'Opa...ik kan het zelf!'

3 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Anoniem
afbeelding van Anoniem
4 apr 2014 - 00:02
'Opa...ik kan het zelf!'

Terwijl mijn kleine hummel de traptreden dapper trotseert schiet opa compleet in de stress. "Laat mama je nou tillen..!", zegt hij. "Opa..ik kan het zelf!", snauwt ze terug. "Geen zorgen pa, ik loop erachter", probeer ik de beste man gerust te stellen.
De kleine meid zit zwaar in haar peuterpuberteit en zoekt flink haar grenzen op. Op die momenten ben ik blij dat ik en mijn ex haar van alles leren, zoals traplopen. Natuurlijk lopen we erbij en houden we het in de gaten, maar als de deugniet zelf omhoog klimt als mama even op de wc zit, is de schrik wel iets minder als je haar 4 treden hoog ziet staan. Ondanks het feit dat het natuurlijk niet de bedoeling is dat ze zelfstandig naar boven gaat geeft het ergens wel een beetje de geruststelling dat ze op dat moment weet hoe ze het moet doen en wat ze het moet doen.
Het gebeurd maar zelden dat het voorkomt dat ze zelfstandig de trap beklimt, maar als de grootouders het zien...

Haar jong 'leren' traplopen is 1 van de misschien wel 5 dingen die we haar (in gezamelijk goed overleg) leren als ouders, terwijl mijn ouders mij dat veel latere leeftijd hebben geleerd vroeger.  
Als het ter sprake komt ben ik volgens hun niet goed bezig om haar zoveel dingen te leren en zelfstandig te laten doen. Ik quote; "Het is van de zotte dat ze zoveel van je mag doen". Dan maakt het niet uit of ik haar ermee begeleid of dat ze het zelf doet maar naar hun mening te goed doet voor haar leeftijd.
Naar mijn inziens is dit onze manier van 'voorkomen is beter dan genezen'. Ze weet wat ze moet doen en hoe. Dus is het gevaar op een 'ongeluk' kleiner mocht ze (om even bij het voorbeeld te blijven) zelf de trap op lopen zonder mama als ik even in het kleine kamertje zit. En het zijn de kleine praktische dingen, niets extreem absurds.

Wat vinden jullie? Meer van de 'voorkomen is beter dan genezen' of 'alles op z'n tijd'?

jola-683725
afbeelding van jola-683725
2 jun 2014 - 11:47

De ouder groeit op met zijn kind.

Dat is wat mij werd verteld toen mijn oudste dochter met 8 maanden in de box stond, wankelend, wiebelend, maar vooral trots! Ik was bang dat ze zou vallen, omdat ze nog niet wist hoe ze moest zitten (dat kwam een maand later pas). Ik heb inmiddels 2 kinderen, nu 3,5 en 1,5 jaar. Allebei met een erg sterke wil en eigen karakter. Mijn jongste loopt inmiddels ook de trap zelf op en af (rechtop, neus in de looprichting). Wel houd ik bij trap af haar hand vast, en ze houdt zich zowel op als af goed vast aan de leuning. Ze eet ook al sinds een half jaar zelf. Liever de boel schoonmaken dan strijd, en ze leert er van. Ze is geen moeilijke eter, dat scheelt. Maar in de speeltuin ook: mijn oudste heeft lang moeite gehad met klimmen, totdat ze een paar maanden terug voor het eerst haar schoenen uitdeed in de zandbak, en ineens meer dan 1,5 meter hoog in een klimrek zat. Dus dát was er nodig! Was het eerste dat door mijn hoofd schoot. Nog voor ik me besefte dat mijn kleine meisje wel heel erg hoog zat, op een piepklein, wiebelig plateautje... Maar ze viel niet, ze vroeg toen ze er flauw van was of ik haar eruit kon komen tillen. Want dat vond ze nog eng, dat durfde ze niet. Ook niet met hulp. En waar ik voor mijn oudste tot voor kort nog een (duo) buggy meenam omdat ze snel moe is, vergeet ik hem inmiddels af en toe mee te nemen, omdat mijn jongste veel sterker is dan mijn oudste was. En nee, ze luistert niet altijd ( mijn oudste ook nog niet), maar heb niet voor niets twee handen ;)

Ik ben op zich wel iemand van "alles op zn tijd". Maar wel de tijd die het kind aangeeft, niet die de ouder aangeeft.

everyone is a genius. But if you judge a fish on his abilitys to climb a tree he will live his whole life beliving he's stupid.