Afscheid nemen van zwanger zijn, kraamtijd, babytijd, leeg gevoel: zijn dit nu babyblues?

15 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
ab bab
afbeelding van ab bab
2 apr 2012 - 09:49
Afscheid nemen van zwanger zijn, kraamtijd, babytijd, leeg gevoel: zijn dit nu babyblues?

Inmiddels zijn we een dikke week verder, mijn tweede zoontje is inmiddels een week en 2 dagen oud! En ik voel me nu toch al een paar dagen zo ..... kweenie..... leeg (als in lege buik), en als ik rondkijk in huis dan ziet het er prachtig uit maar weet ik dat ik er afscheid van moet nemen, dat dit de laatste keer is. Zijn dit nu die beruchte babyblues? 

Papa was deze week echt een held. Boodschappen doen, helpen met het huishouden (zelfs toen de kraamverzorgster nog rondliep!), mama helpen onder de douche te zetten, baby verzorgen, peuter verzorgen, alles! 

Kaartjes door de brievenbus, bloemen door het hele huis, een gigantische luiertaart op tafel en we worden allemaal verwend tot en met. 

Kortom; deze mama heeft een heerlijke kraamweek gehad. Zo aan het begin van deze week kan ik eigenlijk best al weer goed rondbewegen en redelijk wat zelfstandig doen. Niet dat ik nu moet gaan stofzuigen of koken ofzo, maar ik kan als papa vandaag weer gaat werken prima rondschuifelen met baby door het huis. Beide jongens is nog te veel van het goede en autorijden doe ik ook echt nog niet, dus papa brengt en haalt peuter naar en van de kinderopvang en woensdag en vrijdag is papa thuis om voor ons allemaal te helpen zorgen. En verder gaat het deze mama allemaal lukken deze week. 

Maar ik vind het dus zo ontzettend jammer dat deze heerlijke periode maar zo kort duurt.... En je kunt het niet vasthouden, op geen enkele manier. Het huis is heerlijk schoon en opgeruimd met dank aan papa en de kraamzorg, het staat vol met bloemen die je van iedereen krijgt, vrolijke blauwe balonnen aan de deur, kaartjes die door de brievenbus vallen en de woonkamerdeur versieren, beschuitjes met muisjes, kraamcadeautjes, een schitterende luiertaart op tafel, alles bij elkaar is het zo heerlijk en het duurt helaas maar zo kort. Net zoals die babytijd. Baby is nu nog zo heerlijk klein en knuffelig, ingepakt in die piepkleine rompertjes en kleertjes en sokjes, dekentjes en doeken, flesjes en speentjes en dingetjes. 

Ondanks dat we echt zeker weten dat we geen derde willen vind ik het zoooooooooo jammer. Dit komt nooit meer terug namelijk en ik heb echt het gevoel dat ik afscheid moet nemen van dit alles. Geen dikke buik meer, geen geschop meer in de buik, ook geen zwanger-ongemakken meer natuurlijk, niet meer naar de verloskundige, geen hartje meer horen, geen echo's meer, geen spannende 'wat zal het worden', geen geboortekaartjes en namen uitzoeken, ook geen bevalling meer (gelukkig niet!), geen scheuren en hechtingen meer, niet meer zo verwend worden en in de belangstelling staan als tijdens je zwangerschap en kraamweek, bloemen, cadeautjes, enzovoorts enzovoorts enzovoorts. 

Zijn dit nu de hormonen...? Ik heb tot nog geen kraamtranen gehad maar terwijl ik dit zit te tikken beginnen ze wel behoorlijk te stromen. En uitgerekend nu ben ik alleen thuis he...of misschien komt het er daarom juist nu pas uit. 

Herkennen jullie dit? En dan met name de dames die weten dat hun gezin 'compleet' is en dat er niet nog eentje komt? Voelden jullie dat ook als 'afscheid nemen' en hoe doe je dat eigenlijk, afscheid nemen van zo'n fase? Zijn dit 'gewoon babyblues' en verlate kraamtranen? 

Gelukkig is het bijna etenstijd voor baby en moet mama daar iets aan gaan doen, dat is goed voor de afleiding!

mart-684737
afbeelding van mart-684737
2 aug 2012 - 20:59

Mijn zoontje Tijn is nu 4 weken. Ik vind het allemaal heel herkenbaar! Ik heb me in de kraamweek ook al na een paar dagen emotioneel gevoeld omdat ik dacht; zo klein zie ik mijn jongetje nooit meer en hij is zo lief nu! Ik denk ook dat ik dit alles maar 1 x ga beleven en dat maakt het zo mooi en intens maar ook emotioneel tegelijkertijd, vind ik. Typische kraamtranen/babyblues noemen ze dat. Na  week 3 was ik opnieuw een paar dagen erg emotioneel en verdrietig en een beetje leeg. Ook omdat de kraamtijd wel voorbij is en ik weer overging tot de orde van de dag wat betreft huishouden, naar buiten gaat etc.. Ben dan ook fysiek snel hersteld (gelukkig). Natuurlijk weet ik dat hormonen wellicht een grote rol spelen maar toch heb ik de eerste weken met Tijn zo speciaal en bijzonder ervaren en ben me bewust van t feit dat dit uniek was in mijn leven. Dat mag best wat emotie kosten!

ab bab
afbeelding van ab bab
31 jul 2012 - 08:50

Het is heel dubbel. Ik heb ontzettend genoten van mijn zwangerschap & kraamtijd en ik geniet nu ook ontzettend van mijn twee mannetjes. Het is puur het gevoel van ‘deze periode komt nooit meer terug’ waar ik moeite mee heb. Bij een postpartum depressie denk ik eerlijk gezegd aan de verhalen die je leest van moeders die juist niet kunnen genieten en geen ‘band’ met hun kind ervaren. Dat heb ik absoluut niet, dat soort verhalen herken ik mezelf helemaal niet in. Ik kan juist enorm genieten. En tegelijkertijd ervaar ik dat dus als heel erg verdrietig. Want ik ben dus enorm blij dat babe goed groeit en blijkbaar uit de wieg is gegroeid, en tegelijkertijd vind ik het vreselijk dat er weer een stukje is afgesloten (de ‘wiegperiode’ zeg maar). Maar ja, je kunt toch ook niet aan de lopende band zwanger zijn en babies in huis hebben, dus ik moet er afscheid van nemen, maar dat valt nogal zwaar.

 

En nee, ik weet dat je niet moet vergelijken. Maar het voelt wel heel erg egoistisch om te lopen zeuren terwijl anderen dat überhaupt nooit zullen meemaken. Ergens schaam ik me er diep voor….het veranderd alleen vrij weinig aan hoe ik me voel.

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
30 jul 2012 - 21:28

Als jij je zo voelt en het er niet minder op is geworden èn je je verhaal niet kwijt kunt, dan is het misschien toch verstandig om aan de bel te trekken. Het kan namelijk ook een postnatale depressie zijn. Je kunt met een depressie er beter maar eerder bij zijn dan later. Hoe eerder je er bij bent, hoe korter het herstel. Ik zeg niet dat je een depressie hebt, want daar kan IK niet over oordelen. Jij weet namelijk zelf het beste hoe jij je voelt. Ga jezelf niet vergelijken met anderen die geen kinderen kunnen krijgen. Het gaat er toch om hoe JIJ het ervaart? Het is net als met een bevalling. De één ervaart een normale bevalling met een knip als traumatisch terwijl een ander geen problemen had met haar spoedkeizersnede. Het gaat om jou en niet om wat een ander ervan vindt.

Heb je eigenlijk wel kunnen genieten van de kraamtijd met dit verhaal in je achterhoofd?

In ieder geval sterkte. En je weet dat je hier wel altijd je verhaal kwijt kunt toch?

Lilypie Third Birthday tickers

ab bab
afbeelding van ab bab
30 jul 2012 - 19:55

Oh man, is het nou na 4 maanden, of 17 weken eigenlijk, nog steeds niet minder? Babe is uit de wieg gegroeid, dus die ligt sinds deze week in het 'grote' echte ledikantje. En daar lijkt hij gelukkig dan nog wel heel klein in :-). En het duurt niet lang of hij is ook uit de reiswieg van de kinderwagen gegroeid....en ik heb al 3 keer nieuwe kleertjes moeten halen en volgens mij zijn we nu zo onderhand ook uit maatje 62 aan het groeien. Hij weegt 7 kg en is dus al 2 keer zo zwaar als bij geboorte!! En dat in vier maandjes tijd.... het is zo'n cliche maar het gaat echt te hard.

 

Ondertussen is de straat verblijdt met nog een baby en is een van de buurvrouwen bevallen. Wat natuurlijk hartstikke leuk en gezellig is! Maar ik....sta in tranen bij het woord 'baby' en bij 'bevalling' en 'kraambezoek'. En het stomme is, dat het natuurlijk helemaal nergens op slaat. Ik heb 2 prachtige gezonde kinderen! Er zijn mensen die uberhaupt geen kinderen kunnen krijgen. Ik KEN mensen die geen kinderen kunnen krijgen en elke keer dat er in de omgeving een baby geboren wordt zie ik de pijn op hun gezicht. Dus ik heb echt 0 reden tot klagen en zeuren en janken....waarom voel ik me dan toch zo? En ik kan er ook helemaal nergens mee terecht, niet bij vriendlief in ieder geval, mannen snappen sowieso niet zoveel van hormonen.

 

Is dit nog steeds normaal, zijn dit nog steeds hormonen? Het lijkt me zo extreem hoe ik me voel... Ik had dit na de eerste absoluut niet (maar misschien omdat ik wist dat dat niet de laatste zou zijn - mits het ons gegeven was natuurlijk). Nu na de allerlaatste keer is dat blijkbaar heel anders. Als dit tenminste nog steeds normaal 'ontzwangeren' is. Of wordt het tijd om er met een professional over te gaan praten? Het voelt verdorie bijna als rouwverwerking. 

ab bab
afbeelding van ab bab
14 mei 2012 - 12:32

Net de nacontrole bij de verloskundige gehad...alles helemaal goed. Dus nu is het echt echt echt echt definitief voorbij allemaal, die hele zwangerschapperiode frown

ab bab
afbeelding van ab bab
8 mei 2012 - 11:35

Sterker nog, ik wilde niet eens de luiertaart aanbreken die we gekregen hadden. Hij stond zo mooi...... 'Stond', want uiteraard moet je wel anders passen die luiertjes niet meer ;-). Inmiddels zijn we bij de onderste laag aangekomen en hij is dus echt bijna weg. En zelfs dat vind ik erg!!! Kheb er maar foto's van gemaakt toen hij nog hrelemaal intact was.....

 

*oke nu voel ik me echt heel raar...*

ab bab
afbeelding van ab bab
8 mei 2012 - 10:30

Oh ja, zo herkenbaar! Wij hebben jongste nu in een wiegje bij ons op de kamer staan, gewoon een simpel wit wiegje, tweedehands gekocht op Marktplaats. En ik weet nu al dat ik het voor mijn gevoel nooooooooooooit weg wil doen. Terwijl vriendlief meer van mening is 'we gaan het toch nooit meer gebruiken, het staat straks in de weg dus wij kunnen het ook wel verkopen'. Hetzelfde geldt voor de kinderwagen (gelukkig hebben we die nog wel een poosje nodig) en meer van dat soort spullen. Ik kan het gewoon (nog?) niet. 

 

Eigenlijk is het natuurlijk te zot voor woorden, als je elke keer na een zwangerschap aan dit gevoel zou toegeven, dan zit je binnen de kortste keren met een elftal aan kinderen.... Dat is natuurlijk ook niet de bedoeling, ik zou gillend gek worden, nog afgezien van dat mijn lijf op een gegeven moment wel klaar is met zwanger zijn en bevallen natuurlijk. 

 

Raar he, dat gevoel?

Zonnebloem123
afbeelding van Zonnebloem123
7 mei 2012 - 21:25

Hoi Anne,

Heel herkenbaar je verhaal. Mijn jongste is bijna 1 en ben nog steeds aan het afscheid nemen! Vind het soms heel moeilijk, want mijn gevoel en verstand gaan compleet tegen elkaar in. Ik vind het vooral moeilijk als iemand in mijn directe omgeving zwanger of net bevallen is.. Ik heb ook nog geen babyspullen weggedaan, terwijl een derde niet in de planning zit. Stom he?

Groetjes

 

ab bab
afbeelding van ab bab
7 mei 2012 - 17:07

Oh fijn, nog meer herkenning! 

 

Ja filmpjes zijn inderdaad een goeie tip, doen wij ook. Maar het gaat echt te snel gewoon.... Hij is nu al 6 weken en al zoveel groter dan de eerste week, is gewoon al uit maat 50 gegroeid! 

 

Ik weet ook wel dat bij elke fase nieuwe, leuke dingen horen. Maar toch, het nooit meer zwanger zijn enzo, dat steekt toch wel hoor. Dat gevoel slijt maar heeeeeeeeel langzaam. Ik ben ook driedubbel zo blij dat ik deze (laatste) zwangerschap een fotoshoot van de bolle buik heb laten doen, als een soort van 'afscheidscadeau' aan mezelf. 

 

Zou het altijd blijven kriebelen, dat gevoel? 

kirsten83
afbeelding van kirsten83
2 mei 2012 - 20:03

Hoi,

 

Blij om te lezen dat er meer mama's zijn die zich zo voelen! Mijn kleine man is nu 5,5 week en genit volop van hem maar het gaat allemaal zo snel.

Mijn "kleine"meid is alweer 4 jaar en zit op school, het gaat veel te hard!

Maar in iedere fase maak je hele leuke dingen mee. Wij filmen de kinderen veel zodat we later echt iets hebben om naar te kijken en niet alleen een fotootje. Het is echt heerlijk om al die video's te bekijken zeker wanneer je dat met je kind samen kunt doen :-)

ab bab
afbeelding van ab bab
5 apr 2012 - 22:27

Thanks....lieve reactie van je!

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
5 apr 2012 - 14:23

Er moeten meer moeders zijn die zich herkennen in jouw verhaal. Ik vind het namelijk helemaal niet raar dat je dat gevoel hebt. Ondanks dat ons gezin nog niet 'compleet' is, weet ik wel dat ik de eerste paar weken (misschien zelfs de eerste paar maanden) een heel leeg gevoel had in mijn buik. Ik miste die buik die schopjes gaf echt. Ik ben er nu natuurlijk wel weer helemaal aan gewend. Dat hoort bij het ontzwangeren volgens mij. 

Sterkte met de achtbaan. ;) 

Lilypie Third Birthday tickers

ab bab
afbeelding van ab bab
5 apr 2012 - 14:13

Thanks voor je lieve berichtje! 

 

Ik denk dat het ook wel voor een (groot?) gedeelte hormonen zijn inderdaad, ik merk dat ik sowieso de afgelopen paar dagen in een soort van emotionele achtbaan zit en dat de hormonen spelletjes met mijn hoofd aan het spelen zijn. Heel vervelend. 

 

Desondanks blijft dat gevoel van 'afscheid nemen' wel echt hangen, maar dan alle andere emoties en afscheid nemen doet pijn.... Ik ben eigenlijk verbaasd dat er verder geen moeders zijn die dit herkennen, ik had wel graag wat meer verhalen van herkenning willen horen, al was het alleen maar ter bevestiging dat ik niet 'raar' ben ofzo. 

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
2 apr 2012 - 13:14

Beste Anne,

.

Allereerst: Van harte gefeliciteerd met jullie zoon!!! Fijn dat alles zo goed gaat.

.

Hoewel ons gezin nog niet 'compleet' is en ik het me dus misschien niet zo goed kan voorstellen hoe jij je voelt, wil ik toch graag even reageren. Het gevoel dat je nu hebt wordt volgens mij versterkt door je hormonen. De kraamtijd zul je dus niet weer opnieuw beleven, maar er zullen nog zo veel andere mooie dingen komen in het leven. Denk aan de verjaardagen, de eerste dag naar school, de eerste keer fietsen zonder zijwieltjes, een prachtige vakantie... en later een mooie trouwerij, oma worden, etc. Probeer ervan te genieten. Het is nu een bijzondere tijd, maar dat betekent nog niet dat er nooit geen bijzondere tijden meer zullen komen. 

.

Een dikke knuffel van mij!

Lilypie Third Birthday tickers