Extreme verlatingsangst

8 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
mamajob
afbeelding van mamajob
18 jun 2009 - 16:59
Extreme verlatingsangst

Hoihoi allemaal,

Job is nu 16 maand en heeft al vanaf een maand of 10 verlatingsangst.
Heeeeel veel kiekeboespelletjes gespeeld ed en toen is het een poosje wat beter gegaan en was het alleen bij vreemden of in een vreemde omgeving.

Op het moment is het weer veel erger en mag ik niet even naar boven om iets op te halen of even naar de auto lopen omiets op te halen.
Ik kan niet hem even in de auto laten zitten om snel wat weg te brengen ed.
Dan issie echt in paniek en krijst alles bij elkaar, eigenlijk sneu om te zien maar ik kan hem ook niet de ganse dag op de arm overal mee naar toe nemen.

Nou moet ik er wel bij vertellen dat hij sinds 3 weken anderhalf uur therapie per week krijgt, maar daar mag ik gewoon bijblijven.
Het gaat best goed maar hij hangt ook daar heel erg aan mij, steeds even terug naar mama.

Zelfs als hij bij mn man op de arm zit en ik ga weg is het mis, zodra ik eenmaal weg ben is het met mn man ook prima en gaat het wel weer maar toch.
Het begint zo onderhand een beetje onleefbaar te worden en ik wordt er ook erg gestoord van op het moment.

Ik wil binnenkort wel overleggen met de orthopedagoog in het behandelteam wat ik hiermee moet.
Maar hebben jullie tips?

Liefs Maaike

_yvonne_
afbeelding van _yvonne_
20 jun 2009 - 10:47

Als job niet rustig wordt kun je het ook met behulp van je man doen.. Wellicht dat hij dan kan zeggen tegen de huilende job.. dat hij niet hoeft te huilen omdat mamma zo gewoon weer terug komt.


Op het moment dat je dan weer terug bent kan hij bij job aangeven. zie je mamma was gewoon even boven/boodschappen doen


Als je hem op dat moment wat speelgoed aanbied en pappa motiveert hem een beetje.. wordt hij misschien sneller rustig, zonder dat jij hem echt troost.


Yvonne

_yvonne_
afbeelding van _yvonne_
20 jun 2009 - 10:44

Maaike,


Allereerst wat vervelend zeg!. moet erg vermoeiend zijn dat je voor elk wissewasje van weggaan een huilende uk hebt. Kan me goed voorstellen dat het rot is en voor je man ook trouwens. Slim om het even te overleggen met de orthopedagoog want die kent jullie situatie natuurlijk veel beter.


Je geeft wel aan dat je hem troost als je terug bent. Eigenlijk geef je daarmee bij hem aan dat hij terecht aan het huilen is geweest. Tenslotte ben je bij hem weg gegaan.. is hij gaan huilen en vervolgens kom je terug en krijgt hij een kroel en een kus en daarmee zeg je dus eigenlijk.. sorry dat ik wegging maar mamma is er weer hoor..


Job moet leren dat het erbij hoort in zijn ritme van de dag dat je zo nu en dan weg bent.. ver of dichtbij. Ik zou als je weggaat duidelijk aangeven dat je weggaat en straks weer terug komt. Altijd op dezelfde manier.
Als je terug komt zou ik zeggen. Je hoeft niet te huilen, mamma was gewoon even 'boven/boodschapje doen'.
Ik zou dan bij hem in de buurt blijven, maar hem niet oppakken nog!! (ookal heb je daar waarschijnlijk wel de behoefte aan) wellicht hem wat speelgoed aanbieden ofzo. Op het moment dat hij rustig wordt zou ik hem oppakken een kroel geven en zeggen dat hij knap is dat hij niet hoeft te huilen.


Het is hierbij natuurlijk wel belangrijk dat job rustig wordt als jij in de ruimte met hem bent zonder hem op te tillen. dat zal wellicht de eerste paar keer niet zijn, omdat hij nu gewend is meteen getroost te worden.


als het goed werkt kun je he tuitbreiden naar bij het kort weggaan te zeggen dat hij een grote jongen is die niet hoeft te huilen. Als hij dan op een gegeven moment niet huilt meteeen bij terugkomen lekker oppakken en een kroel geven en zeggen dat hij zo knap is dat hij niet gehuild heeft.


ik ken je situatie natuurlijk niet, maar dit is wat ik zou doen in dezelfde situatie, wie weet werkt het.


Het is een beetje het vorobeeld van moeders op school.. veel kijken verdrietig als ze hun kind brengen in het begin.. en reageren heel enthousiast als het kind uti school komt.. resultaat... school is dus niet leuk.. want is het vervelend als je er heen moet en leuk als je weer weg mag :) Vanuit de ouders een immens logische situatie, maar voor het kind wel wat verwarrend.


Yvonne

juf_suus
afbeelding van juf_suus
19 jun 2009 - 15:14

Mijn dochter (nu 8) had het ook heel erg na onze scheiding. Ze was toen 2, ze ging echt stampen huilen, krijsen, overgeven, zichzelf op de grond gooien etc. Ik mocht gewoon echt niet weg.
Ik zei dan altijd, mamma gaat straks weg, en voor ik wegging zei ik dag Eva, tot straks! nou dat kwam ze al huilend en stampend op me af... ging aan mn broek hangen zodat ik niet kopen lopen etc. Wat een drama, maar we hebben volgehouden. Na een paar maanden was het klaar en stond ze vrolijk te zwaaien, maar het is wel zwaar hoor...


Dus echt tips heb ik niet voor je, maar consequent blijven is wel heel belangrijk. En misschien moet je een ritueel inbouwen (net als bij naar bed gaan) zodat hij weet waar ie aantoe is?


Flabbergasted! De 5e is onderweg!

Uitgerekend op 1-11-11
haffie98
afbeelding van haffie98
19 jun 2009 - 15:06

Hey Sandra,


Dit is even off-topic, maar je hoeft je echt geen zorgen te maken als je je dochter naar het kdv brengt. Ik werk zelf op een kdv en eigenlijk zijn alle kindjes die huilen bij het afscheid binnen 10 minuten stil en gaan ze heerlijk spelen en ontdekken. En ik denk dat je ten alle tijden mag bellen om te vragen hoe het gaat, bij ons tenminste wel. Succes.


Met de extreme verlatingsangst kan ik je niet echt helpen. Uiteindelijk gaat het over, maar ik snap heel goed dat je er helemaal gek van wordt. Ik zou zeggen, hou vol en vooral geen dingen laten omdat anders je kind gaat huilen. Hij moet er toch aan wennen. Klinkt makkelijker dan het is, dat weet ik, maar probeer er niet teveel aandacht aan te geven en doe gewoon je ding. Succes.

zo trots op mijn mooie zoon
Sandra25
afbeelding van Sandra25
19 jun 2009 - 12:38

Maaike,Dewi heeft het ook nog steeds als ik weg ga dat ze gaat huilen.Vind het ook niet zo vreemd aangezien in altijd thuis met dr ben.Dus mama is alles!Aangezien jij ook thuis bent toch?Is Job helemaal aan jou gewend.

Het heeft naar mijn idee gewoon tijd nodig.Dewi gaat ook huilen als ik weg loop maar gaat we naar Michael toe om te troosten en daarna is het over.

Dewi gaat vanaf 1 Juli 3 dagen naar het kdv toe en dat zal ook wel een drama worden.Zie daar best tegen op omdat je je kind niet zo wil horen huilen, maar weet dat ze goed voor dr zullen zijn en hoop dat na verloop van tijd ze niet of minder hoeft te huilen als ik weg ga..

Liefs Sandra



mamajob
afbeelding van mamajob
19 jun 2009 - 11:46

Hoihoi,

Nee ik maak er geen probleem van, ik troost hem wel als ik erug kom en ik zeg ook altijd waar ik even heen ga.

Liefs Maaike

leonieK
afbeelding van Anoniem
18 jun 2009 - 18:11

hoe ben jij eronder als hij zo reageert?

vind je het zielig en laat je dat blijken in je stem in je praten in lichaamstaal?

dat kan voor hem een reden zijn dit te blijven doen

als je altijd zegt wat je gaat doen en dat je terug komt heel luchtig zonder gedoe

en heel luchtig doet als je weer terug bent

en niet ingaan op zijn huilen

moeilijk moeilijk

maar als jij er geen probleem van maakt ziet hij in dat er geen probleem is

succes

Leonie