postnatale depressie

14 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Anoniem
afbeelding van Anoniem
27 mrt 2012 - 21:01
postnatale depressie

Hoi allen,

Op 7 februari 2012 ben ik bevallen van een gezonde zoon Frans. De bevalling vond ik erg tegenvallen en heb lang nodig gehad voor herstel. Mijn bevalling heeft 17 uur geduurd en op het laatst na anderhalf uur persen is de kleine er met een knip en de vacuumpomp uitgekomen. Ik heb direct daar ruim een liter bloed verloren en met al het vloeien erna ruim anderhalve liter binnen een paar dagen.Ik had zeven hechtingen en heb dus nog wel even last gehad hiervan.

Iedereen zegt maar hoe gelukkig je bent als je net bevallen bent en dat de kleine zo'n wonder is. Voor mij helemaal niet, ik was  helemaal niet gelukkig en die roze wolk was in mijn geval donker zwart. Ik kon met niets blij zijn, de verzorging van de kleine ging meer op routine omdat het zo hoort maar er zat geen gevoel niets in. Ik vind het verschrikkelijk je zo te moeten voelen.

Het gaat van kwaad tot erger het blijft niet bij verdriet en af en toe huilen ik heb zelfs met een mes in mijn handen gestaan en besloten er een eind aan te maken. Op dat moment was het voor mij genoeg ik moest hulp zoeken en ben naar de huisarts gegaan. 

De huisarts heeft mij antidepressiva voorgeschreven Paroxetine heet dit, nu hoor ik veel verhalen over deze antidepressiva sommige zeggen dat hij goed werkt andere zegeen dat de bijwerkingen te heftig zijn. Ik zou graag in contact komen met andere moeders die ook met deze depressie te kampen hebben en dan ook graag horen wat zij vinden van deze medicijnen en of jullie wellicht andere medicijnen hebben en de ervaringen daarvan.

Ik weet dat ik hulp nodig heb om eruit te komen, maar wil niet nog verder in een depressie raken door de verkeerde medicijnen ook al zegt mijn huisarts dat deze medicijnen goed werken.

Ik hoop dat jullie mij misschien kunnen helpen met jullie ervaringen.

groetjes

Jacqueline

naatje chocolaatje
afbeelding van naatje chocolaatje
4 okt 2012 - 20:36

Dat heb ik ook gelezen. Dat er bij Centrum Jeugd en Gezin (CJG) aangeklopt kan worden. Volgens mij kun je via het consultatie daar terecht.

 

sistersong
afbeelding van sistersong
4 okt 2012 - 09:22

In Deventer kun je via het CJG een gratis online cursus volgen om te leren om te gaan met babyblues. Dit gratis en met professionele hulp. http://www.cjgdeventer.nl/baby/cursussen-baby/hoezo-roze-wolk
Misschien is dit wat? Vast dat het CJG in Jou stad ook zoiets heeft

sistersong
afbeelding van sistersong
2 okt 2012 - 16:12

Jeetje wat een verhalen! Het is goed om te horen dat de taboe hier niet geldt. Zelf vind ik het lastig om steeds maar te horen "Ach de eerste weken zijn altijd lastig" of "Het gaat vanzelf weer over" en daar moet je het maar mee doen. Ik kan me goed voorstellen dat schaamte in de weg staat om hulp te zoeken. Immers je wilde zelf toch het kind dus je moet ook niet zeuren, toch? Dat is wel een beetje het gevoel wat de maatschappij je kan geven met alle mooie baby verhalen.

Ik vind dat je best mag balen en je rot voelen is geen doodzonde.

 

Zoals hier wordt gezegd is er over praten heel belangrijk in mijn ogen. Ik schrijf veel van mijn kraamtranen van me af en dat helpt. Vriendinnen mogen het dan vervolgens lezen en hun kritiek is weer heelzaam en verhelderend.

Ook bewaar ik het zodat ik het later nog eens terug kan lezen als ik daar behoefte aan heb. Ik denk dat bij een minder moment het helpt om het terug te lezen en te zien hoe ver ik ben gekomen.

Als je geen geld hebt voor sessies bij een psycholoog kun je eens contact opnemen met het GGD. Die hebben in veel gemeenten een goedkope alternatief. In Deventer is er een gratis inloopconsult met een maatschappelijkwerker bijvoorbeeld. Het is altijd even zoeken, dat wel.

hopelijk heb je daar wat aan.

heel veel sterkte gewenst

DELETED_mamavan...
afbeelding van Anoniem
30 sep 2012 - 16:24

Hoi Anoniem,

Echt fantastisch hoe je de dingen op pakt zeg. Ik heb uiteindelijk besloten de medicijnen niet te gebruiken of dat slim is ik weet het tot op de dag van vandaag nog steeds niet.

Helaas is psygologische hulp voor mij even onbetaalbaar en daarnaast is er bij mij op dat gebied zo vaak zoveel fout gegaan dat ik daar echt geen zin in heb.

Ik heb zelf ook geen contact met mijn zus, zij vind zichzelf ook veel belangrijker en zieliger dan iedereen op de wereld en daar was ik ook behoorlijk klaar mee. Ondanks dat je nu misschien even langs bent geweest voelt het waarschijnlijk net alsof je geen zus hebt en door alle inspanning voel je je rotter. Net wat al gezegd werdt blijf er over praten met wie dan ook. Of het inderdaad de juiste oplossing is weet je niet, het enige wat je kunt doen is voor jezelf een afweging maken of je het aan kunt jezelf groot te houden om de vrede te bewaren voor de wereld om je heen. Als je dat niet kunt dan heb je maar twee keuzes haar confronteren of even laten gaan en even geen contact.

Het is wel verschrikkelijk wat ze tegen jou heeft gezegd. Niemand is minder waard omdat ze een andere dan natuurlijk manier bevallen. En zeker in jou geval eerst bevallen en dan uiteindelijk een keizersnede dat is dubbel zo zwaar geestelijk en lichamelijk en als jou zus een beetje vrouw is dan zou ze dat moeten beseffen en je moeten steunen. Als er geen keizersnede geweest was dan was jij, je kindje of alletwee er niet meer geweest dus dankzij de keizersnee kunnen jullie samen als gezin genieten van elkaar. En vergeet niet je bent echt vrouw want voorafgaand aan de bevalling ben je ook negen maanden bezig om dat kleine mensje te ontwikkelen en te maken

Helaas weet ik al te goed hoe het voelt als je familie je in de steek laat maar onthoud je hebt altijd je kleine meisje en je vriend en zolang je met elkaar kunt blijven praten kun je alles aan!

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
28 sep 2012 - 15:55

Gisteravond heb ik eigenlijk voor een 2e keer tot in de puntjes mijn bevallingsverhaal opgeschreven en vervolgens m'n hart gelucht bij m'n vriend. Wat luchtte dat op!! Ook gewoon het genieten met mijn dochter (Aileen 6-6-'12)doet me uiteraard goed!
Gister heb ik haar voor het eerst een paar hapjes fruit gegeven (baby-voeding uit potje). Wat is dat toch leuk!! En ze vindt het lekker! Ze is nu bijna 4 maanden, ze was al best lang (2-3weken) constant op d'r vuistjes aan het sabbelen en smakken, en niet zo'n beetje ook. Ook na een fles (200ml) nog huilen van de honger. Toen heb ik oa. op deze site wat gezocht en kwam erachter dat ze dat deed omdat ze toe is dan aan een ander hapje dan alleen melk (of ook gelezen in de WIJ van september geloof ik...?? ) . Dus potje gekocht, geprobeerd en het is een succes. Een paar kleine hapjes, en lekker kliederen natuurlijk heerlijk!! haha, maar ze wil het echt hebben. Vanmiddag ook weer ze had constant honger, fles van 200ml gehad, en daarna (nog geen kwartier later!) nog maar 100 ml gegeven, ging er goed in! Ze heeft ook een nieuwe fles nu met groter gaatje in de speen, en ze drinkt nu veel sneller. Zo dat ik eigenlijk twijfel of het wel normaal is, maar ze eet/slaapt/speelt/volle luiers/lacht dus ik denk dat het wel goed is.    Met een kleine speen dronk ze 200ml in ongeveer 30/40 minuten, was ze tussendoor moe (nu achteraf denk ik van de inspanning van het zuigen aan de fles; klein gaatje) want nu met een groter gaatje drink ze 200ml nu in ongeveer 10-15 minuten!!!!
Nu heb ik ook constant afleiding wat betreft het gezeur met mijn zus, dus ik dennk er nu ook veel minder aan. En om het hier te delen heeft het al aardig wat opgelucht. Of het goed is wat ik doe weet ik niet, maar ik vind het wel prima zo. Op kraamvisite geweest (kan ze mij geen verwijten maken) "oh & ah" gezegd en verder niet veel. Ik vind ook dat ik het druk genoeg heb in mijn eigen leven (gezin, huishouden, eigen vrienden die af en toe op visite komen) dus vind het wel prima zo. Alleen haar commentaar en wat ze gezegd heeft over een keizersnede heeft me zo boos gemaakt dat ik nu denk ik gewoon iets heb van: laat maar. 
Of het de juiste oplossing is weet je toch nooit van te voren. Maar mijn gezin hoef dat gezeur niet zo erg mee te maken,

19marian86
afbeelding van 19marian86
28 sep 2012 - 10:27

Ik begrijp dat je het zelf wil proberen, maar je bent wel al 3 maanden aan het "sukkelen". Je huisarts en ook een psycholoog zijn ervaringsdeskundigen op dat gebied. Je weet zelf wat het beste is, luister naar je gevoel. Ben trots op je dat je zo goed met je partner communiceert. Het is erg prettig dat hij voor je klaar staat. Ikzelf heb daar ook ontzettend veel aan. Begrijpen kunnen ze het niet. Maar een arm om je heen en een luisterend oor is wel zo prettig.

Ben nog wel even nieuwsgierig hoe je kindje heet, wanneer is hij/zij geboren?

Liefs

naatje chocolaatje
afbeelding van naatje chocolaatje
27 sep 2012 - 21:52

Hallo Anoniem, ten eerste vind ik het goed van je dat je je gevoelens uit.

Wat erg dat je zus zo doet. Ook een keizersnede is een hele ingrijpende bevalling. (ik heb het zelf niet gehad, maar wat ik wel eens hoor) En wat die ruzies bij je thuis betreft, ik heb het ook gehad. om superkleine dingen.... Vertel je vriend (als je dat nog niet gedaan hebt) wel in ieder geval hoe je je voelt, blijf comuniceren. Als hij niet weet hoe jij je voelt, kan hij je ook niet helpen.

Als ik jou was zou ik bij je huisarts langsgaan, en hem of haar eens advies vraagt. Je hoeft je niet te schamen om hulp te zoeken. Dat is alleen maar een teken van kracht. Omdat je jezelf wilt helpen!! Ik heb me maanden lang geschaamd voor de hulp die ik kreeg via psycholoog. Ook omdat er zooooo een taboe over heerst. Dus laten we elkaar helpen te luisteren en zo een helpende hand uit te steken. Als moeder zijnde wil je alles in 1x goed doen, maar denk ook aan jezelf......Als jij je niet lekker voelt, dan voelt je kind dat ook. Die krijgen meer mee dan je zelf denkt.

Succes en hou ons op de hoogte

 

 

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
27 sep 2012 - 14:41

Dankjewel. Ik ben er nog over aan het denken om naar de huisarts te gaan / om te praten met een pshycholoog. Ik ben niet zo'n prater met "vreemden die hun salaris verdienen met praten over problemen van anderen". Tja.. Zo zie ik dat.
Wel praat ik erover met bijv. mijn partner, of ik schrijf het op. Heb de afgelopen tijd al aardig wat geschreven, en vervolgens gooi ik het weg. Wat heb je eraan al die brieven te bewaren...?

Inmiddels wel al langs geweest bij mn zus. Vond het erg moeilijk, wist me eigenlijk geen juiste houding te vinden. Maar het is wel "goed" gegaan, ze heeft niks van mijn irritatie gemerkt. Heb wel oprecht belangstelling getoond aan de kleine daar, want ja zo'n kleintje kan er niks aan doen. Maar ik heb nu wel iets van ;  ik ben geweest en nu is het klaar en zie ik d'r voorlopig niet meer.
Daarnaast denk ik erover na om een afspraak te maken met de huisarts voor een pshycholoog, maar wil het toch eerst liever zelf proberen. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Als ik me over een paar weken er nog heel rot onder voel ben ik vanplan om de huisarts te bellen. 

19marian86
afbeelding van 19marian86
24 sep 2012 - 21:40

Lieve anoniem,

Je moet niet bang zijn voor een postnatale depressie! Zolang jij namelijk zo ontzettend goed kan praten over wat je dwars zit en je dagelijkse dingen gewoon doet is dat super van je! De eerste stap voor jouw is een gesprek met je huisarts. Hij/zij kan je doorverwijzen naar een psycholoog. Heel belangrijk is dat je jezelf niet schaamt voor je "klachten". Zelf heb ik er veel baat bij om met een psycholoog te praten. Hoewel bij mij de klachten anders waren zal hij/zij jouw ook kunnen helpen om je "klachten" te relativeren. Vergeet niet dat het "normaal" is dat je je zo voelt na een eerdere miskraam en een ongelooflijk zware bevalling!

En voor wat betreft je zus, ga pas bij haar langs als jij daar zelf klaar voor bent!

Liefs Marian

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
23 sep 2012 - 16:40

Hallo
Ik weet totaal niet hoe ik hier nou moet beginnen. Ik ben sinds juni moeder geworden en echt blij met ons kleine wondertje. 
Tja, zit ik dan nu achter de computer, te proberen om alles eruit te gooien..
Vaak denk ik nog terug aan mijn zwangerschap en bevalling; mijn 2de zwangerschap, maar het was mijn eerste bevalling. Mijn eerste zwangerschap is geeindigd in een miskraam en moest gecurreteerd worden destijds. Ik heb me heel groot gehouden tijdens de bevalling, wilde geen aansteller zijn, uiteindelijk naar het ziekenhuis wat ik helemaal niet wilde, de bevalling liep totaal niet, heb alle apparatuur zowat om me heen gehad, heb uiteindelijk een ruggenprik gehad door een eikel van een anesthasist (ik moest me niet aanstellen volgens hem, en ik moest ff de weeen vergeten anders lukte de prik niet ; zo is er toen tegen mij gepraat). Tot slot een keizersnede, ontsluiting liep niet en vliezen waren te lang gebroken. Ik voelde me toen zo'n mislukte vrouw. "ik kan niet eens bevallen hoe het moet", zo'n soort idee. Vervolgens is dat later nog "doodleuk" bevestigd door mijn zus, die dacht dat ik een keizersnede heb gehad omdat ik een normale bevalling niet zag zitten ofzo...?? Zelf heeft ze ook een kleine sinds kort, ik ben nog niet eens langsgeweest om te kijken. Ze begon mij verwijten te maken dat ze pijn had gehad bij haar bevalling (zonder complicatieS) en dat ik nooit bevallen zou zijn, de makkelijke weg zou hebben gekozen vanwege dat ik een keizersnede heb gehad. Hierdoor voelt het alsof ik een blok beton op mn lichaam heb gekregen...Ik voelde me zowieso nog steeds niet hoe ik me voor de zwangerschap voelde, maar nu voel ik me 10x meer klote dan voordat zij bevallen was. Ik kan het niet loslaten, wat ze heeft gezegd (dat ik niet ben bevallen, en zij wel blablabla) spookt steeds door mijn hoofd. 
Ik zorg wel goed voor mijn kleine, wil alles het liefst perfect tot in de puntjes hier in huis geregeld hebben. Als dat me niet lukt voel ik me ook al "mislukt" of wordt ik boos op mezelf of op m'n vriend. Dan gooi ik er uitspraken uit als dat het zijn schuld is omdat hij niet genoeg dingen in huis doet. En dat als hij wat doet het niet goed genoeg is in mijn ogen zodat ik het vervolgens zelf maar doe (met veel irritaties), en eigenlijk vind ik het ergste dat dus die uitspraken gaan over omdat er niet is gedweild, of omdat de strijk niet is gedaan, of omdat er nog een afwasje staat...  Maar ik wil het allemaal graag goed doen, maar heb het idee dat ik dat niet doe.
Ik weet gewoon niet wat ik moet doen en ben bang dat dit onder een postnatale depressie valt. En als dat zo is weet ik zeker niet wat ik moet doen...

19marian86
afbeelding van 19marian86
22 jul 2012 - 10:16

Hoi Jacqueline,

Ik slik ook parexotine, al drie jaar. Sinds drie weken ben ik mama en heb ook erg veel last van depressieve gevoelens de laatste week. De huisarts heeft nu mijn dosis verhoogd naar 10 mg per dag. Gaat het nu wat beter met je? Ben benieuwd naar je ervaringen met gesprekken en het gebruik van deze medicatie.

Liefs Marian

naatje chocolaatje
afbeelding van naatje chocolaatje
30 mei 2012 - 19:59

Ikzelf ben er pas achter gekomen toen onze zoon bijna 2 was en ik thuis kwam te zitten na een klein ongevalletje. Ik voelde me niet goed, was niet blij, en dacht maar steeds dat alle mama's het moeilijk hadden in het begin. Alles zou wel snel goed komen dacht ik steeds. Maar elke keer in de bijna 2 jaar als ik met onze zoon bij de huisarts kwam en hij me vroeg hoe het met mij ging, zei ik steeds: goed, wel wat aan de drukke kant, maar alles gaat prima. Maar het ging niet goed met me. Als onze zoon huilde, ging mijn man. Ik hoorde hem wel, maar mijn lichaam kon het niet aan om op te staan, en naar hem toe te gaan. Dus sliep ik weer snel in. Onze zoon was toch in goede handen met mijn man. De huisarts verwees me door naar een psycholoog. Ikzelf wilde geen medicijnen. Niet dat die niet zouden helpen, maar ik wilde graag de oorzaak aanpakken, en niet alles onderdrukken. Daarbij kwam ook nog bij dat ik zware tabletten slikte voor het ongevalletje. Bij de psycholoog heb ik diverse EMDR therapieen (tip?) gehad. Dit is een therapie die ze ook voor getraumatiseerde militairen gebruiken. En ik heb er echt baat bij gehad. Ik ben heeeeel diep gegaan, en alles kwam er uit. heb gehuild als een klein kind. maar ik kan zonder een brok in mijn keel vertellen over de bevalling (geen makkie) en over de borstvoedingsperiode die ook niet van een leien dakje liep.

Op zich ben ik een open iemand, maar in den beginnen heb ik me kapot geschaamd dat ik dit had. Maar ik doe het niet meer! Een kind op de wereld zetten en groot brengen is heel mooi en soms ook heel moeilijk en niet leuk. En ik vind het soms erg dat wij moeders onder elkaar (no effence) elkaar vertellen dat het allemaal geweldig is. Maar dat is niet altijd zo. Is dit erg? Nee, we zijn er toch om elkaar te steunen en om soms eens lekker te klagen.Toch? Ik hou heel veel van onze zoon. Ik vind het heerlijk om met hubbie en zoonlief dingen te ondernemen of om lekker met hem te knuffelen. Maar soms is het ook heel lastig. Vooral als je er maar 1 hebt en als je de 1e bent van alle vrienden. Ik kon niemand tips vragen, bij niemand terecht voor advies. Ook niet bij CB.
Afgelopen april heb ik mijn laaste gesprek bij psycholoog gehad, en sta weer op eigen benen. De laatste gesprekken gingen meer over praktische dingen, aangezien ik ook nog ADD heb (wat ik pas 5 jaar weet)
 
Dit is mijn verhaal. (ik heb met bepaalde uitspraken niemand willen kwetsen, mocht dit het geval zijn!)
 

 

Nina23
afbeelding van Nina23
27 mrt 2012 - 21:09

Beste Jacqueline, wat rot voor je dat je deze tijd zo donker beleeft. Ik heb zelf geen postnatale depressie gehad maar een roze wolk heb ik de eerste drie maanden niet gehad. Die roze wolk is een leuk iets als je hem wel hebt maar velen hebben hem niet. Misschien kun je aan je huisarts vragen of je psychologische begeleiding kunt krijgen in plaats van tabletten? Of allebei? Kun je er in je omgeving met mensen over praten? Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd en applaus omdat je op tijd hulp hebt gezocht.