HELLP, fluxus en inversio uteri

17 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Griet
afbeelding van Griet
3 jan 2012 - 14:11
HELLP, fluxus en inversio uteri

Op 4 juli 2011 ben ik bevallen van onze tweede dochter, Mies Fréderique Marie. Zusje van Loes, die maar 16 maanden ouder is. De bevalling is helemaal anders gelopen dan we maar hadden kunnen bedenken.


Bij Loes was ik, ondanks dat we een thuisbevalling wilden, in week 38 opgenomen omdat ik een hoge bloeddruk had met klachten. (wazig zien, hoofdpijn). Omdat ze bang waren voor een zwangerschapsvergiftiging, wilden ze me op 2 maart om 8.00 am in leiden, maar om 6.00 uur braken spontaan mijn vliezen. De ziekenhuisbevalling viel uiteindelijk alles mee.


De zwangerschap van Mies was lichamelijk zwaarder dan die van Loes en ook bij haar kreeg ik aan het einde een hoge bloeddruk, dit was op donderdag 30 juni 2011. Zonder klachten mocht ik thuis bevallen. Op zaterdagavond kreeg ik pijn in mijn middel en was ik erg misselijk. Ik werd daar eigenlijk enthousiast van (!) omdat ik hoopte dat de bevalling zou gaan beginnen. Op zondagmorgen voelde ik mij alleen nog beroerder en hebben we de VK gebeld. Die had een 'niet pluis' gevoel en stuurde mij voor de zekerheid naar het ziekenhuis. Mijn bloeddruk was daar goed, maar mijn bloed bleek grote afwijkingen te hebben. Later bleek dit om een beginnend HELLP syndroom te gaan, maar ik werd naar huis gestuurd met de boodschap dat ik dinsdag zou worden ingeleid en niet meer thuis mocht bevallen. Zondagavond werd ik plotseling heel erg ziek, ik moest erg overgeven. Mijn man belde het ziekenhuis en we moesten direct komen. Mijn schoonouders kwamen snel naar ons huis om onze oudste dochter Loes op te vangen in de ochtend. In het ziekenhuis bleken mijn bloedwaardes zo veel slechter te zijn dat het (achteraf gezien) een acuut HELLP syndroom betrof. Ik werd direct aan een infuus met Magnesium sulfaat gezet, daar word je heel ziek van, maar is om erger (eclampsie met stuipen) te voorkomen.


Ik weet niet goed hoe we de nacht doorgekomen zijn. We lagen wel op de verloskamer (dezelfde als waar Loes geboren is) en constant kwamen er artsen en verpleegkundigen om mij te controleren. Ik heb even geslapen en 's ochtends vertelde ik mijn man dat ik om een keizersnee ging vragen. Dat is niets voor mij, ik ben van de natuurlijke bevalling zonder pijnstlilling, maar ik had zo'n pijn en wilde van alles af zijn. Ik vroeg hier dus om en er werd eigenlijk direct verteld dat het in alle gevallen beter is om natuurlijk te bevallen zolang het lichaam dat toelaat. Omdat mijn bloedstolling erg slecht was, was een keizersnee ook te riskant. En oh, ik zag het helemaal niet zitten, ik was zó beroerd! Om 9.00 hebben ze mijn vliezen doorgeprikt. De bevalling kwam zelf niet op gang en om 12 uur hebben ze weeopwekkers ingezet. Eigenlijk weet ik hier heel weinig van. Omdat ik zo'n pijn had, hebben ze me slapend gehouden en ik werd alleen wakker om over te geven. Pas aan het einde van de middag werden de weeën waarschijnlijk zo hevig dat ze door de medicatie heen kwamen. Ik vroeg direct om een ruggeprik, ik kón niet meer. Daar was geen tijd meer voor. Binnen 10 minuten ging de ontsluiting van 6 naar volledig en met 11 minuten persen was onze Mies daar.


Ik wilde direct mijn moeder en Bas zijn ouders bellen, maar Bas wilde even op de placenta wachten. Ik was bang dat ie weer niet uit zichzelf zou komen, dat was bij Loes ook gebeurd. Pas door ingrijpen van de gyn (die heel hard op mijn buik drukte) kwam die toen los. Maar Bas stelde me gerust. Het was of ik het al aan voelde komen: de placenta kwam inderdaad niet. Na een half uur werd de gynaecoloog ingeschakeld en ook hij kreeg het niet voor elkaar. Omdat ik veel bloed verloor, moest ik met spoed naar de OK voor een manuele placenta verwijdering. Ik voelde dat ik weg begon te zakken. Ik zag nog dat Bas kleine Mies in zijn armen kreeg en toen reden ze me snel de verloskamer uit. Op dat moment is alles zwart voor mijn ogen geworden en heb k een bijna-dood-ervaring gehad. Ik kom in een zwart gat terecht, maar dat voelde heel rustig en vredig. Achteraf bleek dat ik 4 liter bloed was verloren, mijn onderdruk was nog maar 30 en mijn lichaamstemperatuur nog maar 34.3 graden. ik kwam weer heel even bij op de operatiekamer en dacht dat ze mij door de war haalden met een andere patient, want ze spraken over 'de vrouw met HELLP' en toen wist ik nog niet wat dat was en dacht dat ik 'gewone' zwangerschapsvergiftiging' had. Maar ik kon niet meer praten en zeggen dat ze de verkeerde voor zich hadden. Doodeng was dat.


Ik was erg blij dat ik onder narcose gebracht werd, want ik had nog steeds zo'n pijn. Tijdens de placentaverwijdering kwam er een zeldzame, levensbedreigende complicatie bij: een zogeheten volledige inversio uteri. Daarbij komt de hele baarmoeder uit de vagina. De artsen kregen deze teruggeduwd, maar direct kwam hij weer naar buiten. Uiteindelijk hebben ze hem op z'n plaats weten te houden door de baarmoeder vol met tampons te stoppen. Hierna werd ik om te stabiliseren op de Intensive Care aan de beademing gelegd.


Bas is al die tijd alleen met Mies op de verloskamer geweest. Hij heeft uiteindelijk maar gevraagd of iemand een bedje voor haar wilde klaar zetten. Zelfs de testen hadden ze nog niet uitgevoerd. Ik vind het vooral zo ongelooflijk jammer dat we die eerste uren niet samen meegemaakt hebben; je baby'tje is dan zo wakker en alert. na 2 uur kwamen de arts assistent en de gynaecoloog Bas vertellen dat ik op de IC lag. Ik was nog onder zeil. Toch hebben ze Mies bij mij gelegd en ik wilde haar niet teruggeven! Wat ik nog wel weet is dat ik Bas wilde laten weten hoe veel ik van hem hield en heb toen met mijn handen hartjes vormen naar hem gemaakt.


Pas tegen 3 uur 's nachts kwam ik bij en wilde de beademing losrukken, ik had het zo benauwd omdat ik wilde praten. Ze hebben me toen ontkoppeld. Bas zat naast me. Later kwamen ze Mies weer even langsrijden in haar bedje. Toen begreep ik pas dat ik op de IC lag, maar het drong niet tot ons door dat de situatie heel ernstig was geweest. In de ochtend hebben ze de tampons uit mijn baarmoeder verwijderd. Die bleef nu gelukkig op zijn plek zitten. Om 11 uur in de ochtend mocht ik weer terug naar de verloskamer. Miesje was bij ons. Door de geweldige psychologische begeleiding van verplegend personeel en gynaecologen begrepen we dat de situatie ernstig was en dat er nog een hoop verwerkt zou moeten worden. Hier boevenop kwam nog dat Mies 's avonds bij ons weggehaald werd omdat ze geel werd. Door de HELLP had zij de laatste weken te weinig zuurstof door de placenta gekregen en had hierdoor stroperig bloed gekregen. Op de couveuse afdeling heeft ze enkele dagen onder een blauwe lamp gelegen en een infuus gehad om schoon te spoelen. Op zondag mochten we naar huis.


Nu ik dit schrijf is het een half jaar later. Het ging eerst goed. In het begin hele dagen hulp van mijn moeder en na 3 maanden nog alleen in de middag zodat ik een dutje kon doen. Maar nu, sinds vorige week, is er iets geknapt. Ik kan de zorg voor mijn 2 meisjes niet handelen en Mies is al een week bij mijn moeder. Loes is overdag bij mijn schoonouders en is alleen thuis als Bas er ook is. Ik heb nu slaappillen gekregen om te kunnen rusten. Psychologische hulp wordt geregeld en de huisarts probeert een afspraak bij de gynaecoloog te forceren. ik probeer dat al sinds november, maar kom er niet tussen. Ik hoop dat hij mij meer uit kan leggen over de gevolgen van HELLP. Dat schijnt psychisch nogal een nasleep te hebben. Ook de rest van de bevalling zal meespelen, want ik heb elke dag wel herbelevingen. Ik realiseer me sinds vorige week pas echt dat ik 3 x door het oog van de naald ben gekropen in nog geen 24 uur tijd: door de HELLP, door het enorme bloedverlies en door het naar buiten keren van de baarmoeder. En hoe vaak ik te horen heb gekregen dat ik toch een mooie dochter heb, dus waar liggen de problemen dan? Alles is toch goed afgelopen? Wist ik het maar. Ik hoop dat ik snel een manier vind om verder te komen. En ik hoop dat ik hier misschien mensen vindt die een soortgelijk iets hebben meegemaakt of delen herkennen. Ik voel me soms zo alleen, terwijl ik weet dat ik niet de enige ben die dit heeft meegemaakt.

sylvia haverkamp
afbeelding van sylvia haverkamp
30 okt 2012 - 22:13

ik heb heel je verhaal zitten lezen en de tranen biggelen over me gezicht..meid wat hebben jullie veel meegemaakt.

Ik kan heel goed begrijpen dat het ineens knapt, op een gegeven moment kom je er achter hoe heftig het geweest is,en ja iemand zegt dat je hebt een gezond kind voor terug gekregen maar hoe kan je genieten na alles, je was lichamelijk een wrak laat staan mentaal.

Hoe is je man er onder ? veel praten met elkaar..Ook wij hebben een pittige bevalling achter de rug niet zo pittig als jullie maar het was ook niet gemakkelijk en veel mensen denken van ah joh je krijgt er wat moois voor terug maar maken zelf niet de akelige momenten mee..

Ik hoop dat het nu goed gaat met jou en heel je gezinnetje en geniet er van....

Griet
afbeelding van Griet
9 okt 2012 - 20:32

Hai Mira,

Ik vind het heel erg, maar zie nu je bericht pas!! Sorry daarvoor. ik weet natuurlijk niet hoe het nu met je gaat? Je kindje is pas 4 maanden oud. Vergeet niet dat je van een 'normale' bevalling al zeker 3 maanden moet herstellen, want dan gaan veel vrouwen weer aan het werk. Maar ze zeggen ook vaak: negen maanden zwanger en negen maanden ontzwangeren. En dat betreft een normale zwangerschap en bevalling. Na HELLP of  pre-eclampsie heeft je lichaam geestelijk en lichamelijk echt wel tijd nodig om te herstellen. Gemiddeld zeggen ze een half jaar voor lichamelijke klachten en een jaar voor het psychische gedeelte. Maar ook dat verschilt natuurlijk per persoon. Ik heb geen echte tips, behalve dat het ouderwetse praten toch het beste werkt. En kies de mensen uit die er voor je kunnen en willen zijn. En dat zijn soms mensen van wie je het niet verwacht! En ga ook niet stug door alsof er niets gebeurd is, want uiteindelijk houd je dat niet vol en komt het er dubbel en dwars uit. Wees niet te streng voor jezelf. Ik hoop dat je partner je kan steunen en dat je lieve mensen om je heen hebt.

Hoe gaat het nu? En met je lieve meisje?

Lieve groeten, Griet

 

Griet
afbeelding van Griet
9 okt 2012 - 20:22

Hai Nelle,

Sorry, ik zie nu pas jouw reactie. Dank daarvoor. Sinds april ben ik psychisch een stuk sterker geworden en weer een beetje aan het werk gegaan. Dat deed me goed - er weer bij horen. De zorg voor de kindjes vond ik nog steeds heel zwaar, maar eigenlijk vooral lichamelijk. Ik bleef zo moe en veel pijn in gewrichten houden. Toen Mies een jaar werd heb ik nog een paar hele zware dagen gehad, maar mezelf gedwongen erover te praten en dat helpt toch. Maar die moeheid en pijn in mijn lijf gingen maar niet weg! Dat is nu ook opgehelderd. Na onderzoek en doorverwijzing blijk ik reuma te hebben en zit nu aan de medicijnen. Wanneer dat allemaal goed onder controle is, zal ik veel minder moe zijn. De pijn is nu bijna weg al. Het was wel weer even een klap in mijn gezicht, dat mijn lichaam me weer in de steek liet ofzo. Maar ook daar veel over gepraat en nu voel ik dat het psychisch weer opwaarts gaat. Ik geniet ook weer van de kindjes. Gelukkig! Ik vind het knap dat jij nog een zwangerschap aangedurfd hebt zeg. Dat durf ik niet. We voelen ons erg gezegend met twee gezonde kindjes en dat ik er nog ben. NOgmaals dank voor je reactie, dat doet me goed.

Lieve groeten, Griet

Nelle
afbeelding van Nelle
28 sep 2012 - 11:43

Je verhaal is erg herkenbaar.. In 2009 ben ik met 35 weken opgenomen met zwangerschapshypertensie die na een paar dagen overging in HELLP.

Ook erg veel pijn gehad, magnesiuminfuus en penitidine injecties. Mijn lever en nier waardes waren alles behalve goed en ik had ook geen stolling meer in mijn bloed. Daardoor ook ingeleid. Ik weet van mijn bevalling ook weinig meer, uiteindelijk ook een bijna-dood ervaring gehad en het was toen allemaal 'goed' en ik vond het genoeg geweest en kon niet meer. Gelukkig hebben ze me toen 'wakker' geschud en mijn zoontje eruit gehaald met een knip en door flink mee te drukken.

Wonderbaarlijk genoeg knapte ik daarna snel op, geen complicaties nadien.

Ik werd hier ook naar huis gestuurd met een folder en het adres van de site van de hellp stichting. De nazorg vond ik echt onder de maat. De eerste maand na de bevalling ben je echt blij dat je er nog bent en ik vond dat ik er ook niet te lang bij stil moest staan, maar dit heeft mij opgebroken, heb erg veel last van paniek aanvallen gehad. Gelukkig ook erg veel hulp van mijn (schoon)ouders. Het heeft zeker een half jaar geduurd voordat ik weer een beetje zelfstandig kon functioneren. 2 jaar en een zwangerschap later heb ik het pas voor mijn gevoel kunnen 'verwerken'. Het is iets dat ik nooit zal vergeten, maar uiteindelijk merk ik dat ik nu bewuster ben gaan leven en meer geniet van alles en iedereen die ik om me heen heb.

Ik wens je heel veel sterkte de aankomende tijd. Neem de tijd ervoor, praat erover en het is niet gek hoe je je voelt en dat je je zo voelt! Op een dag zul je het idee hebben dat je weer 'leeft' en dat je verder kunt.

(Ik heb mijn verhaal denk ik wel 1000 keer verteld, aan alles en iedereen om mij heen en dat heeft mij goed geholpen)

Heel veel liefs en een dikke knuffel.

(zie nu dat het al ruim een half jaar geleden is dat deze post geplaatst is) Hopelijk gaat 't nu al heel veel beter!!

 

mira-73318
afbeelding van mira-73318
4 jul 2012 - 12:04

hoi griet, op 2 juni heb ik hetzelfde als jou meegemaakt.. alleen de baarmoeder is bij mij op zijn plaats gebleven maar verder heb ik identiek hetzelfde meegemaakt..  en heb het ook al als erg pijnlijk en heftig ervaren.. ben nu dus mama van een kleine meid van 1 maand oud en vroeg me eigenlijk af.. hoe lang heeft het geduurd eer je je weer beter voelde? En hoe voel je je nu? Heb je tips voor me..? Want zou zo graag me weer wat de 'oude' willen voelen...

 

Griet
afbeelding van Griet
10 jan 2012 - 18:22

Ja, bloed is gecontroleerd en geen afwijkingen.

Volgende week donderdag krijg ik voor het eerst

EMDR. Ik hoop ook dat ik me snel beter voel. Nu

even rust. Liefs

storm75
afbeelding van storm75
9 jan 2012 - 22:41

Heb je je bloed als eens laten controleren? Ik weet niet wat HELLP doet maar mischien heeft het ook wel uitwerking op je hormonen.... Fijn dat je man zorgverlof heeft.


Ben je al bij de psygoloog geweest? wat zegt die? en is dat EMDR geschikt voor je? Ik heb met je te doen..... Hopelijk voel je je snel weer beter en zie je de zonnige kant van het leven weer!


Laat je even weten hoe het gaat?

Griet
afbeelding van Griet
9 jan 2012 - 17:01

Elk verhaal is relatief.. Dus mijn verhaal hoeft niet

per se heftiger te zijn dan de jouwe. Het gaat om de

beleving. Sinds gisteren is mijn jongste dochtertje

weer thuis, meer uit nood, want mijn moeders huis

wordt volledig gerenoveerd en daar kon ze niet

blijven. Vandaag heeft mijn man zorgverlof en

andere dagen komt mijn moeder me hele dagen

helpen. Ik trek het heel slecht en kan er gewoon niet

aan toegeven. Iets in me zegt nog steeds dat ik door

moet gaan. En dat moet ik juist niet doen! Want als

ik me erbij neerleg gaat het hopelijk snel beter. Ik

hoop met jou ook!

storm75
afbeelding van storm75
8 jan 2012 - 13:19

Onze dochter is van 15 juli. Op zich gaat het goed met mij hoor. Het is net wat je zelf ook al aangeeft dat je er in het begin niet zo mee bezig bent,en dat het er nu pas"uitkomt" Ik ben van nature geen prater en hoewel de artsen aangaven dat ik het zo veel mogenlijk moest vertellen aan anderen heb ik dat niet echt gedaan. Ik had daar ook geen behoefte aan. (daarom is het wel prettig om het hier een keer op te schrijven)


Waar ik wel moeite mee heb is dat ik het begin niet van ons dochtertje kon houden omdat ze domweg niet als mijn kind voelde. Gelukkig is dat nu over en geniet ik elke dag van haar!!


Jou verhaal is veel heftiger!


Ik moet gaan de dame in kwestie wel graag haar fles.... Hoe gaat het nu met jou?

Griet
afbeelding van Griet
7 jan 2012 - 23:03

Hee Storm75,


Hoe lang is het bij jou geleden dan? Als je herbelevingen krijgt, moet je hulp zoeken hoor - want dat gaat van kwaad tot erger. De gyn vertelde mij dezelfde week nog dat ze niet bang zijn geweest mij kwijt te raken. Dat zou voor mij dan fijn om te horen moeten zijn, maar intussen ben ik er wel 3 x in een zogeheten medische noodtoestand terecht gekomen. Dat zijn opmerkingen waar mensen je mee denken te helpen. Maar ik heb juist liever eerlijk. Maar bij jou werkte dat op dat moment dus te confronterend en heb je je afgesloten denk ik voor het ware verhaal? Het is ook raar hoe het werkt. Maar volgens mij stelt een mens zich in op 'overleven'. En dan net zo lang tot het niet meer gaat. Ik proef uit jouw verhaal dat je er misschien wel over zou willen praten, maar bang bent voor de gevolgen. Sterkte!

storm75
afbeelding van storm75
6 jan 2012 - 13:14

Heftig zeg......


Ik heb (helaas) ook ervaring met een ernstige fluxus. ik geef even een korte versie van mijn verhaal. Ben bij de eerste thuis bevallen en daarna een mini bloeding gehad die met medicijnen goed was te stoppen.


Bij de tweede wilde ik heel graag weer thuis bevallen. Helaas (of eigenlijk gelukkig) moest ik bij 38 weken ingeleid worden omdat ik in de laatste weken zoveel vocht vast hield dat ik zittend moest (proberen) te slapen. ik had het zo benauwd had en liep bijna de hele dag te hoesten en te piepen. De bevalling verliep net als bij nr. 1 heel snel, maar na de placenta wilde het bloeden niet meer stoppen. Ik heb ons dochtertje Puk maar heel even bij me gehad,daarna werdt ze meteen weggehaald omdat ze mij moesten helpen. Na vele pogingen van de baarmoeder 'masseren"en medicijnen viel ik weg en ben geopereerd. Ruim 4 liter bloed verloren,maar gelukkig een gezonde dochter. Ik heb veel moeite gehad met het feit dat ik Puk de eerste dagen niet als mij dochter zag. Ik heb ze na de geboorte amper gezien en ze leek meer op een thais meisje dan op de boeren hollandse meid die ik verwachte.. Overmaat tot ramp vond iedereen het ook een nog op een buitenlands kindje lijken. Ze had pikzwarte haartjes en een getinte huid. De twijfel was kompleet toen ik ontdekte dat ze geen polsbanje met haar naam had gekregen; dadelijk hadden ze mijn kindje verwisseld!


Ik heb later wel een gesprek gehad met de gyn. Daar vertelde hij dat hij veel moeite heeft moeten doen om mij in leven te houden en dat hij er in de eerste instantie niet gerust op was dat ik het zou overleven... Ik ben daar erg van geschrokken. Ik heb me ook niet gerealiseerd dat het zo heftig was.


Dapper dat je hulp zoekt!! Hopelijk vind je snel gehoor. Als ik eerlijk ben merk ik ook nu pas wat er allemaal gebeurt is en loop dan met mijn gedachte vast...


Heel veel sterkte!!!!!!!!!

Griet
afbeelding van Griet
4 jan 2012 - 22:33

Dank jullie wel voor jullie reacties, dat is erg fijn om te lezen. De afspraak met de psycholoog is gelukkig vervroegd van maandag naar morgen. Hij doet ook aan EMDR, Iris'Mom; daar had ik inderdaad al van gehoord en denk ook dat het me goed kan helpen. Lieve groeten, Griet

babyluck
afbeelding van babyluck
3 jan 2012 - 16:10

sluit me bij de bovenstaande dames aan ! ..... ook ik heb tranen in me ogen.
Wat heftig !!
Blijf schrijven , praten met je man en vriendinnen en desnoods hier ! Kan je geen forum vinden met lotgenoten , die snappen je allemaal nog veel beter !




liefs Ineke en Lisa x
Esther75
afbeelding van Esther75
3 jan 2012 - 15:42

Griet, net zoals Iris's Mom heb ik ook met tranen in mijn ogen jouw verhaal zitten lezen. Wat heftig, ik kan me voorstellen dat je er nu helemaal doorheen zit.

De geboorte van mijn eerste is ook niet gegaan zoals ik gehoopt had (ik kwam met 38 weken in het ziekenhuis met hoge bloeddruk en afwijkende waarden, toen werd verteld dat Emma in stuit lag, en na een week wachten of de bevalling spontaan begon, is ze uiteindelijk met een geplande keizersnee geboren. Bloeddruk wilde erna niet zakken, dus de roze wolk heb ik ook niet direct gezien), maar dat valt helemaal in het niets bij wat jij hebt moeten doormaken. En je partner en familie natuurlijk, want die hadden jou ook bijna verloren. En ik snap dat de klap nu pas komt, de rust in het gezin komt weer een beetje terug omdat Mies steeds groter wordt en jullie zijn wat meer aan elkaar gewend. En dan ook nog eens het eind van 201, waarbij je waarschijnlijk toch wat gaat terugblikken op het afgelopen jaar. Heel erg goed dat je aan de bel hebt getrokken en hopelijk kan je heel erg snel alles wat gebeurd is een plekje geven en weer verdergaan met twee prachtige dochters en een fijne man.

Groetjes, Esther

Iris's-mom
afbeelding van Anoniem
3 jan 2012 - 14:58

wow zeg, lees je verhaal echt met tranen in mijn

ogen. Niet zo gek zeg dat het je allemaal nu teveel

wordt. Ik heb zelf ook een slechte ervaring met de

bevalling van de eerste, maar vergeleken bij jouw

verhaal stelt dat niet zoveel voor.

Ik kan je niet zoveel tips geven, maar vind dat

conny het goed verwoord.

Ik vind het supergoed van je dat je aan de bel trekt

en hulp zoekt en wat ontzettend fijn dat je zo kan

rekenen op je ouders en schoonouders. En

realiseer je je dat elk mens een overlevingsdrang

heeft en dat het logisch is op het moment dat het

niet zo goed met jezelf gaat je niet meer voor je

kindjes kunt zorgen.

Probeer te genieten van de mooie momenten die er

ook zijn met jou en je dochters, want de tijd gaat al

zo hard (heb ik namelijk het eerste jaar na de

geboorte van mijn dochter niet gedaan) en geef

jezelf de tijd om alles een plekje te geven, want je

geest moet ook alles verwerken.

Misschien is EMDR therapie iets voor jou, dat is een

therapie speciaal ontwikkelt om mensen te helepen

die een traumatische ervaring hebben meegemaakt.

Heel veel sterkte en succes de komende tijd en

respect voor je doorzettingsvermogen en kracht,

Veel liefs

Spintsje
afbeelding van Anoniem
3 jan 2012 - 14:43

Allermachtigst meid! Wat heb jij veel meegemaakt zeg! Nogal logisch dat je hier psychisch een grote klap van krijgt!!!


Ik heb niet zo'n dramatische bevalling gehad als jij, maar ook ik heb er psychisch wel last van gehad. Gelukkig ben ik niet depressief geweest, maar ik heb wel veel moeite gehad om het van me af te kunnen zetten. Mij heeft het heel erg geholpen om alles op papier te zetten. En ook heb ik mijn bevallingsverhaal op dit forum gedeeld. In het kort: Veel pijn, doktoren die terughoudend waren met pijnstilling, pijnstilling die niet werkten, je niet begrepen voelen en uiteindelijk een keizersnede gekregen omdat de bevalling te lang duurde voor onze baby. En daarna viel het herstel tegen, de borstvoeding slaagde niet, blablabla... Ik zal je er verder niet mee vermoeien. Alles is goed geëindigd, maar het was ook zeker niet wat ik voor ogen had.


En die roze wolk waar mensen het over hebben? Er zijn meer mensen die geen roze wolk hebben dan wel als je het mij vraagt. Hoe gelukkig je ook kunt zijn met je kinderen, het is niet vreemd dat je soms (en met name na een paar weken) denkt: "Is dit het nou?" En die opmerking van mensen dat je eigenlijk niet meer mag klagen, want je hebt toch twee gezonde kinderen...? Ik snap je gevoel als dat wordt gezegd. Men weet niet hoe kwetsend het is als dat wordt gezegd. Net alsof jouw eigen gevoel en gezondheid er niet toe doet. Natuurlijk is het fijn dat je gezonde kinderen hebt, maar dat betekent niet dat jij niet meer belangrijk bent!


Maar zo'n zwarte wolk als dat het nu bij jou is, ken ik niet. Ik vind dat je een hele dikke knuffel verdient. Petje af voor hoe je er tot nu toe mee om bent gegaan! Hulp vragen is geen schande, maar nou juist goed! Je doet dat uit liefde, want je houdt van je kinderen. Het is je alleen nu even teveel. Alles komt terug. Praten helpt. Schrijven helpt. Hopelijk voel je je al een beetje meer opgelucht met dat je dit verhaal hier met ons hebt gedeeld. Het verbaasd mij meer dat nu pas de echte klap komt. Volgens mij ben jij nou juist een hele sterke vrouw. Anders was die klap er al veel eerder geweest. Heb er vertrouwen in dat het weer goed komt. Dat komt het echt wel, maar het heeft zijn tijd nodig.



Groetjes Conny.