Niet blij met m’n lichaam ....

3 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Kimsu
afbeelding van Kimsu
6 mei 2018 - 22:34
Niet blij met m’n lichaam ....

Ik mag echt ergens echt niet klagen. De zwangerschap is me goed afgegaan, de bevalling ook, borstvoeding gegeven tot 6 maanden. Maar jeetje, ik voel me zo niet meer mezelf in m’n eigen lichaam na alles. In principe heb ik mijn figuur weer terug. Geen buikje, geen vetjes, geen striemen. En nu hoor ik je al denken ‘waarom is ze dan niet blij met haar lichaam het klinkt allemaal perfect, toch ?’ Maar nee, ik ben werkelijk alles kwijt. Geen billen meer, flubberige benen (vind ik) en van m’n borsten is ook totaal niks meer overgebleven. En ik had al niet zo veel. Ik ben gezegend met een super mooie baby, lekker vol, spekbeentjes, gezond. Ik weet dat zij alles van mij heeft opgegeten. Mijn partner is tevreden met hoe ik eruit zie, maar waarom ben ik dat dan niet ? Zijn er meer die hier last van hebben ?

Kimsu
afbeelding van Kimsu
7 mei 2018 - 22:38

Super lief dat je even hebt gereageerd, ik heb er zeker wel wat aan. Altijd fijn om te weten dat je niet de enige bent op de wereld met bepaalde gedachtegangen.
Ik denk dat het ook even een kwestie van accepteren is van mij, loslaten wat was en genieten van wat ik nu heb. Een vrolijke, actieve, gezonde, ‘volle’ baby.
Ik vond het overigens ook tijdens de zwangerschap moeilijk om te accepteren dat mijn lichaam niet meer alleen van mij was, dat ik het moest delen en dat ik geen controle had haha. Sommige dingen zitten gewoon tussen onze oren, een ideaalbeeld wat eigenlijk niet echt bestaat.
Dankjewel voor de mooie woorden ‘je bent het waard’ die moet ik wat vaker in gedachten nemen.
Liefs

kare-555391
afbeelding van kare-555391
7 mei 2018 - 12:48

Oja zeker, heel herkenbaar. Hier hetzelfde. Een ander zou zeggen, “waar klaagt ze in godsnaam over!?”. Maar ik denk precies zoals jij denkt. Ik heb zelf 4 zwangerschappen en bevallingen achter de rug. Nou moet ik wel zeggen dat na iedere bevalling ik echt dacht dat het helemaal niet meer goed zou komen en dat ik ook echt pad na een maand op 8/9 pas weer dacht van “nou, nu kan ik er op zich wel mee leven ;)”. Na die maanden was het weer wat beter bijgetrokken allemaal. Toch idd blijf ik ook altijd denken, mijn huid blijft wat los, mijn borsten zijn 2cups minder geworden, enz. Mijn man moet er altijd mee lachen, want die vind het raar dat ik er nog zo over denk. Of dat dit ooit over zal gaan, ik denk het niet. Ik denk dat wij het op een bepaalde manier toch in ons hebben om te kritisch te zijn op onszelf. En de vraag blijft denk ik dan ook “Wanneer ben je nou eigenlijk perfect?” Voor de ene weer een andere defenitir als voor de ander. Zorg goed voor jezelf, zorg ervoor dat jij lekker in je vel zit. Je bent het waard. Je hebt een baby, oftewel een prachtig wonder mee mogen dragen. Iets waar wij als vrouwen een privéleven in hebben.  Geef je lichaam de tijd. Misschien dat je niks aan mijn bericht hebt, maar dan weet je wel dat je niet de enige bent met deze gedachten ;). Liefs van kaat