HELLP syndroom

3 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
ikk
afbeelding van ikk
16 jul 2016 - 22:56
HELLP syndroom

Hallo allemaal.

Ik zal beginnen met mezelf voor te stellen en daarna doe ik mijn verhaal over mijn bevalling met het HELLP syndroom.

Ik ben Lobke en Woon op het eiland Terschelling en ben gelukkig trotse moeder van een dochter.

tja mijn verhaal   

Eigenlijk verliep mijn eerste zwangerschap erg goed had eigenlijk bijna geen klachten en mijn bloeddruk bleef mooi laag.. ja tuurlijk was ik wel eens moe of had ik wat last van het stuk tussen mijn schouderbladen maar ik had een eenorme buik en dacht dat dit er bij hoorde.. heb deze kleine klachtjes wel bij de huisarts (verloskundige hier) aangegeven maar die kon er niet zo veel mee omdat mijn bloed waardes mooi waren en de bloeddruk ook niet steeg..

totdat ik met 36 weken voor een bloedprik sessie(ha had op gevoel ook hellp geprikt vanwege mijn plof kop hihi) naar de huisarts ben geweest en die de dag erna de uitslagen daarvan onder zijn neus kreeg...    

ik had HELLP met waardes waar ze erg van schrokken en ze konden me telefonisch niet berijken omdat ik nietsvermoedend me super goed voelend welliswaar op een krukje in mijn tuin zat de randen van de border bij te knippen en mijn vriend was aant grasmaaien..

Er komen op 2 oktober 2014 om 5uur middags twee huisartsen met een trauwma tas bij mij de tuin in wandelen terwijl ik mijn zonnebloemen aant het knippen ben voor in de vaas....

vanaf hier begind de gaos en ga het kort op een rijtje proberen te zetten..

- 17.00  2 artsen in de tuin controles op de keukentafel

- ong. 18.00 uur in de helicopter afgevoerd richting MCL Leeuwarden om opgenomen te worden

- 18.30  in ziekenhuis aangekomen meteen aan allerlei toeters en bellen (hartslag,infuus ed) ongeveer na twee uur gemonitort te zijn geweest mocht ik omdat ik nog geen weeen had op een gewone kamer slapen (elk uur controle) en zouden we de volgende dag verdere stappen gaan ondernemen..

ik zat hier nog op het oplopende stuk van de golf (HELLP komt met golven)

de ochtend erna zijn ze begonnen om mijn bevalling op te wekken en lag ik op de verloskamer waar ik niet meer weg ben gekomen tot de dag na de bevalling (smiddags ergens)

Uiteindelijk is onze kleine meid op 4 okt 2014 geboren om 22.06       

het compleete bevallingsverhaal laat ik maar achterwege al mocht ik gelukkig halverwege na midden in de bevalling weer bloed te hebben geprikt wel een ruggeprik mede dankzij de piek van de golf waar ik nog in zat.

de nacht na de bevalling ernstige terug klap met veel pijn en echo's van lever en nieren om te kijken of die niet stuk waren (lever uit geweest) na een enorme shot pijnstillers waar je anders dikke nacht op kan slapen 3uren geslapen..

ondertussen me helemaal niet bewust van het fijne feit dat onze dochter oke was en op de couveuse afdeling gebracht is..

de medicijnen die ik via het infuus kreeg vanaf het begin hebben me erg suf gemaakt en weet heel veel niet meer..

nou hebben we omdat er met de kleine meid die met 36+4 te vroeg geboren was nog helaas in totaal na de bevalling 11 dagen in het ziekenhuis moeten liggen..

zo lekker dwars als ik kan zijn vond ik en vind ik het nog dat moedermelk voor kleintjes als het lukt de beste start voor ze is en ben ik heel braaf begonnen met kolven en af en toe aanleggen ondanks de vermoeidheid.. ik heb dit kolven omdat de kleine meid niet genoeg energie had om de borst leeg te drinken dik drie maanden voor alle voedingen volgehouden en het was ook omdat de melk er was dat ik niet eerder gestopt ben.. tot ik mezelf meer ee melkkoe dan een moeder voelde en de druk zo hoog werd omdat mijn melk niet genoeg meer was zijn we over gegaan op flesvoeding en daar worden ze ook prima groot van..

eenmaal thuis wil iedereen je kindje komen bekijken en dat lukt kwa energie gewoon niet.. helaas is er zo weinig bekent over het HELLP syndroom dat mensen je niet begrijpen als je na een jaar nog niet aan het werk bent en gewoonweg te moe bent om buiten je huishouden wat je al met hulp rond moet krijgen en de zorg voor een klein kindje iets te kunnen behalve slapen slapen en nog eens slapen..

de roze wolk was er voor ons zeker niet maar dit verhaal houd ons niet tegen om door te leven en we gaan daarom ook trouwen en hebben nog wel een kinderwens ooit als het allemaal mag lukken.

Ondertussen werk ik weer anderhalve dag naast mijn full time mama baan maar heb ik de laatste maanden veel vage klachten zoals reumatische pijn in handen(heb geen reuma) veel hoofdpijn, draaierig en ben gewoon nogsteeds moe..

hoe gaan jullie om met het feit dat je lijf gewoonweg nog niet de oude is en misschien ook wel niet meer word???

groetjes lobke

 

 

 

 

doompjuh
afbeelding van doompjuh
10 aug 2016 - 21:25

hoi lobke ,

ik ben in maart 2014 bevallen van een zoon met 35+0 wk na pre-eclampsie te hebben en daardoor 2 wk in zkh te hebben gelegen. Ook ik had de zelfde symptoomen  alleen  was het nog niet zo heftig als bij jou.

 het heeft mij echt  bijna twee jaar gekost om  me weer fit te voelen, je kunt er weinig tegen doen denk ik. ja  acepteren dat het zo is en alles gewoon zijn tijd geven dat komt het echt wel goed:D.

ik heb er echter niet lang van die fitheid kunnen genieten . vlak nadat ik me weer fit begon te voelen ben ik weer zwanger geraakt van me  tweede waar ik nu op wk 34 van zit  ik heb gelukkig nog geen pre-eclampsie ontwikkeld en het is natuurlijk  wel onzeker of het alsnog  gebeurdt. deze  zwangerschap verloopt veel beter en enige wat echt het zelfde als de eerste is de suiker. ben wel blij dat e hier door extra goed in de gaten gehoudenn wordt (extra bloedruk meten ,gewicht,eiwit controle.

ze ligt al in de juiste positie en het is nu afwachten en  aftellen al hoop ik dat ze het wat langer uit houd dan dr grote broer.

ik hoop dat hier wat aan hebt  en geniet van je kleine  je hebt er immers zoveel voor moeten geven:D.

 

Marilynn
afbeelding van Marilynn
31 jul 2016 - 23:53