Houden ze wel van hun kleinkinderen?

1 bericht / 0 nieuw
miep83
afbeelding van miep83
2 mei 2019 - 22:29
Houden ze wel van hun kleinkinderen?

Dag allemaal.

Geen idee wat ik met dit bericht wil bereiken, misschien (h)erkenning,, opluchting... ik weet het niet...
mijn man en ik hebben 2 schatten van kindjes. ondanks dat we tijdens onze relatie veel hebben meegemaakt zijn we nog steeds bij elkaar erg gelukkig.
De band tussen mijn schoonouders en ons is altijd al bijzonder geweest. In het begin van onze relatie zagen we elkaar vaak, kwamen regelmatig bij elkaar over de vloer ect. Echter begon mijn schoonmoeder steeds meer met ons leven te bemoeien en voor ons te praten, waardoor ik al wat afstand zocht. ze zegt wel vaker vreemde dingen maar toen onze oudste zoon werd geboren moest ze toch wel even aan mijn moeder vertellen dat ze niet blij was dat het kind op mij leek... nou lekker dan in je kraamtijd... En zo volgden er nog heel veel domme opmerkingen en acties... Ik kan er wel een boek over schrijven maar laten we het er op houden dat het zo'n type is waar tijdens een verjaardag niemand naast wil zitten, ondanks dat ik nooit kwaad over haar heb gesproken... Al met al is er een gigantische kloof ontstaan, ik probeer er over te communiceren met mijn man, hij zegt niet veel.. snapt mijn punt en wil ook liever oppervlakkig blijven tegen haar omdat ze toch overal een oordeel over heeft. Maar goed, dit lijkt mij iets tussen hen en ons. Wij gaan er naartoe als het moet, en andersom schijnbaar dus ook. ze zien de kinderen soms wekenlang niet, ze kunnen soms na weken ineens opbellen en niet eens vragen hoe het is maar alleen maar vertellen dat ze iets nodig hebben of kapot is (en mijn man weer halsoverkop er naartoe moet) Sterker nog, 3 weken geleden zag ik ze weer zitten, op het terras vlakbij ons huis (nog geen 50 meter) en nee, ze komen niet langs, vragen niet of de kinderen even een ijsje willen eten, helemaal niks. Met pasen zei mijn schoonvader dat ze nog iets voor de kinderen hadden, chocola. ze pakt het uit de koelkast, drukt de kinderen dat in de handen met de boodschap: hier voor pasen, is maar goed dat opa er aan heeft gedacht want ik denk daar niet aan, ik ben uit de kleinkinderen.' Ook de kinderen gedragen zich gesloten richting haar. eigenlijk zijn ze nooit blij als we er naartoe gaan en reageren ze heel vlak als ze ze zien. Schoonmoeder altijd met een hoop bombarie om vervolgens over zichzelf te beginnen (en niet meer op te houden)…...

Hebben jullie misschien iets waar ik iets aan heb? Hart onder de riem, schop onder mijn kont weet ik veel. maar ik vraag me serieus af of ze wel van de kleinkinderen houden en of het wel de moeite is om er überhaupt nog langs te gaan... en het aan ze vragen? ik weet het niet... gaat dat niet te ver?