Fouten gemaakt?!

6 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Leopien
afbeelding van Leopien
15 dec 2013 - 13:45
Fouten gemaakt?!

Moet even mijn verhaal kwijt en misschien kunnen jullie er ook over meepraten.

ik ben 5 weken geleden bevallen van ons mooie zoontje Sem, het is echt een heerlijk mannetje, alleen de zwangerschap en bevalling liepen niet zoals het horen moet.

ik heb tot 25 weken een goede zwangerschap gehad, daarna flink achteruit, kon niet meer werken, sporten en thuis in huis werken i.v.m. harde buiken. 16 weken lang alleen maar gezeten en rust moeten houden, zo saai! Ik liep in controle in het ziekenhuis vanwege mijn astma, ik moest dus ook bevallen in het ziekenhuis vanwege dat en vanwege dat ik streptokokken virus heb. De laatste weken ben ik flink gegroeid, ik dacht dat dit kwam doordat ik niks meer deed, achteraf bleek ik zwangerschapssuiker te hebben gehad en mijn zoontje dus ook. Dit is echter nooit gecontroleerd terwijl alles er op wees, mijn moeder heeft het gehad, ik had enorm veel dorst, moest veel plassen en op het laatst een ondraaglijke jeuk!

ons mannetje werd geschat op zo'n 6 pond en zou onder het gemiddelde zijn, hij is geboren als een 9 ponder!

met 41 weken ben ik ingeleid, de totale bevalling heeft 9 uur geduurt, het ging allemaal voorspoedig, wel erg veel pijn maar dat hoort erbij, heb een injectie in mijn been gehad tegen de pijn waar ik erg duf van werd. Na 7 uur en 3 kwartier weeen mocht ik gaan persen, dit heeft totaal 5 kwartier geduurt. Hoe hard ik ook perste ik kreeg ons mannetje niet door mijn (te nauwe) geboortekanaal. Sem kreeg een vacuümpomp op zijn hoofdje, maar die schoot eraf na heel hard trekken, weer erop maar dat hielp niet, toen werd er gezegd Leonie hij moet er nu uit anders wordt het een keizersnede, dus met alles wat ik nog had flink kracht gezet en zei heel hard trekken met een andere vacuümpomp en toen floep eruit. Ze heeft me wel 2 keer opdezelfde plek een flinke knip gegeven. Totaal 27 hechtingen. Sem bleek ook nog een sterrenkijker te zijn, dus dat maakte het er ook niet makkelijker op, zijn hoofdje was ook helemaal beschadigt een stuk vel losgetrokken op zijn hoofdje.

hier heeft hij ook een tijdje last van gehad en nu 5 weken later gaan eindelijk de korsten er rustig aan af.

zelf ben ik ook nog niet de oude, ik heb door dit alles veel bloed verloren en nog veel last van mijn wond. Hoelang duurde dat bij jullie eer dit over was. Ik heb gelukkig veel hulp van mijn moeder, ze doet de was en maakt schoon. Rustig aan pak ik dit nu weer een beetje op. Ook gaat Sem zaterdag op zondag bij haar logeren, zodat mijn man en ik een nachtje door kunnen slapen, want vanwege de decembermaand heeft mijn man het super druk in de bakkerij.

ik hoop snel weer de oude te zijn

(o ja ondanks dit alles zit ik wel op een rose/blauwe wolk ;))

Groetjes Leonie 

Denise2013
afbeelding van Denise2013
10 jan 2014 - 20:26

Heb je misschien een mail adres?
Ik vind het niet zo nodig dat iedereen leest wat wij te melden hebben.
Alleen als je er behoefte aan hebt.

Leopien
afbeelding van Leopien
10 jan 2014 - 20:23

Nee was zeker geen pretje, dus was er echt klaar mee.

maar die kleine maakt alles goed. Sem is onze 1e ja, van jullie ook?

hoe reageert jou man erop? Die van mij vond de bevalling verschrikkelijk,

m'n moeder die erbij was die heeft de navelstreng door geknipt.

die dacht ook dat ik er bijna niet meer geweest was, al voelde dat gelukkig zelf niet zo. 

De 1e tijd moest mijn man echt veel doen, omdat ik niks kon. En hij moest erg wennen aan onze zoon,

hij kan niet goed tegen het gehuil enzo. Erg jammer maar niks aan te doen. Hij doet gelukkig wel zij best.

Denise2013
afbeelding van Denise2013
10 jan 2014 - 19:34

Blehhh... ook geen pretje wegbranden en dan als toetje ook nog aambeien.
Hoe is het met het hoofdje van je kleine ventje? En zeker nu volop genieten. is het je eerste?

Ik heb een heerlijk ventje. Zijn vrolijkheid is zo mooi!
Ik heb me lichamelijk er doorheen geslagen. enige wat ik dacht doorgaan!

Leopien
afbeelding van Leopien
10 jan 2014 - 11:01

Ha eindelijk een reactie! ;)

ja het gaat nu goed, in die tijd heb ik een tijd gehad dat ik weer niet kn zitten, in het ziekenhuis zagen ze dat ik een stukje wild vlees had, dit hebben ze weggebrand (pijnlijk), en daarna kon ik weer zitten.

toen dit voorbij was kreeg ik aambeien, nu toen was ik er echt klaar mee. Heb het niet cadeau gehad.

maar jij ook niet! Meid jij heb het ook niet makkelijk gehad zeg!

gaat het nu wel weer goed met je? Vervelend dat je je kleintje niet gelijk heb kunnen zien,

lijkt me zo rot! Bij mij floepte hij er zo uit met de laatste keer trekken, zo apart! Was echt floep en hij was eruit.

heb je ondanks alles wel een goede band met je zoon? Je hoort nog weleens dat het fan nog erg wennen is?

groetjes Leonie

Denise2013
afbeelding van Denise2013
9 jan 2014 - 20:06

Dag Leonie,

Ik zie nu pas je verhaal intussen zijn we alweer bijna een maand verder.

Hoe is het nu met je? Lukt het met verwerken?

Ik heb zelf ook een moeilijke zwangerschap en bevalling gehad.

Het is nu alweer bijna 6 maanden geleden dat ik bevallen ben van onze zoon. Het was een zware bevalling, Mijn zoontje had een geboortegewicht van 5290 gram en 57 cm.

Ik ga terug naar november 2012. Eindelijk we zijn zwanger. In december eerste afspraak bij verloskudige. In die tijd veel misselijk. Sinds 14 februari veel last van mijn buik. Ik had het gevoel of hij continu opgeblazen is. Verloskundige zegt dat ik rustiger aan moet doen. Begin maart neem ik de beslissing om minder te gaan werken op advies van de verloskundige en bedrijfarts. Maar binnen twee weken merk ik dat eerder naar huis gaan me nog steeds geen goed doen. Harde buiken blijven. Soms het gevoel dat ik niet meer vooruit kom. Ik ga halve dagen werken. De keus wordt dan ook gemaakt dat ik niet meer voor de klas sta, ik ben leerkracht. Ik krijg administratieve taken. Iedere dag, ookal waren het maar 3 uur per dag kom ik jankend thuis. Ik heb veel pijn. Begin mei heb ik ᷰs ochtends nog gewerkt met weer heel veel harde buiken. Toch even de verloskundige gebeld. Ik ben op dat moment 31,4 weken zwanger. Ze zegt dat ik voorbij moet komen. Na wat controles vertelt ze dat ik regelmtige harde buiken heb. In oerleg met haar stuurt ze me door naar het ziekenhuis. Helemaal overstuur ga ik naar huis. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis blijkt dat ik regelmatige (voor) weeen heb. Ik moet in het ziekenhuis blijven. In die week krijg ik weeenremmers en spuiten voor longontplooing voor de kleine man. Er wordt in het ziekenhuis aangegeven tijdens een echo dat het een grote baby is. Paar dagen later wordt er gekeken of ik zwangersschapsuiker heb maar dit is niet zo. Na 4 nachten mag ik het ziekenhuis verlaten. Helaas gaat het twee weken later weer mis. Ik ben dan inmiddels 33,2 weken zwanger. Ik heb weer enorme last van harde buiken. Het doet ongelooflijke pijn. Er wordt weer tijdens een echo bevestigd dat het een grote baby is. Ik en mijn partner weten niet zo goed wat we met deze informatie aan moeten. Ik ga naar huis met advies rustig aan doen. Voor verdere behandeling mag ik met 36 weken terug naar de verloskundige. Bij de wekelijkse controle geef ik aan dat ik zo'n pijn heb en dat ik niet meer kan. Mevrouw we laten het op een natuurlijke wijze op gang komen. Ja mevrouw het is een grote baby rond de 4 kilo maar dat kan makkelijk. Tja... ik als leek neem aan dat het dan zo is. Met 40,3 weken wordt ik gestript. s nachts verlies ik een enorme bloedprop. Ik bel toch maar de verloskundige die even voorbij komt. Mijn vliezen zijn gebroken. 24 uur gaan ze aan kijken of er weeen gaan komen. Helaas geen weeen. Ik word over gedragen aan het ziekenhuis met langdurige gebroken weeen. Met 40,5 dagen controleren ze of alles goed gaat met de kleine en met mij. Alles gaat prima en wordt naar huis gestuurd. Ik moet me de volgende ochtend om 7 uur melden in het ziekenhuis. Rond een uur of 4 in de middag vraag ik om een ruggeprik. Die krijg ik en de pijn is weer te harden. Maar tegen 7 uur heb ik zo'n pijn. Toch doorzetten... om 21.00 uur krijg ik het verlossende woord dat ik volledige ontsluiting heb maar dat ik nog niet mag persen. Ruggeprik wordt uitgezet. De pijn is zo hevig... niet te beschrijven. Om 00.00 uur heb ik dan eindelijk persweeen. Ik mag... maar helaas een uur persen een knip verder lukt het me niet zelfstandig. Er wordt om 1.00 uur een arts geroepen om me te helpen met een vacuumpomp. Na drie keer de vacuum pomp is het hoofdje eruit maar helaas lukt het niet verder. Opeens stonden er 7 artsen aan mijn bed. Kleine vent wilt er niet uit. Ik word languit met gestrekte benen tot 2 keer toe dubbelgeklapt. En daar is hij.... Ik heb hem niet gezien... geen navelstreng gezien/geknipt of wat dan ook. Daarna OK op en paar uur later kan ik mijn kleine ventje zien.

Ik hoor graag van je.

Groeten, Denise