik ook blijven liggen en ga jij er uit voor haar ontbijt. Door de weeks ga ik er 's nachts uit, omdat jij moet werken, maar de weekenden zijn voor ons samen. In het weekend doe we de zorgtaken samen, hij verschoont en geeft ook eten enz. Wie de poepluier ontdekt, mag m schoon maken.

 

Ik hoop dat er nog ruimte is voor een gesprek. Succes!

Zay01
afbeelding van Zay01
1 apr 2013 - 08:27

Heel goed dat je maatschappelijk hulp hebt aangevraagd. En het ziet er naar uit dat je dochter ook niet gelukkig is bij haar eigen vader. En als jij niet gelukkig bent moet je inderdaad weg. Ik wens je sowieso heel veel sterkte. Maatschappelijk hulp kan je goed helpen. Ik heb ook ervaring met maatschappelijk hulp en helemaal eerlijk zijn tegen die mensen is het beste, want dan kunnen ze je ook het beste helpen. Maatschappelijk hulp weet alles wat je moet regelen voor deze situatie.

 

Heel jammer dat het zo voor je heeft moeten lopen maar sterk van je dat je deze keuze uiteindelijk hebt kunnen maken. Ik wens jou en je kind al het geluk en gezondheid. Veel sterke en succes.

joppie18
afbeelding van joppie18
31 mrt 2013 - 22:44

Hoi
Relatietherapie wil hij niet. Ik ben in zijn ogen gek.
Hij vind het blijkbaar heel normaal maar hij maakt mij kapot. Om met regelmaat te moeten horen dat ik een varken ben kutwijf een gedrogt. Het word met de dag erger en ik wil heel graag weg. Inmiddels heb ik via het consultatiebureau maatschappelijk werk aangevraagd. Ik,moet mijn verhaal kwijt. Ik hu alle dagen. Wat mij opvalt aan mijn dochter is dat ze de avond niet graag bij haar vader zit. Ze komt echt naar mij toe en gaan den zitten op de bank.
Laatst hadden we een feest op zondagmiddag en we hadden afgesproken samen ervoor haar te zijn. Ik ben de hele middag met haar bezig geweest.,helemaal niet erg. Maar ze wilde ook niks van hem weten. Hij kerk ook niet op of om naar haar. Ik zei op een gegeven moment we gaan zo ze is moe. Wat zei hij?? Nu al? Ze was kapot en zo moe.
Ik ben klaar met hem,maar heel bang om de stap te zetten. Maar ik ben totaal niet meer gelukkig.
Wat moet je allemaal regelen voor de kleine. Ik kan naar,mijn ouders.

Zay01
afbeelding van Zay01
1 mrt 2013 - 10:55

Hallo

 

Wat vervelend dat je dit moet doormaken. Want je kind zal er uiteindelijk ook dingen van merken dat haar vader zo doet.

Relatietherapie lijkt me goed ja als hij daar ook dan aan mee wilt werken want dan hoort hij het ook van een ander. Relatie heb je met elkaar samen. Als jij alleen in relatietherapie gaat werkt het niet. Want je werkt samen aan een relatie.

Heb je hem al verteld dat je gevoelens voor hem minder worden?

Hij lijkt me niet echt goed voor je maar ik weet natuurlijk ook niet het hele verhaal. Ik denk dat hij er nog helemaal geen zin in heeft om een kind te hebben want hij wil duidelijk nog op de manier leven alsof er helemaal geen kind is.

 

Heel veel sterkte en denk goed om jezelf en je kind. Want een kind is niet gelukkig als haar moeder niet gelukkig is.