Vacuumpomp-Tang- spoedkeizersnede...zijn er meer mensen die dat ook hebben gehad??

2 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Lin84
afbeelding van Lin84
27 apr 2013 - 20:31
Vacuumpomp-Tang- spoedkeizersnede...zijn er meer mensen die dat ook hebben gehad??

Hallo,

 

ik ben in Mei 2011 bevallen van een zoontje, de bevalling werd ingeleid omdat ik een te hoge bloeddruk had tijdens de zwangerschap.

Omdat ik erge rugweeen had kreeg ik een ruggeprik.

na enige tijd persen gebeurde er maar niks, waarop ze zijn begonnen om met de vacuumpomp hem te gaan halen, daarbij geen verandering, van de knip heb ik niks gevoeld.

Daarna gingen ze met de Tang verder, dat was erg pijnlijk.

Ook toen gebeurde er niets....de harstslag daalde en ik moest snel een spoedkeizersnede,

omdat ons zoontje al in het geboortekanaal lag, het hoofdje was al te zien moest hij bij de keizersnede weer uit dat geboortekanaal getrokken worden naar boven, wat ik zelfs heb gevoeld met ruggeprik..

Na al dat getrek met de vacuumpomp, tang en met de keizersnede heb ik mijn staartbotje gekneuds en heb nu nog steeds moeite met zitten, en lopen..

We zijn nu bijna 2 jaar verder en kan nu pas zeggen dat ik me wat beter voel lichamelijk,

 

heeft iemand ook zo'n ervaring, ik merk dat het wel heel heftig is geweest en dat ik niemand kan vinden die hetzelfde heeft meegemaakt..

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
30 mei 2013 - 16:16

Hallo

Mijn mening is dat je een zware bevalling hebt gehad. En dat kost tijd om dat te verwerken.

De 1 verwerkt een bevalling binnen een paar weken, de ander heeft er maanden, een jaar of misschien wel langer voor nodig.

Elke bevalling is anders. Jou verhaal heb ik ook nog nooit eerder gehoord, maar ik kan er uit halen dat het heel zwaar is geweest.

Ik ben  juni 2012 bevallen van onze eerste dochter. Tijdens de zwangerschap was ik wel al bang voor de bevalling, vooral het idee van uitscheuren leek mij het allerergste wat zou kunnen gebeuren. Verder had ik het idee:  "ze zeggen dat een bevalling gemiddeld 12 uur duurd, dus dan heb ik in ieder geval ongeveer een tijd in m'n hoofd" ..... Ik kan je zeggen dit is het stomste idee wat je iemand/ jezelf kan geven. Mijn bevalling viel mij ook erg tegen. Ik kan er ook moeilijk over praten (moet dan weer huilen) - op een forum type je en dat is voor mij makkelijker dan echt praten - ookal is het al bijna een jaar geleden.

En toen begon mijn bevalling; eerst een hele dag een rommelend gevoel in mijn onderbuik, 's nachts rommelend gevoel in mijn buik en ik kon maar niet slapen (je weet gewoon dat het dan komt, en ik kon geen oog dicht doen, was heel gespannen) uiteindelijk in slaap gevallen. Dat heeft de hele nacht geduurd (buikpijn). Rond 06:00 braken mijn vliezen. Ik had wat buikpijn (maar dacht ook; kunnen ook zenuwen zijn). Rond 10.30 kwam de verloskundige kijken, ik moest afwachten zei hij en smiddags zou er nog een keer iemand langskomen. Rond 22.00 was er eigenlijk nog niks veranderd. Ik verloor vruchtwater, steeds kleine beetjes.  Ik dacht altijd; als je vliezen breken is het "plons alles eruit", maar dat is dus niet zo. Dus we gingen maar naar bed, tja wat moet je anders. Om 01:00 begonnen mijn weeen. Heel onregelmatig, nergens was iets regelmatigs te vinden. Volgens de verloskundigen (en anderen die het later hoorde) "kan dat helemaal niet", maar ik heb het toch echt gehad. Dan was het bijv. 1 minuut weeen, 3 minuten niks, 30 seconden weeen, 10 minuten niks, 3 minuten weeen, 1 minuut niks.... etc. Vreemd! Rond 06:00 kwam de verloskundige weer. Ik had toen 5 uur weeen... en 1 cm ontsluiting. (ik vond dat zo'n tegenvaller!)
De verloskundige heeft ons toen naar het ziekenhuis gebracht. Ik kreeg meteen wee-opwekkers. Na 3 uur aan de wee-opwekkers te hebben gelegen had ik 2 cm ontsluiting. Toen had ik al geen puf meer. Ik had niet geslapen, ik had pijn, ik wist niet wat ik moest doen, niks gegeten/gedronken en iedereen zei alleen maar dat ik moest afwachten hoe de bevalling zou gaan (logisch, maar op dat moment frustrerend). Om 12:00 werd voorgesteld dat ik een ruggenprik kreeg, en ik was daar doodsbang voor. Dan werd het ook nog gedaan door een anesthasist die alles behalve rustig/geduldig etc is. Wat was dat een rotvent! "ik moest me even niet aanstellen en even stilzitten, en als er een wee zou komen moest ik dat maar even negeren" ......  Ja daar zit je dan, ik heb de verpleegkundige helemaal fijngeknepen tijdens die ruggenprik, want dat deed zo ontzettend veel pijn. Maar gelukkig wel in 1x goedgeprikt. Na 4 uur was de ruggenprik uitgewerkt, dat hoort niet te kunnen maar ik was gewoon een pechvogel. Mijn lichaam reageerde na een paar uur niet meer op de pijnstilling. Ik had toen ondertussen 4 cm ontsluitting (16:00uur) . 2 uur later had ik er "al" 1 cm bij ...
Artsen en verloskundigen waren aan het overleggen. Het duurde te lang en ik had teveel pijn. Ik werd opeens klaargemaakt voor de O.K., het werd een spoedkeizersnede, het was toen ongeveer 18.30uur. Tijdens de keizersnede had ik natuurlijk een ruggenprik maar ik heb gevoeld dat mijn buikspieren een opdonder kregen (ze werden opzij geduwd), ik kan me het gelukkig alleen niet herinneren. Volgens mijn vriend hebben ze me toen een spuit morfine gegeven, en was ik flink van de wereld.

Om 19:04 is toen uiteindelijk / eindelijk onze dochter kerngezond geboren met een keizersnede. Het eerste moment dat ik me kan herinneren dat ik mijn dochter voor het eerst zag, lagen we op de uitrustkamer. Terwijl er foto's zijn gemaakt van toen ze net geboren was van mijn vriend, ikzelf en onze dochter toen ze letterlijk net geboren was. Dat vond ik ook wel moeilijk, dat ik me heel goed "alle ellende" wel kon herinneren, maar de geboorte zelf niet.

Ik heb hier heel lang mee gezeten.
Dit verhaal heb ik weet niet hoevaak opgeschreven, verteld op oa. dit forum, over gepraat met mijn partner etc .   Toch blijft het (tot nu toe) altijd wel weer moeilijk. Ik vond het een verschrikkelijke ervaring eigenlijk, 1 groot drama. Dat vrouwen kunnen zeggen dat ze een "heerlijke/makkelijke bevalling" hebben gehad, kan ik mij ook totaal niet voorstellen.

Ook is het nu bijna 1 jaar geleden, en dat brengt dan toch wel veel herinneringen terug. Hopelijk ben ik op de verjaardag van onze dochter geen emotionele mama.

Ik hoop dat je iets aan mijn verhaal heb. Dat het vaker gebeurd dat een bevalling niet volgens het boekje gaat en dat die moeders het er maanden/jaren daarna er nog steeds mee (kunnen) rondlopen. Het is ook heel erg heftig een bevalling en (denk ik) zeker wanneer het niet "volgens het boekje" gaat.
Volgens mij maakt niemand een zelfde bevalling mee, en zeker niet wanneer het een keizersnede is geworden. De rede voor een keizersnede kan heel erg verschillend zijn.

Wat ik misschien uiteindelijk nog het ergste vond waren de reacties van sommigen mensen: ow... keizersnede...makkelijk!
Vreselijk, oneerlijk, en zeker niet makkelijk! Uiteraard zijn dit altijd de mensen die dit zeggen die zelf nooit een keizersnede hebben gehad of uberhaupt ooit bevallen zijn. Dit vond ik heel moeilijk, maar ik heb het van me af gezet. De mensen die zeggen dat een keizersnede 'makkelijk' is, weten totaal niet waar ze over praten. Lekker laten kletsen... Ik weet wel beter.

Ik hoop dat je uiteindelijk je bevalling een plekje kan geven. En als dat lang duurd geeft dat niet. Op een dag gaat het allemaal wel goed / weet je hoe je ermee moet omgaan. Succes!