Even m'n verhaal kwijt

4 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
vale-904056
afbeelding van vale-904056
1 okt 2014 - 21:12
Even m'n verhaal kwijt

Hoi, ik zit sinds een paar weken ergens mee en ik moet het even delen. M'n ouders heb ik al een beetje ingelicht maar die zijn natuurlijk niet helemaal objectief.

Mijn dochter is nu 16 weken oud. Toen ze net geboren was, was ik een beetje van het pad door de gebeurtenissen. Ik liet me een beetje leven in het begin, de kraamverzorgster en mijn vriend namen heel veel van me over en dat was fijn. Mijn vriend (laat ik hem even V. noemen) hielp met verschonen, in bad doen, voeden met spuitjes etc. Toen ik wat meer op de been was nam ik veel over, m'n dochter kreeg borstvoeding dus had ik sowieso meer tijd met haar. Na een paar weken vakantie moest hij weer aan 't werk dus gaf ik aan dat hij beter kon blijven slapen 's nachts, ik zou de voedingen doen zonder zijn hulp. Zo gezegd zo gedaan. Wellicht is het daar mis gegaan want nu heb ik vaak het gevoel er alleen voor te staan. Ik doe alle voedingen (ze krijgt nu flesvoeding), verschoon haar vrijwel altijd en doe haar in bad. Hij heeft een week geleden geprobeerd haar in bad te doen maar hij vond het een beetje eng omdat ze zo onrustig is in bad. Daarbij doe ik ook de nachtvoedingen, kleed ik haar 's ochtends aan en breng ik haar naar het kinderdagverblijf. Dan ga ik werken, haal ik haar weer op, doe ik boodschappen en maak ik eten. Tussendoor nog een wasje, opruimen...Ik ga vanaf volgende week weer 36 uur werken, nu werk ik nog halve dagen. Dat wordt nog wat...

Afgelopen weekend was ik enorm ziek, ik kon bijna m'n bed niet uitkomen. Ik hoorde mijn dochter een paar keer enorm overstuur huilen beneden en dus ging ik toch naar beneden met weke benen. Dan probeert hij haar wel te troosten maar vanaf de bank. Toen ik zei dat hij haar even moest optillen was het antwoord "ik ga echt niet de hele middag met haar lopen". En dan nog zeuren dat hij zo moe is! En ik dan?!

Wat ik echter het allermoeilijkst vind, is dat hij zo weinig aandacht aan haar besteed. Ik brabbel tegen haar, zing met haar, speel met haar. Hij kijkt het liefst televisie en zet haar er ook voor als het even kan. Als ze huilt heb ik soms het gevoel dat hij het al teveel moeite vindt om even op te staan van de bank. We hebben enorme ruzie gehad over het feit dat hij de babyfoon tot 3 keer toe had uitgezet omdat ze zo hard huilde. Toen heb ik echt op het punt gestaan mijn spullen en die van mijn dochter te pakken en naar m'n ouders te gaan. Hij gaf later aan dat ze zo hard huilde, en dat hij zo dicht bij de babyfoon zat. Mijn gevoel zegt me dat hij gewoon de televisie niet goed kon volgen en 'm daarom heeft uitgezet.

We hebben nog nooit samen gewandeld behalve in de dierentuin of naar de supermarkt met de kleine want hij houdt niet van doelloos wandelen. Ik doe dat dan maar alleen of met m'n vader, die is gek op wandelen. Gisteren wilden we wandelen maar toen voelde hij zich niet goed.

Hij probeert wel meer mee te helpen in het huishouden (want dat deed ik er ook vrijwel alleen nog even bij) maar dat is niet het belangrijkste voor mij. Ik wil gewoon dat hij lekker met z'n dochter speelt en met haar rondloopt. V. is niet de meest actieve persoon die ik ken en dat wist ik natuurlijk allang, maar ik had niet verwacht dat het zo zou blijven nu onze kleine meid er is. Hij houdt echt wel van haar hoor, dat weet ik zeker. Hij geeft aan dat we nou eenmaal anders zijn en dat ik dingen anders doe dan hij. Hij heeft er geen moeite mee haar te laten huilen, ik hou dat nog geen 5 minuten vol. Maakt me dat een slechte moeder? Lijkt me niet...

Ik hou heel veel van hem want hij heeft echt een goed hart maar hij is best lui. Soms voel ik me een alleenstaande moeder en dan vraag ik me af of ik misschien beter af ben zonder hem maar dat voelt ook als een soort van falen. Ik zit nog vol hormonen en ben erg gestresst, m'n haar valt bij bossen uit en ik voel me vaak gewoon niet goed zoder dat ik er echt een vinger op kan leggen. Daarom wil ik graag advies of ervaringen horen van anderen.

Een enorm verhaal maar ik raak steeds meer de weg kwijt voor m'n gevoel.

 

Annepedia
afbeelding van Annepedia
17 okt 2014 - 10:39

Eerlijk gezegd denk ik dat papa idd niet zo goed weet wat hij met de situatie aanmoet. Bij moeders gaat het zorgen en verzorgen meestal vanzelf maar net als de klusjes in het huishouden is dat volgens mij iets wat de mannen niet persé uit zichzelf zien liggen. Zaak dus om hem daarop te wijzen. En om die lieve kerels niet op hun p*k te trappen is het wel handig om dat op een subtiele manier te doen / maw niet schreeuwen, gillen en hem voor van alles wat lelijk is uit te maken. 

 

Uit eigen ervaring (ging niet over onenigheid over kinderverzorging maar wel over het huishouden en wederzijdse verwachtingen) heb ik geleerd dat als je het vanuit jezelf brengt, dus: ik heb het gevoel dat ik er alleen voor sta, ik zou het fijn vinden als jij... dat soort teksten, en niet begint te gooien met 'jij doet nooit iets in huis' dan moet het bespreekbaar worden/zijn. 

 

Goeie wat Nissie zegt, door de papadag moetie wel. Als dat voor jullie niet tot de mogelijkheden behoort kun je wellicht met hem gaan oefenen op dingen die hij lastig/eng vindt. Als vrouw kom je idd veel meer en vaker in aanraking met je kleintje waardoor het veel sneller vertrouwd is. 

 

Lastig verhaal, maar het is zo zonde als zoiets moois als een gezinnetje ontploft door wederzijdse onduidelijkheden.. 

 

Sterkte ermee!!

Nissie29
afbeelding van Nissie29
17 okt 2014 - 09:44

Ik zou er inderdaad even goed met hem over praten. Ik heb het ook gehad tot dat het bommetje barste. Hij had er geen benul van dat ik me zo voelde en sindsdien doet hij ook veel met de kleine als hij thuis is. Hij is chauffeur dus niet elke dag thuis. Moet ook zeggen hoe ouder ze worden hoe leuker de papa's het vinden volgens mij. In het begin kunnen ze er nog zo weinig mee ons zoontje is nu 1 jaar en als ik zie wat papa allemaal met hem doet, dan smelt ik gewoon. Wat ook het voordeel is me man heeft 1 dag in de week papa dag en dan moet hij wel. Daardoor is het voor hem ook makkelijker geworden.

Cbtje
afbeelding van Cbtje
1 okt 2014 - 21:32

Denk dat je een goed gesprek met je vriend moet voeren over je gevoelens en hoe jij erover denkt, dat brengt verheldering, Wat jij graag zou willen wat hij zou doen, of samen doen. En dan komen jullie er vast wel uit...