Zo leuk vind ik het moeder zijn niet....

9 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Typmiep83
afbeelding van Typmiep83
7 sep 2015 - 11:39
Zo leuk vind ik het moeder zijn niet....

Vind het zo erg om het uit te spreken maar ik doe het toch, zou leuk vind ik het moeder zijn helemaal niet :-( Wij hebben een dochter van 13 maanden, een erg temperamentvolle, pittige dame. Geen roze wolk gehad na de bevalling, week in de couveuse gelegen, daarna thuis veel gehuil, slecht drinken ed ziekenhuisbezoeken en waarschijnlijke koemelkallergie. Daarna ging het gelukkig wel wat beter en na uittesten van voeding heeft ze gelukkig geen koemelkallergie. Nu is ze eigenlijk altijd wel een beetje een driftkikkertje geweest, wilt alles wat ze zelf nog niet kan en wat ze ook vooral niet mag, ze raakt erg snel gefrustreerd. Voeding is een grote ergernis soms, eet wel boterhammen, ontbijtkoek, beschuit maar geen potjes (jaa op het kdv maar thuis no way) en met de pot mee eten heeft ze vaak geen zin in. Slapen gebeurt wanneer zij dat wilt ook al is ze doodmoe ze zal weigeren te gaan slapen tot wanneer zij besluit dat ze het wilt. Krijgt ze iets niet of wordt ze gecorrigeerd omdat ze iets doet wat niet mag (tegenwoordig is dat de kat knijpen of slaan) wordt ze zo ontzettend boos :-( Ze kan soms een hele dag krijsen om de 5 minuten omdat iets haar niet aanstaat. En vertel ik het soms tegen iemand is het enige wat je hoort oh dat doet die van mij nooit of ja het is een fase. Ik ben doodmoe, ben blij als ik haar naar het kdv kan brengen of als ik moet werken en mijn vriend thuis is met haar. Echt ik hou van haar, maar dat overweldigende gevoel van moederliefde heb ik nooit gehad :-( Waar is dat gevoel dan? Komt het omdat ik een keizersnee hebt gehad en haar niet direct bij me heb kunnen houden? Is er iets mis met mij omdat ik doodmoe wordt van haar gedrag? Geloof me ik heb een pedagogische achtergrond probeer haar op te voeden met liefde en acceptatie maar ook discipline waar dat nodig is maar de frustratie is zo groot :-( Ik voel soms zoveel woede als ze weer eens zo'n krijsdag heeft en ik blijkbaar niks goed kan doen, ik doe haar geen pijn en zal dat ook nooit doen maar ben dan gewoon boos omdat ik me afvraag wat ik dan verkeerd doe en ja waarom wij dan "zo'n" kind hebben. Ik weet dat dit verhaal misschien ondankbaar over kan komen en dat alsof ik niet van mijn kind hou maar dat is echt niet het geval, ik vraag me misschien alleen af wanneer die roze wolk hier eens over komt drijven, wanneer wij een lief en schattig kindje krijgen dat blijkbaar iedereen anders wel heeft :-( Herkenbaar voor iemand, want dat zou voor mij wel een hele opluchting zijn dat ik niet de enige ben....

Bijtje87
afbeelding van Bijtje87
23 dec 2015 - 22:28

Ohhh heel herkenbaar, mijn 1e nu 3 was geen leuke baby, kwam meer met een half jaar en mijn jongste nu 11 weken heb ik vanavond nog van gezegd dat ie wel bijnier vuil kon. Wat kun je toch gek worden van huilende baby's. Dan zeggen mensen ook nog er mag wel wat pit in zitten. Nou believe me. Die hebben erg rustige kinderen anders zeg je zoiets niet!! Maar het komt goed, mijn oudste is nu 3, en vanaf dat ie zelf alles kon en zichzelf duidelijk kon maken was het een perfect kind! Dat word jou meid straks ook (hoop ik voor je) voor nu sterkte!! 

anne-848008
afbeelding van anne-848008
13 sep 2015 - 21:06

Mijn dochter is ook een pittige dame van het begin. Ik heb verl gehad asn het boek temperamentvolle kinderen. Ook al is ze nog gern 2 jaar, er stonden veel tips in waar ik wat aan had.

Typmiep83
afbeelding van Typmiep83
13 sep 2015 - 14:39

Hai Sam! Bij ons was dat dus in het begin ook zo, ene HAP bezoek na het andere, niemand die ons geloofde nee het hoorde er maar allemaal bij. Uiteindelijk hadden we zelf een tas ingepakt en bij het laatste bezoek gezegd of je stuurt ons door naar het ziekenhuis of we gaan zelf wel. Het vermoeden was na een week opname de koemelkallergie maar daar is nu niks van terug te vinden gelukkig :-) Zoals ik ook al zei gaat het wel al steeds beter gelukkig maar het gevoel blijft wel bij mij. Maar hoe beter zij in haar vel zit hoe beter en fijner ik me ook voel en ik ook steeds meer dat moedergevoel krijg gelukkig.

Safika
afbeelding van Safika
13 sep 2015 - 08:32

Eerste maanden van ons zoontje huilde hij dag en nacht. Niets was goed. Ik heb weleens gezegd, deze is stuk ik wil een andere. Ik voelde me zooo schuldig. Na veel bezoekjes aan artsen en ziekenhuizen eindelijk hulp. Hij had verborgen reflux en een ontstoken slokdarm. Na medicijnen een heel ander kind. Het duurde gelukkig geen 13 maanden, maar je frustratie is herkenbaar. Wellicht als ze zich beter kan uiten met woorden over een paar maanden dat ze rustiger wordt, beter in haar vel. 

Juli 2012: prachtig zoontje

Juni 2014: 2 sterrenkindjes

Oktober 2014: 1 sterrenkindje

Maart 2016: nog een prachtig zoontje

Januari 2019: uitgerekend van ons derde wonder

Typmiep83
afbeelding van Typmiep83
12 sep 2015 - 20:56

Wat geeft dat een fijn gevoel, om jou verhaal zo te lezen Bloempje! Ik ben dus niet de enige met zulke gevoelens! Realistisch gezien weet ik ook wel dat het vanzelf beter zal gaan maar vooral dat je aangeeft dat dat gevoel van moederliefde toch ineens zo komt vind ik wel erg fijn om te horen. Het gaat nu gelukkig ook wel wat beter, met 2/3 x in de week zo'n krijs/ik wil niks dag maar doordat zij ook steeds beter kan communiceren komen we gelukkig een heel eind. Dank je wel dat je eigen ervaring wilde delen met mij, ik voel me er in ieder geval een stuk beter door!

Bloempje27
afbeelding van Bloempje27
12 sep 2015 - 15:43

Hey!

Heel herkenbaar jouw verhaal. Onze oudste was de liefste baby en de makkelijkste. Zij sliep met 5 weken van 23 tot 7 en met 4 maand van 20 tot 8 uur. Hoefde er bijna nooit voor haar uit. Sliep overdag perfect en jengelde bijna nooit. Ik was snel toe aan een tweede want ik vond het geweldig, al vond ik de kraamperiode ook heftig en overweldigend.

Sven kwam toen Loïs anderhalf was. Maar hij was een huilbaby, die overdag bijna niet sliep en 's nachts zeker 2,5 huilde tussen 12 en 6... ik kwam niet tot rust en overdag jengelde hij alleen maar. Ik dacht dat ik niet van m hield en verlangde terug naar de tijd dat hij er niet was. O wat had ik daar een schuldgevoel over. Maar rond 15 maand maakte hij ineens de omslag. Hij ging beter slapen en kon zich beter redden zonder mijn hulp... ging beter spelen. En o wat ging mijn liefde voor hem toen ineens groeien... ik hou nu net zoveel van hem als van Loïs. Maar de eerste maanden was ik meer boos op m dan dat ik m lief vond, op dat moment verpestte hij echt mijn leven en ik was blij als ik weg kon. Ff geen huilbuien, gekrijs en gejengel.

Kortom: het komt goed! Als ze wat ouder wordt ga je echt meer van haar genieten, geloof me... en dan zit je alsnog op een roze wolk bij momenten... dan kan je hart echt overvloeien van liefde voor je meisje. Het komt echt goed!

Typmiep83
afbeelding van Typmiep83
9 sep 2015 - 18:19

Dees, bedankt voor je reactie. Wat fijn om geen... het is een fase, ohh dat doet die van mij nou nooit te horen :-) Ze voelt mij inderdaad heel goed aan, dat heeft ze bij iedereen trouwens, het is een erg slimme tante. Alle buien die ze heeft zijn zo intensief ook de leuke buien, heb het vermoeden dat ze misschien hoog sensitief is maar dat is voor latere orde :-) Ik speel heel vaak met haar, probeer haar tijdens zo'n krijsdag/moment ook vaak af te leiden door iets samen te gaan doen, we gaan vaak fietsen of wandelen en dat helpt dan eventjes. Bij mijn vriend is het soms wel iets minder, bij mij heviger, wij denken omdat ze meer bij mij is dat ze daarom juist mij meer uittest, misschien omdat ze zich veiliger voelt bij mij en daarom meer durft.. Gelukkig voelen mijn vriend en ik elkaar heel goed aan en proberen elkaar ook rustmomenten te geven zodat de ander even niet voor haar hoeft te zorgen. Vrije dagen waarop zij op het kdv is koester ik ook, geen huishouden alleen maar relaxen en doen wat ik wil :-)

Dees1988
afbeelding van Anoniem
7 sep 2015 - 16:30

Wat een heftig verhaal, ik denk dat je er helemaal doorheen zit. En natuurlijk hou je van je meisje. Ik kan er niet veel over zeggen, het is moeilijk. Het kan ook misschien zo zijn dat zij je heel erg aanvoelt. Die spanning die jij draagt, voelt zij echt. Dat merk ik ook met mijn zoon. Probeer er niet teveel op te focussen, negeer het wanneer ze boos doet. Laat haar maar in de sok gaarkoken. Speel je wel af en toe met haar? Ook belangrijk. Mijn zoon van 2 luistert ook heel slecht naar mij. Wel naar zijn vader. Bij mij dwingt ie alles af en kan ie goed zeuren. Tegenwoordig negeer ik het gewoon en ga ik stofzuigen ofzo. Laat haar maar mopperen dan. Dit is ook een peroide dat ze veel dingen willen, maar nog niet kunnen en daardoor echt gefrusteerd kunnen raken. Ik zeg dan gewoon probeer het nog een keer, geeft niet als het niet lukt. Of anders helpen met de dingen die ze moeilijk vind. Tja zal je vast allemaal doen.. Ik zou zeggen neem een keer een dag voor jezelf, en een nacht, boek een dagje sauna en kom tot rust. Doet ze trouwens ook zo bij je vriend?