nacht merrie

2 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
muppetje
afbeelding van muppetje
23 sep 2015 - 12:52
nacht merrie

hey mede mama's 

ik wil graag even mijn ervaring kwijt en ik hoop op deze manier mischien iemand te vinden die het zelfde heeft mee gemaakt.

ik ben deze zomer voor de derde keer mama geworden van een prachtige zoon. na 1,5 dag begon hij  savonds met zijn spieren te trekken. ik vertrouwde het niet en belde de vk. ze stelde me gerust en zei dat kindjes die in slaap vallen dat wel eens hebben. ik was gerust gesteld en we hebben heerlijk geslapen. de volgende ochtend kwam de kraamhulp en zouden we samen met de andere jongens onze uk in bad doen. hij lag op het verschonings kussen en toen begon hij weer, nu met zijn hele lichaampje. de kraamhulp herkende dit niet, zelfs niet met 25 jaar ervaring. dus ook zei belde de vk en toen werden we door gestuurd naar de eerste hulp van het streekziekehuis.

eenmaal daar aangekomen en op de tafel liggend had hij het weer! ze konden dus goed zien wat we bedoelde. en daarbij was onze kraamhulp zo slim geweest de eerdere aanval te filmen met haar telefoon. ze hadden dus een goed beeld. ze hebben direct alles uit de kast getrokken om hem na te kijken. echoś van zijn hersenen en een ecg van zijn hoofdje. na dit alles, kwam de kinderarts ons vertellen dat ze in zijn hoofdje wat konden zien maar dat ze niet wisten wat. en dat we door gestuurd werden naar het sofia kinder ziekehuis. mijn antwoord was: prima wanneer moeten we daar zijn? maar zo simpel was het niet, ze hielp me maar gelijk uit die droom en vertelde me snel dat de ambulance ons zo kwam ophalen. mijn wereld storte in...

ik mocht gelukkig met ze mee naar rotterdam, de weg er heen duurde lang, heel lang.... onderweg zei ik tegen de broeders dat ik eenmaal daar dat ik wel in de ambulance van de brancard af zou stappen, dan hoefde ze dat ding er niet uit te halen (ik moest op de brancard mee om mee te mogen) maar dat mocht niet van ze. het was voor een pas bevallen vrouw nog te ver lopen in het ziekehuis. dus ik liet het maar over mij heen komen. ik ben netjes blijven zitten op de brancard maar wat me toen gebeurde was een nog ergere nacht merrie.. ze rede me zo de ic neonatologie in (ic neonatologie is dus waar alle te vroeg geboren kindjes liggen in hun couveuse) deze afdeling was mij niets van verteld en zo onwijs intens!! 10 couveusses vol met kindjes en 1 daarvan was die van mij!! 

toen begon het binnenste buiten keren van mijn kleine uk helemaal. hij is die dag op alles nagekeken en lag aan alle mogenlijke draadjes, zijn hoofdje zaten onder de draadjes, zijn borst kastje, zijn voetje. en een infuus in zijn handje, vreselijk om je kleintje zo te zien.  om half 2 snachts waren alle onderzoeken eindelijk voorbij en werd hij met rust gelaten, en daar zaten we dan naast zijn bedje een uur rijden van huis en de andere boys, naast onze kleinste uk die eerst niks mankeerde en mee naar huis mocht na de bevalling en die nu zo kwetsbaar in zijn bedje lag. de zuster had voor ons in het ziekenhuis een bed geregeld en adviseerde ons te gaan slapen. maar hoe doe je dat op zon moment? 

de volgende dag was het eerste wat ik tegen mijn man zei:  ik ga niet meer. ik ga naar huis. hij heeft mij overgehaald toch nog met hem mee te gaan. maar men wat was dat moeilijk!! ik ben echt op slot gegaan en op automatische piloot gaan draaien. ons kleintje heeft 6 dagen op de ic gelegen met 2 mri's en heel veel andere onderzoeken. en wij verbleven in het ronald mcdonald huis naast het ziekehuis. 

de diagnose is onzeker, hij heeft een hersenbloeding gehad maar wanneer weten ze niet. dat kan voor/tijdens of na de bevalling geweest zijn. maar dat zullen we nooit weten. de oorzaak is waarschijnlijk een verkeerd aangelegde ader maar ook dat is niet zeker want door de bloeding kunnen ze dat niet goed zien. de bloeding zelf veroorzaakt die aanvallen van een soort epilepsie. daar krijgt hij nu medicijnen tegen want zon aanval kan ook schade in de hersenen geven. 

hij is nu fijn thuis nou ja fijn, ik blijf me zorgen maken om hem. juist omdat alles zo onzeker is. maar hij doet het best goed, op wat adem stops na dan. maar daarvoor zijn we terug geweest en dat is nu niet meer voor gekomen. hij is nu 9 weken oud en gaat heerlijk tegen je lachen als hij je ziet. dat doet me onwijs goed. maar ik vind het zwaar, heb ook hulp gezocht voor mezelf want ontspannen is er niet meer bij. ik luister constant naar zijn ademhaling, en durf hem niet alleen te laten. hij slaapt dus nu naast mijn bed in zijn bedje en moet er niet aan denken om hem op zijn kamertje te leggen. 

is er hier iemand die ook ervaring hier mee heeft?

groetjes 

1love
afbeelding van 1love
15 okt 2015 - 17:05

Hallo muppetje...jeetje wat een heftig verhaal. Ik heb geen ervaring met jouw verhaal maar wat heeft het mij geraakt. Onze zoon die moest na de geboorte 1 week op de couveuse afdeling liggen ivm longinfectie en ja het is allemaal heel erg moeilijk geweest. Ik heb nu nog moeite om naar zijn fotos van toen te kijken. Ik las jouw verhaal en ik moest wel direkt huilen. Ik hoop dat het nu allemaal beter gaat met jullie zoon. En natuurlijk ook met jullie...wat een moeilijke tijd voor jullie allen. Mijn zoon had heel veel behoefte aan geborgenheid...vasthouden..bij mij slapen..heb ik de eerste weken ook gedaan. Onze kleine die slaapt nog steeds bij ons in de kamer. Zolang je het vetrouwen nog niet helemaal hebt denk ik dat hem zo dichtbij mogelijk houden geen kwaad kan. Het duurt bij ons alleen langer met structuur en regelmaat en dat hij went om in zijn eigen bedje te slapen. Het is zielig om te zien hoe zo'n kleine "gepest" wordt met infuzen etc etc...iets dat zeer traumatisch kan zijn. Heel veel succes met hem en ik hoop nogmaals dat het helemaal goed is met hem. Kleine mannetjes kunnen je soms wel verbazen hoe sterk ze zijn. Ik hoop dat je met de tijd ook meer rust krijgt. Sterkte meid!