Zwangerschapsvergiftiging, HELLP, verlies van 1 van een tweeling en te vroeg geboren!!!!

2 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
skattie2106
afbeelding van skattie2106
20 jun 2013 - 17:07
Zwangerschapsvergiftiging, HELLP, verlies van 1 van een tweeling en te vroeg geboren!!!!

Hallo allemaal,

Ik ben vandaag voor het eerst op het forum. Ik ben in december 2012 bevallen met een keizersnee van mijn tweeling. Dit ging helaas zo moeilijk als je je kan bedenken. 14 december had ik hoofdpijn en belde de gynecoloog om te vragen wat te doen omdat deze hoofdpijn onbeschrijvelijk erg was. Ik moest naar haar toekomen om mijn bloeddruk te controleren. Daar aangekomen bleek mijn bloeddruk veeel te hoog te zijn en moest ik na het ziekenhuis in lelystad toe. Ik was op dit moment 30 weken 3 dagen in verwachting van mijn tweeling. aangekomen in lelystad kreeg ik medicatie om de bloeddruk omlaag te krijgen en werd er een ctg en echo gemaakt. Bij de ctg was 1 van mijn baby's hartslag moeilijk te vinden maar op de echo wel duidelijk beide hartjes te zien. Er bleek echter een groeiverschil te zijn tussen mijn beide meisjes van meer dan 150 gram terwijl ik 3 december nog was geweest voor een echo en alles oke was. Omdat dit groeiverschil erg groot was werd ik doorverwezen na het ziekenhuis in Zwolle voor het geval mijn tweeling eerder zou moeten worden gehaald. Ik werd zonder spoed rond 7 uur met de ambulance na zwolle gereden. Aangekomen in zwolle werd er weer een ctg gedaan. Ook nu was 1 hartslag niet te vinden. Weer werd er een echoapparaat bij gehaald. De assistent trok ineens wit weg en zei dat ze een gynecoloog zou halen omdat ze iets dacht te zien maar dit niet zomaar mocht constateren. De gynecoloog kwam erbij en mijn vriend en ik zaten ontzettend in spanning. Wij kregen het verschrikkelijke nieuws dat 1 van onze meiden niet meer leefde!!!! We barssten in tranen uit en geloofden niet wat we hoorden. Ik bleek niet alleen een hoge bloeddruk te hebben maar ook zwangerschapsvergiftiging en HELLP. Ook hadden mijn dochters een accute TTTS uitgevoerd onder elkaar wat vaker voorkomt bij 1 eiige tweelingen. Vanaf dat moment ging alles zo snel. Dokters en zusters die door me kamer renden om infusen aan te leggen bloed te prikken en een catheter in te brengen. En omdat ik niet in de gaten had hoe ziek ik was dacht ik bij mezelf. Wat maken jullie je druk allemaal zeg. Ik had alleen maar hoofdpijn. Ik moest 2 dagen longrijpingsprikken ondergaan om mijn andere dochter die nog leefde de beste kans te geven. Ik kan onmogelijk beschrijven hoe moeilijk het is om dan rustig proberen te blijven. Maar ik moest want als ik me druk zou maken zou het met haar ook niet goed gaan. Daar lig je dan met 1 overleden en 1 levend kindje in je buik. Ondertussen was ik weer aan het ctg apparaat gelegd om mijn andere dochter in de gaten te houden. Als haar hartje zou aangeven dat het met haar niet goed zou gaan dan zou ze alsnog meteen gehaald worden. 2 dagen en nachten heb ik liggen luisteren naar haar hartslag. Uiteindelijk was het 16 december dan zover. Ik kreeg een ruggeprik en mijn meiden werden gehaald met een keizersnee. Er stond een heel team klaar van de NICU om haar op te vangen. Er werd mij verteld door de arts assistent dat als me meisje geluid zou maken dat ze haar dan heel even snel zou laten zien over het doek heen, maar zoniet zou ze meteen afgevoerd worden en kon het een paar uur duren voordat ik haar mocht zien omdat alle infusen slangetjes enz moesten worden aangebracht. Gelukkig liet me mooie meid zich luid en duidelijk horen en werd snel boven het doek uit getild. Ze gaf een woeste kreet en werd daarna na achteren gebracht en nagekeken. 1 minuut daarna kwam mijn overleden dochtertje ter wereld. Zij werd in een doek gewikkelt en bij mijn vriend in de armen gelegt. Blijdschap en verdriet tegelijk maakten zich meester van mij en mijn vriend. Ook werd mijn levende dochter nog even terug gebracht om te laten zien omdat ze het zo goed deed. En ik lag daar maar op die ok tafel. Mijn vriend schrok omdat ik helemaal wit weg trok en was bang dat ik het op zou geven en op dat moment zou komen te overlijden vertelde hij mij achteraf. Toen werd mijn dochter afgevoerd na de NICU. Mijn overleden dochtertje werd naar mijn kamer gebracht en ik ook. Als klap op de vuurpijl begon ik ook alweer pijn te voelen toen ik met mijn bed naar mijn kamer werd gereden en eenmaal aangekomen op mijn kamer kon ik mijn voet alweer bewegen en had ik al pijn van mijn litteken van de keizersnee terwijl dat nog helemaal niet had moeten kunnen. Ik kreeg een diclofenac voor de pijn maar die werkte niet. Dus toen maar morfine. Gelukkig werkte dat wel. Toen kwam mijn overleden dochtertje op onze kamer. Ik kreeg haar in mijn armen. Het klopt gewoon niet. Je ligt daar en gewoonlijk ligt je kindje bij je op de kamer. Maar bij mijh lag er een dood kindje in me armen en me andere meisje lag op de NICU. Wel werd ik een uur later na de NICU gereden en mocht ik mijn andere dochter ook eindelijk vast houden. Toen pas gingen de tranen stromen. Zo dubbel!!!! ik huilde van blijdschap dat zij in orde was maar ook van verdriet omdat haar zusje er niet meer was. De hele familie had in de wachtkamer zitten wachten en mochten allemaal even snel kijken na onze mooie meid. Daarna werd ik met bed en al terug gereden naar me afdeling en daar lag mijn andere dochter in een koelwiegje. Toen kwam alle familie ook bij me op de kamer om onze andere dochter te bewonderen. En ik was erg bang dat mensen het eng zouden vinden maar iedereen vond haar prachtig. Ik vergeet het nooit meer hoe mijn vader moeder en schoonouders haar lief kusten en vast hielden. Ook al was zij overleden zij werd volledig gewaardeerd en iedereen kon zelfs ook blijdschap voelen want ze hoorde bij ons. Ze werd heel liefdevol bekeken en geknuffelt. Dit heeft mij zo verbaasd maar tegelijk ook zo blij gemaakt en gerust gesteld. Wij hebben zoveel steun gehad van familie en vrienden. Alles werd voor ons geregelt. Laatste dingen in het slaapkamertje van ons meissie werden gedaan. er werden kleren gehaald voor me van huis. Dat was zo ontzettend fijn. Het was 1 geoliede machine die in werking kwam. Iedereen werkte samen om het voor ons zo prettig mogelijk te maken. We hebben onze levende dochter als tweede naam de naam van haar zusje mee gegeven omdat wij dat een mooi gebaar vonden. De begrafenis was erg mooi en hoe ziek ik ook was, mijn vriend en ik hebben het samen geregelt. We kregen uitstel omdat ik nog in het ziekenhuis lag en de kerst er tussen zat. 28 december is onze lieve dochter begraven en het was een ontzettend mooie uitvaart. Onze prinses is samen met haar papa mama en grote broer in een koets naar haar laatste rustplaats gereden. Onze andere dochter lag in de couveuse maar deed het heel goed. Zij mocht met 5 en halve week mee naar huis. Het genezen van de hellp gaat zo langzaam. Mijn moeder komt me veel helpen in het huis omdat ik dat gewoon nog niet trek. Ik ben blij dat ik al zo goed voor me meisje kan zorgen. Mijn vriend is inmiddels weer volledig aan het werk. Ik vergeet veel, heb een boodsachappenlijstje nodig en heb nu standaard een schrijfblok op tafel liggen omdat ik anders vergeet wat ik moet doen of halen als ik het niet meteen opschrijf. Vroeger deed ik alles uit mijn hoofd. Ik voel me vaak zo heen en weer geslingert tussen mijn gevoel. Blij maar ook verdrietig. Het is zo ontzettend moeilijk om dit dubbele gevoel te hebben. Daarintegen als ik me andere meissie ook niet had gehad had ik waarschijnlijk het opgegeven in het ziekenhuis. Zij heeft mij erbovenop gehouden zodat ik niet in een diep dal zakte want zij heeft haar mama nodig en ik zorg met heel mijn hart voor haar. Zij is mijn alles.Ook zijn mijn vriend en ik nog closer geworden dan we al waren. We doen dit samen en houden alleen maar meer van elkaar!!!! Hij is mijn grootste steun en toeverlaat geweest in het ziekenhuis. Hij heb mij erdoorheen gepraat en gesleept en voor me gezorgt al die tijd. We hebben het zelfs al over nog een kindje omdat we graag een broertje of zusje voor onze dochter willen zodat ze niet alleen is. Ze heeft een halfbroer uit de vorige relatie van mijn vriend maar die ziet ze nog maar 1x in de 2 weken. Iedereen staat ervan te kijken dat we het uberhaupt erover hebben. Nu moeten we de risicotest afwachten of ik nog wel mag zwanger worden. 17 juli krijg ik daarvan de uitslag. Ik hoop dat het goed is.

d.l
afbeelding van d.l
17 feb 2015 - 01:33

Hoi
Ik las je verhaal en ik kan me hierin heel goed in vinden heb geen zwangerschap vergiftiging gehad maar ben met 36 weken bevallen van een dochter en een zoon.
Ook laten halen omdat we 1 dag ervoor een controle hadden en daar werd geconstateerd dat ons zoontje niet meer leefde.
Het is idd heel dubbel allemaal met Elena gaat het gelukkig super goed en blij maar andere kant ook veel verdriet.
Ik heb heel sterk het gevoel dat we niet compleet zijn en vindt het ook zo niet eerlijk.
Het is nu 2 maanden geleden op 19-12-2014 zijn ze geboren, dus ook nog vers allemaal.
Zou graag willen weten hoe jij dit allemaal deed.
Overdag gaat het goed ook met de zorg van mijn dochter maar s'avonds en s'nachts lig ik alleen maar aan Roan te denken en lig dan ook veel te huilen.
Een verdrietige moeder.