Kraamtranen: Waar is mijn buik?

7 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
sistersong
afbeelding van sistersong
2 okt 2012 - 16:16
Kraamtranen: Waar is mijn buik?

Ik vroeg me af of er ander dames waren die hetzelfde ervaren als waar ik nu door ga.

Ik mis namelijk mijn dikke buik verschrikkelijk. Zo erg dat ik er best down van ben.

Mijn prachtige zoon is nu 2 weken en 2 dagen oud. Hij is mijn ultieme meesterwerk en trots.

Voordat hij geboren werd hebben mijn partner en ik een moeilijke periode doorlopen, want hij wilde niet. Gelukkig zijn we er samen uitgekomen en straalt hij helemaal als hij zijn zoon vast heeft.

Maar het heeft mijn zwangerschap wel anders gemaakt dan in de fleurige, schattige en blijde zwangerschapboekjes staat omschreven.

 

Ik heb mijn zwangerschap gezien als een noodzaak om een kind te krijgen. Zeker om mijn man de ruimte te geven aan het idee van vaderschap te wennen, heb ik het veel al voor mijzelf gehouden. De roze wolk was ver te zoeken en vooral aan het eind was ik het zelf meer dan spuug zat.

 

Natuurlijk ben ik smoorverliefd geworden op de baby in mijn buik en heb ik stiekem avonden met hem geknuffeld en gepraat onder mijn warme dekbedje.

Het groeit toch aan en in je.

Maar verliefdheid wordt langzaam minder als je niet meer fatsoenlijk naar het toilet kan of niet meer zelf je schoenen aan kan krijgen.

 

Ik was dol gelukkig toen de bevalling begon welke over was voordat ik er erg in had (vanaf de eerste wee 2,5 uur incl. baren en het ritje naar het ziekenhuis). Misschien dat het daarom ook komt dat ik nu deze melodramatische gevoelens heb.

 

De eerste dag na de bevalling was ik in een euforische roes. Ik dacht dat ik de hele wereld aan kon en wilde van de daken schreeuwen dat ik een zoon had.

De dag er na werd ik overspoeld met verdriet. Als of ik een klap in mijn gezicht had gekregen die mij wreed uit een mooie droom sleurde.

Ik werd wakker in dezelfde houding als ik de afgelopen weken had geslapen. Op mijn linker zij met mijn sleepmate (langwerpige kussen) tussen mijn knieën en de vele kussens onder mijn hoofd. Ik streelde met mijn hand mijn buik zoals ik vertrouwd elke dag heb gedaan.

Een koude rilling en een knoop in mijn maag vertelde dat daar geen volle buik met baby meer zat maar een velletje gevuld met blubber. Zo voelde het.

“Ach het zal zo wel over zijn,” dacht ik dus ik ging mijzelf douchen, alleen zag ik daar voor het eerst mijn navel zoals mijn navel hoort te zijn. Diep en verborgen. Zelf onder de hete douche was de rilling over mijn rug nog pijnlijk goed te voelen. Mijn voeten voelde zwaar, mijn ogen brandde en ik voelde een lichte paniek meester van me maken.

 

Waar was de baby in mijn buik?

 

Ik had het gevoel dat het kind wat zo lang in mijn buik geleefd had niet met me mee naar huis was gegaan.

Het kindje wat zo rustig in het ledikantje van mijn zoon lag te slapen kwam voor mijn gevoel niet overeen met de baby in mijn buik. Ik herkende hem niet.

Natuurlijk was ik me bewust dat dit echt mijn zoon was en ik was blij met hem, maar het knagende gevoel dat ik mijn “baby in mijn buik” verloren had drukte zwaar op mijn gemoed.

 

Ik heb uren naar mijn zoon gestaard en gekeken. Door zijn bewegingen te opserveren hoopte ik iets te herkennen van “mijn” baby. Dat lukte niet. Het was als of ik twee baby’s had gehad en de baby in mijn buik had ingewisseld voor deze.

Het is heel moeilijk dat rot gevoel te omschrijven, maar ik kan je wel vertellen dat het je helemaal overhoop haalt. Verdriet, rouw, schuldgevoel en vooral veel tranen hebben mij overvallen op de meest rare tijden.

De ene keer vergat ik helemaal zwanger te zijn geweest de andere keer waande ik mijzelf nog zwanger.

 

Volgens mijn kraamverzorgende was dat heel normaal. Kraamtranen noemde ze dat. Waarschijnlijk kwam het doordat ik een waanzinnige drukke zwangerschap heb gehad met veel veranderingen en daarna ook nog eens een hele snelle bevalling. Volgens haar had ik geen afscheid kunnen nemen van mijn dikke buik en heb ik geen tijd gehad “emotioneel” ook te bevallen. Ze bedoelde daarmee dat ik niet geestelijk de overgang heb kunnen maken van zwanger naar bevallen, waar je bij een eerste kind vaak uren de tijd voor hebt.

Dat klopt ook wel.

 

Op dag vier werd ik er echt depressief van. De kleine had net een hele ruige dag gehad met heel veel huilen omdat de borstvoeding niet snel genoeg op gang kwam en ik had nauwelijks geslapen sinds de dag voor de bevalling.

Ik moest enorm huilen en heb mijn zoon bij me gepakt.

We zijn samen naakt onder de dekens gaan liggen en ik heb hem zo goed als het kon neer gelegd op mijn buik zoals hij daar ook had gelegen tijdens mijn zwangerschap.

“Dit is mijn baby en dat ga ik mijzelf laten zien” dacht ik.

Met zijn voetjes tegen mijn rechter ribbenkas waar hij weken lang hard tegen aan had geschopt. Zijn handjes in het midden waar ik het vaak even als een bultje omhoog heb zien komen en zijn rug gekruld om mijn linker zijkant waar ik vaak mijn hand tegen aanlegde als hij druk was.

Daar werd ik heel rustig van.

Ik pakte zijn voetjes vast zoals ik dat ook heb gekund in mijn buik en voelde hoe hij terug schopte.

Een golf van herkenning stroomde over me heen en vlak daarna ook tranen van geluk.

Ja dit was mijn baby. Zo had hij ook op mij gereageerd voordat hij in mijn armen lag.

Hij lag daar zo vredig en vertrouwd. Het emotionele kwartje viel en langzaam leek het wel of ik mijn eigen kind voor het eerst echt zag.

 

We hebben uren samen gelegen en geknuffeld. Sinds dien heb ik afscheid kunnen nemen van de baby in mijn buik.

 

Toch overspoeld me vaak zo uit het niets nog regelmatig een weemoedig gevoel die me naar mijn buik doet grijpen.

 

Ik had nooit verwacht dat ik het zwanger zijn zo erg zou missen.

 

Het enige wat ik er aan kan doen is even heel hard huilen en dan gaat het wel weer.

 

Herkennen jullie dat gevoel? Zo ja, hoe ging jij er mee om?

 

gm_h-1019586
afbeelding van gm_h-1019586
9 mrt 2017 - 12:48

Hallo!!

Gelukkig gaat dat gevoel over. Ik denk wel dat het zon 8 weken duurde voor ik een beetje beter begon te voelen op meerdere vlakken. Ik had zeker 6 weken last van hechtingen en ik had er moeite mee als andere mijn zoon te lang vasthielden.... ik wilde echt alle zorg voor hem op me nemen. Ik wost rationeel dat het gewoon effecten waren van de zwangerschap en bevalling... Het hielp mij om te rationaliseren waar het gevoel nou vandaan kwam, dus wat ik eerder schreef over mijn buik, gemis en andere gevoelens die erbij kwamen kijken. Als je jezelf begrijpt, dan scheelt dat ook. Verder sprak ik ook met mijn man erover, hij trooste mij dan..... en natuurlijk van je afschrijven, kan ook een beetje helpen. Besef in elk geval dat een zwangerschap en bevalling een hele happening is en je moet wennen aan de jieuwe situatie, hormonen, nieuwe mensje in je leven en het feit dat je leven nu totaal anders is.... dat moet echt niet onderschat worden. Maar het komt allemaal goed, blijf praten en schaam je niet voor wat je voelt. Het gaat over.... voor mij voelt het nu als een oude herinnering.
Veel geluk en liefde toegewenst.

m_li-895843
afbeelding van m_li-895843
6 mrt 2017 - 17:45
Hoi hoi, ik weet dat je dit berichtje al tijd terug hebt geplaatst maar ik kwam het tegen aangezien ik zat te googelen op: ik mis mijn zwangere buik. Ik herken mezelf zo duidelijk in je verhaal ik voel me op t moment precies zo en me dochtertje is pas 2 weken oud. Ik was eigenlijk wel benieuwd hoe het verder met je is gegaan en of je nog tips hebt? Kan ze goed gebruiken namelijk?! Groetjes
sistersong
afbeelding van sistersong
23 jun 2015 - 18:41

Beste GM!

Wat naar voor je dat je je zo voelt.

Ik kan het mij nog goed herinneren hoe emotioneel ik toen was. Wat mij heel erg geholpen heeft is om gewoon samen naakt (nou ja in onderbroek dan) onder de dekens te kruipen en hem op mijn buik te leggen. Je kunt dan heel goed bewust zijn aanraking voelen en voor mij viel het gevoelsmatige kwartje toen hij net zo tegen mijn handjes duwde met zijn voetjes als hij in mijn buik heeft gedaan. Toen wist ik ook emotioneel zeker dat hij mijn zoon was. 

Ik heb toen afscheid kunnen nemen van de baby in mijn buik.

En geloof me, het gaat over. kraamtranen gaan over.

Heel veel sterkte 

 

gm_h-1019586
afbeelding van gm_h-1019586
23 jun 2015 - 09:02

Jouw verhaal beschrijft hoe ik me voel. mijn bevalling ging ook aardig snel. Ik ben net 5 dagen geleden bevallen van mn eerste kindj en dag 2 begon ik mee depresief/down te voelen. Ik kon het niet direct plaatsen. Waar kwam dit gevoel vandaan en wat voel ik precies. Ik voelde me eenzaam, alsof ik iets belangrijks was kwijtgeraakt en nu miste. Ja, ik miste mijn kleine in mijn buik. Maar hoe kan dat, want hij ligt nu een meter van me vandaan. Alsnog voelde die.meter als een kilometer afstand. Toen ik doorhad wat het gevoel was moest ik huilen. Ik voelde.me intens verdrietig. Helaas is het gevoel er nog steeds en kan hier dagelijks om huilen.

Ik mis hem, maar hij is hier. Rationeel weet je dat, maar gevoelsmatig niet.

Hopelijk gaat t snel over, zodat ik volledig kan genieten van alles

sistersong
afbeelding van sistersong
5 jan 2013 - 13:30

Dank je Aurifex en gefeliciteerd!

Bram is ondertussen bijna vier maanden en ik heb de zwangerschap afgesloten, hoewel ik nog steeds met weemoed terug kan denken aan die periode. Het slijt wel over tijd, maar ik heb echt gedacht dat ik een Post Partum Depressie had omdat het gemis pas minder werd na 12 weken.

Wat ik nu weet en tijdens mijn zwangerschap absoluut niet realiseerde is dat die 9 maanden een permanente plek in je geheugen en gevoel in nemen. Ik denk dat elke vrouw dat wel heeft. 

Je eerste kind en je eerste zwangerschap zul je nooit meer zo ervaren en daarom is het denk ik heel belangrijk om bewust met je zwangerschap om te gaan.

Ik raad dan ook iedereen aan om echt een paar keer tijdens je zwangerschap heel bewust in contact te komen met jezelf, je buik en het kindje wat je draagt. Neem afscheid van je zwangerschap voordat je kind geboren is,

Nu ben ik zelf helemaal geen zweverig type, maar ik kan het je echt aanraden.

Dus doe er wat mee: Maak bijvoorbeeld foto's van je buik, hou een dagboek bij, laat je buik beschilderen, maak pret echo's of kies een lied uit die bij jou dikke buik past en je daarop altijd aandacht aan je buik besteed.

Je hebt dan een tastbare herinnering waar je naar terug kunt kijken en dat helpt na je bevallen.

Baat het niet dan schaat het niet. Mocht achteraf blijken dat bijv. die foto's helemaal niet belangrijk voor je zijn dan kun je ze gewoon weg gooien, maar achteraf nog foto's maken zal nooit meer lukken.

Oh ja, en begin niet te laat in je zwangerschap met afscheid nemen van je buik, want net als bij mij (of nog erger) kan het plots over zijn.

 

Heel veel succes met je zwangerschap Aurifex en natuurlijk met je kindje!

aurifex
afbeelding van aurifex
4 jan 2013 - 20:49

Ik vind het heel mooi wat je geschreven hebt. Het omschrijft  (denk ik) wel heel duidelijk wat je kunt doormaken na de bevalling. Zelf ben ik nu nog zwanger van mijn eerste, en ik weet dat er zoiets bestaat als "kraamtranen". Maarja, wat houdt dat precies in? Ik schrok wel een beetje van je verhaal dat deze emoties je zo enorm kunnen overspoelen. Een vriendin van mij heeft mij toen ook verteld dat ze het misste om zwanger te zijn. Hoe zat ze er ook van was op het eind. Ze gaf aan dat ze haar buik misste en het gevoel van zo'n kleine in je buik. Ik kan me daar nog helemaal nisk bij voorstellen. Het enige wat mij verteld wordt is dat dit er bij zou moeten horen allemaal. Ik laat het ook maar op me af komen straks. Maar ik vind het wel heel fijn om jou verhaal te hebben gelezen! Sorry, ik kan verder geen ervaring met je delen. Ik ben wel benieuwd hoe dit verder bij jou gaat lopen en hoe je je voelt. Ik denk vooral dat je het niet aan de kant moet wuiven met "ach, het zal er wel bij horen". Het lijkt mij dat ook dit een belangrijk proces is in het nieuwe moederschap. Lijkt zelfs wel op het rouw proces zoals je het omschrijft.. 

Lilypie Second Birthday tickers