na mijn doodgeboren kindje is mijn schoonzus zwanger

3 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
yvon-1235453
afbeelding van yvon-1235453
16 mrt 2017 - 14:07
na mijn doodgeboren kindje is mijn schoonzus zwanger

Op 20 Januari mocht ik eindelijk naar het echocentrum voor de 20 weken echo. Wat waren mijn vriend en ik enthousiast en gelukkig. Natuurlijk waren wij ook een beetje nieuwsgierig naar het geslacht van ons kindje. Wordt het een jongen of een meisje... zo spannend. Eindelijk mochten wij naar binnen en ging ik op de bank liggen en werd het apparaat op mijn buik gezet en zagen wij ons kindje. Ze ging eerst naar het gezichtje, ow wat een mooi kindje. Daarna ging ze gelijk door naar het ruggetje. Gelijk zagen wij dat er een raar bultje op het ruggetje zat. De echoscopiste melde dat ze even het ziekenhuis ging bellen, het hoorde er niet te zitten. Ik ging even naar de wc en toen ik terugkwam ging ze verder en vertelde zij nog 25 minuten lang hoe alles verder goed was. Ik luisterde niet echt meer en zag ook niet alles maar knikte automatisch. Door mijn hoofd bleef spoken dat het plekje op haar rug niet goed was. Maar ik keek weer naar de echoscopiste en zij ging gewoon door. De echo was klaar en ze zei: misschien heeft u kindje een spina bifida, ga maar niet op internet zoeken. Woensdag moet u naar het ziekenhuis om het daar grondiger te laten onderzoeken. Verdoofd en snel wilde ik de kamer waar wij instonden verlaten. In de hal hebben wij heel hard staan huilen. Op weg naar huis probeerde mijn vriend het positief in te zien. Het was vandaag vrijdag en als het echt ernstig was zouden zij ons echt niet tot woensdag laten wachten. Misschien was het wel een stukje extra vlees en kon het operatief zo verwijderd worden. Onderweg kozen wij ervoor om even bij mijn ouders langs te gaan om het nieuws te delen. Toen wij daar zaten belde eerst het ziekenhuis, wij konden maandagochtend terecht. Ik had nog niet opgehangen en toen belde de verloskundige. Zij had het nieuws van de echoscopiste gehoord en zei dat ze het zo erg vond voor ons. Ze vertelde dat ons kindje een spina bifida zou hebben, ook wel open ruggetje genoemd. Toen zakte de wereld onder onze voeten weg. Wij konden geen positieve draai aan dit nieuws geven en lamgeslagen , verdrietig en in de war gingen wij het weekend in. Alle afspraken die wij hadden zegde wij af en hebben veel gepraat. Maandag moesten wij naar het ziekenhuis om beter te kunnen zien waar de plek zou zitten. De vrouw die ons hielp was heel lief en praten heel rustig. Maar aan het nieuws kon ze helaas weinig doen, het zag er slecht uit. Dinsdag of woensdag zouden wij te horen krijgen wat de beperkingen van ons kindje praktisch zouden inhouden. Het telefoontje van het ziekenhuis bleef uit en toen ik belde vertelde de vrouw dat wij pas vrijdag terecht zouden kunnen. Nog meer dagen om met elkaar te praten hoe nu verder. De opties waren al duidelijk: wij hielden ons meisje of moesten er voor kiezen om het geboren te laten worden. Nadat wij vrijdag de praktische details vertelt kregen, wisten wij dat wij de moeilijkste keuze van ons leven moesten maken. Wij moesten ervoor kiezen om haar geboren te laten worden. Woensdag was het zover, wij gingen met ons zelfgemaakte mandje voor ons meisje naar het ziekenhuis. De bevalling was heftig. Na de bevalling moest ik naar de OK omdat mijn moederkoek niet loskwam en heeft mijn vriend 1,5 uur met onze dochter in zijn hand in de kamer gezeten. Toen ik terugkwam hebben wij haar in haar mandje gelegd en aan de zuster meegegeven. Toen onze dochter geboren werd, was ik zo trots. Ik voelde mij moeder. Ik had geen verdriet maar was trots. Samen verlieten wij het ziekenhuis. De week erop hebben wij afscheid van onze dochter moeten nemen. Tijdens een besloten crematie hebben wij afscheid genomen en is zij gecremeerd. Afgelopen week hebben wij de urn opgehaald en proberen wij het leven weer op te pakken. Mijn vriend moet weer aan het werk en ik ben een beetje aan het rommelen in huis. De zon begint weer wat meer te schijnen en wij hebben de uitslag uit het ziekenhuis dat wij niet erfelijk belast zijn. Bij onze volgende zwangerschap hebben wij net zo veel kans als ieder ander op een ( gezond) kindje. De wond die in mij zat is zich langzaam aan het herstelling ( letterlijk en figuurlijk). We proberen weer langzaam vooruit te kijken. We willen in de zomer op vakantie en wij beseffen dat wij dichter naar elkaar zijn gegroeid en weten dat wij samen alles aankunnen. Wij krijgen veel lieve berichtjes van vrienden en familie wat ons erg gelukkig maakt. Zo krijgen wij ook een berichtje van mijn broertje, of hij s avonds even langs mag komen. Hij stuurt : WIJ komen er zo aan. Dan begin ik zenuwachtig te worden. Het is een doordeweekse dag, mijn broertje komt weinig langs dus dit is al raar maar hij weet ook dat ik zijn vriendin niet mag ( zacht uitgedrukt) dus dit kan maar 1 ding betekenen. Ik app mijn moeder want ik wil niet geloven wat ik nu denk en app haar: Is Lara ( schoonzus) zwanger? Ik krijg geen antwoord en app nogmaals. IK wil het graag weten. en ik krijg het antwoord ja. De grond zakt onder mijn voeten weg. IK stuur mijn broertje een berichtje dat ik niet wil dat hij langskomt maar dan gaat de bel al. Mijn vriend loopt naar de deur en zegt dat wij het weten en liever niet willen dat hij binnenkomt. Ondertussen ga ik kapot op de bank. Ik word misselijk en mijn ademhaling gaat zo snel. Ik schreeuw dat mijn vriend naar mij toe moet komen en hij doet de deur dicht en komt naar mij. Hij vertelt mij dat ze 13 weken zwanger is. We huilen samen heel hard. Dit kan niet. Ik word weer misselijk als ik eraan denk dat zij straks met mijn moeder babykleertjes gaat kopen, hun kind wordt het 1e levende kleinkind. Ik kan haar niet zien..... ik kan het niet... Ik weet dat zij hem erin heeft geluisd..... Zij wilde al kinderen, hij niet. Ze kan niet eens voor zichzelf zorgen. Ik haat haar...... Ik kan niet beschrijven hoe het voelt dat zij 3 maanden nadat mijn dochter geboren had moeten worden straks een kindje krijgt...... en dat ik blij zou moeten zijn dat ik tante wordt.

yvon-1235453
afbeelding van yvon-1235453
8 okt 2017 - 09:57

Sorry ik lees je berichtje nu pas. Mijn nichtje is geboren en ik kan er gelukkig goed mee omgaan. Hoe is het nu met jou?

meli-725501
afbeelding van meli-725501
7 apr 2017 - 15:01

Oh Yvon wat heftig. Ik weet ongeveer hoe je je voelt. Ik heb vorig jaar met 11 weken een missed abortion gehad. 2 dagen nadat wij het nieuws hadden vernomen, vertelde mijn beste vriendin dat ze in verwachting was na hun ivf poging. Je denkt dat de grond onder je voeten vandaan zakt. Je gunt het hun enorm , maar tegelijkertijd haat je het ook, want jij wilde ook zo graag jouw kleintje in je armen sluiten. Probeer je niet te laten leiden door negatieve gevoelens en ik weet dat dat moelijk is. Ik kon het een tijdje ook niet opbrengen om bij zwangere stellen in de buurt te zijn en heb dat ook aangegeven en gewoon heel egoïstisch aan mezelf gedacht. Jij moet nu doen waar jij je goed bij voelt en proberen je verdriet een plekje te geven hoe moeilijk dat ook is. Het leven is helaas niet altijd eerlijk. Heel veel sterkte!