Het verdriet wordt nu ineens groter ...

8 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Niicci
afbeelding van Niicci
21 apr 2014 - 10:33
Het verdriet wordt nu ineens groter ...

Hoi..
 
Allereerst in het kort onze gezinssituatie: Ik (24 jaar) ben nu ruim 6 jaar samen, waarvan 4 jaar getrouwd met mijn man (29 jaar). In 2009 zijn we trotse ouders geworden van een zoon, en in maart 2013 besloten we voor een 2e kindje te gaan, en nu ruim een week geleden is onze 2e zoon geboren. Sinds 2010 hebben we onze eigen woning (koop), daarvoor hebben wij gehuurd sinds eind 2008.
 
Het begon voor mij in augustus 2013, ik had het idee dat mijn man via de telefoon contact had met een andere meid. Dit door het vreemde telefoongedrag. 
Dit gevoel bleef, en ik wist bijna zeker dat er iets niet klopte. Dit mede doordat zijn gedrag naar mij toe ook veranderde.
Ik heb hem hier een aantal keren naar gevraagd, maar het antwoord wat ik kreeg was boos: "Waar haal je die idiote gedachtes vandaan!!".
 
Toen ik 35 weken (gepland!) zwanger was (10-3-2014) ben ik erachter gekomen dat mijn man seksuele contacten had met een andere meid (18 jaar), zo vond ik onder andere foto's van zijn piemel die net klaargekomen was, en midden in de nacht (01.15u) verzonden waren. 
Ook kwam ik er toen achter dat er telefoongespreken van ruim 40 minuten gevoerd waren, toen hij 's avonds naar een kennis was om "aan onze auto te sleutelen".
Ik heb hem geconfronteerd met de foto's, de locatie waar de foto's gemaakt zijn, en een overzicht van de telefoongesprekken/smsjes. 
Hij kon er nu dus niet meer om heen, en heeft het toegegeven.
 
Na die dag goed nadenken, besloten hem een kans te geven, en hem ook de kans gegeven ALLES eerlijk te vertellen, ook als er nog een/meerdere ander(en) waren.
Maar dit was alles wat ik moest weten zei hij.
 
Tot een oud klasgenootje (24) mij zo'n 2 weken later kwam vertellen dat hij haar om dates heeft gevraagd, hetzelfde soort foto's stuurde, en mij gigantisch zwart heeft gepraat.
Dit was al een jaar gaande gaf zij aan.
Hiermee heb ik hem ook geconfronteerd, en hij ontkende eerst, tot ik zei dat ze een backup had van de whats app geschiedenis, en toen kwam het woord eruit.
Het klopte inderdaad...
Ik ging kapot, de grond zakte onder mijn voeten vandaan..
Die avond ben ik ook even weg geweest, om alleen te zijn, en na te denken.
 
Toen ben ik verder gaan kijken, en zover als zijn telefoonrekeningen terug kunnen (1 jaar!) was er toen ook al contact met die andere meid.
 
Het afgelopen jaar is er veel gebeurd, zoals oa. mijn vader 2x in het ziekenhuis waarvan 1x in zeer kritieke toestand, heb ik een miskraam gehad, en gedoe met een ex-werkgever van mij, het overlijden van een kennis, en het overlijden van mijn paard.
 
Het enige positieve was dat ik opnieuw zwanger was, van ons zoontje die net geboren is.
 
Ondanks dit alles, vond hij het belangrijker om zich bezig te houden met andere meiden..
Ook toen we gingen voor een 2e kindje, wat hij al 2 jaar wou, en wat voor mij een moeilijke stap was ivm mijn gezondheid en een slechte eerste zwangerschap én bevalling.
 
Hierdoor voel(de) ik mij een legbatterij, die alleen nog goed was om voor hem zijn kind op de wereld te zetten, en verder niet meer belangrijk was.
Hij zegt dat dit niet zo is, maar dit gevoel gaat voor mij niet meer weg... Nu niet in ieder geval..
 
Ik had gezegd voor "ons" te knokken, en dacht dat dit wel "even" zou lukken, omdat ik normaal sterk genoeg ben om ergens voor te knokken..
Maar vooral sinds ik bevallen ben, wordt het verdriet erger, zit ik elke dag te huilen, en voel ik mij verraden, bedrogen, en ook een dombo..
 
Ik weet er niet mee om te gaan, en het vertrouwen is nog steeds 0,0.. Als hij weg gaat ben ik bang dat hij naar een ander gaat, en als hij de hele avond op zijn telefoon zit ben ik bang dat hij weer bezig is met een ander..
Als ik 's avonds ga douchen of eerder op bed ga, ben ik bang dat hij weer van dat soort foto's gaat versturen..
's Nachts lig ik wakker, omdat de vragen door mijn hoofd blijven spoken "waarom?"... en de beelden terugkomen.. het idee dat hij tijdens de seks misschien wel aan hun dacht.. dat alles het afgelopen jaar niks heeft voorgesteld.. etc
 
Ik ben gewoon bang dat ik er niet mee om kan gaan, ook niet in de toekomst.. 
Ik heb daarnaast ook niet de financiële middelen om met iemand te gaan praten..
 
Er is 1 ding wat ik zeker weet, en dat is, dat ik heel veel van hem hou, en met hem een toekomst zag.
Maar dat laatste, dat zie ik ook niet meer.. 
 
Gezien ik er eigenlijk met niemand over kan praten, probeer ik het zo van mij af te schrijven.. En misschien zijn er dames die iets soortgelijks mee gemaakt hebben en tips hebben om er goed uit te komen.
Opgeven wil ik sowieso (nog) niet..
 
Liefs

evad-494254
afbeelding van evad-494254
28 jul 2014 - 11:57

Wow, wat een nachtmerrie, ik word er gewoon misselijk van! Maar de keuze is natuurlijk aan jou om hier een keuze in te maken. Wat ik me wel afvraag is; maakt het jou nog wel gelukkig? (Dat je een extra kans niet alleen voor je kindjes zou doen) en kun je hem ooit nog vertrouwen? Dat lijken mij moeilijke dingen waar je goed over na moet denken

Ik vind het ook rot om te lezen dat je hem al eens een extra kans gaf, maar dat hij die in mijn ogen ook weer verpest heeft. Hij had er alles aan moeten doen om jou voor zich te winnen, om te laten zien dat zijn gezin op nr. 1 staat.

Ikzelf zou het ook vreselijk vinden, en een keuze is niet makkelijk, vooral niet met 3 kindjes. Maar ik persoonlijk kan vreemdgaan echt niet goedkeuren. Zodra je een relatie met iemand aangaat, hoor je voor die persoon te gaan.

Ik wens je heel veel sterkte in deze rotsituatie. Ik hoop dat je hier uit komt en dat je gelukkig zal zijn met de keuze die je maakt!

esje86
afbeelding van esje86
21 jul 2014 - 14:23

Heyy,
Wat naar dat je dit mee moet maken. Ik hoop dat je goede beslissingen kunt maken maar indd zoals onderstaande al een keer is gezegd: vecht voor jezelf en voor je kids.

Sterkte!

angeljolie
afbeelding van angeljolie
9 jul 2014 - 11:10

Het klinkt misschien heel raar, maar ik ben blij dat ik me heb aangemeld en deze verschrikkelijke verhalen kan lezen. Ik gun dit niemand! Maar ik weet nu in ieder geval dat ik niet alleen ben in een hele moeilijke situatie.
Ik ben onverwachts zwanger geworden van mijn derde kindje. In het begin wist ik niet zeker of ik de zwangerschap wou doorzetten ivm mijn verleden met mijn partner. Uiteindelijk hebben we er uitgebreid over gesproken en heeft hij me gesmeekt de zwangerschap voort te zetten. Situatie nu (31 wkn zwanger) en mijn nu ex is ervandoor. Anabolen, zijn vrienden en goedkope mokkels zijn in zijn ogen blijkbaar belangrijker dan de opvoeding van onze kinderen samen!
Ik heb besloten mijn bevalling zonder hem te doen en hij krijgt ook geen inspraak in de naam van de baby en ik wil ook niet dat hij haar erkend. Ik vind niet dat hij het verdiend dat de baby zijn achternaam draagt, zoiets moet je verdienen als man. Het zullen nog een paar moeilijke weken worden maar uiteindelijk zit ik op een roze wolk en ben ik gelukkig met mijn kinderen...en hij heeft uiteindelijk niks!

zina-352261
afbeelding van zina-352261
1 mei 2014 - 10:39

Jeetje, wat erg voor je meid! Sterkte en hoop dat je een goede beslissing neemt.

Lovely87
afbeelding van Lovely87
28 apr 2014 - 21:50

Jeetje wat een verhaal. Ik schrik en vooral behoorlijk van. Hoe kan hij dit nou doen.. Ik kan me indenken dat je je beroerd moet voelen. Ik ben iemand die vrij recht voor z'n raap is en als ik het zo lees denk ik niet dat je ooit nog helemaal gelukkig met hem zal worden. Maar dat is heel erg makkelijk gezegd natuurlijk. Bij mij werkt het zo dat je 100% vertrouwen krijgt en elk beetje wat eraf genoept wordt komt er nooit meer bij.

Bah, wat een vreselijke situatie zeg! Hoop dat je de juiste keuze maakt voor jezelf en je kinderen..

suus1980
afbeelding van Anoniem
22 apr 2014 - 09:02

hoi niici, echt wat een enorme rotstreek (en dat druk ik zacht uit) heeft die vent van je geleverd!!!!!

ik vind het echt zo erg voor je!  dat iemand dat een ander kan aandoen, echt zo iets begrijp ik niet.

ik kan je alleen maar heel veel suc-6 wensen voor de toekomst, hoe die ook mag uitpakken, met of zonder je man.

maar wees sterk voor jezelf en je kinderen.

liefs suus

WijenAapie
afbeelding van WijenAapie
22 apr 2014 - 07:28

Hey, 

 

Wat vreselijk, dit is toch wel elke vrouw d'r nachtmerrie! Zo heb ik ook een tijdje gedacht dat er iets aan de hand was, alleen was het een dagje uit wat hij stiekem gepland had. Gelukkig kan mijn vent niets verbergen voor me. 

Wat moet dit zwaar voor je zijn en wat (ronduit!) een naaistreek van hem. Ik snap goed dat je je een legbatterij voelt op dit moment, want kennelijk zoekt hij heil ergens anders. 

Laat ik eerst beginnen met dit: omdat het zware tijden zijn, geef hem dit niet het recht om te klooien met andere meiden. (meiden? meisjes!) Dit zijn tijden waar HIJ moet bewijzen wat hij waard is voor jou en wat hij voor jou kan doen. Niet wat hij met een ander kan doen, terwijl jij het maar uitzoekt. 
En hij zal zich moeten gaan bewijzen en vooral je vertrouwen terug winnen. Ik snap dat je het niet wilt opgeven, vooral ook vanwege de kids, maar je zult echt een goed gesprek met hem moeten hebben (desnoods stel je je sterker op dat je bent!) dat hij zijn beste poot vooruit moet zetten, want anders kan hij hem uit de deur zetten. Ik heb geleerd dat je niet altijd sterk hoeft te zijn, om sterk over te komen. Je zet je borst vooruit, hoofd omhoog, benen strak en je spreekt wat je voelt. En als hij ooit, OOIT, nog aan je vraagt waar die 'idiote' ideeen vandaag komen, dan zeg je dat je die heb dankzij hem. Kom op meid. Als jij ervoor wilt gaan, zal je ook moeten knokken.
Jullie zijn ook man en vrouw, niet alleen vader en moeder. 

Maak een beslissing en hou je eraan, vecht ervoor. Controleer alles wat je moet controleren om zekerheid te hebben en hij? Hij zal zich eraan moeten houden. Hij is fout geweest en verdorrie, hij moet zich maar als een echte vent gaan gedragen! Druipende piemels staan gelijk aan kleine jongetjes. 

Je kan het! :) Vecht voor waarin je geloof, met of zonder hem. Maar vecht!

 

 

Only fools has the most fun