een respectloze man

11 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
sas.030
afbeelding van sas.030
12 apr 2012 - 09:05
een respectloze man

Ik moet a.s maandag weer werken, had er ontzettend veel zin. Heb een moelijke zwangerschap achter de rug, veel misselijk, last van hoge bloeddruk, ziekenhuis in ziekenhuis uit...... Voor mijn zwangerschap nog een hernia gehad en nog een kleintje van 2,5 rondlopen.

Mijn man gaat doodleuk volgende week voor zijn werk naar het buitenland. Zo'n joviale kerel staat voor iedereen klaar behalvve voor mij, mijn collega heeft het zo moeilijk, en ik dan??????  Hoe moet ik het in godsnaam reden, met twee van die ukkies alleen.

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
19 apr 2012 - 13:18

Hoe gaat het nu?

Lilypie Third Birthday tickers

sas.030
afbeelding van sas.030
13 apr 2012 - 16:41

Ik heb me voorgenomen om het positiever te benaderen, ik moet er voor vechten. Niet alleen voor mezelf, maar zeker voor ddie twee kleintjes.......

Nina23
afbeelding van Nina23
12 apr 2012 - 22:58

Hoi Sas, kan het zijn dat jullie na alles wat er de afgelopen periode gebeurd is elkaar eigenlijk uit het oog verloren hebben omdat jullie erg aan het overleven zijn geweest maar geen tijd meer hebben gehad voor elkaar? Dan gaat het wederzijdse begrip ook snel verloren. Als dat zo is zou je misschien wat hebben aan werken aan jullie relatie. Het liefste doe je dat natuurlijk samen. Maar zoals Spintsje beschrijft kun je ook in je eentje aan je relatie werken door zelfstandig patronen te doorbreken. Wij hebben ook wel moeite om tijd aan onze relatie te besteden en dan springen de irritaties, en soms ook wel verwijten, gauw in het rond. Als je denkt dat dit zou kunnen spelen wacht dan niet te lang om het aan te pakken want dit soort problemen kunnen echt je relatie ondermijnen tot een punt waarop je ook niet eens meer aan je relatie wilt werken. Een niet zo bedreigende manier om het over je relatie te hebben is door zelf te beginnen over de leuke dingen die je vroeger samen deed en die je nu wel heel erg mist. En of hij ideeen heeft hoe jullie dat weer terug kunnen krijgen. Ook al zal het nu anders zijn dan vroeger, je kunt misschien toch nog wel samen dingen doen waar je van kunt genieten.

Kun je een vriendin of familie inschakelen voor hulp om die week op te starten? Dan is dat iig uit de weg en kun je op een positievere manier het gesprek aangaan.

sas.030
afbeelding van sas.030
12 apr 2012 - 16:20

Hoi Spintsje,

Bij de eerste was die een en al begrip en behulpzaam, dat is het gekke. Maar toen had die een andere baan, al heel vaak gevraagd (ook op een lieve manier) of die het niet naar zijn zin heeft ofdat er iets anders aan de hand is. Nee, is zijn antwoord dan. Bij de eerste gaf die altijd het laatste flesje, zodat ik vroeg naar bed kon en dan deed ik de vroege fles (we hebben 2 snelle door slapers, dus eigenlijk helemaal niets te klagen). Bij deze doe die dat niet, kan die niet aan?!?! Voor mijn gevoel heeft die voor de 2de minder oog, als ik het vraag zegt die dat dat niet zo is. Maar misschien moet ik het anders gaan benaderen, positiever zoals jij zegt....... Hoewel ik nu alleen maar kan janken van onbegrip. Zegt die gisteravond tussen neus en lippen door dat die er volgende week niet is. En dat terwijl die dat al langer wist, en weet je, dan voel ik me enorm in de zeik genomen. Dit is al het zoveelste conflict sinds de geboorte van onze kleinste, half januari. Voor mij is de rek er al aardig uit. Als ik die twee kleintjes niet had gehad was ik weg geweest.....Maar ja, Sas die zeurt nooit, dus dan zal het allemaal wel goed gaan.

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
12 apr 2012 - 16:03

Hoi Sas,

 

Mijn man en ik hebben in het begin een beetje hetzelfde gehad. Mijn man vond maar dat ik het makkelijk had, want ik had geen werk en hij wel. Als hij thuiskwam wou hij dan ook het liefst met de kont op de bank zitten en de voeten omhoog op tafel. En het liefste zo blijven zitten tot het eten wordt geserveerd en dan na de afwas de hele avond achter de computer of voor de tv. Ja, zo werkt het niet natuurlijk. Hij vond dat hij het maar zwaar had, want hij werd 's nachts soms ook wakker van de kleine en kon dan niet meer slapen. Oftewel: zijn nachtrust was wel belangrijk en mijn nachtrust niet, want ik kon 's ochtends wel langer blijven liggen. Yeah right. Alsof je goed uitgerust bent als je elke keer maar max. 2,5 uurtjes achter elkaar kunt slapen. Het brak mij op. Hij vond dat hij een drukke baan had en dat ik hem niet begreep wat zijn werk inhield en bij wijze van had hij het 10 keer zwaarder dan mij. Ik op mijn beurt zei dan ook dat ik wel wilde ruilen en ik wel degelijk wist wat zijn werk inhield. Wist hij wel hoe zwaar het was om een hele dag thuis te zitten? Mijn werk hield met 40 uur niet op, de zijne wel. Je wilt niet weten hoeveel ruzie wij de eerste twee maand na de geboorte van onze zoon hebben gehad. Tot ik op een gegeven moment er echt schoon genoeg van had en hem wees op hoe hij reageerde en hoe ik daar dan weer op reageerde. We zaten in een neerwaartse negatieve spiraal en die werd veroorzaakt door moeheid. Ik ben er met hem uitgeklommen door die spiraal te onderbreken door zelf heel erg positief te doen. (Ook al voelde ik me niet posietief) En als hij weer negatief deed dan zei ik hoe hij dit beter kon zeggen.

Klein voorbeeld (die bij ons de emmer deed overlopen): Het was thuis een bende, de kleine had die dag bijna niks anders gedaan dan huilen en overgeven. Overal lagen spuugdoekjes en andere was. Ik was kapot en toen mijn man thuiskwam was ik de baby net aan het voeden en had ik de tv aan. Manlief komt thuis en zegt nog voordat hij hallo zegt: "Wat is het hier een bende! Je weet ook wel dat we vanavond visite krijgen. Zul je dat ook nog eens opruimen?!!" Wat was ik boos op hem! Later toen ik ook weer gekalmeerd was heb ik met mijn man gesproken en gezegd: "Je had ook heel anders thuis kunnen komen. Als je nu had gezegd 'Hey schat. (zoen) Wat is het hier een bende. Is alles wel oké?' Dan was het heel anders gegaan en had ik je kunnen vertellen hoe de dag was en hadden we het later even samen op kunnen ruimen." Mijn man gaf me gelukkig gelijk. Hij wou ook graag dat het anders ging en gaf toe dat hij ook gewoon ontzettend moe was waardoor hij ook niet meer normaal reageerde. Elke keer als hij vervolgens weer negatief deed, dan herhaalde ik wat hij zei op een andere manier over hoe hij het ook kon zeggen. Niet elke man staat hier misschien open voor. Maar wij wilden beiden dat het anders ging en hebben die moeite ook genomen om er aan te werken. Het ging niet zonder slag of stoot, maar het ging wel steeds beter en langzaam aan vonden we onszelf weer terug.

Ook hij riep mij al als hij naar de wc moest en dan zei ik weer: "Wat denk je dat ik doe als ik naar de wc ga?" En natuurlijk deed hij in mijn ogen alles op de verkeerde manier. Ik heb mezelf moeten dwingen om mijn mond te houden en maar af te wachten of zijn manier ook werkte. Vaak werkte het niet en riep hij mij weer, maar sommige mannen (i.i.g. de mijne) kunnen volgens mij niet leren zonder zelf fouten te maken. Maar soms was zijn manier ook wel 'goed'. Ik ging in het begin dan ook helemaal niet lekker boodschappen ofzo, omdat ik maar het idee had dat mijn man zich niet alleen kon redden met de kleine. Hij hong namelijk ook regelmatig aan de telefoon of ik niet snel weer terug kwam of wat hij nu moest doen. 'De baby is wakker, moet hij nu ook drinken hebben?' De simpelste vragen stelde hij, terwijl ik bij het weggaan al had verteld wat er 'moest' gebeuren. Dan was ik natuurlijk weer geïrriteerd en zuchtte ik weer diep en zei dan dat ik dat al gezegd had en dat hij dus beter moest luisteren. Dat was misschien ook niet de beste reactie van mijn kant. Ik heb mezelf die reacties moeten afleren. Mannen vinden baby's ook veel minder leuk en interessant dan vrouwen dat doen. Een bijkomend probleem is dat ze dan ook niet echt nadenken over hoe het allemaal gaat met zo'n kleine.

Bij jullie is het nu de tweede. Ik weet niet hoe het ging toen met de eerste. Was je man toen ook al zo 'begripvol'? Het kan misschien even een periode zijn waarin alles even wrijft door bijv. moeheid.

Lilypie Third Birthday tickers

sas.030
afbeelding van sas.030
12 apr 2012 - 13:01

vele malen.......Maar hij begrijpt mij niet, of wilt mij niet begrijpen. Hij heeft een drukke baan en anders moet ik maar fultime gaan werken. Dat wil ik best, maar als die alleen is met de kleintjes en hij moet naar de wc dan roept die mij al. Ik heb geen zin in een spelletje wie het het zwaarst heeft.... Het enige wat ik vraag is begrip en geen leugens

ab bab
afbeelding van ab bab
12 apr 2012 - 11:27

Ja, dan begrijp ik dat je er enorm van baalt en dat het je allemaal te veel wordt. Heb je al eens geprobeerd er met hem over te praten en hem te vertellen dat het je allemaal echt nog even te zwaar is en of hij zou willen helpen in het huishouden? Al is het maar met stofzuigen of even het toilet schoonmaken. Of lukt dat ook al niet? 

sas.030
afbeelding van sas.030
12 apr 2012 - 11:21

Bedankt voor de lieve tips........Ik zal de week wel door moeten komen..... Maar overal staat, na een bevalling rustig opbouwen met alles weer oppakken. Ik was nog maar 2 weken bevallen of het hele huishouden moest ik alweer alleen bestieren. Het enige wat die doet is de oudste naar het kvd halen en brengen. En poeh dat is zo zwaar........Hij zal blij zijn als ik dat weer op me neemt. tja dan hoef je hlemaal niets meer te doen.

ab bab
afbeelding van ab bab
12 apr 2012 - 10:13

Ik heb het idee dat er veel meer achter deze wanhoopskreet zit dan enkel en alleen dat je man naar het buitenland moet/gaat, klopt dat? Want daar zou je namelijk normaal gesproken over moeten kunnen praten met elkaar en idd, er zijn legio mogelijkheden om zo'n week door te komen, ook al zal het zeker zwaar zijn. Ik heb het idee dat er veel meer is wat je dwars zit. 

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
12 apr 2012 - 10:06

Hoi Sas,

 

Fijn dat het fysiek nu wel goed gaat. Maar wat erg voor je dat je bang bent dat je het niet alleen gaat redden met twee kleine kinderen. Hoe gaat dat nu (nu je nog volledig thuis bent) dan? Dan is je man toch ook aan het werk en kun je het toch ook redden met die twee? Heeft je man een keus dan om volgende week wel of niet voor het werk naar het buitenland te gaan? Meestal beslist de baas dat toch? Wel vind ik dat je man wat meer begrip voor jouw situatie hoort op te brengen. 

Als jij aan het werk bent, dan gaan de kinderen naar een oppas of crèche neem ik aan. Met eten koken is het wel wat vervelend, maar misschien kun je voorbereidingen treffen dat het koken je niet te veel werk kost. Bak het vlees alvast deze week en doe het met de jus in bakjes in de vriezer. Schil de aardappelen de avond ervoor al als de kinderen op bed liggen. Die kun je gewoon in een emmer of pan onder water zetten. Gebruik een keer potgroente i.p.v. verse groente. Als je een magnetron hebt kun je de potgroente en het vlees in de magnetron opwarmen. Ook macaroni(saus) kun je invriezen. Dat scheelt al met al heel veel kookwerk in de week dat je man weg is. En de baby kun je in bad doen als de oudste op bed ligt. En een baby hoeft ook heus niet elke dag in bad hoor.

Het moet lukken, maar natuurlijk is het wel even zwaar als je het niet gewend bent. Misschien dat je volgende week ook even hulp kunt krijgen van familie?

 

Succes!

Lilypie Third Birthday tickers