zware bevalling

2 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
sylvia haverkamp
afbeelding van sylvia haverkamp
30 okt 2012 - 22:54
zware bevalling

ik heb hier alle verhalen eens zitten lezen pff pittig en daardoor komt bij mij ook alles weer omhoog....14 mei 2012 ben ik bevallen van een geweldige mooie zoon. We waren al ruim 5 jaar bezig met kinderen en liepen al ruim 3 jaar in het ziekenhuis, IUI gehad wat allemaal mislukte uiteindelijk 15 juli een miskraam gehad terwijl ik niet eens wist dat ik in verwachting was. Ik  zette het verdriet om in het positieve..ik kon spontaan zwanger worden ! Uiteindelijk zouden we voor IVF gaan maar alle plannen konden in de ijskast gezet worden, ik kreeg op 10 aug 2011 te horen dat me vader ongeneeselijk ziek was en op 30 aug 2011 is hij helaas gestorven.Bij het afscheid op 29 aug zei hij me het erg jammer te vinden dat ie geen opa zou worden maar het sneller zou zijn dan wij dachten. Een dag voor de crematie zei me man ineens je cyclus duurt wel erg lang doe eens een test..Ik durfde niet en verklaarde hem voor gek, toch maar gedaan en ik bleek zwanger te zijn ! We waren blij maar ook zo verdrietig,waarom nu ? Het heeft zo moeten zijn blijkbaar..

De zwangerschap verliep van een leie dakje werkelijk nergens last van voelde me kiplekker..Ik moest op moederdag 13 mei 2012 voor ctg op het ziekenhuis verschijnen, ik was 42 weken zwanger en ze wilden me woensdag 16 mei inleiden maar mijn gevoel zei doe het nu, ik was het ineens zat een vreemd gevoel had ik ineens zo raar..Ik kreeg de ctg en ik zei leid me maar in ik ben het zat..overleg met vk gehad en ja hoor ik moest blijven, ik had geen ontsluiting en ik kreeg een ballonkatheter ik had op zaterdagnacht al wel wat last van voorweeen maar was niet regelmatig. Op moederdag na de inleiding bleef het rustig mijn man ging de koffer halen en de maxicosi alvast..na het avondeten kwamen me schoonouders en toen begon ik wat weeen te krijgen heel onregelmatig.. Ik zei tegen me man ga maar naar huis ik ga slapen maar van slapen kwam weinig ik had weeen maar nog steeds onregelmatig 30 min 5 min 25 min enz enz, op maandagochtend 14 mei om 730 kwam de verpleegkundige en ik had 3 cm,ik kon mijn man bellen de vliezen werden gebroken we zouden vandaag ons kindje krijgen ! Na het breken van de vliezen kreeg ik weeopwekkers werd hoog en laag gezet om 11 uur werd er gekeken nog steeds 3 cm ontsluiting en ik kreeg me eerste weeenstorm,om 2 uur nog 3 cm en kreeg ik me 2e storm, ik was uitgeput na 2 dagen en nachten niet slapen ik lag al vanaf 730 aan de ctg. Om half 4 keken ze weer nog steeds 3 cm, ik vroeg al om een keizersnede, voelde dat het nog enorm lang ging duren. Uiteindelijk hebben ze me naar beneden gebracht voor een ruggenprik, wat was het heerlijk om even rust te hebben ook kreeg ik een slaapmiddel en heb tot half 6 geslapen. Toen kwamen ze me wakker maken om te controleren en ik bleek 6 cm ontsluiting te hebben..maar de ctg wees uit dat onze zoon zijn hartslag naar beneden ging en ik werd de verloskamer ingereden om bij hem een bloedmonster weg te halen..ik bleek in 10 min van 6 naar 9 cm ontsluiting te hebben..De uitslag kwam terug en er werd ons even verteld dat ik binnen nu een uur moest bevallen zijn omdat onze zoon erg achteruit ging,ik zat in een roes...werd helemaal opengeknipt en ik mocht gaan persen en met de vacuumpomp probeerden ze hem er uit te halen tot 2 keer toe mislukte het..ze waren blijkbaar de ok al aan het bellen voor een spoedkeizersnede..uiteindelijk bleek hij vast te zitten onder me borsten met zijn billen met 3 man sterk stonden ze op me buik te drukken pure mishandeling gewoon ik sloot me ogen en ik raakte buiten bewust zijn,zag me vader al staan zo eng...Op een gegeven moment zei hij kom meid aan het werk nu en weg was ie ik kreeg een klap in me gezicht van een verpleegster en ik was weer bij..ik had nog 5 minuten om te bevallen..Ik kreeg een tangverlossing en ik zette alles op alles en na 2 minuten was onze lars er...heel stil bewoog niet ademde niet huilde niet..Ik kon alleen me man aankijken van is dit het nou ? Lars heb ik 1 seconde vastgehad wilde er even niets van weten, voor mijn gevoel was het te laat. Hij werd naar de reanimatiekamer gebracht en achteraf las ik in het medisch dossier dat ze hem aan het reanimeren zijn geweest na 10 minuten hoorde ik hem eindelijk schreeuwen hij leefde !!!!!!!!!!!!! Ze waren me aan het hechten en ineens riep ik me man heeft de navelstreng niet doorgeknipt, kreeg ik te horen die was met de bevalling afgescheurd ! Hadden ze nog nooit meegemaakt..Uiteindelijk werd me man naar die kamer geroepen en kreeg lars in zijn armen..en kwam naar me toe ik was beduusd kon geen woord uitbrengen hem alleen maar vast houden.. Helaas was het voor een paar minuten voor de foto's,lars moest naar de kinderafdeling om de nacht door te brengen in de couveuse, nadat ik helemaal klaar was opgefrist gehecht enz en een beschuitje hadden gegeten en vooral elkaar hadden vastgehouden gingen we kijken bij lars..hij lag aan infusen had een sonde enz, we probeerde hem aan te leggen voor de borstvoeding maar hij had een zware hersenschudding opgelopen door al het gesjor,de kinderarts was bezig ook met lars en na een half uur zijn we weggegaan naar de kamer..We moesten allebei een week in het ziekenhuis blijven, het rare was ik had hem niet op de kamer en voelde me niet echt moeder..ik was het wel maar hij was niet bij me, op zondag 20 mei mochten we naar huis was zo trots en voelde me toen pas echt moeder ! Het echte genieten kon beginnen..ben er gelijk veel over gaan praten maar er zijn momenten alle eerste keren (hapjes, lachen een maand oud dat soort dingen) dan komt het los bij me..Ik voel me gezegend dat hij niks aan de bevalling heeft over gehouden. Het had ook anders kunnen lopen...

DELETED_noniempje
afbeelding van Anoniem
10 nov 2012 - 18:58

wow wat een heftig verhaal zeg! Fijn dat je nu positief kunt zijn en je gezegend weet dat hij er niets aan over heeft gehouden!