Help opdringerige schoonmoeder

19 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
DELETED_dibbes
afbeelding van DELETED_dibbes
21 feb 2012 - 15:04
Help opdringerige schoonmoeder

Wij zijn nu 15 weken zwanger, vanaf dag 1 dat wij hebben verteld dat we zwanger zijn is mijn schoonmoeder erg opdringerig. Zo begon dit met welke gordijnen er in de kamer moeten hangen en welke niet, dat mevrouw als het kind er is het wel even komt omhalen en dan meeneemt naar Limburg (daar wonen mijn schoonouders wij in Noord Holland). Wat wel en niet moeten doen, ik liet mijn hond bv bij mijn ouders en broertje die is nu nog als enige thuis en is gek op de hond en vroeg aan mij of de hond een nachtje bij hem mocht logeren. Dit mocht van mij en dan krijg ik naar mijn hoofd geslingerd dat mijn schoonmoeder hoopt niet zo met met het kind om te gaan. Nu hebben mijn vriend en ik het er over gehad wie er bij de bevalling zal zijn. Mijn vriend geeft aan dat het hem niets uit maakt maar dat het belangrijk is dat ik mij op mijn gemak voel. Ik wist wel al direct dat ik het fijn zou vinden als mijn eigen moeder bij de bevalling zou zijn, maar mijn schoon moeder hoefde vanaf het begin al niet dus daar heb ik een tijd over getwijfeld tot dat ik te horen kreeg dat ze op de datum dat ik ben uitgerekend op vakantie gaan. Wat mijn vriend niet leuk vind natuurlijk omdat hij dit moment ook graag met zijn ouders wil delen. Hierdoor was de keus voor mij snel gemaakt dat ik mijn schoonmoeder dus niet bij de bevalling wil hebben. Toen ik haar dat vertelde dat ik het niet wil omdat ik me daarbij niet op mijn gemak voel vond ze dit belachelijk want zij komt ook uit een DOOS. ALs of het daar om gaat! Vervolgens hebben mijn vriend en ik geregeld dat mijn schoonouders na de geboorte ergens anders logeren en overdag op kraamvisite kunnen komen maar niet hier kunnen logeren, omdat wij dit graag als gezin willen doormaken en samen willen genieten van ons pasgeboren kindje. Dit hebben wij ook aan mijn eigen ouders verteld dat wij niet van smorgens vroeg tot savonds laat visite willen hebben. Mijn schoonmoeder is het hier allemaal niet mee eens en vind dit belachelijk. Dit gaat zo ver dat ze dit aan de hele familie heeft verteld en mijn vriend midden op een verjaardag dit heeft verteld waardoor hij dus met zijn mond vol tanden stond. Ik heb mijn schoonmoeder toen opgebeld en gezegd dat wij begrijpen dat het misschien een telleurstelling is dat het niet zo gaat zoals zij wil maar dat ze dit zal moeten respecteren. En wij willen dat iedereen gelijk wordt behandeld, niet de een meer als de ander. Met iedereen wordt wat gekocht, met de een de box de ander de kamer enz. maar het is nooit genoeg voor mijn schoonmoeder. Het liefst wil ze de hele kamerinrichten naar haar smaak, bij de bavalling zijn, de kraamverzorger spelen noem maar op. Ik heb haar dus verteld dat wij dat allemaal niet willen, mijn vriend heeft het haar 3x verteld. Waarop ze gister zo uit haar plaat is gegaan dat ze heeft gezegd dat wij dat maar uit elkaar moeten gaan en dr zoon weer lekker bij haar moet gaan wonen. Het mooie van het hele verhaal is dat er bij haar eigen bevalling geen schoonmoeder was geen eigen moeder was. Haar eigen ouders op vakantie waren wat ze zo erg vond. (wat ze zelf eerst ook zouden gaan)...... Er niemand bij haar in huis was met de kraam tijd... Maar dit alles wil ze wel bij ons. Ik weet niet meer wat ik hier mee aan moet....... ik heb nu tegen haar gezegd dat ze mij voorlopig niet hoeft te bellen omdat ik hier al 3 dagen van wakker lig geen hap door mn strot krijg en ik niet die stress alleen maar omdat dingen niet zo gaan zoals mevrouw het wil. maar wat wij willen als ouders telt voor haar niet. WIe o wie heeft er een tip of advies....:?

tinkerbell59
afbeelding van tinkerbell59
25 mrt 2013 - 10:02

hallo

ik ben nieuw hier en herkende je verhaal gelijk.
waar ik me het meest aan irriteer is dat als je ergens op reageert mensen gelijk zeggen dat zijn de hormonen!!
ik kan die zin niet meer horen, ik zeg gewoon mijn mening.
voordat ik zwanger was kad ik geen problemen met mijn schoonmoeder maar nu erger ik me kapot aan me schoonmoeder.
het komt erop neer dat ze mij het gevoel geeft dat ik niet goed genoeg ben voor haar zoon en dat ze denkt dat ik geen goede moeder word! ze zegt het niet met zoveel worden maar het zijn meer van die gecamofleerde steken zal ik maar zeggen en mijn vriend ziet het niet dus stel ik me aan volgens hem en mijn moeder ziet het aan als goedbedoelt advies.... of het ligt aan mij en mijn gedrag..... ik zie er tegenop dat als ik straks bevallen ben dat de bemoeizucht nog veel erger word. hoe voorkom ik dit?? want daar heb ik echt geen zin in!! alvast bedankt

Brenda84
afbeelding van Brenda84
8 okt 2012 - 12:14

Het is al even geleden zie ik dat je dit bericht op het forum hebt gezet. Maar ik zou graag mijn mening en ervaringen met je willen delen. haha want dit is zooooo herkenbaar. En jij woont nog daar, ik ben verhuisd van Zuid-Holland naar Limburg en woon er inmiddels bijna 4 jaar. Ik herken het soort volk ontzettend. Dit is namelijk niet alleen maar met dit soort onderwerpen, ook met op visite gaan. Dan vragen ze 20x of je nog wat te drinken wil of wat te eten wil terwijl je al 19 keer nee hebt gezegd. Dat is het type volk. 

 

Ik heb daardoor wel geleerd dat ik harder moet zijn en duidelijk mijn mening moet aangeven, anders komt het niet aan. Wij hebben (misschien heel slecht) al de hele zwangerschap niet gezegd wat het voor geslacht is en alles lekker ingericht met z'n tweetjes. (vriendlief en ik) En niemand is inmiddels bij ons over de vloer geweest omdat we op een appartement wonen en ze anders zien wat het gaat worden. (aankomende donderdag uitgerekend trouwens) 

 

Ik merk dat m'n schoonmoeder dit heel vervelend vindt, maar we hebben heel duidelijk aangegeven dat wij het zo willen. Ook straks zodra we gaan bevallen wil ik pas iemand bellen zodra we bevallen zijn en evt. al thuis zijn. Dit zodat niemand ineens op de stoep staat in het ziekenhuis. Misschien hard, maar we willen er even met z'n drietjes van gaan genieten. 
Ook met bepaalde familieleden hebben we zoiets van die wachten maar even 3 weken met op bezoek komen. We moeten hard en duidelijk zijn hier anders komt het niet aan. En natuurlijk weet ik niet hoe het zal zijn zodra de kleine er is, maar mijn ouders en zusje en broertje moeten ook vanuit Zuid-Holland komen, en die kunnen ook niet zomaar weg. Dus we doen alles lekker op het gemak. Ik wil me toch geen zorgen hoeven te maken of iemand me nog wel/niet leuk gaat vinden omdat we nog niet hebben gebeld dat de kleine er is. 

 

Ik ben nieuwsgierig naar hoe alles is verlopen en of je je verhaal hier nog kwijt wil. Ik ben in ieder geval heel erg benieuwd! En idd.... er zijn veel Limburgse mensen die flink opdringerig kunnen zijn, maar zorg gewoon dat je duidelijk bent, en evt. herhalen hahaha. 

Suussie
afbeelding van Suussie
14 sep 2012 - 11:58

Pff wat een dilemma's allemaal

Vergeleken bij jullie problemen met schoonmoeders zijn mijn "problemen" er niets bij eigenlijk.

Tot die kleine geboren werd had ik een super band met mijn schoonmoeder en een slechte band met mijn moeder.

Maar bij mijn bevalling wilde ik wel graag mijn moeder hebben omdat het dan toch meer eigen is als mn schoonmoeder en omdat ik bang wass dat mijn man het niet zo trekken (die gaat al bijna over zn nek als ik zeg dat ik ongesteld ben)

Daar maakte ze overigens geen bezwaar tegen en mn vader, zus, schoonouders en zwager hebben in de wachtkamer gezeten met mijn toestemming. Had iedereen al wel bij voorbaat gezegt dat ik niemand in mijn kamer wilde zien en dat ze de kleine zouden zien als hij er was en wij daar klaar voor waren.

Sindsdien is de band met mijn moeder beter, maar die met mn schoonmoeder slechter.

Dit voornamellijk omdat zij steeds opmerkingen maakt over hoe ik met die kleine omgaat en vorige week maakte zn een opmerking die mn nekharen recht overeind zetten, in de trant van kom maar bij mama ipv bij oma!!

maar steeds die opmerkingen van bij de jongens deed ik het zo en ik deed dit enz enz.

Ze brengt het alleen op zo'n manier alsof het goed bedoeld advies is, terwijl dat bij mij helemaal niet zo binnenkomt.

Mijn man ziet dan ook het probleem niet en vind dat ik niet zo raar moet reageren.

Ik ben er inmiddels helemaal klaar mee dat als mijn man naar zn moeder wil gaan dan ga ik niet meer mee, kom er bijna gefrusteerder van terug dan dat ik een middagje voor mezelf heb.

Zo koopt mn schoonmoeder ook regelmatig kleertjes voor bij haar, opzich geen probleem alleen het is zoveel dat hij dat normaal gesproken nauwelijks aan zou hebben, maar elke keer als ik hem ophaal bij haar dan heeft hij iets van haar aan, omdat hij zichzelf helemaal onder gespuugt heeft, terwijl hij thuis of bij mijn moeder nauwelijks spuugt.

Ik breng hem iedere week weg met lood in mn schoenen.

Het stukje afstand nemen werkt wel, maar het moet er een x uit. Ik heb het er al wel met mn moeder overgehad, maar goed dat lost niet het probleem  met mn schoonmoeder op.

ik weet ook als die confrontatie aangaat dat het er niet beter op gaat worden, dus ik hou me in en gooi het er bij mn moeder maar uit zodat ik er niet helemaal alleen voor sta.

Lovenick
afbeelding van Lovenick
13 sep 2012 - 23:33

Ik snap je precies,

opzich is me schoonmoeder een schat van een mens,

Toen ik pas wat had met me vriend,en ja ik had financieele problemen mocht ik bij haar komen wonen.nu is het zo dat bij hem in de familie commentaar geven en bemoeien erg aanwezig zijn.

een heel stom voorbeeld is ik heb een hamster die zodra die een schone kooi heeft over ze etensbak. En alles het zaagsel gooit,het lijkt dan alsof die niks van eten heeft terwijl er genoeg in zit, en buiten het gewone eten ook nog broodjes en zoiets speciaal voor de hamster heeft,maar dan maken ze de opmerking je hamster heeft al geen eten hoe wik jij in godennaam een kind opvoeden...ze bedoelen zoiets als grapje, maar zo vat ik het niet op ik trek het me aan en dat geeft me een grote stress,ze zegt ook bv steeds hoe we dingen beter beter kunnen doen enz van de ene kant fijn maar ik ben nu 27 weken zwanger, en ben bang nu al voor de bevalling en als het kindje geboren is, dat ze constant aan de deur staat, of zegt war ik moet doen bv als ik de baby in box wil leggen dat zij zegt nee hij moet in het bedje.

en ben bang dat ik mezelf helemaal gek maak,en ik durf er niks van te zeggen omdat ik weet dat ze het allemaal goed bedoeld maar ik maak me er nu al druk om en heb nu al harde buiken enz en moet echt stress vermijden zegt de verloskundig, maar ik begin me alleen maak gekker te maken, dat niks verloopt zoals wij het willen. Me vriend snapt me wel maar bijwint wel het er over hebben met zijn moeder maar ik ben bang dat het alleen maar erger wordt

 

Heeft iemand tips voor me want ik wordt hartstikke gek

Lovenick
afbeelding van Lovenick
13 sep 2012 - 23:32

Ik snap je precies,

opzich is me schoonmoeder een schat van een mens,

Toen ik pas wat had met me vriend,en ja ik had financieele problemen mocht ik bij haar komen wonen.nu is het zo dat bij hem in de familie commentaar geven en bemoeien erg aanwezig zijn.

een heel stom voorbeeld is ik heb een hamster die zodra die een schone kooi heeft over ze etensbak. En alles het zaagsel gooit,het lijkt dan alsof die niks van eten heeft terwijl er genoeg in zit, en buiten het gewone eten ook nog broodjes en zoiets speciaal voor de hamster heeft,maar dan maken ze de opmerking je hamster heeft al geen eten hoe wik jij in godennaam een kind opvoeden...ze bedoelen zoiets als grapje, maar zo vat ik het niet op ik trek het me aan en dat geeft me een grote stress,ze zegt ook bv steeds hoe we dingen beter beter kunnen doen enz van de ene kant fijn maar ik ben nu 27 weken zwanger, en ben bang nu al voor de bevalling en als het kindje geboren is, dat ze constant aan de deur staat, of zegt war ik moet doen bv als ik de baby in box wil leggen dat zij zegt nee hij moet in het bedje.

en ben bang dat ik mezelf helemaal gek maak,en ik durf er niks van te zeggen omdat ik weet dat ze het allemaal goed bedoeld maar ik maak me er nu al druk om en heb nu al harde buiken enz en moet echt stress vermijden zegt de verloskundig, maar ik begin me alleen maak gekker te maken, dat niks verloopt zoals wij het willen. Me vriend snapt me wel maar bijwint wel het er over hebben met zijn moeder maar ik ben bang dat het alleen maar erger wordt

 

Heeft iemand tips voor me want ik wordt hartstikke gek

missarlette
afbeelding van missarlette
13 sep 2012 - 22:41

mijn schoonouders wonen in curacao en hebben nu dus vakantie van 3 weken geboekt precies als ik uitgerekend ben. eerst wilden ze 3 weken bij ons logeren maar dat heb ik gelukkig kunnen tegenhouden nu gaan ze als t goed is in een hotel in de buurt maar puntje bij paaltje weet ik dat ze zo de hele dag bij ons zitten zogenaamd om me te helpen. ik heb al de grootste ruzies met mn man hierover gehad want hij vind dat ik moeil;ijk doe en dat hij zijn ouders nooit ziet en dat ik ze hun kleinkind wil onthouden! maar ik wil gewoon rust de eerste paar weken om te wennen en bij te komen van alles het is nl. onze 1e kind dus wil in alle rust alles leren samen en lekker genieten zonder bemoeienis. is dit zo raar? volgens mn man haat ik zijn ouders en gun ik ze niet hun kleinkind te zien! ik heb hier echt veel stress van hoe kan ik dit oplossen zonder er een grote familie ruzie van te maken????

missarlette
afbeelding van missarlette
13 sep 2012 - 22:40

mijn schoonouders wonen in curacao en hebben nu dus vakantie van 3 weken geboekt precies als ik uitgerekend ben. eerst wilden ze 3 weken bij ons logeren maar dat heb ik gelukkig kunnen tegenhouden nu gaan ze als t goed is in een hotel in de buurt maar puntje bij paaltje weet ik dat ze zo de hele dag bij ons zitten zogenaamd om me te helpen. ik heb al de grootste ruzies met mn man hierover gehad want hij vind dat ik moeil;ijk doe en dat hij zijn ouders nooit ziet en dat ik ze hun kleinkind wil onthouden! maar ik wil gewoon rust de eerste paar weken om te wennen en bij te komen van alles het is nl. onze 1e kind dus wil in alle rust alles leren samen en lekker genieten zonder bemoeienis. is dit zo raar? volgens mn man haat ik zijn ouders en gun ik ze niet hun kleinkind te zien! ik heb hier echt veel stress van hoe kan ik dit oplossen zonder er een grote familie ruzie van te maken????

Bloempje27
afbeelding van Bloempje27
25 jun 2012 - 17:13

Ik heb het idee dat iemand, waarschijnlijk je schoonmoeder, heel bang is om de grip op haar zoon kwijt te raken. Dat zie je vaak bij moeders die zelfs de navelstreng niet goed kunnen doorknippen met hun zoon. MOeders maken zich makkelijker los van hun dochter dan van een zoon. Alsof mannen minder goed voor zichzelf kunnen zorgen. Nu ben jij gekomen en ben jij dus degene die haar zoon van haar afneemt. Dat is niet zo, maar zij ervaart dat zo. Daarom geeft ze jou ook overal de schuld van. Je merkt nu ook dat je man/vriend zelf ook afstand van haar gaat nemen, wat dan vervolgens weer jouw schuld is.

Heel moeilijk voor jou om dit zo te ervaren. Zeker als heel de familie hierin betrokken wordt en je telefoontjes krijgt van tantes die ook hun zegje willen doen. Sommige mensen vinden het nou eenmaal moeilijk als de dingen niet helemaal op hun eigen manier gaan. Mensen mogen best hun mening hebben maar hoeven dit niet altijd te zeggen. Zeker niet als het hun persoonlijk niet aangaat. Probeer je (schoon)familie als een komedie te zien... "O, daar gaat ie weer.... !" Laten praten of anders gewoon zeggen dat je voor dit soort gesprekken geen tijd hebt. Jullie doen je best en als er alleen maar kritiek kan komen van hun kant, wat moet je er dan nog mee. Je kunt toch afspreken dat je alleen oppervlakkige contacten wil, die gezellig zijn en inhoudelijk niet veel voorstellen. Ik snap niet dat ze nog zoveel energie steken in wat in hun ogen toch allemaal al fout is en niet goed gaat. 

Je zou kunnen afspreken dat de ouders en broers en zussen zo even kunnen aanwippen, maar dat ze wel rekening houden met drukte en eventueel met de tijd. Korte bezoekjes. Maar als jij liever wilt dat ze even bellen, dan moet dat ook goed zijn. Ik zou er zelfs helemaal geen probleem van maken, want je wilt toch niet langs komen op een superdruk moment of als iemand zich niet goed voelt. De rest van de familie moet gewoon bellen. Als iedereen maar langs komt op het tijdstip dat hij/zij dat wenst, voor wie is het bezoekje dan nog leuk? Het draait hierin alleen dus om henzelf. Ik wil langskomen, dus ik doe dat...  

Besef dat de kraamweek een week is waarin je HEEL HEEL MOE bent. Dat er heel veel op je af komt, dat je veel huilbuien zult hebben en dat je soms echt genoeg hebt aan jezelf. Alles is nieuw en je moet wennen aan het leven met een kindje, huiltjes voeding, zelf niet kunnen slapen. Al die spanningen in de familie kun je er helemaal niet bij gebruiken. Spreek gewoon af dat ze mogen langskomen na telefoon als dat uitkomt en dat het een gezellig bezoekje moet zijn en dat jullie in die eerste weken niet lastig gevallen willen worden met allerlei kritiek ed. Wie zich stoort moet dan maar wegblijven.

En voor nu: neem die rust. Is er alleen maar gezeur van die kant... laat die kant dan voor wat het is. Wie belt om te zeiken wordt afgekapt. Wie belt met interesse en een gezellig babbeltje mag bellen, maar voor de rest gaat de deur wel dicht.
GA DIE DISCUSSIES NIET MEER AAN. Ga confrontaties uit de weg. Hoor ze anders aan en zeg: "Prima, ik weet nu wat je dwars zit, dan wil ik graag nu het gesprek beëindigen!" Laat je niet meer uitlokken tot heftige gesprekken. Als zij het idee hebben dat jullie er geen energie in stoppen dan zal het stoppen. Voedt het dus zelf niet.

Dat het je verdriet doet is logisch en dat mag ook, maar als je zelf probeert de zaken te kalmeren door niet in te gaan op de kritieken dan zul je zien dat je zelf meer rust krijgt. ZOek anders een goede psycholoog (laat niemand dit weten) die jullie samen wil begeleiden in het omgaan met je (schoon)ouders. Dat kan heel goed uitpakken.

Succes en probeer toch een beetje te genieten van jullie ukkie....

DELETED_dibbes
afbeelding van DELETED_dibbes
25 jun 2012 - 16:33

Nou dat ben ik weer, ondertussen heeft mijn vriend zelf hulp gezocht omdat hij het moeilijk vind om zijn gevoelens te uiten tegenover zijn moeder. Hij het hier voor een assertiviteitscursus voor gevolgd en nadat het was afgerond ook zijn moeder gebeld en gezegd hoe wij alles willen gaan doen. Dat ze gebeld worden zodra de kleine is geboren, en dat ze dan kunnen komen kijken. Dat gesprek ging goed dachten wij.

Tussen week 15 en nu week 33 zijn er nog diverse vervelende dingen gebeurde mijn Britten zijn opa is overleden, wij zijn toen nog netjes bij opa geweest toen hij ziek was, zijn netjes naar de crematie geweest die baan12 tot18:00 heeft geduurd. Mijn ouders bedachten nog even dat ze gaan scheiden. Mijn vriend is in de tussentijd door zijn oma gebeld dat hij gek is in zijn hoofd omdat hij dus behulp heeft gezocht, waarom hij om18:00 naar huis gingen na de crematie dat vond de hele familie belachelijke terwijl het voor ons 2 uur heen en2 uur terug rijden is. Dat als zijn oma doos gaat hij niet naar de begrafenis hoeft te komen. Dat de hele familie het belachelijk vind dat er gebeld moet worden als ze om18 bezoek willen komen om naast de kleine te komen kijken. Zo kreeg hij nog meer naar zo'n hoofd geslingerd. Afgelopen zaterdag nadat mijn vriend dus woensdag had gebeld met zo'n moeder ma al die weken geen contact belde zo'n tante zaterdag. Met de zelfde onzin als zijn oma dat hij gek is en dat hij van mij niemand mag bellen dat als hij haar zoon was ze hem nooit meer zou hoeven zien. Zee het belachelijk vinden dat hij niet heeft gebeld met moeder dag en vaderdag, dat komt allemaal door mij omdat ik zeg dat hij dat niet mag. Terwijl ik hem steeds zeg die is jarig stuur en kaart bel enz met moederdag Henin ik het ook gezegd maar hij wil zelf niet bellen.

Ik heb toen en bericht gestuurd dat ze niet meer welkom zijn hier omdat ik nu al 6 maanden met een mam in huis zit doe steeds verdrietig is/ depri omdat hij niet snapt waarom ze zo doen. Ik zelf jureren er nu echt genoeg van heb steeds laadt van een hoge bloeddruk, slaap slecht en het doet me enorm veel verdriet dat mijn vriend en ik niet samen baan12 de zwangerschap kunnen genieten. We hebben nu nog7 werken als ze niet eerder wordt geboren en die werkenden wil ik ruist en ons voorbereiden voor de bevalling. Ik denk dat weer nu wel genoeg energie er in hebben gestoken? Soms denk ik zelf was ik eet maar niet aan begonnen voel me dan zo alleen, het is niet dat hij zoon best niet doet maar ik met gewoon dat hij er niet binnen is en het erg moeilijk heeft. Maar dat is nu A6 maanden ik weet ook niet meer wat ik moet doen heb hem6 maanden gesteund getroost enz, maar de blijven maar door gaan. De familie baan12 zijn vader zijn kant steunen hem wel en vinden dit ook niet kunnen. Iemand nog tips?familiebelachelijk. ( 2

Bloempje27
afbeelding van Bloempje27
20 mei 2012 - 20:30

Nou, ik vind dat ze nogal hoge eisen stellen! Bij de bevalling zijn, tijdens de kraamweek logeren, samen de kamer inrichten.... Absurd gewoon. Dit zijn toch dingen die jij samen met je partner moet doen?? Het is jullie kindje en jullie smaak en jullie leven. Zij mogen best gezellig mee maar het moet geen verplichting worden. Ik zou er niet eens over denken om ze bij de bevalling te laten, laat staan te logeren in de kraamweek. Weet je wel hoe heftig bevallen en de kraamweek is. Het kan allemaal erg romantisch lijken maar je hebt echt genoeg aan jezelf en je bent blij als je even alleen kan zijn. En dan ook nog logees... moet er niet aan denken zeg!

Stel grenzen en leg niet alles aan haar uit. Je kan gewoon zeggen dat je haar wel uitnodigt als je ideeën hebt rondom het babygebeuren. Geen ongevraagde bemoeienis. Belangstelling en tips zijn anders, maar ze moet je wel vrij laten.

Trek je niks aan van haar reacties... die zijn haar verantwoording... maar goed vervelend is het wel als ze onrust zaait in de familie.

Sterkte!

Bloempje27
afbeelding van Bloempje27
20 mei 2012 - 20:30

Nou, ik vind dat ze nogal hoge eisen stellen! Bij de bevalling zijn, tijdens de kraamweek logeren, samen de kamer inrichten.... Absurd gewoon. Dit zijn toch dingen die jij samen met je partner moet doen?? Het is jullie kindje en jullie smaak en jullie leven. Zij mogen best gezellig mee maar het moet geen verplichting worden. Ik zou er niet eens over denken om ze bij de bevalling te laten, laat staan te logeren in de kraamweek. Weet je wel hoe heftig bevallen en de kraamweek is. Het kan allemaal erg romantisch lijken maar je hebt echt genoeg aan jezelf en je bent blij als je even alleen kan zijn. En dan ook nog logees... moet er niet aan denken zeg!

Stel grenzen en leg niet alles aan haar uit. Je kan gewoon zeggen dat je haar wel uitnodigt als je ideeën hebt rondom het babygebeuren. Geen ongevraagde bemoeienis. Belangstelling en tips zijn anders, maar ze moet je wel vrij laten.

Trek je niks aan van haar reacties... die zijn haar verantwoording... maar goed vervelend is het wel als ze onrust zaait in de familie.

Sterkte!

malieke
afbeelding van malieke
11 mei 2012 - 19:57

Lastig hoor zulke schoonmoeders! Ik ben het ook niet altijd eens met mijn schoonmoeder, maar zo bont maakt ze het gelukkig niet. Misschien is het een idee om, als je dit van plan bent, dit ook in je geboorteplan mee te nemen. Zodat de verloskundige/ gynaecoloog ook op de hoogte is. Mocht ze dan toch aanwezig zijn dan kunnen zij haar wegsturen en dan hoef je er niets van te merken. O ja, stel ze vooral niet op de hoogte dat je aan het bevallen bent, geeft een hoop rust, (schoon)ouders maken zich toch zorgen als ze weten dat je 'bezig' bent.

Ik probeer ook een andere oppas te regelen dan mijn (schoon) ouders voor de kids. 's Nachts wordt het een ander verhaal, maar voor overdag kan je eventueel een gastouder, kinderdagopvang of vriendje/ vriendinnetje vragen.

Succes met de schoonmoeders

Lieke en Luuk hebben een broertje Jurre!

seggy
afbeelding van seggy
7 mei 2012 - 10:27

Hey hallo.

Wel een beetje een laate reactie, maar ben eigenlijk wel benieuwd hoe de situatie nu is. ik heb namelijk ook een erg bemoeizieke schoonmoeder die haar zoon niet los kan laten en denkt dat ze ten op zichte van de klein kinderen rechten heeft. Helaas voor haar ben ik een erg direkt persoon en zeg ik direkt waar het opstaat. wat natuurlijk wel heel erg botst. Ik zal eens een voorbeeld geven.

Gister verjaardag van mijn schoonvader gehad en ja daar zit je dan 32 weken zwanger en een blaasontsteking waar je last van hebt, nou een keer wiebelen of ik moest op een andere stoel zitten. mijn zoontje die kreeg drinken, wil ze hem extran energiedrank geven, mijn zoontje is van zichzelf lekker druk en was niet aan het sporten. dus ik zeg doe maar niet vind ik echt te zoet voor hem zitten erg veel suikers in. maar 2 minuten later loopt hij toch met zo´n flesje. dus ik vraag in het algemeen wie heeft hem dat flesje gegeven, zegt mijn schoonmoeder dood leuk ik. dus flesje afgepakt en mijn schoonmoeder gevraagt of ik niet duidelijk was, direkt de poppenaan het dansen, schoonmoeder pissig en janken en loopt kwaad weg. ik zeg tegen mijn man, kom we gaan. dus opgestaan en gegaan. belde ze later mijn man op zijn mobiel. waarom ik zo doe en mijn hormonen dit en blablabla. maar gelukkig is mijn man ook wel zo eerlijk om tegen haar te zeggen nee moeder niks hormonen rian had al nee gezegt en ja als je het dan doet weet je dat ze er wat van zegt.

en zo heb ik nog legio voorbeelden. maar wat ik erg fijn vind is dat mijn man mij niet afvalt en wij op een lijn staan. we hebben nu ook goed besproken hoe we het straks doen als ik net bevallen ben. Ik vind het heel belangrijk dat het gezin het goed heeft en mijn schoonmoeder is geen onderdeel van mijn gezin en die komt gewoon op plaats 2 en ja soms is het heel hard, maar duidelijk zijn is echt het beste en je hebt er goed aan gedaan om even een time/out te pakken.

heel eel sterkte.

Rianne

x-Marieke-x
afbeelding van x-Marieke-x
5 mrt 2012 - 17:26

Pfff lastige situatie hoor. Mijn schoonmoeder hoefde er gelukkig niet bij, ze wilde niet eens de baby voelen schoppen toen ze nog in mn buik zat :S Nu heb ik ook niet zo leuke relatie gehad met mn schoonmoeder, gelukkig gaat het nu na 3,5 jaar beter. Het enige advies dat ik je kan geven is laat je man/vriend DUIDELIJK zijn tegen ZIJN moeder. Het is zijn moeder dus is het beter als hij met haar praat en duidelijk aangeeft dat ze ZIJN keus heeft te accepteren. Hij heeft voor jou gekozen en jullie willen maken andere keuzes dan zij gedaan heeft of ze dat nu leuk vind of niet. Dit werkte bij ons. Toen mijn man grenzen ging aangeven ging het beter. Succes iig en laat je niet gek maken. De deur kan neem ik aan dicht en hoef je ook niet open te doen als je geen bezoek wil ;)

DELETED_shar-652949
afbeelding van Anoniem
24 feb 2012 - 12:42

Misschien is het feit dat zij dat allemaal miste bij haar zwangerschap/bevalling/kraamtijd juist wel de reden dat ze het juist zo wil doen dat zij niet diezelfde fout maakt als haar naasten... Is op zich nog wel te begrijpen, maar als ik dit zo lees dan slaat ze hierin helemaal door :S En manipulatief om het toch op haar manier te krijgen... Wat ontzettend verstorend, juist nu je zou moeten genieten van je zwangerschap en je tijd samen met je man!

Ik ben zelf nog niet zo lang zwanger (10 weken), maar mijn familie/vrienden zijn godzijdank niet zo opdringerig! Mijn moeder wil ik er wel graag bij hebben, maar ook echt niemand anders dan haar en mijn vriend. Ik zou zeggen blijf vooral bij je gevoel, als je je er niet goed bij voelt moet je het zeer zeker niet doen! Het gaat om jou, je man en jullie kleine, niet om haar. Gelukkig staat je man trouwens achter je, moet je je voorstellen hoe het zou zijn geweest als hij mama naar de zin zou praten...

Als ik in jouw situatie had gezeten had ik het precies zo gedaan, laat haar maar lekker beledigd zijn en de situatie even tot rust komen. Ze zal hopelijk vanzelf een keer beseffen dat ze te ver is gegaan. Succes in ieder geval en probeer zo veel mogelijk te genieten!

Nina23
afbeelding van Nina23
21 feb 2012 - 20:45

Hoi Dibbes,
Je hebt helemaal gelijk hoor. Ik wilde echt niemand anders dan mijn man bij de bevalling. Dat vond ik toch echt heel prive. Ik moet er niet aan denken dat je tijdens je bevalling ook nog rekening moet houden met andere mensen. Ik had op zich mijn schoonmoeder nog wel in huis willen hebben tijdens de kraamtijd want zij is juist heel rustig en plaatst zich niet op de voorgrond maar mijn man wilde dat niet dus gebeurde het ook niet.
Is ze altijd al (een beetje?) moeilijk of gaat het echt om dit onderwerp waarop ze jullie probeert te overlopen?

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
21 feb 2012 - 20:23

Wat een nare situatie! Je staat UITERAARD volledig in je recht! Zoals ik lees hebben jullie het rustig en duidelijk aan haar uitgelegd. Even een time-out met haar is heel begrijpelijk. Mijn schoonmoeder wilde ook graag bij de bevalling zijn, maar ik wou alleen maar mijn eigen man erbij hebben. Nu heb ik ook helemaal geen goede band met mijn schoonmoeder, maar ik blijf mijn best doen om normaal met haar om te gaan. Het blijft toch je man zijn moeder. Mijn schoonmoeder wilde dan wel graag in de gang wachten in het ziekenhuis. Ik heb toen aan mijn man gevraagd of die met haar wou praten, want ik wilde haar (of een ander) helemaal niet in de buurt hebben. Ik zag de bui al hangen dat zij zo nu en dan toch even naar binnen zou gaan om te vragen hoe ver het was of dat mijn man steeds naar de gang moest om haar in te lichten. Ik wilde mijn man zijn onverdeelde aandacht op dat moment.
Erg lastig die extreme bemoeienis. Je schoonmoeder heeft denk ik zelf een trauma overgehouden aan haar eigen kraamtijd en wil het via jullie opnieuw beleven. Voorkom dat jullie ook een bevalling en kraamtijd hebben die jullie niet zelf willen hebben. Het is zo'n speciale tijd die je niet even over kunt doen.
Ik geef je groot gelijk en vind de reactie die jullie tot nu toe hebben gedaan ook de juiste. Pak even je rust en ga later de 'confrontatie' nog maar een keer aan. Misschien dat zij dan ook tot bezinning is gekomen. Blijf rustig en duidelijk en zeg bijvoorbeeld: "We houden heel veel van je hoor mama, maar dit is iets van ons tezamen. We willen je echt niet buitensluiten, maar we willen niemand, niet mama, maar ook niet een ander, continu hier hebben. Hopelijk kan mam dat begrijpen."
Hoe het tot nu toe gaat, klinkt behoorlijk respectloos van je schoonmoeder. Ik hoop voor jullie dat het nog gaat veranderen.

Sterkte meid. En veel succes met de zwangerschap. Probeer er toch zoveel mogelijk van te genieten.

Lilypie Third Birthday tickers

vdh
afbeelding van vdh
21 feb 2012 - 15:36

Jee, ik geef je echt groot gelijk! Ik wil mijn schoonouders, waar ik een goede band mee heb, ook echt niet bij de bevalling hebben! Heeft niks met die 'doos' te maken, maar gewoon, met heel de stress en dat je gewoon jezelf wil kunnen zijn. Je meent toch dat je je moet gedragen zeg maar met je schoonmoeder erbij.
Pff straks krijg je ook nog te horen hoe je je wee moet opvangen en loopt ze de verloskundige in de weg!
Misschien kan je dat ook nog als argument gebruiken trouwens, de verloskundige zit echt niet te wachten op een heel peleton aan moeders/schoonmoeders aan het kraambed!
Succes!