Depressie?!

7 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
cherylzwijnen
afbeelding van cherylzwijnen
26 jan 2017 - 14:25
Depressie?!

Hallo dames,

Ik ben 2.5 maand geleden bevallen van een dochter, ik heb nog een dochter van 3. Direct na de bevalling ging het allemaal wel, ik vond het lastig, vond de kleine meid wel leuk, maar het brak me allemaal op, ben de hele kraamperiode mn bed amper uitgeweest, als excuus gebruikte ik dat ik nog veel bekkenpijn had. In de tweede week nam mijn moeder mijn 3jarige dochter mee naar huis om te spelen. Ik voelde me zo enorm schuldig, ik kon niks anders als dagen huilen. Schuldgevoel naar mijn dochter, dat ze niet meer de aandacht kreeg die ze in mijn ogen verdiende, dat ze ineens overal rekening mee moet houden. Ik bleef een beetje in een vervelende vibe, niet happy. Na 4 weken heb ik een flink potje zitten janken, en kon niet anders dan mijn man vertellen dat ik me eigenlijk heel kut voelde. Ik was in tegenstelling van wat je vaak hoort juist heel blij met de kleine, maar de gebroken nachten, alle zorgen, het voelde alsof ik het niet kon. Voor mij is dit heel raar, ik ben nl gastouder en pas regelmatig op 5 kids tegelijk. Als ik kijk na depressies na de zwangerschap komt vrijwel alles overeen behalve dat ik niet het gevoel van afschuw naar mijn kindje heb maar juist echt enorm bezorgd, dit is raar want heb ik ook nooooooit gehad bij mijn eerste. Het voelt op dit moment of ik het moederschap niet aankan, ik kan met recht zeggen dat ik mezelf geen goede moeder vind. Mijn 3jarige dochter krijg regelmatig een boze mama over zich heen waarna ik weer in huilen uitbarst. Ik ben op en ik weet niet wat ik moet, moet ik naar de dokter, ik durf het niet, ik vraag me af hoe ik in godsnaam het hele verhaal moet vertellen. Tevens wil ik eigenlijk helemaal niks vertellen ik heb geen zin in een gesprek, niet met een dokter, niet met een psygoloog o.i.d. ik wil gewoon in mn pyjama op de bank liggen en verder niks.

 

Heeft iemand hier ervaring mee? Doe ik er goed aan om naar de dokter te gaan of gaat dit ooit over? Moet je naar een psygoloog? Ik zie dat niet zitten en kan me niet voorstellen dat hij/zij me kan helpen. Mij kennende zeg ik op alles ja en amen, ik kan de boel goed om de tuin leiden.

Lies_1979
afbeelding van Lies_1979
14 mei 2017 - 08:32

Beste dames, ik ben wel erg benieuwd naar hoe lang de PND ongeveer heeft geduurd. Ik weet dat het van persoon tot persoon kan verschillen en dat het afhangt van de mate van de depressie. Helaas ben ik zelf nog steeds aan het worstelen om van de PND af te komen en vaak word ik overvallen door de angst er niet meer uit te komen. Ik vind het echt ongelovelijk zwaar en het lastigste vind ik dat je af en toe weer kei hard terugvalt. Nu weet ik dat ik er alles aan doe om er vanaf te komen ik slik AD en ik krijg nu EMDR behandelingen, maar ik had zo graag wat sneller resultaat zien. Maar goed ik weet dat ik het moet accepteren dat ik het heb en dat het tijd kost. Wat positieve verhalenvan vrouwen die er van hersteld zijn,zouden zeker welkom zijn. Alvast bedankt

 

 

 

cherylzwijnen
afbeelding van cherylzwijnen
6 mei 2017 - 09:37

Bedankt Lies! Ik ben inmiddels onder behandeling bij een psycholoog, er is inderdaad een PND gecontrateerd en ben druk bezig weer 'mezelf' te worden. Ik merk inderdaad dat het veel tijd kost en daarbij ook heel veel energie. Jij ook veel succes met het herstel!

Lies_1979
afbeelding van Lies_1979
6 mei 2017 - 08:51

Beste Cheryl, misschien is het confronterend maar ik zou ook naar de huisarts gaan en niet langer wachten. Hoe sneller je erbij bent hoe beter. En ik spreek uit ervaring want ik ben inmiddels 6 mnd verder en nog steeds herstellende van een PND. Luister goed naar je zelf en inderdaad het kost echt tijd om weer een balans te vinden. Heel veel sterkte

 

andr
afbeelding van andr
26 jan 2017 - 19:18

Probeer het idd rustig aan te doen. Jezelf even alleen richten op de kinderen. Misschien kan je met iemand afspreken die op een afgesproken tijd even langskomt of even je 3jarig kindje even meeneemt voor een boodschapje. Dan heb jij op dat moment weer even een 'pauze' om daarna met frisse moed de 3jarige weer terug te verwachten.

Mam van 9
afbeelding van Mam van 9
26 jan 2017 - 16:58

Zou t kunnen dat je te veel van je zelf vraagt. Dat je de lat te hoog legt. Dat je stiekem vind dat je weer op en top de fitte en genietende moeder moet zijn...... terwijl je je van binnen helemaal niet zo voelt. Wat je schrijft komt me zo herkenbaar voor. Mijn advies is vertroetel jezelf, lekker luieren, huilen, boos zijn, genieten, lachen wanneer jij dat wil. Gun het jezelf! Het is niet niks om zwanger te zijn, te bevallen, een nieuwe kindje te leren begrijpen en verzorgen en dan ook nog, terwijl voor alle andere mensen het leven weer zn gangetje gaat, zelf een nieuw ritme te vinden.

kare-555391
afbeelding van kare-555391
26 jan 2017 - 16:50

Beste Cheryl, persoonlijk zou ik je aanraden om wel even een bezoekje aan de huisarts te gaan brengen. Nu ben je er zeg maar nog op tijd bij. Ik heb er zelf ook ervaring mee. 2012 een ingeleide bevalling gehad van onze overleden zoon, 2013 getrouwd en bevallen van een dochter en in 2014 weer bevallen van een dochter. Oftewel veel gebeurd in een korte periode. Een hele tijd ging kon ik het allemaal goed aan en stelde ik hoge eisen aan mezelf. Zorgen voor het gezin, het huis aan kant houden, sociale contacten bijhouden, ongeveer 28 uur in de week werken, enz. Na verloop van tijd werd mijn lontje steeds korter en aangezien onze laatste dochter een nachtbraker was, was ik gewoon helemaal uitgeput. Om het even kort te houden voor je, heeft mijn partner mij er vervolgens op gewezen dat er iets moest gaan gebeuren, anders kon hij het het niet langer aanzien en volhouden. En geloof me... hij had al veel over zich heen gekregen waar ik veel spijt van heb. Ook ik had eigenlijk geen zin om naar de huisarts te gaan en had ef veel moeite mee om toe te geven dat het gewoon echt niet goed ging. Ben toch gegaan en heb mijn "masker" afgezet wat mij heeeeeel veel tranen heeft gekost. Uiteindelijk naar de psygoloog gegaan. Het is absoluut niet leuk om af en toe geconfronteerd te worden, maar het is uiteindelijk voor een heel goed doel. Jezelf!! Voor mij heeft het goed geholpen, ik heb meer rust met mezelf en mijn hoge eisen aan mezelf zijn ook bijgesteld. Ook is gewoon een keer nee zeggen tegen mensen en aan jezelf denken heeft ook al veel nut. De keus blijft natuurlijk aan jezelf, maar zoals ik al zei, jij bent zelf in eerste instantie ook de belangrijkste persoon om de rest om je heen ook weer in positiviteit te gaan zien. Heel veel succes, groetjes van karen