Lotgenoten postnatale depressie

8 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Coco77
afbeelding van Coco77
27 dec 2016 - 20:00
Lotgenoten postnatale depressie

Ik zou graag met moeders in contact willen komen die een postnatale depressie hebben gehad. Ik heb sinds 4,5 week een pnd en slik AD. Ik ben onder behandeling van de huisarts en psycholoog. Ik slik een lage dosering AD. Het gaat beter, ik had de eerste week de hele dag door paniek-en angstaanvallen. De tweede week erg somber en depri. Nu gaat het beter, maar wanneer stopt het gevoel dat ik mijn twee zonen van 3 en 3 maanden niet kan opvoeden. En wanneer komt het "echte" gevoel voor mijn baby. Ik hou van hem, maar er zit een raar gevoel bij. En als hij gaat huilen denk ik, wanneer komt iemand hem halen? Bijna de hele dag denk ik, was je maar ouder. Ik ben momenteel ziek gemeld, heb nog concentratieproblemen. Ik wil graag in contact komen met moeders die hier ook mee te maken hebben gehad en mij adviezen of tips zouden kunnen geven hoe ik hier beter mee om kan gaan.

Kim_-1079388
afbeelding van Kim_-1079388
8 jul 2017 - 13:45

Hoi coco77 en ivh85,

Ik zou graag met jullie in contact willen komen. Mijn zoontje is nu bijna 10 maanden en ik wist bij zijn geboorte al gelijk dat ik mij niet voelde zo als ik mij had willen voelen. Na 6 maanden heb ik aan de bel getrokken en ben in doorverwezen naar een psycholoog.  De gesprekken daar hebben mij nog niet veel geholpen. Het heeft mij wel geholpen om aan mijzelf en de mensen die belangrijk voor mij zijn, toe te geven dat het niet goed met mij gaat.  Ik kan wel zeggen dat het nu langzaamaan beter gaat. Vooral mijn gevoel naar mijn zoon toe is beter gewoorden.

 

 

 

Groetjes Kim

tjitske
afbeelding van tjitske
6 jul 2017 - 11:43

Meiden, wat lijkt mij het toch naar als je dit meemaakt! 
Ik heb het zelf gelukkig nooit gehad. Wel de afgelopen jaren, door veel stress, extreme vermoeidheid, concentratieproblemen en vlakke emoties gehad. Uiteindelijk heb ik afgelopen jaar neurofeedback gedaan. Dat is een soort hersentraining. Bij mij was alles uit balans en door die training voel ik me eindelijk, na jaren, weer beter. Alsof ik weer ruimte in mijn hoofd hebt, minder moe, beter kunnen concentreren, normale emoties. 

Juist bij een depressie (alle soorten, dus ook pnd) is de balans van de verschillende hersengolven weg. Het deel wat emoties zou moeten reguleren werkt niet zoals zou moeten. 

Mocht je in de buurt van Almelo/Enschede wonen dan zou ik https://www.breinenwelzijn.nl/ aanraden. Er is de laatste jaren wildgroei geweest op gebied van neurofeedback, dus niet elke is de juiste. Maar deze weet ik zeker van wel! 

tessy88
afbeelding van tessy88
18 jun 2017 - 14:28

Hallo allemaal,

Ook ik heb 2 jaar geleden na de geboorte van onze zoon een postnatale depressie gehad. Dit kwam doordat ik een hele stressvolle zwangerschap heb gehad. Daarnaast voelde ik ook heel erg de druk van de mensen om ons heen... want hoevaak hoor je mensen zeggen dat je MOET genieten, ik kon het niet!. Ik schaamde me kapot voor mijn angst en paniek aanvallen en durfde die een hele tijd niet uit te spreken omdat ik toch niet serieus werd genomen. Na 6 maanden zelf aan de bel getrokken en naar een psycholoog gegaan. Door middel van EMDR therapie heb ik alles een plekje kunnen geven en konden we echt een gelukkig gezinnetje vormen!

Nu 9 weken geleden bevallen van ons 2de kindje, en het gaat echt super! Zo blij te ervaren dat het ook zo kan... ik geniet volop van ons meisje en het gezinsleven! Toch ben ik nog altijd op mijn hoede!

Wat mij de afgelopen jaren dwars heeft gezeten is dat er eigenlijk best nog wel een taboe heerst over dit onderwerp! Je moet namelijk geniet, je moet binnen 10 weken weer fit zijn om te werken, je moet dit, je moet dat! Tenmindste zo ervaar ik dat... de druk is best hoog! Hoe ervaren jullie dat?
Ook vond ik het vreemd dat de verloskundigen niet genoeg op de hoogde zijn van een postnatale depressie... er is in mijn tweede zwangerschap niet 1 keer aan mij gevraagd hoe het psychisch met mij ging! Gelukkig had ik nu wel een fijne zwangerschap maar toch... echt bewust naar mijn psychische toestand is niet gevraagd! Na alles vond ik dat toch wel wat vreemd!

Nu wil ik hier eigenlijk iets mee doen! Ben van mening dat de taboe doorbroken moet worden, meer voorlichting geven moet worden en dat er mee openheid hierover moet komen! Wat vinden jullie?

Hoor graag van jullie! Heel veel beterschap allemaal! Er komt een moment dat ook bij jullie de zon weer gaat schijnen!

Lies_1979
afbeelding van Lies_1979
1 mei 2017 - 14:58

Hoi, sinds 31/10/16 is bij mij de diagnose postnatale depressie gesteld. Na een voor mij traumatische bevalling waarbij ik 2,3l bloed ben verloren en met een hb van 4,3 uit het ziekenhuis 2 dagen later werd ontslagen probeerde ik de draad met nu 2 meisjes weer op te pakken. 31/10 zou ik weer aan het werk gaan, maar naarmate deze datum voorderde kreeg is het steeds meer benauwd dat ik het niet aan zou kunnen. En zo bleek eerst nog geprobeerd met slaap medicatie om wat te doen aan het eindeloze gepieker. Uiteindelijk toch maar de drempel over en in dec.gestart met AD en bezoek aan de psycholoog. In april ben ik overgestapt naar een psychosociaal therapeute en heb ik de eerste EMDR behandeling achter de rug om mijn bevalling op een goede manier te verwerken. Het is een lang traject maar ik hou mij er aan vast dat ik er uiteindelijk alleen maar sterker uit kom. Een boek dat mij heeft geholpen is van Diane Koster Perfecte moeders bestaan niet.

 

 

 

Muiske
afbeelding van Muiske
21 apr 2017 - 19:23

hoihoi

na de geboorte van mijn zoontje ook een pd gehad.mijn hulpverleenster heeft de crisisdienst in geschakeld.ik heb medicatie gekregen en gesprekken met de psychiater, dit heeft mij erg geholpen gelukkig en na een tijdje begon ik ook steeds meer van mijn zoon te genieten

 

 

 

suza-1095904
afbeelding van suza-1095904
9 mrt 2017 - 11:02

Hoi, ik ben Suus en ik ben deze week naar de huisarts geweest omdat ik me eigenlijk al een paar maanden niet goed voel. Vooral voel ik me vlak qua stemming, en wordt ik niet vrolijk en enthousiast van de dingen in mijn leven. Op dit moment is mijn zoontje van 9 maanden het enige waar ik blij van wordt, maar tegelijkertijd slokt hij mijn energie ook op. Omdat ik soms ook wel goede momenten heb vraag ik me echt af of dit een postnatale depressie kan zijn. Mijn huisarts geeft aan dat dit meer n normale depressie is maar omdat ik eigenlijk pas echt klachten vlak voor het stoppen van bv kreeg twijfel ik daar toch sterk aan. Het bv geven ging niet geheel vlekkenloos, bij de start hebben ze mij niet goed begeleid waardoor mijn zoon iei tenweinig voeding kreeg, ik was daarna erg gecontroleerd bezig en continue bang dat mijn zoontje niet genoeg kreeg terwijl dit niet het geval was. Ik voel geen haat of afkeer tegen mijn zoon zoals de meesten volgens mij wel hebben, maar heb wel klachten zoals vlakke sombere stemming voor het grote deel, weinig tot geen energie, moe, slecht eten/afvallen, weinig communiceren, onzeker, krampachtig op zoek naar dingen waar ik blij van wordt, niet weten waar ik blij van wordt, achter de feiten aanlopen/ denken dat er nooit een einde komt aan wat ik nog allemaal moet doen, staren, op de automatische piloot. Verder werk ik 32 uur in de gehandicaptenzorg en mijn man werkt fulltime. Herkent iemand deze dingen en zou het toch een pn depressie kunnen zijn? Ik heb nu bloed laten prikken en een verwijzing nd psycholoog.

lvh85
afbeelding van lvh85
11 jan 2017 - 20:21

 

 

Ik lees met je mee als je het niet erg vind, ik zit in een vergelijkbare situatie.

Mijn verhaal:

Ik ben ruim 3,5 jaar geleden bevallen van onze dochter, mooie zwangerschap maar de bevalling ging na het inleiden snel en ik ben gescheurd tijdens de bevalling. Na ruim een uur naar de OK om geholpen te worden maar vanaf het eerste moment dat ze bij me lag 'voelde' ik niks voor haar. En eigenlijk is dat nog steeds zo. Ik heb heeeel vaak gedacht: zat ze nog maar in de buik, toen was ik nog gelukkig. Dat hoort toch niet om zo te denken als moeder zijnde.... Maar toch denk ik zo. Zoveel tijd later nog steeds.

Ik lachte alles maar weg en leefde maar gewoon door. Wilde er niet over praten, met niemand niet dus ook mijn man niet.

Na 18 maanden besloten we toch voor een tweede te gaan en raakte meteen zwanger. In die 9 maanden heb ik me weer fantastisch gevoeld. Ook deze zwangerschap ging prima en na een ingeleide bevalling met preventieve knip werd onze zoon geboren. Onze dochter is dan 2 jaar en 10 weken. Ze reageerde heel leuk op haar broertje, overal mee helpen enz. Dat ging gelukkig goed want daar maakte ik me heel druk om. En na de bevalling hobbelden we maar weer door. Nog steeds somber, kortaf, geirriteerd, moe, heel moe. De zoon in nu bijna 17 maanden en ik ben nu pas zover dat ik over een PND durf te praten.

Begin december ben ik naar de HA gegaan, samen met mn man, om mijn verhaal te doen. De HA viel bijna van zn stoel af. Had nooit iets aan me gemerkt en dus totaal niet verwacht. Hij heeft me doorgestuurd naar een psycholoog waar ik afgelopen vrijdag mn eerste gesprek heb gehad. Heel raar, nooit eerder bij zo iemand geweest.

Ik fungeer als een moeder, voornamelijk omdat het moet. Je hebt toch de zorg voor de 2 kinderen die ik op de wereld heb gezet, maar het gevoel van moeder zijn, dat is er nog steeds niet... Het is alsof ik dat ene puzzelstukje mis... De psycholoog heeft dat stukje natuurlijk ook niet kan en klaar liggen zodat ik het maar op hoef te halen helaas, was het maar zo eenvoudig. Ik snap alleen niet HOE een psycholoog die leegte op kan vullen..