Hoe geef ik het een plaats

24 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Layshi
afbeelding van Layshi
21 jun 2011 - 18:52
Hoe geef ik het een plaats

Hallo,



Ik ben op 20-mei-2011 de trotse mama geworden van een geweldig mooie zoon!



Helaas heb ik en mijn zoontje er een hele strijd voor moeten leveren. Ik mocht met 38 weken ingeleid worden (vanwege mijn eigen hartafwijking, slaaptekort en botafwijking) De dag voor de inleiding mocht ik nog 1 nachtje komen slapen (ik werd de laatste 8 weken van mijn zwangerschap 1 dag per week platgespoten zodat ik in ieder geval 1 nacht kon slapen) Dus smorgens fris en fruitig wakker en met vole moed aan de inleiding begonenn!


tot mijn verbazing had ik van mezelf al 1cm ontsluiting, er werd om 07:30 uur een tamponnetje geplaatst. Na 2 uur begon ik hevige krampen te krijgen, dus er was goeie hoop dat er die dag meer zou gaan gebeuren. Helaas zakte savonds om 22:00 uur alles weer af en werd er die dag verder niets gedaan.


de volgende ochtend om 07:30 uur weer opnieuw een tamponnetje geplaatst. Weer na een kleine 2 uur begonnen er hevige krampen en tegen de middag kon ik het niet meer houden. ik werd verplaatst naar de voorbereidingkamer omdat ik rugweeen had. Daar werd er mijn ontsluitng gecontroleerd die was jammer genoeg maar 1,5 cm! maar goed de dag was nog lang. De rest van de dag zware rugweeen gehad maar helaas zakte alles af!
Er werd overleg gepleegd met de gyn omdat ik dus niet kon slapen werd er besloten om mij nogmaals plat te spuiten zodat ik de volgende dag met nieuwe energie kon starten!


De volgende ochtend werd er overleg gepleegd en zou ik een ballonkatheter krijgen om de ontsluitng op gang te brengen maar tot ieders verbazing had ik 3cm ontsluiting en konden ze mijn vliezen breken! dit werd om 09:00uur smorgens gedaan!


ik heb maar een paar keer gewone weeen gehad en voor de rest alleen maar rugweeen! om 15:00 uur had ik 7cm ontsluiting. en om 15:40 uur kreeg ik verschrikkelijke persdrang en ha dik 10cm ontsluiting en mocht ik dus naar de verloskamer!
Daar aangekomen heb ik 5 keer een perswee gehad waarna alles afzwakte! De verloskundige riep er de gyn bij en er werd vermoed dat mijn kleine man zijn hoofd had gedraaid met een echo werd dit bevestigd. Een tweede gyn kwam erbij en mijn infuus werd skyhi gezet zodat ik maximaal weeopwerkers kreeg. hierdoor kreeg ik wel weer iets van persweeen en op dat moment ging 1 gyn met zijn volle gewicht op mijn buik duwen terwijl de andere gyn met een vacuumpomp de kleine probeerde te halen. Ondertussen knipte ze mij daarbij volledig in!
Na twee maal een poging te hebben gedaan en ik alles gaf wat ik had werd er duidelijk dat de kleine echt muurvast zat in mijn bekken. Mijn benen werden gesloten en ik werd op mijn zij gedraaid om vervolgens met spoed naar de operatiekamer gebracht te worden!


Gelukkig had ik een ruggenprik aangesloten zitten waardoor ze dus direct een extra doses verdoving konden toe dienen en ik dus niet onder algehele narcose hoefde.
Tijdens de keizersnede kon ik alles voelen wat ze deden, alleen dan zonder de pijn (dat was het nadeel van deze narcose, het haalt alleen de pijn weg)
Ze hebben met grof geweld de kleine uiteindelijk weten ter wereld te brengen. (het ging er zo heftig aan toe dat er zelf verpleegkundige waren die zich omdraaide om het geweld niet te hoeven zien)
Via mijn vagina hebben ze letterlijk de kleine terug staan duwen en mijn keizersnede wond is groter gemaakt omdat ze hem er echt haast neit uit kregen!


Maar gelukkig had onze keline man niets meer dan een blauwe plek op zijn wang en de plek op zijn hoofd van de zuignap. zijn apgar score was 9,10,10 dus hij deed het geweldig en mocht direct met papa mee terug naar de afdeling. Ik kreeg hem heel even snel te zien maar daarna lag ik daar dan zonder kind en man. En verloor ik heel veel bloed omdat ik inwendig aan het bloeden was. Na lang zweten en zwoegen van de gyn werd de laatste hechting gelegd en mocht ik eindelijk naar mijn zoon!


Ze hadden onze man zijn gewicht verkeerd ingeschat, maarliefst 2 pond verkeerd ingeschat, vandaar dat ik tot 38 weken moest wachten voor de inleiding terwijl er achteraf dus gezegd werd dat het echt wel eerder had gekund (onze man woog ruim 8 pond) zijn hoofdje was erg rond en zijn fontanelle schoven niet goed genoeg over elkaar heen waardoor hij sowieso als hij niet verkeerd had gelegen nooit door het geboortekanaal had gekunt!


Al met al een hel bevalling waar zelfs mijn gyn de tranen van in haar ogen kreeg toen we het de volgende dag evalueerde.
Maar goed ik ben nooit flauw aangelegd en was dus op vrijdag bevallen en had me voor genomen dat ik sowieso maandag weer thuis zou zijn. zo gezegd zo gedaan op zaterdag liep ik al zelf naar de wc en pakte mijn zoontje zelf uit zijn bed! ondanks dat de verpleegkundige zeiden dat ik het rustig aan moest doen, ik wilde gewoon naar huis! en maandags kwam ik dus thuis! en telkens als de kraamhulp weg was ging ik gewoon weer lekker mijn eigen gang in huis!


Ik hou me altijd erg groot en hou er niet van om om hulp te vragen of dingen door andere mensen te laten doen maar merk nu dus heel erg dat ik het hele gebeuren aan het wegstoppen ben omdat ik niet weet hoe ik ermee om moet gaan! ik praat er wel over met mijn man, vooral ook omdat het voor hem traumatisch was om alles te moeten zien gebeuren en niets kunnen doen! Maar ik heb elke nacht nachtmerries over de bevalling en mijn wonden doen nog steeds erg veel pijn (ookal bijt ik daar gewoon doorheen) het werkt niet mee aan een nachtrust en heb dus sinds de bevalling nog steeds niet kunnen bijkomen van alles!


voordat ik een boekwerk ga zitten typen zal ik mijn vraag maar gewoon stellen. Mijn vraag is of jullie tips hebben om alles te verwerken en een plaats te gaan geven!

mam2
afbeelding van Anoniem
12 okt 2011 - 12:42

Het fijne van deze forums is dat je na het doen van je verhaal weet dat je niet alleen bent met je pijn, verdriet en emoties.


Ik heb na mijn eerste traumatische bevalling (heb dit zelf bijna niet overleefd) geen hulp gezocht.Opzich dacht ik dat ik het zelf wel aan kon en dat ik er wel bovenop zou komen. Deze tijd wasoverigens niet leuken die roze wolk heb ik niet gezien oals vele hier. Ik ben nu voor de tweede keer moeder geworden en tijdens de bevalling kreeg ik een flasch back tijdens het persen (waar het bij dus ernstig fout ging bij de eerste) Ik wilde niet meer verder!! Ze hebben me zo ver gekregen en met 5 persweeen was mijn kanjer er. Helaas kreeg hij die nacht erop een klaplong en heeft moeten knokken voor zijn leven. Nu....zit ik pas echt met emoties want ik heb ze niet alleen van de laatste maar de eerste bevalling krijg ik nu10x zo erg op mijn schouders.


Dus mijn advies.....zoek hulp, praat met een gespecialiseerd iemand in trauma. Laat je niet afschepen dat je er wat moois voor terug hebt gekregen. Wij weten allemaal dat dat zo is, maar wat men niet weet en voelt is wat je ervoor moet geven of gegeven heb.


Ik durf te zeggen dat ik de eerste drie maanden niet heb genoten en soms gedacht hebt waarom ik dit wilde. Nu denk ik, ik mag nooit meer, ik zal nooit meer een kleintje op de wereld zetten. Heel tegenstrijdig en zo verwarrend met al die hormonen!


Sterkte allemaal, en voordegene die een fijne ervaring hebben met de bevalling, koester dit moment, het blijft hoe dan ook een hele mooie belevenis.

Spintsje
afbeelding van Anoniem
4 okt 2011 - 21:53

Lieve Eline,


Wat een heftig verhaal zeg! Ik snap dat het zeer moeilijk is om te verwerken. En bij zo'n mijlpaal van 1 jaar komt het toch weer meer naar boven. Ons zoontje wordt komende zondag 1 jaar en ook ik denk nu weer meer terug aan toen. Ik ben geen 'lotgenoot', dus ik kan je daarin niet bijstaan. Ik heb zelf een ongeplande keizersnede gehad en heb het daar ook wel even moeilijk mee gehad. Een ander zal misschien zeggen dat ik het daar onterecht moeilijk mee heb gehad (vooral als je zo'n verhaal als de jouwe hoort), maar zoals jij ook al zei: een ieder ervaart haar bevalling op haar eigen manier.


Wel goed van je dat je zelf het initiatief hebt genomen om opnieuw met de medici te praten! Ik vind dat bewonderenswaardig.


Voor een eventueel volgend kindje zul je je goed moeten laten informeren hoe groot de kans op herhaling is. En kan die kans op herhaling eventueel uitgesloten worden door een keizersnede te ondergaan? Dat lijken mij erg belangrijke vragen voor je een beslissing kunt nemen daarover. Natuurlijk is elke zwangerschap/bevalling nooit zonder risico. In ieder geval fijn dat je nog onder ons bent en je het überhaupt kunt navertellen.


En natuurlijk alsnog gefeliciteerd met de eerste verjaardag van jullie zoon!


Conny

Blossom83
afbeelding van Anoniem
4 okt 2011 - 20:35

Hoi allemaal,

Ik ben nieuw hier (ik zit zelf op jongegezinnen.nl) maar ik heb af en toe behoefte aan wat meer 'lotgenoten-contact'. En nu is het 'al' oktober, maar ik mag vast nog wel even reageren ;-)

Allereerst sluit ik me volledig aan bij de eerdere reacties ten aanzien van je verwerkingsproces en hoe fijn het is dat je vriendin en man je zoveel mogelijk proberen te helpen. Dat heb je echt nodig! Verder is het soms echt stuitend om reacties van anderen aan te moeten horen en hoe vrouwen voor elkaar willen bepalen wie het pas ECHT zwaar heeft gehad. Geen een bevalling is hetzelfde en iedereen ervaart het anders.

Ik ben zelf op 3 oktober vorig jaar bevallen van een gezonde zoon, die gisteren dus 1 is geworden. Ik heb op zich een prettige bevalling gehad (ik kon het goed handelen, ondanks dat ik aan de weeenopwekker moest). Bij mijn nageboorte ging het mis: de placenta liet niet goed los, daar is goed aan getrokken en vervolgens kromp mijn baarmoeder niet goed. Het gevolg was dat ik met spoed naar de OK moest en al 2,5 liter bloed verloren was toen ik daar aankwam. Daar hebben ze de baarmoeder nagekeken en geprobeerd deze te laten krimpen, wat onvoldoende lukte. UIteindelijk ben ik aan het einde van die dag ge-emboliseerd, dat is een soort omgekeerde 'dotter-ingreep', waarbij ze de bloedvaten van binnenuit afsluiten. Dit heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat het bloeden stopte. Ik was toen 5 liter kwijt (je hebt er 6 tijdens je zw.schap) en heb 4,5 liter transfusiebloed gehad en 2 dagen op de IC gelegen.

Ik heb het daar natuurlijk ook moeilijk mee gehad, met name de gedachte dat ik er zomaar niet meer had kunnen zijn vond ik heel confronterend. Ik heb hier gelukkig goed over kunnen praten, met zussen, moeder en man en ik ben nu een beetje in het laatste stadium denk ik. Ik heb zelf heel erg ervaren dat het 'op en af' gaat. Ik was de eerste weken echt aan het overleven en me vooral aan het richten op fysiek herstel en opbouwen van conditie. Ik kreeg 3-4 maanden na de bevalling het mentaal wat zwaarder. Dat zakte toen weer af (veel praten!!!) en ik kreeg het rond 6 maanden weer. En nu onze zoon bijna 1 werd, begon ik er weer meer over na te denken.

Ik ben vandaag teruggeweest naar het ziekenhuis voor een gesprek met de behandelend gyneacoloog. Ik had al een nagesprek gehad met 6 weken, maar ik merkte dat ik nog steeds een aantal dingen wilde bespreken. Met name op het gebied van de risico's bij een eventuele volgende zwangerschap. Ik vind dat momenteel het lastigst om mee te dealen: durf ik er nog een keer aan te beginnen? Er is een herhalingsrisico, maar ze zullen heel alert zijn waardoor het niet onverantwoord is. Maar goed, garanties krijg je niet. En simpel gezegd: als ik het niet overleef, is het me een tweede zwangerschap niet waard (gek genoeg maakte ik me toen trouwens alleen maar zorgen om mijn kerngezonde zoon!).

Ik zou het fijn vinden om met mensen in contact te komen die ook twijfelen over een nieuwe zwangerschap en wat je in je overwegingen meeneemt.

Ik ga overigens ook nog een keer met de verpleegkundige praten die bij mijn bevalling aanwezig was. Zij is zowel verpleegkundige als maatschappelijk werkster binnen het zkh, dus dat lijkt mij een mooie afsluiter. Even herinneringen ophalen, ook aan de dingen die wel goed gingen!

Liefs Eline


Suzanne74
afbeelding van Suzanne74
19 aug 2011 - 22:23

Hoi,


Zelf heb ik geen horrorbevalling gehad, maar een vriendin van me wel. Zelfde verhaal als jij: na twee-en-een-halve dag weeën mocht ze eindelijk persen, kindje is klem komen te zitten en toen dus een keizersnede, waarbij het hoofdje van het kindje met kracht is teruggeduwd. Daarbovenop kreeg het kindje een infectie. Mijn vriendin, die overgewicht heeft, heeft zich tijden lang heel schuldig gevoeld: door haar overgewicht is volgens haar de bevalling zo moeizaam geweest. Ik zie dat anders: een geval van botte pech, waar je in de verste verte niet op rekent. Mag je dan alsjeblieft verdrietig zijn? Ik vind van wel, ook als je vantevoren al wist dat je zwangerschap mogelijk moeilijker zou verlopen. Zij heeft het weggedrukt, maar nu ze om andere redenen onder behandeling staat van een psycholoog komt het verhaal weer naar boven. het is goed van je dat je niet te lang hebt gewacht.


Ik zag dat één van de andere forumleden al EMDR heeft aangeraden, ik heb zelf ook het idee dat dat wel eens iets zou kunnen zijn voor jou. Laat je goed informeren en kies datgene wat bij jou en jouw ideeën past. Naast je zoontje zijn er nog twee personen met wie je echt heel blij mee mag zijn, nl. je man die je steunt (essentieel) en die vriendin. Wat zij voor jou doet is onbetaalbaar. Misschien heb je niet altijd zin om iets te ondernemen, maar achteraf zul je zien dat het je helpt. En wat die andere mensen en hun oordeel betreft: zó dom! Ik mag het niet zeggen maar doe het toch: laat ze ook maar eens iets heel naars meemaken, dan piepen ze wel anders.


Houd je goed! Suzanne

Suzanne7440774.8521990741
Spintsje
afbeelding van Anoniem
15 aug 2011 - 02:11

Hoe ging het gesprek afgelopen maandag? Denk je dat het gaat helpen?

Dian
afbeelding van Dian
6 aug 2011 - 23:39

Natuurlijk heb je iets moois aan die rampbevalling

overgehouden, maar dat neemt niet weg dat

ontzettend veel last kunt houden van zo'n

gebeurtenis.

Ik zou je ook zeker willen adviseren zoveel

mogelijk te praten, evt. met een psycholoog of

EMDR therapie, maar ook van je afschrijven kan

heel erg opluchtend werken. Heel goed dat je

maandag kunt komen.

Een psych is echt geen schande hoor, ik kreeg na

mijn dochter ook een PPD, heb medicatie gehad en

uiteindelijk ook een aantal sessies met de psych.

Het heeft mij er juist doorheen gesleept. En wat fijn

voor je dat je vriendin je hier mee wil helpen. Het

scheelt dan ook dat zij de situatie heel goed

begrijpt door ervaring.

Marloes, ook bij jou heftig zeg. Moet je nu ook in

het ziekenhuis bevallen vanwege het bloedverlies

bij de eerste? Gewoon aangeven wat je zorgen

zijn. Ik hoop voor je dat het dit keer goed gaat.



loessie
afbeelding van loessie
5 aug 2011 - 13:05

Hoi meiden,


ik heb afgelopen oktober ook een zeer vervelende ervaring gehad bij de geboorte van onze dochter Lissa. Eerst was de hele zwangerschap al niet heel makkelijk (eerst 32 weken misselijk en overgeven, toen de laatste weken onder strenge controle in het ziekenhuis vanwege mogelijke zwangerschapsvergiftiging en zeer hoge bloeddruk).


Ik was 40wkn en 4 dagen toen ik werd opgenomen om ingeleid te worden vanwege mn bloeddruk (150/115). deze hing elke keer al tegen het randje, maar ineens werd deze zo hoog dat ik met spoed opgenomem moest worden. Ik kreeg tabletjes om de vaganawand soepel te maken want die bleef nog te stug om meteen op te wekken. die sloegen na 2 dagen aan en ik kreeg ineens een weeenstorm. om 15.00 had ik nog maar 1 cm ontsluiting, en om 18.00 begon de weeenstorm en ik had om 19.30 al 6 cm ontsluiting. Ik werd naar de verloskamer gereden en kreeg een pompje met pijnstillers omdat ik het niet meer kon opvangen. Volgens mijn man heb ik heerlijk liggen slapen (ik weet het niet meer, ik was totaal van de wereld door die medicijnen). Om 23.30 kreeg ik persweeen en om 00.20 was onze dochter geboren. Ik was volledig uitgescheurd en moest gehecht worden. Tijdens het hechten hoorde ik de gyn tegen de VK zeggen dat ik nog wel erg veel vloeide, dat ze dat even in de gaten moest houden. om 2.00 mocht ik douchen, maar toen ik ging zitten viel ik flauw, dus hebben ze me gewassen en toen ging ik naar de afdeling met onze dochter. Ik had de hele tijd het gevoel dat ik niet lekker was en flauw ging vallen. Mijn man ging om 3.00 naar huis en toen hij net weg was werd ik echt niet goed. Ik piepte de verpleegster op en vanaf dat moment weet ik niks meer totdat ik mn ogen open deed, op een 1persoonzaal lag, met een bloeddrukmeter, hartslagmeter, 3 infusen en 6 mensen om mn bed. Alles zat onder het bloed. Ik kon niet goed zien, alles was wazig en ik hoorde alles op gedempte toon.. Echt heeeeeeel eng was dat. Toen ik enigszins weer bij kennis was vertelde de verkloskundige me dat ik heel veel bloed aan het verliezen was, en dat ze ging proberen om handmatig de stolsels uit mn baarmoeder de drukken. (keihard op mn buik duwen dus..) ik ging door de grond van de pijn.. Dat werkte niet dus kreeg ik weeenopwekkers in de hoop dat mn baarmoeder ze zelf zou uitdrijven. Ook dat werkte niet. De gyn werd opgepiept en er werd besloten dat ik een curretage moest ondergaan. Op zondag betekend dat dat je nog wel een halve dag kan liggen wachten tot al het OK personeel is opgetrommeld... Uiteindelijk om 7.00 ging het weer ietsje beter, omdat ze met medicijnen de bleoding iets m inder lieten worden. Toen mijn man dr om 8 uur was vertelde de verloskundige dat, als ik niet de verpleegster had opgepiept, ik het misschien wel niet had kunnen oveleven.. KLAP! dan schrik je wel even zeg! Ik had de vorige dag een bleoddruk van 150/115 en snachts was die nog maar 39/24. SCHRIK! UIteindelijk kon ik zondagmiddag pas om 12.30 gecurreteerd worden. Toen ik om 14.00 weer bij kennis was was het bloeden gelukkig over en voelde ik me al een stuk beter. Wat bleek, tijdens de gehel nacht had ik ruim 3 liter bloed verloren! (een mens heeft er maar 5 tot 6 dus reken maar uit..) Maandag hebben ze mn HB weer getest en bleek dat mijn lijf het verlies niet zelf op kon vangen, en dat ik een transfusie moest hebben. Volghende probleem.. ik heb ABneg dus dat moest besteld worden, dat had het ziekenhuis zelf niet liggen.. Dus einde van de middag kreeg ik pas bloed. (2 zakken zelfs). echt wonderbaarlijk wat bloed met je kan doen, na de transfusie knapte ik zo snel op dat ik dinsdagmiddag weer naar huis mocht. Thuis heb ik ruim 4 maanden er over gedaan om weer mn energie op peil te krijgen maar nu voel ik me weer goed.


Ik heb ook EMDR gehad vanwege PTSS (posttraumatische stress stoornis) en dat werkt echt super!


Maar nu ben ik weer zwanger en ben ik bang dat alles weer opnieuw kan gebeuren... Natuurlijk ben ik superblij dat ik zo snel weer zwanger ben, maar toch overschaduwt de gebeurtenis van de bevalling van LIssa mn blijdschap.


Zo dat lucht wel enorm op! Even alles eruit schrijven.


Marloes


Nina23
afbeelding van Nina23
1 aug 2011 - 14:02

Fijn dat het zo goed gaat met jullie mannetje.


Het is echt niet makkelijk om als je van jezelf niet mag 'zeuren' om dat wel te gaan doen. Maar echt, het levert je heel wat op als je het op die manier kunt verwerken.


Wegdrukken kost zoveel energie. Daar heb je geen weet van totdat je ermee stopt.

Spintsje
afbeelding van Anoniem
31 jul 2011 - 23:12

Hopelijk gaan die gesprekken je helpen.


En ja... andere mensen zeggen niet altijd alles even tactisch en eisen (soms onbedoeld) alle aandacht op. Meestal hebben ze het zelf niet eens door. Misschien moet je schoonzusje ook maar eens gaan praten over haar bevalling met een prof. Wie weet is ze dan haar verhaal eindelijk kwijt.


Onbegrip is één van de vervelendste dingen die er zijn naar mijn mening. Een bevalling is volgens mij per definitie zwaar. Een keizersnede is volgens mij nog zwaarder (gepland of ongepland). Je hebt 'moeilijke' bevallingen en 'gemakkelijke' keizersnedes. En andersom. Maar dat is allemaal relatief. Wie zegt wat gemakkelijk is en wat moeilijk is? Een ieder ervaart het op zijn eigen manier. Het is dan ook ontzettend akelig als je op onbegrip stuit als een ander van mening is dat jouw bevalling/keizersnede gemakkelijk moet zijn geweest, terwijl je het zelf als moeilijk hebt ervaren. Maar jouw verhaal (en ook dat van Leonie trouwens) is echt heel erg geweest. Dat staat buiten kijf. Ik denk dat ik in zo'n situatie ook echt wel naar een psych mocht om het te verwerken. Het is in ieder geval niets om je voor te schamen.


Nog even offtopic over onbegrip...Zo trof ik een tijdje terug een kennis in de supermarkt die dus niet wist dat ik een keizersnede heb gehad. Vervolgens zat ze te vertellen over een vriendin van haar die het heel gemakklijk had gehad, want die had een keizersnede gekregen. Dus die had helemaal geen moeite voor de baby te hoeven doen. Dat schoot mij even in het verkeerde keelgat. Ik kon me dan ook niet stil houden. Soms weet men gewoon niet waar hij/zij over praat denk ik dan.


Heel veel succes verder!

leonie12
afbeelding van leonie12
31 jul 2011 - 19:37

hoi layshi,


ik heb ook een ks gehad die eigenlijk best goed verliep. het ging bij mij alleen erna mis (veel bloedverlies) kreeg de hele rataplan aan me bed. daarna een nacht op de ic gelegen. en een jaar aanlopen klungelen met mijn bloedwaarden, waar ik nu gelukkig medicijnen voor krijg.


ik kan je verhaal van je trauma goed begrijpen. ik heb het er na mijn bevalling ook heel moeilijk mee gehad, had ook veel nachtmerrie's en dan idd ook doordat ik geen prater ben en moeilijk hulp kan accepteren van buitenaf.


ik heb na 2 maanden ook hulp gezocht bij een psycholoog, deze wou mij eerst anti-depressiva voorschrijven maar (begrijp me niet verkeerd) ik vind dat je een psychisch probleem niet met een pilletje kan oplossen, het verzacht misschien je gedachten maar het gaat er niet mee weg. het is tenslotte geen bacterie!!


ik heb toen emdr gekregen, super oplossing als je geen prater bent. zal proberen uit te leggen wat het is. je krijgt een koptelefoon op met klikjes (beetje raar misschien) hierdoor moet je je goed concentreren op de meest enge ervaring van de hele bevalling, na een tijdje zakt je gedachte bij dit punt af en ga je langzaam naar andere punten in je bevallingsverhaal. maar op de een of andere manier kun je hierdoor je trauma verwerken, de artsen weten ook niet hoe dat kan(uit onderzoek is namelijk geen verandering in je hersenen gebleken tijdens en na de emdr behandeling) maar het helpt super. ik was na 3 sessie's van 1 uur helemaal van mijn trauma af. ik kan er nu nog wel over nadenken, maar de paniek, angst en nachtmerrie's heb ik sindsdien niet meer gevoeld op gehad.


dat verhaal van je schoonzusje komt me zooo bekend voor, heb zelf ook een schoonzusje die alle aandacht opeist. zei was tegelijkertijd met mij zwanger, en als we dan op verjaardagen ofzo waren vroeg zij alle aandacht op zodat er nooit naar mijn zwangerschap werd gevraagd. zei heeft toen ook geen makkelijke bevalling gehad, 72 uur weeen en een spoedks. maar zei liep de week erna weer vrolijk rond te huppelen, ik heb daarna 3 weken in bed gelegen, douchen was voor mij al een marathon. en als ik dan mijn verhaal kwijt wou idd ook de altijd gebruikelijke zin "kijk wat je ervoor terug hebt gekregen", en jij hebt toch geen weeen gehad dus wat loop je te klagen dat je het zo moeilijk hebt! nu hebben we 8 weken geleden te horen gekregen dat ze weer zwanger is (na 1 maand) geweldig natuurlijk en ik gun het ze ook. wij zijn ook alweer bijna anderhalf jaar aan het proberen een tweede te krijgen maar na 2 miskramen is het nog steeds niet gelukt. afgelopen weekend hadden we een verjaardag en liep ze weer alle aandacht op te eisen, het ging alleen maar over haar zwangerschap. ben toen begeven moment naar haar toe gelopen, dat ik alles leuk en aardig vond maar dat het een verjaardag is en geen babyfeest. en dat wij al anderhalf jaar bezig zijn , en dan door hun leuke nieuws te horen krijgen dat het hun wel in een keer lukt het voor mij aankwam als een klap in mijn gezicht, heb haar de hele avond gelukkig niet meer gehoord.


nou me verhaal is nu wel heel erg lang, maar moest ff mijn verhaal kwijt.


hopelijk heb je wat aan mijn tip en kom je hiervoor in aanmerking als je hier behoefte aan hebt.


liefs leonie

Layshi
afbeelding van Layshi
31 jul 2011 - 15:26

Hoi,



Nu een maand verder, onze kleine man inmiddels 2 maandjes (en groeit super goed, hij is nu bijna 7 kilo en heeft maatja 62/68) gaat het ietsje beter, helemaal sinds de kleine snachts af en toe 7 uur door slaapt is het heel fijn om even wat bij te kunnen slapen!


Twee weken geleden gesprek gehad met de gyn die de bevalling heeft gedaan en ook die vond eht verstandiger als ik met een specialist hierover ging praten omdat ze duidelijk zag dat ik me er heel erg voor afsluit.. juist nu het wat langer geleden is vind ik dat ik er gewoon niet meer over moet zeuren gebeurd is gebeurd!! maar daar was zij en mijn man het totaal niet mee eens en op hun aanraden dus een afspraak gemaakt met een klinisch psygoloog daar moet ik maandag 8 augustus heen. dus dan zien we verder!! ergens geloof ik er niet in dat hij of zij mij ermee kan helpen, ik ben een heel koppig persoon die niet makkelijk toe laat haar zwaktes te laten zien, maar ik heb aan mijn man beloofd dat ik hem/haar de kans geef en daarmee dus vooral mezelf om me wel een keer kwetsbaar op te stellen!!


We zullen zien, vooralsnog doe ik weer hetzelfde als altijd met moeilijke dingen en dat is er niet over praten en als mensen vragen hoe het gaat dan is het antwoord standaard, Goed!!!


Voorbeeld gisteren feestje gehad voor mijn man die is aankomende week jarig en toen kwam dus ook mijn schoonfamilie waarvan er 1 zus (mijn schoonzus dus) is die ik echt niet mag en zij heeft een gewone keizersnede gehad verder totaal geen complicaties, 1 jaar geleden en die loopt daar nog steeds over te miepen (sorry dat ik eht zo zeg want ik snap ook wel dat eht voor iedereen anders is en voor haar dat dus traumatisch was) maar ik kan daar zo niet tegen ik heb dan zoiets van komop zeg het is een jaar geleden hou nu maar een keer op met miepen en zielig doen (zij doet het ook echt overdreven hoor ik ben niet de enige die dat vind, ze doet het nog net zo erg als de dag na haar bevalling) en dan heb ik echt zoiets van zo wil ik dus echt niet zijn want andere mensen vinden het ook gewoon irritant na een jaar elke keer hetzelfde te moeten horen! en oke ik weet dat het bij mij pas 2 maanden geleden is maar ik hou gewoon niet van aandacht op die manier krijgen!!


Nogmaals gebeurd is gebeurd en er kan niks aan veranderd worden, dan kan ik het maar beter een plaatsje geven en verder gaan leven, en vooral genieten!


Maar ik snap ook wel dat ik dat nu op een te erge manier probeer weg te stoppen! dus hulp is welkom van buitenaf!


We zullen zien!!!!



Ps. hoop dat het duidelijk is want soms typ ik wat ik denk, en nogmaals het is niet aanvallend bedoeld naar mijn schoonzus ofzo... ookal mag ik haar totaal niet (ze is een soort prinsesje en eist ook zo behandeld te worden, alles moet om haar draaien) ik snap dat zij het op haar manier verwerkt maar na 1 jaar moet je toch wel een keer klaar zijn met zo overdreven zielig erover te doen helemaal omdat er vrij weinig aan de hand was, haa rbekken was niet wijd genoeg dus het kindje kon er niet doorheen dat was ruim van te voren bekend en ook dus dat het een geplande keizersnede zou gaan worden, daarmee bedoel ik dus verder geen heftige complicaties waarom het een keizersnede werd) maargoed... ze moet het zelf weten!


Spintsje
afbeelding van Anoniem
31 jul 2011 - 00:37

We zijn nu alweer een maandje verder. Hoe gaat het nu met je?

Spintsje
afbeelding van Anoniem
22 jun 2011 - 23:52

Fijn voor je! Het is een begin. Je voelt je nu vast een ietsiepietsie beter dan gister.


En ben je gek! Je mag altijd je verhaal komen doen hier. Als je ons wel verveelt, dan kunnen we ons altijd nog 'uitschrijven' op dit forumonderwerp.

Layshi
afbeelding van Layshi
22 jun 2011 - 23:40

hey dames,



echt nogmaals super bedankt voor jullie berichtjes. ik heb het gisteren aan mijn man laten lezen en die is echt trots dat ik op allerlei manieren er iets aan te doen!
Vandaag heb ik de knoop door gehakt en er met mijn beste vriendin over gepraat wat blijkt nu dat zij bij haar eerste een postnatale depressie heeft gehad en ze dus al door had dat het met mij niet goed ging, maar ze weet hoe ik ben en als ze er iets van had gezegd ik het toch zou ontkennen! Ze heeft mij nu verplicht om zaterdag met haar iets leuks te gaan doen en dus even weg gaan zonder de kleine. Ze heeft goed met mij gepraat en ze zegt ook echt dat het tijd nodig heeft en dat ik moet blijven praten en als het niet minder word ik toch ook echt hulp van buiten af moet accepteren! zij heeft dat in eerste instantie ook niet gedaan en heeft het te ver laten gaan en ze wil niet dat dat bij mij ook gebeurd!


ze gaat mij nu in ieder geval helpen en mij in de gaten houden en ze komt af en toe als ze merkt dat ik niet genoeg rust naar mij toe om dan op de kleine te passen zodat ik even kan gaan liggen. (ze woont hier om de hoek)


Gelukkig snapt zij ook dondersgoed dat het moeilijk is vooral omdat het zo'n taboe is ook zij liep daar tegen aan, en wat dat betreft is er 12 jaar later nog steeds niets veranderd zegt ze!


Ik ben blij dat ik het nu in ieder geval met haar er ook over kan hebben en dat zij mij ook in de gaten houd vooral ook omdat ze weet dat ik me volledig kan afsluiten en letterlijk in mijn eigen bubble ga zitten en constant maar zeg dat er niets aan de hand is en dat het goed gaat met mij!


Ook hier is het een gewoonte geworden dat als je er niet over praat het er ook neit is (ookal is dat natuurlijk niet zo, maar je zwakte toon je niet). Zo is het mij in mijn leven aangeleerd!


Ik ben dan ook best bang dat als ik me nu open stel om dit te gaan verwerken er nog meer dingen van vroeger (die onverwerkt zijn gebleven) naar boven zullen komen, en ik ben bang dat dat me teveel gaat worden! Maar goed ik heb de eerste stap genomen en dat is door het aan iemand anders buiten mijn man om te vertellen! en uiteraard komt dat mede door jullie tips, die ik nogmaals zeer op prijs stel.


Ik zal dan ook vaak even mijn verhaal komen doen hier, mits jullie er gek van worden dan hoor ik dat ook graag zodat ik jullie niet ga vervelen!


Sassa87
afbeelding van Sassa87
21 jun 2011 - 23:37

[QUOTE=Layshi] Mijn man zegt ook echt dat ik dat

niet moet doen, en dat ik het bijvoorbeeld met mijn

beste vriendin moet bespreken maar ik wil niemand

tot last zijn. (gek he, komt omdat ik heel mijn leven,

van jongs af aan al voor mezelf heb moeten

opkomen en meerdere vervelende dingen heb

moeten meemaken als kind en jonge vrouw en

daardoor heb ik mezelf aangeleerd om gewoon

door te gaan en er verder niet naar te kijken maar

heb nu echt het gevoel dat dat deze keer niet gaat

lukken)

[/QUOTE]

Het lijkt net alsof ik mezelf hier zie typen.../hoor

praten. Het principe "zolang er niet over gepraat

wordt, is het niet gebeurd" kwam vaak voor in onze

familie.

Het probleem is dat je hierdoor een soort muur om

je heen creeërt, en je erg moeilijk emotionele dingen

kan afronden.

Ik ben een poosje geleden met een psych gaan

praten over van alles en nog wat en voelde me

zooooo vreemd en raar en ongemakkelijk dat ik

daarmee gestopt ben na een sessie of 5. Slechte

keuze.

Je denkt namelijk dat wanneer het eventjes beter

gaat, je de dingen wel weer op een rijtje kan zetten

voor jezelf. Helaas, als het dan weer even slecht

gaat, gaat het ook écht goed slecht.

Ik hoop dat je het aanbod van de gyn niet zomaar

naast je neer zult leggen en dat je echt even goed

praat met mensen.

Niemand zal eraan twijfelen of je wel of niet van je

ventje houdt, maar je moet voor jezelf dit wel een

plekje zien te geven.

Ik vind het in ieder geval heel mooi om te zien

hoeveel meiden reageren op je verhaal. Zo weet ik

ineens weer waarom ik ook alweer ben gaan

schrijven hier op het forum.

Nogmaals sterkte!

Groetjes,

Sanne

[edit]

Overigens over die roze wolk... heb toevallig

vandaag op het forum geplaatst dat ik die dus zelf

ook totaal niet heb nu, ten opzichte van mijn vorige

zwangerschap. Die roze wolk wordt als

vanzelfsprekend beschouwd en is heel fijn als

meiden die hebben... Maar ik denk dat er hier maar

al te veel meiden zijn die weten hoe het ook kan.

Geen enkele zwangerschap is hetzelfde!Sassa8740715.9028703704

Natje72
afbeelding van Natje72
21 jun 2011 - 23:20

Hoi hoi,


Ook hier de 1e keer een horror bevalling waarvan ik jullie de details nu bespaar. Tis al bijna 4 jaar geleden en inmiddels heb ik naast een dochter ook nog een zoon. Heb wel meteen toen ik zwanger was van de 2e aangegeven dat ik perce een keizersnede wilde. Kon niet in ziekenhuis dus ander ziekenhuis gegaan. geplande ks is super meegevallen en het herstel ook. Het fijne was dat ik ondanks 2 hele zware zwangerschappen de 2e keer geen angst had dat bevalling weer mis zou gaan.


Mijn tip is ook blijven praten, je niks aantrekken van vragen als ben je niet teleurgesteld dat het toch geen natuurlijke bevallings is geweest? Antwoord: Nee ik ben er super trots op dat ik het leven heb gegeven aan een gezonde zoon.


Bovendien ook een ks is geen makkie ook al wordt dat soms gedacht.


En tja een dooddoener misschien blijf genieten van je zoon en probeer naar de toekomst met hem te kijken. Bij mij zijn er toch nog foto's gemaakt van keizersnede en meteen erna. Mij helpt het om ze soms nog te bekijken. Ik weet dat als gyno in opleiding niet zo adecuaat had gereageerd we er niet meer waren geweest. Blijkbaar is er iemand hierboven die het goed met ons voor heeft om ons toch een gezond kind te geven.


Sterkte ermee en vergeet niet te genieten ze zijn echt zo groot.


knuffel natje



Spintsje
afbeelding van Anoniem
21 jun 2011 - 23:17

Allermachtigst! Nee, een 'makkelijke' bevalling heb je in de verste verte niet gehad.


Nu had ik zelf lang niet zo'n traumatische bevalling gehad als de jouwe, maar ook ik heb het toch even een plekje moeten geven. Persoonlijk heeft het mij al heel veel geholpen door hier mijn verhaal op te schrijven en medeleven te krijgen van andere 'lotgenoten'. Ik ben er na 7 maanden overheen gekomen. Maar zo'n verhaal als de jouwe heb ik nog nooit gehoord.


Vergeet niet dat het nog maar pas geleden is! Je zit nog vol met hormonen. En dat je nu pijn hebt... is meer dan logisch! Ik zou er versteld van staan als je geen pijn meer had. Ik heb een 'gewone' keizersnede gehad en ik heb er echt minimaal 4 weken ècht last van gehad. En pas na 6 weken voelde ik me 'redelijk'. En zelfs na 4 maanden voelde ik zo nu en dan nog steeds dat ik een keizersnede had gehad. Maar dat was waarschijnlijk littekenweefsel dat zich aan het vormen was wat ik voelde. Ik snap ook niet dat je zo snel al uit het ziekenhuis mocht en dat je meteen al zoveel deed/doet!


Geef het tijd en praat veel. Heeeeeeel veeeeeel. Je mag er best om janken! Niemand die dat vreemd zal vinden. Het is vaak dat je het zelf niet toelaat, omdat je vaak een ander niet tot 'last' wilt zijn. Want wat kunnen zij er aan veranderen? Gedane zaken nemen geen keer. Dat denk je dan misschien, maar het helpt echt wel om even je hart te luchten. En je mag het best 100x vertellen.


Probeer toch hulp aan te nemen van een ander. Vraag bijvoorbeeld naaste familie om even 's middags op te passen, zodat jij een 2 uurtjes kunt bijslapen. Slapen helpt ook om het te verwerken. Daar is slapen voor bedoelt. En spreek met je man af welke nachten hij moet (mee)helpen. Als je borstvoeding geeft, kun je ook afspreken dat hij de kleine ophaalt zodat hij bij jou kan drinken. Maar dat je man hem ook verschoont en terug in bedje legt, zodat jij er niet uit hoeft.


Zelf wilde ik het hele verhaal niet vergeten en daarom heb ik het ook opgeschreven. Ook voor mijn zoon voor later. Ik heb het verhaal ook echt naar hem toegeschreven. Zo in de trant van: "Voordat jij geboren bent heeft mama al heel wat met je meegemaakt. Mama was .. weken zwanger toen......" Ik vond dat zelf heel fijn om te doen. Het zijn verscheidene A4'tjes geworden. Ik heb het ook mijn man laten lezen, zodat hij misschien beter begreep hoe IK het had meegemaakt en hij kon het aanvullen met "Papa dacht toen..." Etc.. Hoewel ik het er ook wel met mijn man over had, holp het bij ons meer dat het ook even op papier stond en je niks was vergeten. Zo konden we elkaar beter steunen.


Ik hoop voor je dat het al een heel klein beetje holp dat je hier je verhaal hebt neergezet.


Je mag altijd hier je verhaal vertellen. Niemand die je afkapt!


Groetjes en een dikke van Conny

Layshi
afbeelding van Layshi
21 jun 2011 - 23:02

Hey dames,


Super bedankt voor jullie reacties, het doet me goed om even feedback van jullie te krijgen!


Hoe gek het ook klinkt ik heb er in de eerste 2 weken ook met anderen over geprobeerd te praten (vrienden, kennissen, famillie enz) maar vaak krijg je het o zo bekende antwoord "ja maar kijk wat je er aan over hebt gehouden, een prachtige zoon" en dan denk ik bij mezelf ja ze hebben gelijk dus wat zit ik te zeuren. Ik vind dan voor mezelf dat ik me aanstel of iets. Mijn man zegt ook echt dat ik dat niet moet doen, en dat ik het bijvoorbeeld met mijn beste vriendin moet bespreken maar ik wil niemand tot last zijn. (gek he, komt omdat ik heel mijn leven, van jongs af aan al voor mezelf heb moeten opkomen en meerdere vervelende dingen heb moeten meemaken als kind en jonge vrouw en daardoor heb ik mezelf aangeleerd om gewoon door te gaan en er verder niet naar te kijken maar heb nu echt het gevoel dat dat deze keer niet gaat lukken)


Ik heb over 2 weken een gesprek met de gyn die mij geopereerd heeft en de gyn die assistantie heeft geleverd bij de bevalling heeft ook aangeboden dat ik altijd met hem kan komen praten!


Ik vind het wel moeilijk dat het onder de mensen zo'n taboe is dat je je zwangerschap/bevalling niet op een roze wolk heb gezeten. naar mijn mening hebben veel vrouwen dat, dus waarom zullen we daar dan luchtig over doen alsof die moeilijke periodes er niet zijn. Want juist voor mensen in mijn situatie maakt het dan extra moeilijk om er over te kunnen praten!


Mijn zwangerschap was ook bepaald niet makkelijk, dit wisten we min of meer van te voren gezien mijn gezondheid, en vaak kreeg ik dan het verwijt als ik baalde dat ik weer in het ziekenhuis moest liggen van je bent er zelf aan begonnen en wist dat dit kon gaan gebeuren! en begrijp me niet verkeerd ik was dolblij dat ik zwanger was en ben nu heel erg gelukkig met mijn super mooie manneke waar ik zielsveel van hou, juist ook omdat ik weet dat ik er veel voor heb moeten geven en dat de kans heel klein is dat ik nog een keer zwanger mag worden! maar het lijkt wel of je als het gaat om kinderen krijgen nooit eens een keer mag zuchten of steunen tijdens je zwangerschap of na je bevalling!


Maargoed die nachtmerries breken mij nog het meeste op, ook omdat de kleine man snachts nog graag een flesje krijgt en dan eventjes met mama blijft kroelen. tijdens de nachtmerries voel ik letterlijk weer hoe ze in mij aan het graaien waren enz enz alsof het letterlijk opnieuw gebeurd. ik ben nog steeds een aantal stukken van die dag kwijt en soms ineens komt er weer iets boven.


Toen ik thuis was heb ik er alles aan gedaan om zo snel mogelijk een stukje te kunnen gaan wandelen en dat doe ik nu ook elke dag, we hebben twee honden en we lopen dus elke avond na het eten eventjes met de kleine en de honden een rondje! en soms als mijn man aan het werk is ga ik wel eens zelf een stukje lopen met de kleine!


Om de een of andere reden loopt ales door elkaar in mijn hoofd sinds de bevalling!


Nina23
afbeelding van Nina23
21 jun 2011 - 22:19

Beste Layshi,


Wat een heftig verhaal. Dit is echt een traumatische ervaring. Zelfs als een bevalling helemaal goed gaat is het echt een hele belevenis die je een plekje moet geven en waar je automatisch veel over praat. En als het dan zo gaat dan is dat heel heel erg heftig. Wel fijn dat je zoontje er niet onder geleden lijkt te hebben.


Ik denk dat je er al goed aan doet om het met je man te bespreken. Ik denk dat het ook heel goed is dat je het opschijft. Hier en eventueel voor je zelf thuis. Misschien elke dag voor je gaat slapen een half uurtje piekeren en schrijven. Dat kan soms voorkomen dat je er in de nacht mee bezig gaat.


Kun je nog een keer een gesprek aanvragen met de gynaecoloog? Heb je nog vragen? Waarom het zo is gegaan bijvoorbeeld? Hoe lang de pijn kan duren etc?


Het is al genoemd om contact op te nemen met een psycholoog. Denk er eens over na of je dat wilt. Waarschijnlijk kun je het in je eentje ook wel zelf met je man verwerken maar met iemand anders kan het misschien sneller gaan. Bij traumatische ervaringen kan dat soms in een paar afspraken. Als je het overweegt kun je altijd een kennismakingsafspraak maken en kijken of het iets voor je is. Wat ze voor je kunnen doen. Als het niks is ga je er gewoon niet mee verder.

Angelique79
afbeelding van Angelique79
21 jun 2011 - 21:44

Zo meis, dat klinkt heel heftig (en van jou ook Iris).

Je klinkt me als een moeder die waarschijnlijk nooit

naar een psycholoog zou gaan... in ieder geval niet

nu.. ik denk dat erover praten met wie jij het wil

delen erg belangrijk is! Mijn bevalling was ook heftig

maar bij lange na niet zo heftig als bij jou.. toch heb

ik het ook moeten verwerken en ik heb er veel over

gepraat. Met vriendinnen, collega's, kennissen,

moeders van de puf-club. Je hoeft niet alle details

te delen met iedereen maar je kan wel steeds delen

en erover praten en horen van anderen dat het niet

niks is. Moet je nog weer voor controle bij de

gynaecoloog? Maak dan een lijstje van te voren

met punten waar je het nog over wil hebben, wat je

nog wil vragen of wil weten. Praat er ook nog eens

over met de verloskundige. Ga als je lichaam dat

toe laat een blokje wandelen, even buiten zitten in

de zon op en bankje etc. Bouw op die manier je

conditie weer op.Mocht je het idee krijgen dat je je

vrolijkheid gaat verliezen, dat het steeds donkerder

wordt ipv licht. Dan zou ik het toch ook echt met je

huisarts bespreken om dit toch mbv een

psycholoog te verwerken. Geloof me dat is echt

niet gek!!

Iris's-mom
afbeelding van Anoniem
21 jun 2011 - 20:06

Jeetje meis, dat is niet meegevallen zeg.

Helaas kan ik een beetje in je ervaring meedelen, na

een 1e helse bevalling. In het kort: 16 dagen

overtijd, ruim 36 aan de weeopwekkers met echte

weeën, 5 uur persweeën, 4 cm ontsluiting max,

een sterrenkijker en een spoed bevalling op de ok.

Helaas kreeg ik geen ruggenprik als pijnbestrijding,

maar een pompje die niet zo goed werkte.

Hoe verwerk je zoiets, inderdaad, praten, praten en

nog eens praten en ook van je af schrijven, soms is

het lekker om iets van je af te schrijven en het

vervolgens lekker weg te gooien.Ik denk dat

wanneer je je groot houd je rechtstreeks af gaat op

een postnatale depressie en je de mooie

kraamperiode helemaal aan je voorbij laat gaan en

dat voordat je het weet je alweer aan het werk

moet.

Er hangt een taboe om toe te geven dat het niet

allemaal maar een roze wolk is. Soms moet je

gewoon aangeven dat het je tegenvalt en dat je

nog heel erg bezig bent met het verwerken van de

bevalling. Wat voor mij ook hielp was dat ik 1x in de

twee weken een me-dag inlaste. Even heerlijk naar

de stad, kapper, met een vriendin een drankje

drinken oid, maar even tijd voor jezelf. Ook al zit je

de hele dag thuis, je bent nog wel herstellende en

met je kindje ga je van voeding naar voeding, geen

mens die dat alleen maar vol kan houden hoor.

Soms is even iets voor jezelf heerlijk.

Uiteindelijk krijgt het allemaal een plekje, bij mij heeft

dit bijna anderhalf jaar geduurd en nog als ik van

iemand hoor dat ze een makkelijke bevalling hebben

gehad, dan baal ik even en moet ik mijn hart 's

avonds luchten. Na d eerste dacht ik, dit doe ik echt

nooit weer, maar na 2 jaar kwam toch weer de

kriebel en inmiddels heb ik een zoon van 5

maanden. Mijn angst voor de bevalling heb ik negen

maanden gehad en met 40w5 hebben we toch

besloten voor een keizersnee. An sich is me dat

enorm meegevallen. Echter het herstel erna duurt

deze keer wel iets langer. Dat je wonden erg pijn

doen is na een maand nog wel begrijpelijk hoor. Ik

heb het nu zelfs af en toe nog. Normaal gesproken

moet je met zes weken weer redelijk kunnen

functioneren, maar vergeet niet dat je zowel

natuurlijk als sectio hebt ondergaan, dus duurt je

herstel ook langer.

Geef jezelf de tijd en schrijf het hier van je af. Je

mag ook altijd pm-en hoor

Succes en geniet van je wondertje

Sassa87
afbeelding van Sassa87
21 jun 2011 - 19:26

Jeejtje meid...

Ik heb met verbazing en open mond je verhaal zitten

lezen... zo'n bevalling wens je niemand toe en ik wil

dan ook even een hele dikke knuff die kant op

sturen!!!!!

Tips om dit te verwerken weet ik niet, maar ik kan je

wel aanbevelen om écht met je huisarts te gaan

praten, of bijvoorbeeld de gynaecoloog in kwestie

te bereiken en met haar praten...

Dit is niet niks, en hoewel ik ERG goed snap dat je

jezelf afsluit en je groot wilt houden, moet je je goed

beseffen dat het niet erg is om af en toe te breken.

Tenslotte heb je iets meegemaakt wat op zichzelf al

heel wat is, ineens een nieuw, klein persoontje in je

leven... maar hoe JIJ die bevalling hebt moeten

doorstaan is al helemaal absurd natuurlijk.

Nogmaals sterkte en probeer toe te geven aan je

rustmomenten.

Groetjes,

Sanne

Gretha
afbeelding van Gretha
21 jun 2011 - 19:14

veel praten!! heel veel praten, desnoods bij een psych! daar zijn ze voor, om dingen te verwerken :)
en natuurlijk zelf proberen te accepteren hoe het gegaan is, er niet tegen vechten of wat dan ook. ervaar je emoties, jank er zo vaak om als je wilt

het IS een heftig verhaal dus mag je het ook heftig ervaren/vinden/voelen... niet leuk, maar is geen aanstellen hoor! je hebt het nodig om het te verwerken
sterkte!

Lilypie First Birthday tickers