Trauma Horrorbevalling

26 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Anoniem
afbeelding van Anoniem
1 mrt 2012 - 11:27
Trauma Horrorbevalling

Hallo,

HIER even mijn bevalling in het KORT:
38 uur weeen thuis (1cm ontsluiting), 15 uur weeen in het ziekenhuis (totaal dus 53 uur weeen) 6x epidurale geprikt waarvan 1x een zenuw geraakt, uiteindelijk 4 cm ontsluiting, dus keizersnede, 2x ruggenprik geprikt: te veel en te hoog waardoor 'total spinal', toen uiteindelijk keizersnede onder algehele narcose.

NA de bevalling:
ontstoken keizersnede, keelontsteking, borst ontsteking en blaasontsteking. veel pijn gehad, kon amper lopen.
al met al was de keizersnede na 3 weken compleet genezen.

HIER het HELE verhaal voor wie het lezen wil:
Zondag 3 juli om 15:00 ging ik op bezoek bij mijn ouders in België voor wat afleiding, ik had toen wat last van voorweeen en dacht: als ik het negeer, zet het misschien sneller door. Daar hebben we even gekletst en ben daar toen in bad gegaan. Om 16:30 werden de voorweeen wat regelmatiger en om 17:00 zijn we naar huis gegaan omdat het wel erg pijnlijk werd. De hele reis heb ik getimed en na een uur kwamen we uit op weeën om de 5 minuten die 50sec aanhielden. We hebben nog tot 21:00 gewacht en toen de vk gebeld omdat ze om de 3 min kwamen en een dikke minuut aanhielden. Om 21:30 werd ik getoucheerd en had ik 1 cm. Jeej, het begin is gemaakt dachten we. Verder weeën opgevangen en om 4:00 (inmiddels dus maandag 4 juli) weer getoucheerd: nog steeds maar 1cm, helaas. Verder weeën opgevangen en om 10:00 weer getoucheerd: nog steeds maar 1cm, helaas. Toen schoot ik in paniek. Ik was al sinds donderdag wakker en zat al 17uur op de skippybal omdat het liggend nog erger was!! Ik ben toen naar het zh gestuurd voor ctg en echo en gesprek gyn. Alles was eig goed, maar omdat ik het niet meer aankon, kon ik dinsdag 5 juli om 7uur ingeleid worden en ik kreeg slaappillen voor de nacht. Om 15:00 kwam ik thuis en om 18:00 schoot ik weer in paniek omdat het zo'n pijn deed en ik maar niet kon liggen. Dus maar alvast zo'n slaappil genomen. Ik heb in 3 uur tijd maar een half uur geslapen. De weeën waren zo heftig als ik lag, dat ik de slaappil niet eens voelde. Dus nog maar eens vk gebeld en weer getoucheerd en nog steeds maar 1cm!! Dus weer weeën opgevangen en om 0:00 uur nog zo'n slaappil genomen en gaan slapen. Weer elk half uur wakker van zo'n wee en moest steeds plassen maar dat ging niet. Om 3:00 uur (inmiddels dinsdag 5 juli) zk gebeld en we mochten meteen komen. Al die heftige weeën die ik had tijdens het liggen bleken blaaskrampen te zijn en ik kreeg een katheter, ctg en morfine!! Heb toen heerlijk geslapen tot 6:30 en had nu wel zin om ingeleid te worden. Om 7:20 bleek ik 1,5 cm te hebben en werden mijn vliezen gebroken: poepgroen!!! Na 2 uur nog geen wee te bespeuren en kreeg toen weeenopwekkers. Die waren zo heftig dat ik na 2 uur om morfine vroeg en die kreeg ik direct, maar ze voerden dan wel de weeën op!. Weer 2 uur later was het zo erg dat ik om epedurale vroeg. Ik had toen eindelijk 4cm en het mocht. Moest er 2 uur op wachten en het prikken duurde ook nog een uur! Er is 5x misgeprikt en ik werd een uur lang dubbel gevouwen door een beer van een vent omdat zo mijn rug beter bol kwam. Het deed zo'n pijn, dat Martin onderuit ging van mijn noodkreten. Maar de 6de keer zat ie en kwam rond drie uur terug op mijn kamer. De weeën werden lekker hoog gezet en ik kon slapen. Helaas was na 1,5 uur de verdoving uitgewerkt, hij zat toch niet helemaal goed. Ik heb geprobeerd de weeën nog op te vangen, maar dat lukte niet omdat ik al persdrang had, maar ik had nog steeds maar 4 cm. Ik kreeg weer epedurale bijgesloten en zou een uur moeten werken, maar ik voelde alles. Om 19:00 werd er besproken om een driedubbele dosis te geven en de weeën op z'n hardst te zetten.als dit niet zou werken, zouden we een ks doen. Ik voelde toen de weeën idd helemaal niet, maar na 2 uur voelde ik wel mijn bekken helemaal oprekken en dat deed PIJN!!!!!. Ze hoopte dus 10cm bereikt te hebben en ik werd getoucheerd: nog steeds maar 4 cm!!! Dus de ks werd voorbereid en ik mocht 3 kwartier later onder het mes. Daarvoor kreeg ik eerst nog een ruggenprik. Weer 2x moeten prikken voordat ie zat. Ik voelde het vanaf m'n tenen langzaam omhoog komen en toen het de hoogte van mijn maag had bereikt moest ik braken. Maar daar kwam niets uit omdat die spieren verlamd waren. Vreemd genoeg voelde ik het nog hoger komen en zei dat ik niet meer kon ademen. Ik heb daar ff gelegen als een vis op het droge en ik kon me alleen maar bedenken: "waarom nu? Ik ben ZO ver gekomen en dan moet ik zo mijn man en kind achter laten". Ondertussen werd er tegen me gezegd " gewoon rustig doorademen". Ik sloot er vrede mee dat ik dood ging en was iig blij dat ik niets voelde. Alhoewel stikken echt geen pretje is!! Ik sloot m'n ogen en liet me gaan. En toen opeens: LUCHT! Wauw... Ze hadden het door en ik werd beademd... En toen verloor ik het bewustzijn. 3 kwartier later werd ik wakker met een platte buik. In de verte hoorde ik de naam Lola vallen en ik wist toen dat ik een dochter had EN ik nog leefde!! Tranen schoten in mijn ogen. rond 23:00 kwam kersverse papa met dochter naar me toe. Ik keek beide verwonderd aan. Ze werd aan mijn borst gelegd en begon vlijtig te drinken. Daarna mocht ik naar mijn kamer waar mijn ouders ook waren. Ik was nog helemaal duf, dus na een paar foto's zijn ze maar gegaan. Om 2:00 (inmiddels woensdag 6 juli) ging manlief naar huis en kon ik slapen.

Nu willen wij graag een tweede en de kans bestaat dat ik al zwanger ben (week 3). Ik had eerder met de verloskundige gesproken en ze vertelde me dat ik gewoon weer een keizersnede onder narcose kon krijgen als ik dat wilde. Ik wilde NOOIT meer een naald in mijn rug en bevallen zonder pijnbestrijding lijkt mij voor mij niet mogelijk.
Ik dacht dat ik mijn bevalling een plaats had gegeven, maar nu ik denk zwanger te zijn, komt alles opeens terug en word ik extreem bang voor de volgende bevalling.

U-Me
afbeelding van U-Me
22 feb 2013 - 11:31

Oh, ik heb toch ook altijd een beetje schrik voor zoiets :(

Baboe85
afbeelding van Baboe85
7 nov 2012 - 12:58

Beenprik is een goede alternatief alleen werkt die maar 3 tot 4 uur! 

Baboe85
afbeelding van Baboe85
7 nov 2012 - 12:56

ik had ook een soort van horror bevalling 

 

bij 3 cm ontsluiting hadden ze mijn vliezen gebroken en vervolgens had ik hele hevige weeën

en verdoving moest ik verdiennen een lange verhaal kort 2 minuten voor volledige ontsluiting en het begin van de persweeën kreeg ik een been prik!! en reken daarbij dat ik iets van 2 dagen heel slecht tot niet had geslapen!!!

 

al om al alle feiten in acht genomen wil ik nooit meer bevallen in het maasstad ziekenhuis!!!!

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
6 mrt 2012 - 19:40

Qua uitgestelde kraambezoek kan ik enigszins wel over meepraten. Ik denk dat hier ook een beetje geldt: "Van uitstel komt afstel." Eerst laten ze je maar even met rust, zodat jullie ook tot rust kunnen komen. Dus met de beste bedoelingen. En dan is het alweer zo'n tijd geleden dat ze niet gauw meer durven te komen. Want hoe bel je na 4 maand nog op om te vragen of je op kraamvisite kunt komen? Dat voelt niet zo goed, omdat het niet meer een kleine baby is. Daar komt bij dat mensen heel vaak ook niet goed weten wat ze moeten zeggen en dan liever maar de confrontatie uit de weg gaan. Helaas hoor ik zelf ook vaak tot die groep. Ik ben namelijk opgevoed met 'Als je niet weet wat je moet zeggen, zeg dan maar niks, dan kun je ook niks verkeerd zeggen.' En dat is heel lastig om te veranderen.
.
Fijn Jessica dat het zo goed gaat met jullie kleine man. Ik vind dat je beter eerlijker kunt antwoorden op de vraag hoe de bevalling ging. Die ging namelijk niet zo goed en je weet eigenlijk ook nog niet of je zoon volledig gezond is. Je kunt dus heel goed antwoorden: "Die was zwaar en is uiteindelijk geëindigd in een spoedkeizersnede en de kleine is gereanimeerd. Dus dat was best heftig." Het is toch niets om je voor te schamen? Of zeg je nou juist dat alles goed ging, omdat je er niet over wilt/kunt praten?
.
En voor iedereen hier geldt: Je hoeft je niet te schamen voor de psychische effecten van je bevalling. Praten helpt. En het is ook geen schande om de hulp van een professional in te schakelen om je bevalling te verwerken.

Lilypie Third Birthday tickers

Vuurtoren85
afbeelding van Vuurtoren85
6 mrt 2012 - 15:35

Late reactie maar kon niet eerder reageren:)
Het lucht ontzettend op om me verhaal met andere te delen.
Ik had het al eerder opgeschreven maar sinds zondag pas naar mensen gestuurd en hier gepost en op www.kinderneurologie.eu. Ik ben 26 en ik moet nog niet denken aan een 2e zwangerschap, zo heb ik nu nog steeds de gevolgen (lichhamelijk en geestelijk) die me achtervolgen van de bevalling bijna 5 maanden geleden. Meschien dat ik er over 2 jaar anders over denk maar deze bevalling zal altijd in me achterhoofd blijven en vooral dat ik nu het gevoel heb als we er weer voor gaan dat ik weer hetzelfde mee maak. Ik droom er snachts nog vaak over en dan word ik smorgens doodmoe wakker. Een psychiater zal ik hopelijk niet nodig hebben maar ik zit op het randje. Vandaag nog bij me HA geweest en ze zegt ook hoe groot ik me wel niet hou voor de buitenwereld. Als mensen me vragen hoe de bevalling is gegaan zeg ik gewoon zo vrolijk mogelijk dat het goed is gegaan en dat we een gezonde zoon hebben. Aan me zoon zien we gelukkig niks alleen zijn rechter armpje maar daar letten mensen niet op. Ook het kraam bezoek schiet nu nog niet op mensen zijn bang wat ze zullen zien en er moet nog heel veel familie komen kijken naar onze grote knul, maar ik heb nu zoiets van : jullie hebben bijna 5 maanden de tijd gehad om op kraam bezoek te komen nu komen jullie maar op zn eerste verjaardag. En bang om hem te zien kennen ze eigelijk niet want ik plaats elke week foto's op facebook zal het meschien aan iets anders liggen dat ze nie komen?? ik weet het niet, maar wat het belangrijkste is dat het helemaal goed gaat met ons kereltje :D

heart Je kunt de hele wereld over reizen opzoek naar wat je mist, om het bij thuiskomst te vindenheart

 

 

 

Lilypie Second Birthday tickers

DELETED_Ellen88
afbeelding van Anoniem
6 mrt 2012 - 10:03

niet direct, het feit dat we begonnen zijn met proberen heeft wel vaart achter de zoektocht gezet. ik ben al een jaar aan het kijken, maar mijn man wilde niet echt. pas nu we weer een kindje willen, vindt hij het echt nodig om groter te gaan wonen. Gelukkig... ik heb er zin in :D

Maar het zou wel beter zijn om in een niet-zwangere situatie te verhuizen. ivm met stress en zware spullen slepen en opknappen enzo.

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
6 mrt 2012 - 09:59

Tja, ik kan het natuurlijk niet in het echt zien. Maar het lijkt mij dat het een positieve zwangerschapstest is waarbij het streepje gewoon door fabrieksfout niet op de goede plek zit. Ik hoop het voor je, maar ik begrijp dat het ook niet meteen een ramp is als het niet zo is. Nog maar even wachten dus en later (hopelijk) weer een zwangerschapstest doen. Heeft het invloed op het huis wat jullie eventueel willen kopen?

Lilypie Third Birthday tickers

DELETED_Ellen88
afbeelding van Anoniem
6 mrt 2012 - 09:39

nou, ik moet dus tussen vandaag en 6 dagen ongesteld worden... of niet... maar ik hev vandaag al een test gedaan die al 6 dagen voor NOD gedaan kan worden. 1 verticale streep is negatief en 2 verticale strepen is positief.
de controlelijn is verticaal, dus dat zou negatief zijn. maar er zit een rare horizontale streep naast. dus weet niet wat ik ervan moet denken. er staat een foto van op mijn profiel.

we zouden uiteraard teleurgesteld zijn als ik niet zwanger ben. maar aan de andere kant, we hebben net een boel mooie huizen gezien, onze week staat vol met bezichtigingen. dus dat ik wel spannend :D

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
6 mrt 2012 - 09:21

"Samen Bevallen" zal hij wel weer wat te veel van het goede vinden. :S Ik hoopte dat er ook iets tussenin zou zijn. Een stuk of 3 à 4 bijeenkomsten. En ook dan zal ik hem waarschijnlijk moeten dwingen. *zucht* Mannen... lastig hoor...
We hadden het hier over een geboorteplan. Ik ben deze week op een avond meteen al even bezig geweest. Eigenlijk belachelijk dat ik dat nu al heb gedaan. Ik ben namelijk niet eens zwanger! Hihi. Maar ik vond het wel even fijn om te doen, zodat ik daar alvast over heb nagedacht en er geen vraagtekens meer over heb over hoe zoiets moet. Ik vond het makkelijker dan ik had verwacht. Maar goed... ik heb ook niet zo heel veel eisen. Het kan me niet zo veel schelen namelijk wie er allemaal nu wel of niet om mijn bed staan en hoe de omgeving is. Het gaat mij om pijnbestrijding, het niet meteen wassen van de baby, en het aanleggen voor borstvoeding.
Hoe gaat het nu met jou Ellen? Weet je al of je nu wel of niet zwanger bent?

Lilypie Third Birthday tickers

Jennifer-mv-5
afbeelding van Jennifer-mv-5
4 mrt 2012 - 16:06

De cursus samen bevallen ga je elke week samen en word je ook samen voorbereid.
Mijn man is er niet over heen. Stopte het weg idd. En moment dat hij mocht wachten blijft naar.
Op tv bij tlc zie je dat mannen er wel bij zitten bij een ruggenprik. Is ook iets meer standart dan hier.
Maar goed daar hebben wij hier helaas niks aan natuurlijk. Veel mannen praten er liever idd niet over denk ik.
Misschien helpt idd voorbereiden wel iets.. Ik wil graag toch erover hebben dat hoe wat...
En ook samen, mocht het nodig zijn, een bevallingsplan opstellen. Dat hij je wensen goed weet.
Daarom werd de jongste niet gewassen :-D

DELETED_Ellen88
afbeelding van Anoniem
3 mrt 2012 - 14:34

mijn man was precies hetzelfde bij de bevalling. toen de epidurale mis ging is hij zelf flauw gevallen door mijn noodkreet. hij heeft mij eig pas het laatste uur goed geholpen door mee te puffen (ik was helemaal vergeten hoe dat moest).

ik denk dat we de mannen moet voorbereiden door goed met ze te praten. we moeten ze vertellen wat we deze keer van ze verwachten. als ik met mijn man wil praten zegt hij altijd 'jaja' en dan komt het er niet van. nu maken we afspraken dat we bijvoorbeeld zaterdag van 12 tot 14 over dat soort dingen gaan praten. en dat werkt voor hem gewoon goed. ik denk dat mannen misschien niet onvoorbereid ergens over willen praten.

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
3 mrt 2012 - 14:02

Ik had het ook al eerder opgeschreven, maar ik had het nog niet gedeeld met anderen. Dat heb ik dus pas maanden later hier gedaan, omdat het me toch dwars bleef zitten. En het delen met anderen dat hielp mij ontzettend. Ik had niet verwacht dat het me zoooo zou helpen, maar het heeft mij de kosten van een psychiater bespaard. ;) Het krijgen van begrip en het gevoel dat je je niet aanstelt. Er wordt namelijk al gauw gezegd: "Je hebt een gezond kind gekregen dus waar zeur je over." Misschien niet met precies die woorden, maar ze hadden het net zo goed zo kunnen zeggen, want het gevoel dat je krijgt van zo'n opmerking blijft gelijk. Misschien ervaart Jessica dat ook zo, omdat zij helaas niet kan zeggen dat ze een gezond kind heeft gekregen. En ik ben ook hartstikke blij dat het bij ons wel goed is afgelopen, maar het is niet even iets waar je je zomaar overheen kunt zetten. Iedereen ervaart het anders en moet de ervaring op een bepaalde manier verwerken. Daar is geen voorgecalculeerde tijd aan vast te koppelen. De één heeft er maar een paar dagen voor nodig, de ander een paar jaar.

Mijn man, die voelde zich machteloos. Voordat ze besloten dat het een keizersnede moest worden, was hij ook niet zo mondig en liet alles maar over zich heen komen. Hij zat daar maar in die stoel. Het was dat ik door de pijn geen energie had om hem uit te foeteren, maar hij mocht van mij wel van zijn kont afkomen en mijn hand vasthouden ofzo. Hij wist gewoon niet wat hij met mij aan moest en vond het vreselijk om mij in pijn te zien. Aan de andere kant was ik allang blij dat hij bij kennis was, want meneer heeft nogal de neiging om flauw te vallen als het om medische dingen gaat.
Maar hij vertelde later wel dat het voor hem heel vreemd was dat ik ineens de kamer werd uitgereden en hij niet mee mocht. Hij werd gelukkig goed begeleidt door één van de zusters, maar hij vond het heel erg akelig om zich zo ontzettend machteloos te voelen en van mij gescheiden te zijn.

Ik denk dat hij een volgende bevalling ook niet zo goed ziet zitten. Ik heb het hele gebeuren nu wel verwerkt en ik heb me op een andere manier machteloos gevoeld dan hij. Ik ben bang dat hij het eigenlijk nog niet verwerkt heeft, maar het gewoon heeft weggestopt. Grote kans dat het bij een volgende bevalling bij hem allemaal weer naar boven komt. Iemand enig idee hoe je de mannen GOED kunt voorbereiden op de bevalling? Dus niet meenemen naar één theorieles, maar dat je ook praktische oefeningen samen doet? Hijzelf vond de vorige keer zoiets onzin, want ja... HIJ hoefde HET toch niet te doen?!! Dat was zijn redenatie, maar een volgende keer wil ik toch echt graag dat hij zich er ook meer mee bemoeit. Mijn inziens is het namelijk niet MIJN bevalling, maar ONZE bevalling.

Lilypie Third Birthday tickers

DELETED_Ellen88
afbeelding van Anoniem
3 mrt 2012 - 13:31

ik ben op 5 juli bevallen en het het verhaal zoals het hierboven staat al op 6 juli geschreven. dus wat dat betreft had ik het al snel van me afgeschreven. maar het helpt wel om het te delen met vrouwen die ook een traumatische bevalling hebben meegemaakt. ik vraag me wel eens af hoe jullie mannen het ervaren hebben. zijn hun ook bang voor een volgende bevalling? mijn man is er in ieder geval niet geheel gerust onder.

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
3 mrt 2012 - 13:19

@Ellen en Jessica: Lucht het ook een beetje op om je verhaal hier te doen?

Lilypie Third Birthday tickers

DELETED_Ellen88
afbeelding van Anoniem
2 mrt 2012 - 21:01

wow, wat een mega heftige ervaring :'(
maar toen lola 5 maanden was zei ik ook dat het bij 1tje zou blijven, nu is ze bijna 8 maanden en willen we er toch weer 1 bij.
ik wil niet zeggen dat dat bij jou ook automatisch gaat gebeuren, maar je zou er nog over na kunnen denken.

lola is na de bevalling ook 3 maanden ziek geweest waarvan de laatste maand in het ziekenhuis lag. we hadden echt een vreselijke huilbaby die nooit wilde drinken of slapen. we voelden zelf na 3 weken dat dit niet normaal was, maar we werden nergens gehoor. op het consultatiebureau zeiden ze ' dan zet je de muziek maar hard aan' !
na 8 weken zijn we gewoon met spoed naar het ziekenhuis gegaan, daar werd ze 3 weken lang geobserveerd. en dat terwijl de zusters vanaf dag 1 al zeiden dat er iets met onze baby aan de hand was. na 3 weken hebben ze een ph-metrie gedaan en bleek ze reflux te hebben. ze wilden meteen met medicatie beginnen, maar wij wilden een second opinion. dus zijn we naar belgie gegaan. de reflux bleef een feit, maar het verschil met dit ziekenhuis was dat ze er alles aan gingen doen om ook de oorzaak te vinden. een week lang heeft ze elke dag van allerlei testen ondergaan en uiteindelijk bleek het koemelkallergie. dus we zijn gestopt met borstvoeding en hebben medicatie gegeven en nu 8 maanden later is ze kerngezond... de allergie en de reflux zijn weg (hopen we).

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
2 mrt 2012 - 20:52

@Ellen: Hoewel ik nog geen ervaring heb met een geboorteplan op te stellen, heb ik wel van anderen begrepen dat je het beste een geboorteplan kunt hebben die niet al te lang is. Bij voorkeur op 1 A4'tje, kort maar krachtig.

@Jessica: Wow, jij hebt wat meegemaakt zeg! En helaas ervaren jullie nog steeds de gevolgen, ook al ontwikkelt de kleine zich tot nu toe nog goed. Hopelijk zet dit zo door.
Tijdens mijn bevalling en ook kort daarna had ik ook zoiets van: 1 is genoeg, want die pijn wil ik niet weer meemaken. Na een 8 maanden heb ik het eindelijk een plekje kunnen geven en wilde ik wel een tweede mettertijd. Ons zoontje is nu bijna 16 maanden en sinds een paar dagen hebben we ook daadwerkelijk besloten dat we vanaf nu voor een tweede willen gaan. De angst voor een bevalling is op dit moment ook niet meer aanwezig, maar mocht ik weer zwanger zijn dan zal dat vast wel weer wat terugkomen. Het stelt mij gerust dat ik er nu anders in ga stappen, namelijk veel beter voorbereid. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat het nu misschien nog te vroeg voor je is om te zeggen dat het bij 1 blijft. Ik weet niet hoe oud je bent, maar wie weet denken jullie er over een paar jaar toch anders over. De kans dat het weer gebeurd is zeer klein. Waarschijnlijk krijg je op basis van je vorige ervaring en je angsten dat het weer kan gebeuren, de mogelijkheid tot een geplande keizersnede. Dat zou je kunnen bespreken met je gynaecoloog. En uiteraard is het mogelijk om een andere gynaecoloog te krijgen. Sterkte met het verwerken van alles en veel succes met het vinden van lotgenoten.

Lilypie Third Birthday tickers

Vuurtoren85
afbeelding van Vuurtoren85
2 mrt 2012 - 16:49

allo.
Eindelijk iets gevonden waar ik ook mijn verhaal kwijt kan.
Onze zoon is 21 Okt 2011 geboren met een hersen infarct ze weten nog steeds niet of het voor of na de bevalling was gebeurd wel had ik 34 uur weeen waarvan 7 uur op de 8 cm, uiteindelijk hebben ze onze zoon er met een spoedkeizersnede uit gehaald. Hij leefde helemaal niet was paars/blauw en moest 5 minuten worden gereanimeerd, en toen meteen op de Couceusse afdeling geplaats, Dag erna merkte de artsen dat hij stuipen had en zijn handjes erg strak balde. Hierop volgde een EEG Scan waarop te zien was dat hij waarschijnlijk epelepsie heeft hiervoor kreeg hij op dag 2 van zn leven al Fenobarbital voor toegediend. Na 2 dagen op de couveusse afdeling in Boxmeer te hebben gelegen werd Thor over geplaatst naar Nijmegen voor verdere onderzoeken, ik werd met de ambulance samen met me vriend er ook heen gebracht, meteen mochten we onze zoon bezoeken op de couveusse afdeling en we schrokken ons rot zo'n grote zaal en zoveel baby's en zoveel stomme geluidjes van die monitors die geluiden zullen we nooit meer vergeten. Toen onze zoon 4 dagen was kreeg hij een mri scan omdat ze ten eerste instantie dachten aan een hersenvlies ontsteking, en na lange wachten mochten we weer bij onze zoon op de couveusse afdeling komen. Na 5 uur gewacht te hebben riep de arts ons naar onze kamer en keek best ernstig uit zijn ogen, nu snappen we ook waarom. Op de kamer kwamen er nog een 3 artsen bij en toen vertelde hij wat er op de mri was te zien zover hun konden zien. ze legde ook uit waarom ze ten eerste dachte aan een hersenvliesontsteking en dat was wegens zn gebalde en stijve vuistjes. Maar toen keek de arts ons beidde ernstig aan en vertelde: Helaas is dit geen hersenvlies ontsteking, hij heeft vlak voor of vlak na zijn geboorte een hersen infarct gehad en hierbij is zijn gehele linker hersendeel zwaar beschadigd en zal niet meer goed komen de hersens die waren beschadigd zouden plaats maken voor vocht, ook vertelde hij dat juist links alles zit: spraak, moteriek, gedrag, leren, zien, horen echt alles. Hij zou ook later zeker spastisch worden en zou waarschijnlijk niet goed bewegen met zn lichaam. Ook stelde de arts voor om aan een onderzoek mee te doen in het WKZ in Utrecht dan zou onze zoon 3 dagen lang EPO toegediend krijgen wat de bloedvaten verwijd en daar zouden ze meer mri scans maken en beter bekijken. Toen onze zoon werd over geplaatst naar Utrecht reden wij er zelf natoe met de auto terwijl onze zoon met de couveuse ambulance naar Utrecht ging. Om half 1 snachts kwamen wij er aan en wouden we het liefst gaan slapen maar Nijmegen had niet doorgegeven dat me vriend ook bleef slapen dus hadden ze een bed voor mij gereserveerd op een grote zaal na veel bellen kwamen ze eindelijk tot de conclusie dat er nog een 2 persoons verloskamer vrij was en mochten we daar eindelijk gaan slapen. Na een hele korte nacht brak er een lange vermoeiende week aan vol onderzoeken en weinig slapen na 2 nachten in Utrecht te hebben gelegen werd ik ontslagen als kraamvrouw ( heb geen kraambed ofzo gehad) dus moesten we een andere slaapplek gaan regelen. Het Ronald Mac Donald huis zat vol, me schoonouders wouden al een caravan voor het ziekenhuis plaatsen, tot mijn moeder met haar vriend ons kwamen opzoeken die middag zij wonen in Den Haag na veel denken heb ik toch gevraagd of we zolang bij hun mochten logeren en dat mocht gelukkig want dat was maar 3 kwartier rijden want wij wonen zelf in De Rips ( bij Venray), Elke dag zaten we van 10 uur smorgens tot 20:00uur sávonds bij onze zoon aan zijn couveuse, op een avond werden wij gewoon weg gestuurd door de verplegers omdat wij zelf niet aan rust toekwamen en ik nog heel veel rust nodig had omdat ik nog geen minuut heb kunnen rusten na de bevaling en nu begrijpen we ook waarom mja toendertijd niet. Na 1 week Utrecht mocht onze zoon terug naar het ziekenhuis in Boxmeer om te leren drinken omdat hij gewoon inslaap viel en zich vaak verslikte en zelfs vergat adem te halen. Na 18 dagen ziekenhuis mocht onze zoon dan eindelijk naar huis. Eenmaal thuis had ik als moeder de draad snel opgepakt en greep alle hulp ook aan die ik aangeboden kreeg van me schoonmoeder. Tot nu toe gaat het verrassend goed met onze zoon alleen zijn rechter handje loopt ietjes achter met grijpen en is nog vaak een strak vuistje maar daar krijgt hij Fysio teraphie voor en hij gaat met sprongen vooruit voor de rest lijkt hij net zoals een normale 19 weken oude jongenman :D. 2 weken geleden heeft hij nog wel in het ziekenhuis gelegen omdat wij mochten minderen met Fenobabrital kreeg hij stuipjes en heeft hij opnieuw een eeg scan gehad en daaruit bleek dat hij epelepsie heeft en hebben we de dosis weer aangepast. Onze zoon moet nu wel om de 3 maanden naar Utrecht voor een MRI scan om te zien hoe hij het doet en om te onderzoeken hoe zijn hersens er tegenop zien na de EPO en vergelijken zijn hersens met een baby wat ook een hersen infarct heeft gehad maar geen EPO heeft gehad. Verder zijn wij opzoek naar een organisatie wat ook meetings regeld met deze wonderlijke kinderen. groetjes Jessica

Ook wou ik een leuk klein gezin 2 kinderen enzo mja ik durf het gewoon niet meer bang dat het weer gebeurd dus we laten het ook bij 1 en dat hoogwaarschijnlijk door een fout van me gynocologe!!!!

heart Je kunt de hele wereld over reizen opzoek naar wat je mist, om het bij thuiskomst te vindenheart

 

 

 

Lilypie Second Birthday tickers

DELETED_Ellen88
afbeelding van Anoniem
2 mrt 2012 - 09:15

bedankt voor jullie reacties. ik zal iig voor de volgende bevalling een goed geboorteplan opstellen. ik zal er ook veel met mijn man over praten. ik wil dat hij voor mij kan praten in situaties als ik niet kan praten.

Jennifer-mv-5
afbeelding van Jennifer-mv-5
2 mrt 2012 - 00:25

na een zeer hoge spoed keizersnee, een spoed keizersnee,
een dat plannen we vanmiddag dan nog in keizersnee en een geplande keizersnee
(Ervoor een ingeleide bevalling wat een slachtpartij leek)

Kan ik echt zeggen dat een ingeplande keizersnee toch rustiger en anders gaat dan een met spoed.
Het herstel vaak ook. Heb ik nu van meerdere gehoort. Groot verschil is dat je "uitgerust" en met
een andere stress dan begint aan een keizersnee. Niet uitgeput door uren wee-en bv.
Deze keer ging ik zelfs de avond erna gewoon naar huis. Was wel wat snel maar ze zagen geen reden tot blijven.

Geef gewoon duidelijk aan wat er is gebeurt. Bij mij was de 2de met hoge spoed gehaalt. Prik te hoog
en ik ben langzaam weggezakt even. Alles werd helemaal zwart en dat was best wel heel erg eng.
Bij de 3de (poging inleiden en toen buikpijn) voelde ik wel wat wegzakken en was ik heel misselijk. Dat bleek de bloeddruk te zijn daalde van veel te hoog naar erg laag en ze waren iets laat met adreline inspuiten. De buikpijn bleek het oude litteken te zijn geweest want die was helemaal dun geworden en was nog een mooi vliesje.

Bij de 4de moest ik wel eerst langs de intake en heb dat aangegeven en toen spoten ze bij elke daling adreline zodat ik niet zou wegzakken en dat gevoel ook helemaal niet zou krijgen.

Afgelopen 26 januari had ik natuurlijk 1 die vond dat hij het echt zelf moest kunnen lukken om wel goed te prikken. Er was al iemand gebelt en onderweg die het kennelijk beter kon. Maar nee nog een keer, nog eens verdoven en toen bij de 6de prik "al" was het dan toch geslaagd... Nu voelde het of er druk zat op mijn borstkast maar dat is ook geweest omdat ik heel ver achterover was gekanteld. Dan zakt de vloeistof ook wat die kant op ofzo.

Maar geef van te voren, meerdere keren eventueel, goed je angst door! Geef aan vorige keer zaten ze in het andere ziekenhuis veel te hoog ik ben bang dat... Geef je angst voor de prik zelf aan eventueel.
Ze kunnen ook eerst verdoven en eventueel daarvooraf je huid verdoven. En laat ze een ervaren iemand inzetten. Iemand die al heel vaak een ruggenprik heeft gezet en niet goed geoefend heeft.

Ergens hoop ik voor je dat je de rust vind en je nu een prachtige bevalling zult hebben.
En anders iig een mooie bevalling doormiddel van een rustig uitgevoerde keizersnee zult mogen mee maken.

ja ja
afbeelding van ja ja
1 mrt 2012 - 14:37

Zelf ook een dramatische eerste bevalling gehad. Alles wat je in een ziekenhuis kan krijgen en wat er kan gebeuren is gebeurd. Heeft dus heel een tijd geduurt voor ik aan een tweede durfde te denken. Collega van mij gaf al eens aan, begin pas aan de tweede als JIJ (en niet je omgeving) er echt klaar voor bent, en dat is de beste tip die ik heb gekregen.

Nu is inmiddels de tweede geboren, weer geen vlekkeloze bevalling maar wel een vaginale bevalling en nu ik beide heb meegemaakt kan ik alleen maar zeggen geef de vaginale bevalling een kans. De kans dat het net zo mis gaat bij de eerste is echt heel klein en met een vaginale bevalling kan je achteraf veel sneller en intenser echt genieten van je kleintje.
En ik weet de dag van de bevalling denk je alsmaar terug aan je eerdere ervaringen en ga je er minder ontspannen in als bij de eerste maar 9 van de 10 keer komt alles goed.

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
1 mrt 2012 - 13:42

Ik ga bij een volgende ook naar een ander ziekenhuis. Ik heb daar niet eens de keus in. Het ziekenhuis moet namelijk verscheidene afdelingen sluiten, waaronder gynaecologie. Misschien dat dat ook voor je gevoel al weer heel anders is. Het is dan in ieder geval weer een andere setting, waardoor je minder gauw terug denkt aan de vorige (hoop ik).
Heb je er al aan gedacht om eventueel een geboorteplan op te stellen? Lijkt me ook in jouw geval wel handig.

Lilypie Third Birthday tickers

DELETED_Ellen88
afbeelding van Anoniem
1 mrt 2012 - 13:32

ja, mijn man is zelfstandige en heeft in de wintermaanden minder werk, dus we hopen dat het een winterkindje wordt.

toen ik mijn epidurale kreeg en ook de ruggenprik, had ik geen weeen omdat ik op dat moment niet aan het infuus zat.
het was alsof mijn lichaam totaal niet wist wat het moest doen. de eerste 38 uur weeen waren wel vanzelf gekomen. maar eenmaal in het ziekenhuis gingen ze weg en moesten ze opgewekt worden.

ik heb wel veel pijn gevoeld van het prikken, kon echt voelen dat het een behoorlijke naald was en dat het echt diep erin ging. en ik ben niet kleinzerig met al mijn piercings en tattoo's ;)

mijn verloskundige zei ook dat ik het eerst gewoon kon proberen en als het niet lukt meteen onder narcose de ks. dat vind ik tot nu toe de geruststellendste gedachte. maar ik ga de volgende keer ook naar een ander ziekenhuis. in het ziekenhuis waar ik de eerste keer was, gaan heel veel ruggenprikken en bevallingen fout!! :o

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
1 mrt 2012 - 13:26

Het is natuurlijk veel lastiger om een ruggeprik te zetten als je volop in de weeën zit. Bij mij prikten ze ook 5 x voordat die zat en hield een broeder me ook in een soort houdgreep. Het zetten van de ruggeprik deed bij mij toen geen pijn. De pijn van de weeën overheersten alles. Maar als je een geplande keizersnede hebt, dan heb je waarschijnlijk nog geen weeën en dus is het minder lastig om een bolle rug te maken. Hierdoor is het prikken ook gemakkelijker.
Wellicht kun je eerst proberen met ruggeprik en als het niet goed lukt alsnog onder narcose de keizersnede ondergaan.

Ik herken me trouwens heel goed in het verhaal dat je niet kon liggen. Ik wou per se zitten (of staan, maar dat kon niet). Ik vind het wel fijn om te horen dat ik daar niet de enige mee was.

Qua pijnbestrijding heb ik een pompje met remifentanil gehad. Je kunt dan zelf op een knopje drukken om het toe te dienen. Bij mij hielp het niet weliswaar. Ik werd er duf van en de pijn werd er niet minder van. Maar er zijn genoeg vrouwen die er wel baat bij hebben. Mocht je toch besluiten een vaginale bevalling te hebben, dan is dat misschien ook een optie.
Het opzien tegen een keizersnede is logisch. Je weet wat het inhoudt. Het herstel viel mij ook tegen en dan was bij mij de wond niet eens ontstoken. Maar ook hier geldt dat de volgende keer de wond niet hoeft te ontsteken. Extra hulp voor na de bevalling kun je misschien wel al van te voren regelen. Misschien kan je man ook rond die tijd extra vrij krijgen tot jij weer meer kunt. Omdat je het van te voren weet, kun je al meer rekening hier mee houden.

Lilypie Third Birthday tickers

DELETED_Ellen88
afbeelding van Anoniem
1 mrt 2012 - 13:07

bij mijn eerste bevalling heb ik dus 2x een morfine spuitje gehad 3x een dosis epidurale verdoving en de ruggenprik die fout ging.

de morfine hielp me tot rust te komen, maar nam de pijn niet weg.de epidurale verdoofde mijn benen en buik, maar nam ook de pijn niet weg.

ik weet eigenlijk niet echt hoe ik wil bevallen. ik zou voor een keizersnede (onder narcose) kiezen omdat ik toch al een litteken heb en ik dan de hele bevalling niet hoef mee te maken. maar ik zie op tegen het herstel en het is toch wel jammer dat ik dan 'niet bij de bevalling' ben. ik zou dus ook voor keizersnede met ruggenprik kunnen kiezen, zodat ik er wel bij ben. maar aangezien ik zo'n 'lastige rug' heb, ben ik dus doodsbang dat het weer fout gaat.

vaginaal bevallen vind ik weinig tot geen optie. ik heb altijd gezegd, het is voor mij óf vaginaal óf keizersnede, maar niet allebei. ik heb nu toch al een keizersnede gehad, dus laten we de boel tussen mijn benen intact laten en gewoon weer kiezen voor een keizersnede.

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
1 mrt 2012 - 12:57

Ellen, je hebt inderdaad een hele traumatische bevalling achter de rug. Niet alleen de bevalling was traumatisch, maar ook het idee dat je dood zou gaan! VRESELIJK!
Natuurlijk begrijp ik dat je door deze ervaring bang bent geworden voor een volgende bevalling. Ik las dat je ook op mijn topic 'bang voor een volgende bevalling' had gereageerd. Hoewel mijn bevalling niet zo traumatisch was als de jouwe, heeft het toen wel zijn sporen achtergelaten. Inmiddels is de angst bij mij volledig weggezakt naarmate de tijd is verstreken. Praten hier op het forum heeft me daar enorm mee geholpen. Hopelijk trek jij daar ook steun uit.
De angst proberen los te laten is makkelijker gezegd dan gedaan. Dat gaat ook niet zomaar. Maar nu ik al een lange tijd op dit forum actief ben, heb ik genoeg verhalen gelezen van vrouwen om te weten dat een eerdere bevalling niet een maatstaf is voor een volgende bevalling. Kennelijk kan dat zo enorm verschillen.
Wat wil jij? Wil je een keizersnede onder narcose? Of wil je gewoon bevallen, maar dan met een ander soort pijnbestrijding? Welke vormen van pijnbestrijding heb je bij je eerste bevalling gehad?
Sterkte met het verwerken van alles.

Lilypie Third Birthday tickers