Contact met beste vrienden verbroken

3 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
lily82
afbeelding van lily82
6 jun 2013 - 15:29
Contact met beste vrienden verbroken

Ondanks dat ik heb besloten om bij voorkeur zo min mogelijk virtueel contact te hebben, wil ik toch een bericht in dit forum plaatsen.

Mijn vriend werkt fulltime, is er dus bijna niet en is over het algemeen nogal gevoelloos. Mijn zwangerschap vind hij 'normaal' en totaal niet speciaal. Emotioneel zijn kan hij niet- ik denk stiekem dat hij behoorlijk autistisch is-, en mijn zorgen kan ik ook nauwelijks bij hem kwijt. Tenslotte zie ik hem alleen 's avonds, nadat hij de hele dag heeft gewerkt of in het weekend, dat ook behoorlijk vol zit. Maar ik houd wel van hem hoor! Het is gewoon niet zo makkelijk.

Ik wist altijd al dat ik zwanger wilde worden. Na een miskraam vorig jaar, ben ik in deze zwangerschap heel erg onzeker geweest. Soms overviel mij het gevoel van angst dat er iets met de baby zou zijn, zo erg, dat ik haast niets meer kon doen. Ik probeerde met vrienden daarover te praten. ZIj zeiden dat zij mij begrijpen, maar ik voelde dit niet. MIsschien dat ik daarom alleen nog over de zwangerschap en mijn zorgen en mijn relatiefrustraties kon praten- juist omdat ik het begrip gewoon niet voelde. Ik had eigenlijk helemaal niet zo erg in de gaten dat zij zich van mij afwendden. Ik dacht dat het aan de winter lag en daarna dacht ik dat het daaran lag dat zij wel op stap gingen en ik niet. Al mijn voorstellen om iets gezelligs te doen werden afgewezen. Vorige week was ik het beu. Ik zag dat zij wel tijd hadden om hun lief en leed op facebook te plaatsen en zij waarderen het dat ik hier op reageer, maar als ik vervolgens vraag of zij tijd hebben voor een wandeling dan is de tijd er blijkbaar niet. Ik gaf dus vorige week aan dat ik alleen nog persoonlijk op verhalen wil reageren en voortaan meer echt contact wil hebben. Ik had niet kunnen denken wat voor een lawine ik daarmee los had getrapt:

"Jij wijst ons af!"" Jij denkt alleen nog aan jezelf!""Jij leeft in een ik- wereld""Dat kun je toch niet doen!" - blijkbaar zat hun al langer iets dwars... Daarnaast haalde mijn- waarvan het dacht dat het mijn beste vriendin was-  naar voren dat het niet eerlijk was dat ik mijn vriend niet gunde om op stap te gaan (ik gun hem echt wel te stappen, maar wel maar 1x per week en ik zou het fijn vinden als hij eerder thuis zou komen en minder dronken zou zijn). HIer is voor mij achteraf gezien een grens in onze vriendschap bereikt. Ik moet dus met iedereen rekening houden- maar wie zorgt zich om mij???

En zo realiseer ik mij dat ik mijn beste vrienden kwijt ben. Die mensen, die nooit kinderen wilen hebben en mij ook gewoon niet meer begrijpen. Die mensen die mij blijkbaar om alles veroordelen, terwijl ik denk dat het ook deels hun problemen zijn die zij op mijn projecteren. Ik ben verdrietig. Kan mijn verhalen nergens meer kwijt. Mijn zorgen en angsten ook niet. Het enigste wat ik kan doen is, de situatie accepteren zoals zij is en hopen op nieuwe contacten (het gaat hierbij om vriendschappen die ik al meer dan 5 jaar koesterde). Ik zit in een leegte die ik op probeer te vullen met blijdschap (omdat nu alles duidelijk is) en hoop (dat alles beter wordt) en een poging om mijn kracht te gebruiken om minder te klagen en blij te zijn, zodat anderen mij misschien wel weer met open armen ontvangen. En dat is zo ontzettend moeilijk, in deze spannende en veranderlijke tijd.

Dankejwel dat ik mijn verhaal hier even kwijt kon,

M

w.jo-667201
afbeelding van w.jo-667201
8 jun 2013 - 15:28

Hele mooie reaktie van driemusketiers! Ik sluit me er helemaal bij aan!

driemusketiers
afbeelding van driemusketiers
7 jun 2013 - 22:59

Lieve Lily,

Wat naar voor je dat je erachter moet komen dat wie eens jouw vrienden waren, eigenlijk totaal geen inlevingsvermogen lijken te hebben. Wees tegelijk blij dat je erachter mocht komen. Er is nooit een ideale manier of ideaal moment daarvoor. Geef jezelf de kans om in een nieuwe wereld te stappen nadat je alles op een rijtje hebt gezet. Geniet vooral van je zwangerschap. Met de baby in je buik ben je eigenlijk geen moment alleen! Geef je partner de kans om aan de zwangerschap te wennen. Ik denk namelijk dat hij het juist minder normaal vindt dan jij denkt. Ik denk dat hij het niet zo goed kan uiten en jij verwacht dat wel van hem omdat jij ernstig op zoek bent naar binding. Dat is voor hem frustrerend. Hij krijgt dan misschien het idee dat hij het eigenlijk nooit helemaal goed kan doen bij jou. Wees en blijf alert op heel kleine signalen die hij geeft die duiden op verbondenheid met jou en laat merken dat je daar blij om bent. Daar worden jullie beiden gelukkig van en waarschijnlijk jullie kindje ook. Heb je misschien een hobby waar je mee bezig kunt zijn of had je een hobby die je kunt oppakken? Dat geeft namelijk een gevoel van onafhankelijkheid. Het is namelijk voor jou frustrerend dat jij jou kwetsbaar opstelt ten opzichte van mensen die jouw zeer terechte vraag om empathie niet kunnen beantwoorden. Als je kindje eenmaal geboren is zal je hem alleen maar willen verzorgen en dichtbij hem willen zijn. Je zal dan zelf minder omkijken naar anderen. Als je kindje twee is zul je wat meer open staan voor de buitenwereld en doe je vast weer leuke contacten op bij de peuterspeelzaal of wat later: groep 1 en verder, de zwemles, de sportvereniging etc. Dat zijn mensen die jou begrijpen omdat ze zelf kinderen hebben. Veel mensen die voor kinderen hebben gekozen gaan een nieuwe wereld binnen die heel verrijkend is, maar die ook veel van hen vergt. Het sociale netwerk wordt echt niet minder: integendeel: je komt meer gelijkgestemden tegen.

Echt die lawine van jou heeft jouw ogen geopend en heeft jou laten zien hoe de situatie er echt voorstaat. Wees daar dankbaar voor al is het nog zo moeilijk en accepteer jouw nieuwe wereld waarin je mensen mag ontmoeten die jou begrijpen.