Grote relatie problemen sinds begin zwangerschap

7 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Anoniem
afbeelding van Anoniem
21 apr 2016 - 19:57
Grote relatie problemen sinds begin zwangerschap

Hallo Allemaal,

Momenteel ben ik 26 weken zwanger en ervaar ik al 26 weken lang grote relatie problemen. We wonen nu 9 maanden samen en voor die tijd liep het ook niet altijd lekker. Al met al zijn we nu iets meer dan 2 jaar samen, maar samenwonen hadden wij nooit moeten doen. Nu heb ik sterk het gevoel van hem zijn kant dat hij deze relatie niet meer wil, laat staan de zwangerschap. Sinds dien gaat het alleen maar redelijk als hij werken is (werkt met diensten) en zodra er een paar vrije dagen zijn is het prijs.

Zijn eerste reactie op de zwangerschap was " dat meen je niet, de timing is niet perfect en tussen ons gaat het niet goed". Misschien kunnen jullie je voorstellen dat ik deze reactie nooit vergeten ben, we hebben hier namelijk samen over besloten. Uiteindelijk hebben we er toch voor gekozen om ons beste beentje voor te zetten en te kiezen voor de kleine spruit, die kan hier tenslotte niks aan doen. Vervolgens is afgelopen 26 weken als volgt gegaan met uitspraken van hem zijn kant zoals:

- mij gaat het maar om een ding en dat is dat het kind mijn achternaam krijgt,

- zoek het je maar uit met je kind, mij boeit het niet en heeft het nooit gedaan,

- mensen die ons helpen hoef ik niet te bedanken want daar heb ik niet om gevraagd, ik kan mijn eigen boontjes doppen

- na het weekend gaan wij naar de gemeente om het kind te erkennen, zo niet is het gedaan tussen ons

- ben blij als die 15 weken zwangerschap om zijn.

Dit zijn allemaal uitspraken van hem zijn kant die zich dus hebben voorgedaan, om de hele schets van de situaties maar weg te laten. Want het werd hier van kwaad tot erger. Inmiddels zijn we toch al meerdere keren uit elkaar geweest, weliswaar een paar dagen, maar toch wilde we het weer een kans geven. Ondanks alle stress zit ik al vanaf februari thuis en ben ik volledig arbeidsongeschikt tot aan mijn verlof, ik beval in juli. Hij roept ook meerdere keren dat ik mijn spullen moet pakken en alles is mijn schuld. Hij toont geen enkele interesse in het kind, ook niet in goede tijden, al met al heeft hij misschien 5 keer aan mijn buik gevoeld en er is niks meer van intimiteit.

Betreft de kinderkamer en spullen komt het meerendeel van mijn moeder en ik, hij heeft alleen de kinderkamer tweedehands gekocht en een wipstoeltje. Ik moet nu ook een afspraak maken voor de intake van kraamzorg maar er is geen vooruitgang in de afwerking van de kinderkamer. Als ik tegen hem zeg dat ik er niet echt veel vertrouwen in heb dan is het onzin en hebben we grote ruzie, die dan resulteerd in paar dagen negeren. Ik geef nog om deze jongen maar echt vertrouwen in ons heb ik niet. En ik zou graag mijn spullen willen pakken enerzijds maar ik ben zo bang voor het "alleenstaande moederschap".

Hij heeft tot op heden ook nog altijd het kind niet erkend dankzij zijn uitspraken en omdat ik bang ben dat hij me daarna eruit schopt. Zijn er nog meer mensen die dit herkennen en hoe zijn jullie er dan mee omgegaan? Tips of adviezen zijn natuurlijk ook welkom! Ik heb eigenlijk nog niet echt genoten van mijn zwangerschap maar ik wil toch wel heel graag dat we een gezin kunnen vormen, ik vind het heel lastig om een keus te maken.

Liefs

evelineaugustus...
afbeelding van evelineaugustus@hotmail.com
19 jan 2017 - 13:42

ach meid, ik herken dat hoor. Mijn partner was ook niet al te blij met mijn zwangerschap maar ja het kind was dan ook niet van hem omdat ik was vreemdgegaan.....uiteindelijk heeft hij er wel mee kunnen leven en het jongetje erkend, hij heet Slipper...

Hennetje1988
afbeelding van Hennetje1988
25 apr 2016 - 08:50

@Judith

Wat een ontzettend moedig besluit van je! Je kan dit en je kleintje zal een top mama krijgen. Veel sterkte met alles!

Judith88
afbeelding van Anoniem
25 apr 2016 - 08:28

Hallo dames,

Dankjewel voor jullie reacties!
Tot op de dag van vandaag was ik er inderdaad van overtuigd dat we niet met en niet zonder elkaar konden. Uiteraard heb ik in het verleden al meerdere keren me uitgelaten over therapie of hulpverlening. Daar werd altijd mee ingestemd en achteraf was het de grootste onzin volgens hem.

Zoals er gezegd word om het niet of nog niet te laten erkennen, dat gaat in feite bij deze nooit gebeuren! En ik ga ook het ouderschap alleen doen.

Ik ben al van deze morgen 4:30 uur op omdat er hier uit het niks gestoord gedrag wordt vertoont richting mij en ik ga dan vandaag ook vertrekken. Er heeft deze morgen huiselijk geweld plaats gevonden in de zin van mij vast pakken en tegen de deur en de muur duwen, even dacht ik dat ik de trap af geduwd ging worden. En toen ik om hulp schreeuwde stopte hij. Hij heeft vreselijke bedreigingen geuit met sloten veranderen en dat ze mij maar kapot moesten schieten. Hij zegt ook niks meer dan een spermadonor te zijn geweest en dat hij nog honderden vrouwen zo gelukkig wil maken zodat hij zich nergens iets van hoeft aa te trekken en wil ook niks meer met mij of het kind te maken hebben en hij wil dat ik op rot.
Dit is allemaal meerdere keren voor gevallen maar nu is de maat vol! Dit allemaal was in het verleden al bekend bij de huisarts en bij de verloskundige. Maar hij is er gloeiend bij deze ronde omdat daalijk overal melding van gemaakt gaat worden, ook bij de kinderbescherming zoals de verloskundige al eerder zei.
Vanavond kom ik spullen halen thuis met mijn stiefvader en een vriend van hem voor als het uit de hand mocht lopen. En de grote meubels en decoraties etc worden later opgehaald.

En ik snap dat er verontwaardigd wordt gereageerd op het feit dat ik zo snel mogelijk weg zou moeten. Ik zit er nu zelf al drie kwart van mijn zwangerschap in en heb het ook nooit willen geloven. Maar in dit soort situaties is het het beste en het veiligste zowel voor mij als de kleine!

Heel veel liefs

andr
afbeelding van andr
23 apr 2016 - 23:54

Natuurlijk kan dat alleen! Toch valt het me op dat er zo snel de tip op forums gegeven wordt om weg te gaan, terwijl je de situatie toch niet helemaal kan weten uit 1 berichtje. Ik vind dat zo jammer!

lind-1117104
afbeelding van lind-1117104
23 apr 2016 - 20:10

Als ik het zo hoor... zou ik me spullen pakken en het kindje (nog) niet laten erkennen.(zou ik doen maar je moet zelf je gevoel volgen)
Alleenstaand moederschap kun je ! Zeg ik uit ervaring.
Veel succes! En probeer te genieten van het kleintje in je buik!

andr
afbeelding van andr
21 apr 2016 - 20:16

Als jullie er wel allebei voor willen gaan zou ik proberen relatietherapie te krijgen! En niet te lang blijven tobben. De situatie nu is niet geweldig, maar volgens mij kunnen jullie ook niet zonder elkaar als jullie steeds weer bij elkaar terug komen. Ga het gesprek rustig aan hoe hij de toekomst ziet en hoe jij die ziet. En hoe jullie dat kunnen realiseren. Jullie kindje verdient jullie samen in een liefdevolle relatie!