als een rat in de val

15 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Isabella86
afbeelding van Isabella86
7 okt 2009 - 21:46
als een rat in de val

Hallo,

Ik voel me boos en verdrietig.
Misschien wordt dit wel versterkt door mijn zwangerschap. Ik ben nu 27 weken zwanger en ik voel me niet blij.
Mijn vriend en ik hebben nu bijna zes jaar een relatie. Toen we erachter kwamen dat ik zwanger was besloten we snel een huisje te zoeken in mijn woonplaats (mijn vriend en ik wonen 60 km uit elkaar). Ik was dol gelukkig we keken naar huisjes waarin we geïnteresseerd waren en we hadden eigenlijk al een keuze gemaakt voor een huisje.
Maar toen kwam de tijd dat we onze ouders en familie gingen inlichten over onze zwangerschap. Daar reageerde iedereen positief op.
Mijn geluk kon niet op want we gingen samenwonen met onze kleine. Mijn schoonmoeder kreeg lucht over dat mijn vriend in mijn woonplaats wilde wonen en niet bij hun in de buurt. Daar heeft ze dus ook een stokje voor gestoken. Ze is enorm op mijn vriend gaan inpraten. Ik hoorde later van mijn schoonzusje dat mijn schoonmoeder me had uitgemaakt voor egoïst en allerlei soortgelijke benamingen. Ik stond versteld dat mijn vriend accepteerde dat mijn schoonmoeder zo over mij sprak. De toekomstige moeder van zijn kind! Hij kwam op een avond bij me en vertelde me; "Ik wil halverwege gaan wonen en niet meer bij jou!" Geen overleg het werd me gewoon verteld. Maar ik wil helemaal niet weg. Al vanaf het begin van onze relatie hadden we besproken dat we in mijn woonplaats zouden wonen omdat dat heel belangrijk is voor mij en nu wordt dat zo omgegooid? We kregen enorme ruzie hierover. Hij wilde in het midden wonen en anders moest ik het maar uitzoeken. De andere optie zou zijn dat ik alleen met mijn kleine zou wonen en dat onze relatie over zou zijn. Als ik alleen zou zijn zou ik deze keus wel maken maar ik kan deze keuze niet maken omwille van ons kindje. Ik heb water bij de wijn gedaan door te zeggen dat we het eerste jaar in mijn woonplaats zouden wonen en daarna in het midden zouden wonen. Zo kan ik alsnog het eerste jaar stabiel doorkomen met mijn familie om me heen op een plaats waar ik al bekend mee ben.
Maar natuurlijk was zijn moedertje lief het hier ook niet mee eens.
Ze wilde een gesprek met me aangaan. Ze kwam samen met mijn schoonvader naast me zitten op de bank. Ze vertelde me dat ze steeds moest huilen als ze aan mensen vertelde dat ze oma werd want ik zou roet in het eten gooien. Ze zei: "heb je dan totaal geen respect voor mijn zoon? Ik dacht dat je van hem hield." Ik zei;'Oh, dus omdat ik niet meega met jullie idee hou ik gelijk niet van je zoon? Het gaat er toch om wat hij van mijn vind? Ik keek mijn vriend aan en vroeg aan hem; Heb jij het idee dat ik niet van je hou? en dat ik geen respect voor je heb? Hij zei; Het gaat nu niet over mij maar wat hun vinden. Ik wilde zo graag dat hij op dat moment voor me opkwam en zou zeggen dat hij wel wist dat ik van hem hield en respect voor hem had en dat ze hierin te ver ging. Maar hij stuurde me terug naar haar vraag. Ik besefte achteraf pas wat een breuk dit is in onze relatie.
Ik ben nu al een tijd op zoek om een huurwoning te vinden maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Me vader stelde voor dat als ik niets mocht vinden ik gebruik mocht maken van de grootste kamer (we wonen in een huisje met twee verdiepingen, drie slaapkamers die allemaal bezet zijn) Niet ideaal dus want dan moeten we met zijn drieën in een kamer die alsnog niet groot genoeg is.
Nu zit ik voor mijn gevoel als een rat in een val!
Ik zit vast in mijn vaders huis omdat wij geen huis kunnen krijgen ondanks het feit dat ik overal op schrijf waar ik op kan schrijven. We komen ook niet in aanmerking voor urgentie omdat je dan twee jaar zoekende moet zijn.
Ik zit vast in mijn relatie, ik voel me enorm gekwetst en teleurgesteld in mijn relatie en ik weet zeker dat als ik dit van te voren zou hebben geweten ik het uit zou hebben gemaakt. Maar ik zit nu in een andere situatie waarin ik deze keus niet kan/wil maken.
Ik zit vast aan mijn schoonmoeder, ik zou het liefst niets meer met haar te maken willen hebben en ik walg al van het idee dat zij mijn kindje in haar armen zou nemen. Ik kan mijn zoontje zijn oma toch niet afpakken??? Daar komt nog bij dat mijn vriend een mama's kindje is en blijkbaar altijd voor haar zou kiezen boven mij! Misschien ben ik ook wel een beetje jaloers dat hij zo onvoorwaardelijk voor haar kiest en niet voor mij.
Ik zit er ook vast aan om te moeten verhuizen naar een andere woonplaats wat ik helemaal niet zie zitten. Het is maar een halfuurtje van mijn woonplaats vandaan maar toch wil ik het niet.
Ik heb het gevoel dat alles om me heen me overkomt en ik wil wel keuzes maken maar die allemaal zware gevolgen. Ik wil ook niet verdrinken in zelfmedelijden maar ik merk dat ik niet zo blij ben als dat ik zou moeten zijn!
Soms steek ik mijn kop in het zand en dan denk ik; ach het komt allemaal wel goed en ik zie wel hoe het in die andere woonplaats gaat. Misschien bevalt het best. Maar dan denk ik weer aan het feit dat mijn schoonmoeder er is en dat zij in mijn huis zou komen en dat zij mijn kleine gaat vasthouden. Ik ben geen haatdragend persoon maar wat ik voor haar voel komt erg dichtbij. Dit wil ik helemaal niet maar het gevoel is zo sterk! Deze stress gevoelens zijn ook helemaal niet goed voor mijn kleine!

Ik heb met mijn vader afgesproken dat als ik met 30 zwangerschap we gaan verbouwen in zijn huis. Dat komt nu super dichtbij! nog maar drie weken!!
Aan welke uitweg ik ook denk ik voel me vastzitten. Zoals ik eerder al beschreef als een rat in een val en ik weet niet hoe ik er uit moet komen.......

driemusketiers
afbeelding van driemusketiers
27 okt 2009 - 22:33

Beste Isabella,


wat een nare situatie voor jou, maar ook voor jouw vriend en toch ook voor jouw schoonmoeder. Er lijkt een machtsspel tussen jou en jouw schoonmoeder te zijn ingezet en jouw vriend accepteert daartussen te staan. De vraag is niet van wie jouw man het meest houdt. De vraag is wie krijgt welke plek in het hart van jouw man. Die plekken kunnen naast elkaar bestaan zonder elkaars waarde aan te tasten. Jouw schoonmoeder was uiteraard als eerste in het leven van jouw man. Dat geeft haar nog niet het recht om hem te gijzelen met de vraag of jij wel genoeg respect voor haar hebt en dat je dat maar moet laten zien door dichter bij haar te gaan wonen. Halfweegs wonen tussen jouw geliefde plek en zijn geliefde plek lijkt een goede oplossing. Dan zit je toch 30 km bij jouw familie vandaan en van zijn familie? Jullie kunnen zo een zelfstandig bestaan opbouwen zonder dat je afbreuk doet aan welke familie dan ook; beide families zijn even belangrijk. Als jouw man na morele chantage steeds zwicht voor zijn moeder, is er geen gezonde moeder-zoonverhouding. Al zou hij jou daardoor kwijtraken, hij zal telkens weer die muur tegenkomen die zijn moeder opwerpt. In feite houden zij elkaar gevangen: moeder die teveel verwacht, zoon die niet gelukkig is omdat hij haar steeds tegemoet moet komen. Zij zal moeten begrijpen dat wanneer zij hem zijn eigen opgebouwde geluk misgunt, zij uiteindelijk zichzelf tegen zal komen, want op een dag zal hij daar toch mee op moeten houden of hij misgunt zichzelf zijn eigen opgebouwde geluk niet, durft hij het nog niet zo goed aan. Helaas ben jij niet degene die dat af kan dwingen. Laat hem weten dat je van hem houdt, maar dat hij zelf voor zijn zelfstandigheid moet kiezen. Zie vooral af van dat getouwtrek met jouw schoonmoeder, want dat loopt het zeker stuk. Probeer ook in gesprek te blijven met jouw schoonmoeder. Misschien kun je haar toch duidelijk maken dat jij haar niest misgunt, maar dat zij jullie zelfstandige leven moet gunnen zodat niemand in wrok hoeft om te zien. Zo blijven alle wegen open om er voor elkaar te zijn in moeilijke tijden en om vooral blijdschap met elkaar te delen die het leven met zich meebrengt.

farfalla
afbeelding van Anoniem
27 okt 2009 - 16:59

Hey meid,

Wat een ontzettend vervelend verhaal! Ik zou me enorm eenzaam voelen als mijn vriend voor mijn moeder zou kiezen, en niet eens het lef heeft om voor me op te komen. Het is heel lastig als je van elkaar houdt en je hebt een kindje op komst. Bij elkaar blijven voor een kindje is geen oplossing, je moet ook aan je eigen geluk denken. Het beste zou zijn dat jullie gewoon lekker samen kunnen zijn zonder de invloeden van anderen.

Liefs

farfalla40113.6672106481

heddos
afbeelding van heddos
24 okt 2009 - 19:21

@ Isabella

Wat raar dat je vriend ondanks al zijn woorden tegen jou dan toch de kant van zijn moeder heeft gekozen op dit punt!! Tja het lijkt me het best om dat gewoon eens tegen hem te zeggen!! Zo van: Je zei toen dat, maar je doet nu dit... Hoe kan ik je dan in de toekomst geloven als je zegt dat je achter me staat?

Verder hebben wij natuurlijk eerst bij mijn schoonouders ingewoond... Daardoor heb je extra bemoeienissen, want ze zitten overal moet hun neus bovenop.
Als je in je eigen huis woont is dit veel minder weet ik uit ervaring, maar het neemt niet weg dat ze zich overal mee kunnen bemoeien.
Het enige wat daar tegen helpt is blijven aangeven waar JULLIE grenzen liggen en hopen dat het ooit een keer land. Je kunt natuurlijk ook een ultimatum stellen, maar dat is wel heeel erg slecht voor een eventuele relatie.

Ik heb nog steeds contact met mijn schoonouders. In eerste instantie wilde ik toen wij in ons eigen huis gingen wonen het contact volledig verbreken. ze hadden mij namelijk erg gekwetst.
Na een paar maanden heb ik er toch voor gekozen om met mijn zoontje bij ze langs te gaan. Dit omdat het tegen mijn gevoel vond ingaan om mijn zoontje zijn opa en oma te onthouden. Ik ging dus niet voor mijzelf, maar voor mijn kindje.
Doordat ik toch naar ze toe ben blijven gaan is de relatie wel wat herstelt...
Ik heb ze vergeven, maar vind het wel erg moeilijk om het te vergeten en dus blijven wij samen altijd allert dat ze niet tussen ons in komen staan en dat wij duidelijk aan blijven geven hoever ze kunnen gaan...

Maar het is het belangrijkste om de relatie met je vriend goed te krijgen...
Je kunt pas met je schoonouders opnieuw beginnen als je eerst weet wat jij en je vriend aan elkaar hebben... anders gaat het binnen de kortste keren weer fout.
Heel veel sterkte bij al die beslissingen!!

Groetjes Hilde

mamatries
afbeelding van mamatries
20 okt 2009 - 10:04

Jee Isabella, wat een verhaal!!! Begrijp ik goed dat jullie beiden nu nog thuis wonen? Dat zou namelijk de toewijding aan zijn moeder wel enigszins verklaren... Hij zit zijn hele leven al in dezelfde situatie met dezelfde bemoeienissen van zijn ouders of in ieder geval zijn moeder! Mijn man (toen natuurlijk nog mijn vriend) had een veel te groot verantwoordelijksgevoel naar zijn moeder toe. Elke keer als wij het over samenwonen hadden was er wel iets anders...ruzie...scheiding van zijn siefvader, ze stimuleerde zelfs in het afsluiten van leningen zodat haar zoons niet zelfstandig konden gaan wonen! Gelukkig heb ik altijd het gevoel gehad dat het wel goed zou komen met ons als we eenmaal een huis hadden. Na 5 jaar heb ik hem voor de keuze gesteld, of samenwonen of ik ging verder zonder hem... Als hij toen niet mee was gegaan, had hij geen vertrouwen in onze relatie en zou het voor mij opgehouden zijn.Ik zal me hier inhouden wat betreft scheldwoorden die ik naar mijn hoofd heb gekregen van mijn schoonmoeder, maar geloof me veel erger kan het niet. Weken heeft ze niet tegen me gepraat, en toen we de sleutel kregen vond ze dat ik gewonnen had!? Is geen kwestie van winnen toch? Mijn vriend was op dat moment internationaal chauffeur om problemen thuis te ontlopen, mar gaandeweg dat eerste jaar kwam hij erachter dat "thuis" ook gezellig kon zijn! Gevolg was dat hij binnenland ging rijden... Steeds meer begon hij te veranderen, steeds zachter werd hij (t is nog een watje hoor)... na 5 jaar samenwonen zijn we getrouwd, iets wat zij ook weer volsl*gen onzin vond (dan verandert je relatie en gaat het zo fout???) En een half jaar later waren we zwanger... Helaas is ze overleden toen ik 3 maanden zwanger was, ja inderdaad helaas.... niet omdat ik haar mis ofzo en ook mijn man en zijn broer berusten in het feit dat het goed is zo maar toch... het blijft de moeder van je vriend, ze heeft hem gemaakt en gevormd en houd net als jij ongelovelijk veel van hem. Altijd heb ik voor haar klaargestaan, al vond zij dat normaal, en heb ik geprobeert haar met respect te behandelen. Ik heb haar 11 jaar meegemaakt en ik kan me niet herinneren dat ze ooit iets aardigs tegen of over mij heeft gezegd, zelfs niet op onze trouwdag (ze was zelfs te laat op het gemeentehuis!), maar NOOIT NOOIT NOOIT is het in me opgekomen om mijn man te laten kiezen tussen mij en zijn moeder, waardoor hij zich bij mij veilig voelde, en bij haar ongemakkelijk.


Gelukkig waren er bij ons geen kinderen in het spel, maar wat ik wilde zeggen is probeer het gewoon niet toe te laten dat ze je in wat voor opzicht ook verbitterd! Blijf haar dankbaar voor haar zoon, je hoeft dit niet te zeggen of te uiten maar denk het af en toe dat maakt het draaglijker om met haar om te gaan...En accepteer dat ze ook altijd belangrijk zal blijven voor hem. Je zult zien dat wanneer je eenmaal samen een gezinnetje vormt er hele andere dingen belangrijk zullen worden voor hem, dingen die jullie samen belangrijk vinden, ook voor jullie kindje. Zeg ja braaf en amen tegen haar, accepteer haar voor die ene keer die ze op visite komt (waarschijnlijk is ze zo jaloers dat je haar weinig ziet al verwcht je nu anders) en geef je vriend het gevoel dat hij niet constant moet kiezen, als zij daarentegen wel blijft trekken zul je zien dat zij aan het kortste eind trekt!


Heel veel succes met de laatste loodjes van je zwangerschap, ik hoop dat het allemaal goed komt met jullie relatie, want bovenal houd je toch van elkaar?!

veel liefs van mamatries

Isabella86
afbeelding van Isabella86
20 okt 2009 - 01:18

@ Hilde,

Hoi Hilde,
Bedankt voor je reactie en toch fijn om te bepaalde punten waar ik voor vrees in je verhaal terug te lezen. Ik ben namelijk ook 'bang' dat schoonmoedertje lief zich met de opvoeding wil gaan bemoeien. Iedere keer als zij me ergens op wil wijzen laat ik haar heel duidelijk blijken dat ik het op MIJN manier doe. En niet anders. Ik krijg alleen nog steeds de kriebels als ik aan het idee denk dat zij ons kindje straks misschien wel vast gaat houden. Puur omdat ik haar voor geen cent vertrouw. Ze kan zo goed manipuleren en zij is voor mijn vriend zo een gevoelig onderwerp. Mijn vriend heeft meerdere keren aangegeven dat mocht het erop aankomen hij NOOIT voor zijn moeder zou kiezen omdat hij als geen ander weet hoe gemeen zij in elkaar zit. Dat heeft hij al meerdere keren aangegeven. Als hij het over haar heeft kan hij maar weinig goeds melden. Daarom was ik zo verbaast omdat ik 'wist' dat hij voor mij zou kiezen. Maar ze heeft het toch wel voor elkaar. En tja, actions speak louder than words zeggen ze wel eens maar dat is wel een bittere pil!
Ik ben denk ik ook enorm.... ja hoe zeg je dat.... flabbergasted was/ben! Ik kan geen woord bedenken dat beter aansluit bij mijn gevoel. Maar ik vind het zeker fijn om te lezen dat het toch voor jullie goed is gekomen en ik hoop dat ons ook zo een uitkomst staat te wachten. Wat ik me alleen afvraag; is er nog contact tussen jou, je kinderen en je schoonmoeder? Of is dat helemaal van de baan?

Nou ik hoor t misschien wel van je!
Bedankt in ieder geval voor je reactie

Isabella8640105.9758333333

Ellen76
afbeelding van Ellen76
19 okt 2009 - 17:57

Hallo Isabella,

Ik heb je verhaal net gelezen en ben wel benieuwd wat er is gebeurd in de tussentijd. Ik hoop echt dat je vriend voor jouw en jullie kindje heeft gekozen en je niet heeft gedwongen te verhuizen naar daar waar je niet heen wil. De afspraak die jullie samen hadden gemaakt heeft zijn moeder niks mee te maken. Ik vind het ook niet zo'n heel goed teken voor jullie relatie dat hij zijn hoofd zo naar zijn moeder laat staan, hij moet jouw verder en niet zijn moeder, dan moet hij lekker bij zijn moeder blijven wonen en eeuwig vrijgezel blijven. Klinkt misschien wat cru maar als je nu al oké zegt hier tegen welke compromissen zal je straks meer moeten sluiten t.o.v. zijn moeder? Ze gaat dan straks je leven beheersen en raak je jzelf alleen maar kwijt!


melika
afbeelding van Anoniem
9 okt 2009 - 16:29

Het is wel vervelende situatie, maar een half uurtje wonen vanaf jou huidge woonplaats is toch niet zo extreem. Als je daarmee je vriend (n zn ouders) tevreden houdt, je kan niet zeggen dat zijn ouders niks over hem te zeggen hebben -naar mijn idee- zijn ouders zijn wel degene die hem gemaakt hebben zoals hij is en hun hele leven voor hem gegeven hebben (neem ik aan) Je wordt nu zelf ook moeder ik denk niet dat jij het leuk zou vinden als je een zoon zou krijgen en jou als een baksteen laat vallen voor zijn vriendin??


Ik zou in deze situatie toch een compromiss zien te sluiten, zeg dat je niet te ver van jou ouders en je vriendinnen enzo weg wilt zijn en dan lijkt mij zo'n in het midden woonplaats een goede uitkomst. Zijn ouders hebben ook recht op hun zoon, ook als is die nu volwassen dat wilt niet zeggen dat moederliefde ineens ophoudt...


zoe85
afbeelding van zoe85
9 okt 2009 - 16:20

Isabella wat een vervelende situatie en ook heel moeilijk.

Naar het midden verhuizen omda je schoonouders dat willen, nou bij mij zouden ze dat mooi kunnen bekijken, Jullie hadden die afspraak al gemaakt en hun gaan zich er nu ineens mee bemoeien. Waardoor jouw vriend ook naar hun kant trekt sorry maar heeft hij dan geen eigen mening. Hij trekt nu partij voor zijn ouders terwijl hij dat voor jou moet doen. Hij moet kiezen jij en zijn kind of zijn ouders en zijn keus is al gemaakt hij kiest voor zijn ouders en jij wordt eigenlijk gedwongen daar ook voor te kiezen, Je schrijft dat als je niet in deze situatie zou zitten je wel zou weten wat je zou doen, maar denk eens aan je kindje die op komst is. Zou die er gelukkig van worden als papa en mama continu ruzie hebben en als mama ongelukkig ergens zit waar ze helemaal niet zitten wilt?? Je vriend moet met jullie verder en niet met zijn ouders jullie hebben een toekomst voor je en zijn ouders hebben ook niet het eeuwige leven.

Ik zal er maar eens goed over nadenken wat jij wil. En zoals ik al zei een kindje wordt er niet gelukkiger van, van al die spanningen en ze voelen het o zo goed aan. Kom voor je zelf op en maak een keus waar jij gelukkig van wordt. Dan maar egoistisch aan je zelf denken jammer dan hij denkt ook niet aan jou en komt niet eens voor je op dus je weet op welke plek jij komt en op welke plek jullie kleine komt bij hem. Papa en mama zullen altijd de nr 1 in zijn leven blijven de kleine nr 2 en jij de nr 3.... Vraag hem nu eens wat hij belangrijk vind.

Succes



heddos
afbeelding van heddos
8 okt 2009 - 22:43

Ik heb iets soortgelijks meegemaakt!!

Toen ik 17 jaar was werd ik zwanger van ons oudste zoontje. Ik was net begonnen met mijn studie en we hadden nog maar een jaar verkering, maar we waren er allebei meteen van overtuigd. We wilden trouwen en niet omdat we een kindje kregen, maar omdat we heel veel van elkaar hielden.

Omdat er in die tijd heel veel op ons af kwam en wij ook niet zo snel een huisje konden vinden gingen we bij mijn schoonouders in huis wonen. We kregen daar twee kamers en we konden blijven zolang we wilden.

Dit ging allemaal heel goed totdat ons zoontje geboren werd. Toen begon mijn schoonmoeder zich met alles te bemoeien. Ik ging niet goed om met ons kindje, ik zat teveel boven op onze eigen kamer terwijl zij behoefte had aan wat gezelschap, ze vond de vrienden die ik ontving op onze eigen kamer een inbreuk op haar privacy, ik ging teveel naar mijn eigen moeder.
Uiteindelijk kwam ze vragen of ik geen visite meer wilde ontvangen en of ik zoveel mogelijk in haar huis wilde blijven.

Ik werd diepongelukkig. Als ik met mijn man erover wilde praten vergoeilijkte hij altijd zijn moeders daden. Ik heb er meerdere keren over gedacht om weg te lopen met mijn zoontje.
Toen heb ik een knoop doorgehakt. Ik begon over een eigen huisje. Eerst bij mijn man. We begonnen samen huisjes te bekijken, maar toen mijn schoonmoeder er lucht van kreeg barste de bom.
Ik was een egoistisch kreng om van mijn man te verlangen dat hij een huis voor mij ging kopen of huren (omdat ik studeerde bracht ik zelf natuurlijk geen geld in). Ze vond dat ik mijn studie dan maar moest laten schieten en zelf moest gaan werken als ik het zo graag wilde.
In eerste instantie ging mijn man met zijn moeder mee. Toen heb ik tegen hem gezegd dat ik alleen met hem verder wilde als hij mij op de eerste plaats zou zetten en niet zijn moeder. Dit bracht hem aan het denken. Hij ging inzien dat hij niet meer met zijn moeder moest leven maar met mij.

Uiteindelijk zijn wij op onszelf gaan wonen. Onder luid protest van mijn schoonmoeder, maar dat deed ons niks meer. Wij stonden op een lijn en maakten samen onze keuzes.

Intussen zijn we ruim 4 jaar verder en nog steeds heel gelukkig. We zijn in die 4 jaar nog heel vaak tegen bemoeienissen van mijn schoonmoeder gelopen die tussen ons wilde komen. Maar mijn man heeft geleerd!! Wij staan samen op een lijn en daardoor hebben we al die akkefietjes met de schoonfam overleefd.

Wat ik wil zeggen is dat je vriend moet kiezen!! Het is of jij of je schoonmoeder. Als je namelijk op deze voet verder gaat zul je nog heel vaak tegen zulke problemen oplopen in je relatie. En als hij dan altijd voor zijn moeder zal kiezen dan zal hij jou kapot maken. Het is namelijk heel vernederend als je vriend je opelijk afvalt.
Laat hem dus kiezen en als hij voor zijn moeder kiest.... tja dan moet je je afvragen of je er blij van wordt om altijd op de tweede plaats te staan.

Groetjes Hilde

sas76
afbeelding van sas76
8 okt 2009 - 22:40

Hoi Isabella,


Ik vind het ook nog al een verhaal, hoor. En wat Sabrina ook al zegt: je vriend laat jou nogal makkelijk vallen voor zijn moeder. Hij zegt letterlijk: "het gaat om wat zij vinden." Maar dat is toch niet zo?! Het gaat toch om jullie toekomst, of wil hij met zijn moeder een toekomst opbouwen?!


Ik vraag me ook af: wat is de reden dat hij bij zijn ouders, of minstens op de helft wil wonen? Heeft hij nog andere dingen die hem daar houden, behalve zijn ouders?


Maar (nu ga ik toch echt even gemeen zijn...): waarom wil jij zo per se blijven wonen in de stad waar je nu woont? Begrijp me goed, na de dingen die jouw schoonmoeder tegen jou gezegd heeft, zou ik ook niet meer bij haar in de buurt willen wonen. Maar jij bent ook nogal stellig in het niet willen verkassen. En als je 60 km van je vriend afwoont, zal er iemand water bij de wijn moeten doen. Nu heb jij dat ondertussen al gedaan.


Jullie hebben in elk geval nog een hele weg te gaan. Je bent al een heel eind in je zwangerschap en jullie relatie heeft een heel flinke deuk opgelopen. Straks als je kindje er is, zul je je energie hard nodig hebben, dus ik wil je de tip meegeven om nu zo veel mogelijk aan jullie relatie te repareren. Samen, wel te verstaan, want als dat ook nog eens allemaal van jou moet komen....Spreek het goed met elkaar uit en als het niet werkt, dan kun je er beter toch een punt achter zetten!


Heel veel sterkte!


Saskia




babyluck
afbeelding van babyluck
8 okt 2009 - 22:38

ennne je verhaal over opa en oma weghouden ....een kind heeft OUDERS nodig ...en geen opa en oma ...het is een leuke aanvulling maar niet noodzakelijk !




liefs Ineke en Lisa x
babyluck
afbeelding van babyluck
8 okt 2009 - 22:36

HEEL HERKENBAAR! hier zelfde verhaal ...OUDERS dikke ...DIKKE duim in de relatie ...zover gekomen dat hij de relatie een jaar na de geboorte heeft verbroken omdat zijn pappie en zijn mammie mij niet aardig vinden. Ik ben voor hem verhuist van het gooi naar omgeving rotterdam (echt een cultuur shock) en ze vonden mij maar een H.O.E.R en een profiteur en ik was op zoek naar een donor (tja ....) toen ik bleek dat ik zwanger was (gepland overigens) ik heb hun nooit gezien om eens te helpen en ze zitten te zeuren datik Lisa nooit gebracht heb om te gaan wandelen ...(ja halloooo als je wil wandelen kom je haar toch halen ??????)


meis ik heb maar 1 advies voor je ! KIES voor je KIND en voor je ZELF!! als het nu al niet goed zit KOMT het NOOIT meer goed ..echt waar daar ben ik van overtuigd.


GOOD LUCK




liefs Ineke en Lisa x
Isabella86
afbeelding van Isabella86
8 okt 2009 - 16:04

Hoi Sabrina,

Ja dat wel, ik hou nog wel van mijn vriend. De basisvoorwaarden van onze relatie en het plaatje dat daarbij hoorde is alleen verscheurd. Dat maakt het wel moeilijker om van nature van hem te houden. Soms vergeet ik even wat er allemaal gezegd en gedaan is en dan zie ik weer wat ik hiervoor in hem zag. Er is iets gebroken en dat moet nu slijten. Ik denk dat het allemaal wel goed komt maar toch val ik af en toe weer terug in dat sombere, verwijtende en gekwetste gevoel. Ik weet dat de tijd veel weg kan nemen dus ik hoop dat hij en ik het wel gaan redden. Maar ik zou inderdaad niet bij hem blijven alleen omdat ik een kindje met het krijg. Als dat de enige rede zou zijn zal ik zeker weg gaan. Maar er is gelukkig nog wel meer dan alleen dat... Bedankt voor je reactie

sappie
afbeelding van sappie
8 okt 2009 - 01:08

Jeetje zeg, wat een verhaal.


Maar hou je nog wel van je vriend....je zegt namelijk ergens in je verhaal dat als je het eerder had geweten je het had uitgemaakt maar je nu in een andere situatie zit.
Maar wat heeft het voor zin/nut om bij elkaar te blijven als je helemaal niet gelukkig bent. Dat voelt een kindje ook aan hoor. Niet echt een reden om dus eventueel bij elkaar te blijven....vind ik dan. Nooit voor de kinderen bij elkaar blijven.


Vind het nogal heftig hoe erg je vriend met zijn moeder mee gaat en jij eigenlijk de dupe er van bent.


Ik hoop dat je alles op een rijtje kan krijgen en de beste keus kan maken.


En geniet nog van je laatste weken zwangerschap.


groetjes Sabrina.