Druk op combi gezin/relatie/werk/slaaptekort

3 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Marleen1808
afbeelding van Marleen1808
11 feb 2018 - 13:11
Druk op combi gezin/relatie/werk/slaaptekort

Hoi mama's,

Ik ben een mama van een peuter (2,5) en baby (7mnd) en het valt me (eigenlijk al jaren) eigenlijk allemaal ontzettend zwaar. Het begint al met extreem chronisch slaaptekort, dit is sinds de geboorte van onze 1e dochter enorm aanwezig. Er zijn nog steeds nachten dat ze zich 4-5 x meldt, sommige nachten gaan wel beter en meldt ze zich minder of niet. Baby meldt zich nog steeds voor nachtvoeding, mijn man en ik wisselen dat beetje af, dat scheelt... Daarnaast ben ik afgelopen jaren steeds werkzoekend geweest, tijdelijke contracten werden niet verlengd (door oa zwangerschap). Ik solliciteer mij een slag in de rondte en heb ook goede gesprekken, maar wordt dan toch afgewezen. Ik weet dat ik een mooi CV heb, opleidingen, heb goede referenties etc maar de concurrentie is nou eenmaal hoog. Ik overweeg mij om te laten scholen in sector waar meer werk in is, maar hoe doe je dat in vredesnaam als het gezinsleven zo ontzettend zwaar valt? En financieel moet er natuurlijk wel geld binnenkomen, er ligt dus een druk op het solliciteren en krijgen van een baan (ondanks dat mijn man redelijk goede baan heeft en fulltime werkt), omdat mijn uitkering bijna afloopt.

Wat mij nou zo zwaar valt, is dat ik ontzettend moe ben, de druk heb om toch te moeten solliciteren naast dat ik momenteel fulltime voor de kinderen zorg. Daarnaast frustreert het enorm dat ik geen baan kan krijgen, dit heeft ook zijn weerslag op relatie. Ik heb een temperamentvolle peuter (vanaf geboorte al heel pittig geweest) en de 2e dochter is iets rustiger, maar weet ook duidelijk wat ze wil en kan snel huilen of soms slecht slapen. Mijn sociaal vangnet is beperkt, daar mijn ouders paar jaar geleden zijn gescheiden (waar ik het nog steeds ontzettend moeilijk mee heb, vechtscheiding, ze spreken elkaar nog steeds niet), waardoor ze een stuk individualistischer zijn (vroeger waren we een warm gezin). Mijn moeder is hier gemiddeld 1x per week en ze helpt dan ook echt heel fijn, een enorme steun. Maar daarom heen moet ik het toch verder zelf doen. Ik had altijd goede vriendinnen en kennissen, maar grotendeels is verhuisd naar andere kant van het land. Het deel dat hier woont heeft geen kinderen. Dat maakt niet uit wat betreft vriendschap, maar ik merk dat het toch heel anders is met hulp vragen en begrip. Daarnaast hebben ze vrij weinig tijd.

Ik merk ook dat dit alles een weerslag heeft op het huwelijk met mijn man. Hij werkt fulltime en onregelmatig, en ondanks dat hij ook probeert te helpen en ondersteunen als hij uit zijn werk komt, wordt het hem ook regelmatig te veel. Hij is ook moe, wil tijd voor zichzelf (dat wil ik ook wel graag maar heb ik ook geen minuut van de dag) en vindt het dan soms vervelend om savonds baby naar bed te brengen (ze slaapt niet altijd goed in, dus dat duurt altijd even in de avond, waardoor je soms pas 20 uur klaar bent). Ik kan wel elke avond 20 uur pas beginnen met solliciteren, maar dan ben ik ook op. Ik doe het soms wel, maar soms lukt het me niet. Ook ben ik bezig met een cursus, die ik op deze manier ook maar niet af krijg. Geloof me, ik heb een lieve man en hij probeert ook wel hier en daar dingen te doen, maar dan liggen er nog 100 dingen die ook gedaan moeten worden, die doe ik dan vaak, bijv wasgoed en ander huishouden.

Anyway, het brengt (mogelijk onnodig) veel gekibbel tussen ons en ook veel spanningen, het is hierdoor vaak ook helemaal niet meer gezellig. Ik erger me vaak aan hem, hij aan mij, hij heeft daardoor nog minder zin om in mijn aanwezigheid te zijn en gaat dan of naar bed, of nog uurtje iets voor zichzelf doen. En ik solliciteren of cursus, en soms fotos plakken want dat wil ik graag bijhouden voor de kinderen. Ik doe mijn best om het huishouden bij te houden, mijn man doet ook wel eens dingen hierin, maar het blijft gewoon zo moeilijk.

Herkent iemand zich in combineren van gezin/slaaptekort/relatie/huishouden en hoe doen jullie dit? Want ik weet het soms even niet meer. Soms ten einde raad.

Marleen1808
afbeelding van Marleen1808
8 nov 2018 - 20:36

Hoi! Lees ook jouw reactie nu pas! Inderdaad wat jij zegt, overleven is het vaak. Mijn 2 meiden zijn inmiddels weer iets ouder 3 jaar en 16 maand).. ik hou zielsveel van ze maar nog steeds erg zwaar. Nog steeds elke nacht eruit voor de jongste.. en beide temperamentvol. Ik werk inmiddels 2half dag per week, maar vind het nog steeds zwaar. Nu vooral dat omschakelen tussen werk en gezin, en blijven presteren op werk (minder concentratie door slaaptekort) en afwezigheid door partner. Partner werkt fulltime dus dat is logisch, maar werkt ook onregelmatig en vaak weekenden dus zijn weinig dagen samen. Werken langs elkaar heen vaak. En nog steeds vaak dat hij savonds tijd voor zichzelf wil, bv gamen, op zijn telefoon of aan studie... Zit ik alleen op de bank of wat huishouden doen. Killing voor je relatie i.c.m de tropenjaren met jonge kids. En wat jij ook zegt, niemand begrijpt het echt. Weinig tot geen.sociale steun omgeving, en vriendinnen hebben geen kinderen. Kan het niet echt delen voor mijn gevoel.. ik probeer het wel maar toch.. hoe is het bij jou nu? Hoe oud is/zijn je kind/kinderen? En werk je of thuis voor kind/eren? Of beide.. hoe ga jij er allemaal mee om? Groetjes

aldo-1401429
afbeelding van aldo-1401429
31 aug 2018 - 10:33

Hoi , is een late reactie maar toen ik die las moest ik reageren ik heb namelijk de zelfde situatie het lijkt alsof ik overleef ipv leven het is allemaal zo vermoeiend en het is als of niemand het begrijpt. Mijn relatie is helemaal veranderd het is alsof er tussen niks meer is dan stress. Net zoals bij jou heeft mijn man de neiging om weg te gaan om maar niet in mijn buurt te zijn. Hoe is het nou bij jou ? Groetjes