Depri gevoel en gek gemis ziekenhuis/kraamzorg

2 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
MagMumAlmond
afbeelding van MagMumAlmond
13 sep 2019 - 12:29
Depri gevoel en gek gemis ziekenhuis/kraamzorg

Hi forum lezers,

Pfoe.. mijn eerste bericht ooit op een forum en meteen iets wat ik zelf gek vindt, maar waarvan ik hoop dat iemand het herkent..

3 weken geleden ben ik bevallen van een zoon. De bevalling zelf duurde lang, was erg pijnlijk en meneer zat halverwege de bevalling vast, waardoor hij uiteindelijk met wat "geweld" is gekomen en een moeilijke start heeft gehad. Echter hij hersteld erg snel en ze verwachten ook geen blijvende schade! Ook ik ben inmiddels weer aardig te been.

Maar nu.. toch niet die roze wolk waar ik op hoopte. Heb een hele fijne man, een gezonde baby en ik voel me toch ergens schuldig dat ik hierover "klaag". Ik huil momenteel een paar keer per dag en ben ergens bang dat dit tekenen zijn van een postnatale depressie. Ik heb een soort eenzaam / rouw gevoel.. een leeg gevoel waarbij de tranen mij overvallen en ik meer last heb van hormonen dan dat ik leuke momenten ervaar (of mij ergens op verheug in de komende weken / maanden). Slapeloze nachten en een baby'tje wat het liefst ook overdag op onze borst ligt waarbij ik bijna niet aan mijn eigen eten/drinken toekom, tellen ongetwijfeld ook niet mee.

Maar goed, dit is nog niet waar ik het meeste mee zit (en ik ben van plan om dit aan de huisarts te melden deze week, al is het ter preventie). Waar ik namelijk benieuwd naar ben is of iemand het volgende herkent, namelijk het missen van het ziekenhuis en de kraamzorg.

Voor mijn bevalling ben ik zolang ik leef (ben eind 20) angstig geweest voor het ziekenhuis. Heb geen trauma oid, maar ben altijd bang geweest om in het ziekenhuis te liggen, opgehaald te worden met een ambu of een operatie te krijgen. Wat het is? Geen idee.. heb het eens proberen te achterhalen en ik denk toch iets met een soort belangstelling / spotlight die ik het liefst vermijd. Ook ben ik best wel preuts en heb graag de controle. Echter wilde ik wel graag een verplaatste thuisbevalling in het ziekenhuis, puur om te voorkomen dat ik niet halverwege nog naar het ziekenhuis zou moeten of met een ambu vervoerd zou worden.
Daarnaast zag ik ook tegen de kraamzorg op. Wat een gek idee dat een wildvreemde 8 dagen bij je thuiskomt en je controles doet.. en aan je spulletjes zit.. en dingen voor je doet die je eigenlijk gewoon zelf zou willen/kunnen doen.

Echter.. sinds een uur nadat ik onze kraamzorg was vertrokken (een hele lieve fijne vrouw) mis ik al het personeel van het ziekenhuis en de kraamzorg zo ontzettend erg! We hebben in totaal 5 dagen in het ziekenhuis gelegen en zo'n 20 artsen gezien en iedereen was stuk voor stuk zo aardig. Dit gevoel van gemis kwam zo rouw op mijn dak vallen. Wie wilt er nou in het ziekenhuis liggen?? Wie wilt de kraamzorg voor altijd in huis in plaats van je huis weer lekker voor jezelf? Aaarghh.. ik voel me eenzaam en had het gevoel dat we met z'n alle van de kraamafdeling/kinderpoli en kraamzorg onze kleine vent gingen opvoeden! Ze waren al die tijd zo betrokken. Aan wie moet ik nu vertellen dat het aanhappen bij de borstvoeding s'nachts nu wel een keer heel goed verliep? Niemand.. want het boeit niemand iets (oke behalve mijn man en ikzelf :)).. zij deden gewoon hun werk en wij waren klant.

Best ironisch dat in het ziekenhuis liggen mijn grote angst was en ik erg opzag tegen de kraamhulp, maar dat ik beide zo mis dat ik mij er echt depri door voel. Ondanks dat ik veel misselijk ben geweest (en overgeven) tijdens zwangerschap en geen fijne bevalling heb gehad, mis ik deze periode wel opeens. Dit heb ik echt niet zien aankomen.. ik vind het nu al geen fijne gedachte dat ik dit bij een tweede kindje (als dit zou lukken) nog een keer mag doormaken, maar dat het dan de laatste keer is en het nog definitiever zal voelen dan nu.

Herkent iemand dit? Of een verklaring hiervoor? Zou het de aandacht zijn van de betrokken personen die ik ben gaan missen?

Dit is vrij lang verhaal geworden en ik ben echt dankbaar voor onze lieve zoon, maar ik heb dit toch even van mij af moeten schrijven. Dank voor het lezen.

Edit-1184596
afbeelding van Edit-1184596
14 sep 2019 - 08:17

Ik heb alleen tijd om even kort te antwoorden: ja ik herken alles. Ook heftige bevalling, ook begin geen roze wolk, ook baby die je nodig heeft, ook kraamzorg missen. Voor mij was dat een baken: iemand om tegen te praten, houvast die je onzekerheden en vragen kon voorleggen, aandacht, gewoon een ander persoon om eens tegen te praten. Ik denk dat je het goed ziet. Zoek inderdaad hulp als je daar behoefte aan hebt. En hoe eindeloos het ook lijkt, het wordt beter: de baby gaat minder aandacht vragen en ook jij gaat je waarschijnlijk weer beter voelen. Bij mij kan ik nu na 11 maanden zeggen dat het in stapjes veel beter gaat. Het komt goed! Maar blijf praten met mensen over je gevoelens.