4 maanden na de bevalling...... en toen?

6 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
ntshaa
afbeelding van ntshaa
13 jun 2013 - 22:50
4 maanden na de bevalling...... en toen?

Hallo. Ik ben 4 maanden geleden middels een keizersnede bevallen van een prachtige dochter.Het gaat allemaal pima en het is een schat van een kind. Nu zit ik alleen met een probleem... Ik ben jaloers op zwangere vrouwen!! Ik dacht dat het allemaal wel meeviel tot mijn nichtje aankondigde dat ze zwanger was. Ik voelde de jaloezie omhoog komen en dacht bij mezelf dit is niet gezond. Het ergste is nog dat ik niet jaloers ben op de dikke buiken of het gevoel, oke ik mis het wel, maar ik ben voornamelijk jaloers op de "normale" bevallingen. Ik kan er nog steeds niet goed mee omgaan dat ik een keizersnede heb gehad, die 2 weken van tevoren al gepland was. Is dit normaal? Gaat dit over?   * punt twee is dat het lijkt of ik mij steeds depressiever ga voelen. Ik heb een hele lieve vriend, maar het enige wat hij doet is werken,werken,werken en ik heb dan ook het gevoel dat ik er alleen voor sta. Complimentjes of steun hoef ik van hem niet te verwachten en dat is hard... sorry voor het lange verhaal maar ik moet het toch ergens kwijt. gr natasha

BABS83
afbeelding van BABS83
6 nov 2013 - 10:24

Hallo,

Zijn er mensen net als mij die bang zijn om een tweede keer zwanger te worden en nog een keer te moeten bevallen?

Ik ben 3 maanden geleden bevallen van een prachtige dochter, ik zat echt op een roze wolk en eigenlijk nog steeds, want het is zo'n lief tevreden meisje. Maar als ik terugdenk aan de bevalling... Die uitspraak dat je alles bent vergeten zodra je je baby in je armen mag sluiten gold voor mij absoluut niet. Ik vond de bevalling zo verschrikkelijk (thuis begonnen, ontsluiting kwam niet op gang, wel heftige weeen om de 2 minuten, na 12 uur weeen en maar 5cm ontsluiting naar ziekenhuis gegaan, al met al 22uur bezig geweest), tuurlijk is dat voor niemand een pretje. Maar ik ben er gewoon bang voor geworden. Na de bevalling zei ik ook: dit wil ik nooit meer. Dat zullen er wel meer zeggen, maar na drie maanden denk ik er nog steeds zo over. Ik kan wel in paniek raken als ik er aan denk nog een keer te moeten bevallen. Ook als ik nu zwangere vrouwen zie lopen of ik hoor dat er weer iemand zwanger is,word ik er naar van, kan het niet zien of horen. Is dit normaal? Het zou anders misschien niet zo'n probleem zijn, maar ik wil heel graag meer kinderen,echt heel graag, maar ik durf niet meer.

Herkent iemand zich in mijn verhaal?

Mayo1980
afbeelding van Mayo1980
15 sep 2013 - 13:25

Lieve allemaal,

De berichtjes zijn wat oud maar ik wil toch nog reageren. Ik herken mezelf heel erg in jullie verhalen. Mijn baby bleek achteraf niet natuurlijk geboren te kunnen worden ( sterrenkijker en ze lag helemaal verkeerd in mijn bekken ) Ik heb in totaal ook een bevalling van zo'n 24 uur gehad incl. breken van vliezen, heftige weeen, persweeen, ruggenprikken, een infectie omdat ik koorts kreeg ( pfff als ik het type komt het allemaal weer omhoog ) en uiteindelijk een spoedkeizersnede helaas! Ik vond het echt verschrikkelijk! Ik was zo slecht te pas van de infectie dat ik door de adrenaline lag te trillen als een rietje. Ook ik ben platgespoten met veel morfine en betadine om de adrenaline tegen te gaan. Achteraf zeg ik ook....als er nog geen keizersnede bestond dan was ze er misschien niet levend geweest. Maar ik heb het eigenlijk de eerste 2 maanden mentaal heel zwaar gehad. Ik was depressief en genoot nauwelijks van ons kleine wondertje. Ik wou eigenlijk weer terug naar mijn oude leventje alleen mijn man en ik! Achteraf gezien kwam dit allemaal door de zware bevalling. Ik had het me zo anders voorgesteld en ik vond mezelf altijd zo'n sterke vrouw.....en nu kon ik dit niet!! ik voelde met echt een loser ten opzichte van heel veel andere vrouwen. In de 5 dagen dat ik in het ziekenhuis moest blijven ( onze baby bleek ook nog eens meer dan 10% te zijn afgevallen dus moest langer blijven ) zag ik de gelukkige moeders voorbij komen. 's Nachts bevallen en de volgende ochtend gingen ze op de roze wolk weer naar huis.....waarom had ik dat niet???? Ik heb dus ook nooit echt op die beroemde roze wolk gezeten. Nu geniet ik pas echt van ons mooie meisje. Maar ik vraag me echt serieus af of er nog een tweede gaat komen, op dit moment zeg ik Nee!! nooit weer. Het hakt er echt in en het kan mentaal zo zwaar zijn. Jaloezie op zwangere vrouwen heb ik gelukkig totaal niet ( mijn zwangerschap was verder prima maar ik mis het niet ) wat wel belangrijk is dat je praat met je partner. Mijn man werkt ook de hele week en is 's avonds ook veel weg maar hij steunt mij waar hij kan en zorgt ook goed voor onze kleine. Mij heeft het ook goed geholpen doordat ik zelf weer lekker aan het werk ben...heerlijk weer onder de mensen en even niet zorgen!!! :-) Ben overigens erg benieuwd hoe het nu met je gaat aangezien jouw bericht al ouder is. Groet Marjolein

Nina23
afbeelding van Nina23
7 aug 2013 - 00:49

Een keizersnede is een (middel)grote buikoperatie. Er staat niet voor niets een hersteltijd van 6! weken voor. Terwijl na een 'gewone' bevalling veel vrouwen de volgende dag al weer vrolijk rondlopen. Niet iedereen trouwens. Je bent niets meer of minder vrouw/moeder omdat je een bepaald soort bevalling hebt gehad.

Misschen toch een keer een goed gesprek voeren met je vriend over dat je behoefte hebt aan wat meer complimenten of praktische steun? Op zich schijnt het een normale reactie te zijn van mannen om alleen maar meer te gaan werken als er een kind is geboren. Ze moeten namelijk nog zekerder zijn van hun inkomen dan eerder etc.

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
5 aug 2013 - 21:21

Hallo ntshaa

De 'jaloezie' op normale bevallingen van een ander kan ik eerlijk gezegd wel begrijpen.
Ikzelf ben in juni 2012 voor de eerste keer bevallen. Ik was bang voor de bevalling, maar dacht ook "het is een vrouwending, ik ben een vrouw, dus het gaat vast wel lukken". Helaas heb ik geen 'fijne' bevalling gehad. Voorweeen, gebroken vliezen, onregelmatige heftige weeen, ziekenhuis, ruggenprik die na een paar uur niet meer werkte ( hoort niet te kunnen... maar ik had pech... ), en echt veel pijn met de weeen gehad. Totale bevalling heeft 37 uur geduurd, waarvan zo'n 17 uur weeen. Toen werd een (ongeplande) keizersnede voorgesteld en moest ik nog wachten i.v.m. een spoedgeval ( een bevalling van een tweeling / keizersnede daarvan krijgt voorrang .... oneerlijk... maarja). Uiteindelijk een keizersnede met ruggenprik + morfine omdat ik de keizersnede voelde door de ruggenprik heen. (gelukkig kan ik me daar niks meer van herinneren, nadeel; van de bevalling zelf ook niet, ja de nadelen, maar de geboorte kan ik me niet herinneren. Ze hadden me extra morfine !! gegeven.... Mijn lichaam reageerd erg vreemd op pijnstilling blijkbaar. Ik bleek aardig "stoned" te zijn, is op de foto's ook wel te zien)
Van een aantal mensen in mijn omgeving (waaronder mijn eigen zus!) veel onbegrip. Mensen die zoiets niet hebben meegemaakt kunnen al snel hun mening klaar hebben als:  "ow keizersnede, lekker makkelijk, geen pijn" etc. Zeer onterecht! Ik kon daar ook heel moeilijk mee omgaan en dat heeft lang geduurd. Inmiddels is mijn dochter bijna 14 maanden, en als iemand nu tegen mij zou zeggen in de zin van "keizersnede is een makkie" reageer ik of niet of met iets als "ow heb je dat ook gehad (antwoord: nee) hoe weet je dat dan??" En dan zijn ze wel stil.
Mijn zus is een paar maanden later ook bevallen, een "normale bevalling volgens het boekje". Nog snel bevallen ook (6 uur ofzo totale bevalling) zei ze. En toch dan tegen mij zeggen dat zij het zwaarder had dan mij. Nu weet ik natuurlijk niet hoe zij het gevoeld heeft, en iedereen ervaart pijn anders. Maar (misschien bot maar) een normale bevalling van zo'n 6 uur zonder pijnstilling / scheur of wat ook of een bevalling van >37 uur met pijnstilling wat niet werkt en een uiteindelijke keizersnede..... Als je het zou kunnen kiezen zou ik wel weten hoe ik mijn volgende bevalling zou willen hebben (bewijze van). 

Dusja... Een soort jaloezie op vrouwen die 'normaal' bevallen zijn begrijp ik wel. Maar je kunt er niks aan doen. Een bevalling is helaas niet te voorspellen hoe het gaat.
Maar ook om even duidelijk te zijn: een keizersnede is een zware bevalling (en ik spreek uit ervaring). Het is een zware buikoperatie en het herstel van een keizersnede schijnt veel langer te duren dan een 'normale' bevalling. En het herstel van de keizersnede viel mij flink tegen (ik ben het type dat alles zelf wilt doen, qua pijn altijd wel iets onderschat, ik wilde snel weer gaan sporten wat niet kon, etc)  Ik heb, gok ik, zo'n 8 maanden gewacht met sporten na mijn bevalling. Eerder kon ik het niet. Ben toen voorzichtig begonnen met baantjes zwemmen en zo'n 3-4 maanden daarna (= 1 jaar na de bevalling!) ben ik pas weer begonnen met hardlopen.
Ook vlak na de keizersnede / kraamtijd heel voorzichtig het huishouden zelf weer willen doen, wat ook nog tegenviel maar na een paar maanden ging het al stukke beter.

Steun van je partner is wel prettig. Misschien goed om het een aantal keer met hem er over te hebben? Het kan ook zijn dat je je emoties van je bevalling nog kwijt moet. (ik had dat wel en duurde best lang) Zelf heb ik misschien wel tot 8-10 maanden na de bevalling met mijn partner gepraat over de bevalling, en ja ook gejankt, alles eruit gegooid. Het had bij mij blijkbaar veel tijd nodig. Zo'n bevalling (wat opeens een keizersnede wordt  onverwacht) is erg heftig, verwacht niet dat je daar met een paar weken overheen bent.

En vergeet ook niet heel veel te genieten van je dochter! Ze groeien zo snel wink 

 

 

En ook:  Je lichaam meot nog ontzwangeren. 9 maanden op = 9 maanden af.

Gretha
afbeelding van Gretha
14 jun 2013 - 07:46

wel herkenbaar. ik heb een hele zware bevalling van de eerste gehad met lang herstel. dochter had er ook last van. is voor jou misschien niet helemaal te vergelijken omdat het wel een "normale"bevalling was.. (voor zover normaal.. 2 dagen gebroken vliezen maar geen weeen. weeenopwekkers, heftige weeenstorm, ruggenprik, uiteindelijk dochter klem en er met vacuuumpomp letterlijk uitgetrokken. voelde meer als een koe die er met touw uitgetrokken wordt dan als bevallen.. weken last van mn bekken omdat ze klem zat.. beide er erg veel last van, ook tegen depressie aan, hechtingen uit de knip en toen ging de wond weer open omdat ik nog bont en blauw was stond er veel druk op de wond en had vk nooit alle hechtingen eruit mogen halen alleen de gevoelige..... )

 

bij mij ging het over.. ik ben erg jaloers geweest idd op vrouwen die een normale/makkelijke bevalling hadden gehad.. dat wou ik ook.. ik vond het soms zo oneerlijk dat anderen dat wel hadden en ik niet.. maar het ging over doordat ik weer met andere dingen bezig was.. met dochter spelen, werken etc

Lilypie First Birthday tickers