Contact met ouders

3 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Mama_2016
afbeelding van Mama_2016
30 dec 2016 - 00:17
Contact met ouders

Er is eigenlijk geen goede rubriek voor maar ik moet het echt kwijt vandaar dat ik het toch maar post.
Ik ben nu bijna 3.5 jaar samen met mijn man. Afgelopen zomer zijn we getrouwd en sinds oktober de trotse ouders van een ontzettend lieve dochter.
Vanaf het begin, na ongeveer 2 maander, ontstonden er problemen tussen mijn ouders (vooral mijn moeder) en mijn man. Ik woonde nog steeds thuis ondanks de leeftijd van 30 en deed alles samen met mijn moeder. Dat veranderde door mijn man. Ik wilde namelijk bij hem zijn. Het gezeur, getrek een geruzie bleef en na een half jaar trok ik bij mijn man in, van de een op de andere dag.
In de 2 jaar die volgenden bleef ik contact houden met mijn ouders. Maar wat ik deed het was nooit goed. Mijn partner voldeed niet, ik liet me gebruiken enz. Iets wat im mijn ogen totaal niet klopt. Mijn man ging al tijden niet meer mee naar mijn ouders. Hij stimuleerde mij om te blijven gaan en ik deed dat ook. Tot ook de bom barstte. Ik kon dat niet meer. Emotioneel ging het niet meer. En dat was al tijdens de zwangerschap. Uiteindelijk hebben we een gesprek gehad met zijn vieren. De dingen uitgepraat een afspraken gemaakt. Dit ging 2 maanden goed. Opnieuw gezeur om iets kleins. De afspraken van het gesprek werden ineens niet meer gevolgd. De kleine hebben ze daardoor 2 keer gezien.
Momenteel is er geen contact, tenminste niet direct. Soms wordt er wel gereageerd op facebook maar dat gaat altijd mis. Het doet verschrikkelijk veel met mij. Ik mis mijn ouders maar dan wel de ouders waar ik een gezonde relatie mee heb. Maar ik merk ook steeds vakerst dat er daardoor irritatie ontstaat tussen mijn man en mij. Met name omdat hij altijd de schuld krijgt van hen. Ik weet momenteel niet wat ik moet doen en ik mis ook mensen in mijn omgeving waar ik mee kan praten. De meesten zijn al niet objectief en dat maakt het erg moeilijk. Ik kies duidelijk voor mijn gezin maar weet niet goed wat ik met de rest kan. Breken met mijn ouders? Alles negeren wat ze doen? Dat is eigenlijk breken in mijn ogen. En hoe kun je het loslaten?

Breon
afbeelding van Breon
11 jan 2017 - 15:26

Het lijkt mij dat je ouders last hebben van het navelstrengsyndroom. Ze hebben je 30 jaar voor zichzelf gehad, ook al was je volwassenen, je bleef thuis en het moment van loslaten is er nooit echt geweest. Waarschijnlijk ervaren zij het daardoor zo dat je vriend je van hun heeft weggerukt. Dit probleem ligt dus echt bij hen en hoe ze de situatie ervaren. Daar kun jij vrees ik erg weinig aan doen.
Je zou ze misschien in een brief kunnen laten weten dat je gelukkig bent, dat het tijd is om je als volwassen en eigen vrouw te zien die ook in staat is goede keuzes te maken. Dat je ze graag in je nieuwe leven erbij hebt, omdat je ze mist, maar dat het daarvoor wel nodig is dat zij de oude situatie ook loslaten en mee groeien naar het nu. Succes in de toekomst

ldoe-1198356
afbeelding van ldoe-1198356
11 jan 2017 - 08:54

Jeetje wat lastig dat jouw ouders zich zo opstellen. Je hebt voor je eigen geluk gekozen en daar is niks mis mee. In een perfecte wereld leggen ze zich neer bij jouw partnerkeuze en proberen ze er het beste van te maken. Maar dat is het niet dus als ik jou was zou ik wat afstand nemen. Zodat je ouders ook zien dat jouw gezin voor gaat. En dat ze welkom zijn mits ze ophouden om negatief te doen over je partner. Iets anders zou ik niet weten groetjes