Prematuur, gevochten en toch niet gehaald

1 bericht / 0 nieuw
Cobi
afbeelding van Cobi
3 feb 2013 - 19:18
Prematuur, gevochten en toch niet gehaald

In 2003 ben ik met 25/5 weken zwangerschap bevallen van een zoon. De reden was een bacterie in de baarmoeder en daardoor kreeg ik weeën en waren ondanks alle hulpmiddelen toch mijn vliezen gebroken na 3 dagen.
Helaas is mijn zoontje na de geboorte overleden, omdat zijn longen nog niet waren volgroeid. De medici was nog niet zo ver in die tijd.

Vorig jaar: 8 Jaar later, een goede baan, een mooi huis en een goede relatie waagde ik me er weer aan. Maar helaas ook nu met 25/3 weken zwangerschap bevallen. De reden was het loslaten van de placenta. Nu van een dochter Myrthe. Gelukkig is de medici vooruit gegaan en ze werd meteen aan de beademing gelegd. Ik wist hoe het voelde dus ging ik dubbel genieten van elk moment. Uren werden dagen en dagen werden weken. Je werd geleefd en hoorde ineens weer van alle kanten verhalen van mensen waarvan hun kind het gered had. Hoop zijn we nooit verloren. Myrthe was een rustig meisje met een vechter karakter en toch wel een eigen wil. Ze lachte continu, ook al waren haar longen erg ziek.
Na 36 dagen mocht ik haar eindelijk voor de eerste keer vast houden, daarvoor was ze nog niet stabiel genoeg of lag ze nog aan de trilbeademing. Toen ook, maar toch hebben ze het gerealiseerd. Vanaf dat moment ging ze erg goed vooruit. Alles ging goed, behalve haar longen. 

Ondertussen zijn we naar huis gegaan en reden elke dag op en neer naar het ziekenhuis.
Tot oudjaar 2012. We werden gebeld of we aub in de buurt wilde zijn, want de kinderarts kwam terug van vakantie en was totaal niet tevreden. Wij oppas voor onze hond geregeld en met spoed naar het ziekenhuis en ronals mac donaldhuis.
Ik zag mijn kleine meid, zieker dan ooit tevoren en met het uur achteruit gaan. Ze was op, ze kon niet meer ook het zelf ademen ging niet meer. Ik vertelde haar dat als ze echt niet meer kon, ik haar ontzettend zou missen, maar dat het goed was zo. Ze pakte mijn vinger, zoals altijd deed haar ogen open en lachte. Daarna sloot ze haar ogen en heeft ze die nooit meer open gedaan. Heel vroeg in de ochtend belde we de familie om afscheid te nemen van haar.

Mis ik haar? Natuurlijk. Maar het meeste ben ik trots op haar! Trots op wat zij allemaal heeft bereikt in haar korte leventje. Ze maakte mensen aan het lachen, bracht mensen bij elkaar. Ik ben trots, ik ben een trotse moeder. Myrthe is er niet meer, maar in mijn hart zal ze er altijd zijn.

Mensen in mijn omgeving vinden het moeilijk en ook vreemd (sommige dan) dat ik morgen weer ga werken. Maar verdriet houd ik toch en de stap naar het werk is nu net zo groot als over een paar maanden. Zij heeft met geleerd door te gaan en dat geeft me zo ontzettend veel kracht. Acht jaar geleden was ik jaloers op mensen die wel een kleine hadden gekregen. Nu niet meer, ik vind het mooi. Ik heb mogen zien wat de ontwikkelingen normaal in een baarmoeder zijn. Ik heb voor 3 maanden een moeder mogen zijn. En nu gaat het leven door.