Fluxus

2 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Anoniem
afbeelding van Anoniem
20 jun 2012 - 23:01
Fluxus

 

Dag Meiden,

Ik wil graag mijn verhaal vertellen over mijn bevalling om zo er achter te komen of meerdere mensen dit herkennen of het zelfde hebben meegemaakt.

Tegen het einde van mijn zwangerschap had ik regelmatig een verhoogde bloeddruk en teveel eiwitten in mijn urine. Ik liep hierdoor tegen een zwangerschapsvergiftiging aan. Uiteindelijk ben ik door mijn verloskundige overgedragen aan het ziekenhuis voor mijn verdere controles. Rond de 40ste week had ik wederom een bloeddruk van 90 om 195, hierdoor werd er besloten om niet langer te wachten en de bevalling in te leiden. Zo gezegd zo gedaan, 2dgn later werd ik opgenomen om een ballonkatheter te plaatsen. Om 08.30 uur is deze geplaats en rond 21.00 uur er van zelf uitgevallen en had hierdoor 4cm ontsluiting. De gehele nacht weeën en rond 07.00 uur had ik 6cm ontsluiting. Ik werd naar de verloskamer gebracht, waar ik een infuus kreeg toegediend met weeën opwekkers. Kwam hierdoor in een weeën storm terecht en om 10.00 mocht ik gaan persen en precies om 10.30 uur werd mijn zoontje Dean geboren (14 januari 2012).  Vrij snel na de bevalling ben ik gaan douche en zodra ik naar de toilet was geweest mocht ik naar huis. Zo werd ik om 12.30 uur (2uur na de bevalling) ontslagen en mocht ik naar huis. Mijn ouders waren alvast naar mijn huis gegaan om alles in orde te maken en mijn partner was de auto dichterbij aan het parkeren zodat wij ook richting huis konden gaan. Wanneer ik wilde opstaan uit de stoel om naar de auto te lopen kreeg ik een gigantische bloeding. Binnen elke seconde stond ik in een grote plas bloed. Mijn partner zag ik wit weg trekken en de verpleegster zag ik ook zeer onrustig naar mij kijken en heeft wel 20x gevraagd of het wel gaat.     Op dat moment voelde ik mij nog goed en zo ben ik samen met de verpleegster gaan douchen. Onder de douche verloor ik nog meer bloed en stolsels en toen voelde in mij steeds zwakker en duizeliger worden. Half strompelend ben ik op bed gaan liggen waarna de verpleegster de dokter op roepte. Binnen een no-time stonden er een gynacoloog, 2 verloskundige en 2 verpleegsters aan mijn bed. In de tussen tijd verloor ik nog steeds bloed en voelde de grote stolsels uit me komen door middel van een soort weeën. Aan alle kanten werd aan mij gesjord, infusen in beide armen, hartslag en bloeddruk meters aangesloten, blaaskatheter geplaatst en op mijn baarmoeder gedrukt. Ik voelde mij koud worden en zweten tegelijk, en ondertussen langzaam wegzakken. Alles werd wazig voor mijn ogen en heb het daarna niet bewust meer meegekregen. Ergens heb ik ze horen zeggen dat ze moesten nagaan welk bloed soort ik had en dat er bloed geregeld moest worden omdat er niks in huis was. Ik heb die avond tot  een uur 18.00 op kritiek gelegen omdat ze het bloeden niet konden stoppen. Medicijnen sloegen niet aan en ze twijfelde hierdoor om te gaan opereren. Uiteindelijk enkele uren later bleek het bloeden in dermate afgenomen te zijn dat ik niet geopereerd hoefte te worden. De rest van deze dag heb ik weinig van mee gekregen en bijna tot de volgende dag geslapen. Mijn ouders waren inmiddels al terug gekomen en mijn moeder mocht bij me slapen die nacht, om zo ook mijn kleine man te verzorgen. De volgende dag begon ik langzamerhand weer een beetje bij te komen. Na wat gegeten te hebben voelde ik mij al wat beter. Op wat aandringen bij de verpleegster mocht ik gaan douche want voelde mij zo vies. Duizelig en licht in het hoofd ben ik voorzichtig opgestaan, en terwijl ik op sta weer het zelfde verhaal, krijg ik een bloeding met veel stolsels. Volgens zeggen was dit oud bloed en ik mocht gewoon gaan douchen. Die "oude" bloedingen heeft nog die gehele dag geduurd. Ik lag op een matras beschermer die om het uur vervangen werd doordat hij helemaal doordrenkt was. Uiteindelijk die avond laat had ik het gevoel dat het minder werd en ik mij zelf langzamer weer mens begon te voelen. Alles bij elkaar heb ik 5dgn in het ziekenhuis gelegen. Uiteindelijk mocht ik naar huis en was blij om weer in mijn eigen omgeving te zijn. Nu kon ik ook eindelijk van mijn zoontje genieten wat ik in het ziekenhuis helaas niet kon. Daarnaast mocht ik ook met borstvoeding gaan beginnen want door de medicijnen die ik toegediend kreeg mocht ik dit helaas niet. Thuis had ik het gevoel dat ik alles aankon en dat er niks mis was met me. Tot die avond, ik lag in bed te trillen, weer koud en zweten te gelijk. Toen kwam de angst, ik had het gevoel dat het niet goed was. Ik durfde in eerste instantie mijn angst niet uit te spreken naar mijn moeder en partner om hun niet ongerust te maken omdat ik echt bang was dat het mis was. Mijn moeder stond al op het punt om een ambulance te bellen omdat zij het ook zag aan mij dat het echt niet goed ging. Zo heb ik mijn moeder weten gerust te stellen en heb ik het nood nummer van de verloskundige gebeld. Zij wist mij gelukkig gerust te stellen, het eerste wat ze zei "je hebt zeker teveel gedaan??" Wat was teveel? Wat heen en weer gelopen enzo... Ze zei dat ik op bed moest gaan liggen en enkel mijn bed uit moest gaan om naar de toilet te gaan en te gaan douche, ik had tenslotte 3,5ltr bloed verloren. Gelukkig werd ik rustiger en kon ik uiteindelijk slapen. Op een gegeven moment kom je in zo'n visuele cirkel terecht van angst en onzekerheid, waardoor je je alleen maar slechter gaat voelen.Je wilt gaan slapen, je ogen dicht doen maar aan de andere kant ben je bang om ze dicht te doen omdat je bang bent om niet meer wakker te worden. Vanaf dat moment is het niet veel beter gegaan, waarschijnlijk doordat ik in het begin nog zoveel adreline in mijn lichaam had, had ik het gevoel dat ik het allemaal wel aan kon. Maar alles bleek anders... Na 2wk lang alleen in bed gelegen te hebben en echt niet eens de trap af kon heeft uiteindelijk mijn kraamverzorgster de verloskundige gebeld dat ze zich zorgde maakte over mijn herstel. Ik kon tenslotte echt helemaal niks. Voor de kleine zorgen kon ik al helemaal niet, niet aankleden, in badje doen, helemaal niks. Na elke voeding ging ik slapen omdat het zoveel energie van mijn vroeg. Na overleg met de verloskundige moest ik terug naar het ziekenhuis. Zo ben ik met veel moeite terug gegaan naar het ziekenhuis, hier was al direct een kamer voor me in orde gemaakt. Na wat bloed onderzoeken bleek mijn hb gehalte 4,2 te zijn hierdoor werd er besloten om mij aan een ijzer infuus te leggen. Een zak dikke appelstroop kreeg ik naar binnen gewerkt. Mijn HB was uiteindelijk zo laag doordat ik geen bloedtransfusie had gehad, wat eigenlijk wel nodig was geweest. Later hoorde ik dat er geen bloed aanwezig was of te laat aanwezig was, bloed moet namelijk binnen zoveel uur gegeven worden werd mij gezegd. Uiteindelijk 2dgn weer in het ziekenhuis gebleven. Thuis gekomen voelde ik mij al een stuk beter en moest ik verder gaan met de ijzer tabletten en ijzerrijk dieet. Alles bij elkaar heb ik 2mnd ik bed door gebracht, na een maand kon ik af en toe een uurtje naar beneden toe maar echt lang hield ik dit niet vol. Visite is er bijna niet geweest omdat ik dit niet aan kon. Tijdens diverse bezoeken, zoals ook van de wijkverpleegkundige kon ik mij niet focussen op de gesprekken en begon het al gauw te duizelen en wazig te worden voor mijn ogen. Ik moest dan voor mijn gevoel echt snel gaan liggen want ik was bang dat ik zou gaan flauwvallen. Begon te trillen en te zweten en het duurde dan echt weer een tijdje voordat ik mij weer een beetje beter voelde. Zo ging het er 2mnd aan toe, op een gegeven moment had ik het gevoel dat het beter ging. Alleen de wijkverpleegkundige had mij gezegd dat ik niet alleen mocht zijn met de kleine om dat het niet zo kon zijn dat ik deze aanvallen kreeg als ik alleen was met de kleine. Dus de eerste maanden is er telkens iemand bij me geweest, gelukkig konden dit familie leden zijn en hoefde ik geen thuishulp te hebben. Het herstel heeft totaal 4mnd geduurd en ik ben sinds enkele weken op therapeutische basis aan het werk. Nu enkele maanden later heb ik regelmatig last van een soort paniek aanvallen. Ik denk veel terug over alles wat er gebeurd was, vaak angst om te gaan slapen omdat ik bang ben niet meer wakker te worden. Er gaat bijna geen dan voorbij (nu 5mnd geleden) dat ik er niet aan terug denk.

Zijn er meiden die het zelfde hebben meegemaakt? Ook deze gevoelens/gedachtes herkennen? Of hoe is het bij jullie gegaan in het ziekenhuis, wel een bloedtransfusie gehad en hierdoor een sneller herstel? En wat voor klachten hebben jullie nog?

Mijn hb gehalte is inmiddels weer op pijl alleen mijn ijzerverzadiging is nog steeds te laag. Volgende maand heb ik weer een controle van mijn bloed...

 

Ben benieuwd naar jullie verhalen!!

 

Grtjs Sabrien, trotse mama van Dean heart

 

 

 

 

 

storm75
afbeelding van storm75
24 jun 2012 - 23:05

Heftig zeg, Ik heb (helaas) ook een fluxus gehad na de geboorte van onze tweede...

Onze eerste (zoon) is thuis geboren en daarna had ik een lichte bloeding na de bevalling (halve liter) maar dat kon met medicijen snel gestopt worden. Bij de tweede wilde ik ook thuis bevallen de eerste ging super vlot en ik vond het thuisbevallen erg prettig. Tot mijn grote verdriet (achteraf mijn redding) moest ik met 38 weken worden ingeleid ivm luchtwegproblemen bij mij. Weer een snelle bevalling (een meisje) maar daarna ging het snel mis... De verloskundige schroefde de medicijnen op om de baarmoeder te laten samentrekken maar er gebeurde niks. Ja, ik bloede ondertussen leeg... Ook bij mij hielp het 'masseren" van de baarmoeder niks en na de derde oproep van de gyn. kreeg iedereen heel veel haast. Ik ben geopereerd en heb een ballon in mijn baarmoeder geplaatst gekregen. Die gaf tegendruk en heeft uiteinelijk het bloeden gestopt. Ik heb op het randje gelegen en de gyn. die mij heeft geopereerd vertelde dat ik hem een hartverzakking heb bezorgt...

Uiteindelijk 4,5 liter bloed verloren. Gelukkig (acheraf) ben ik in het ziekenhuis bevallen. Als ik thuis bevallen was had ik het niet gered tot het ziekenhuis. Daar ben ik wel van geschrokken..

Ik heb wel bloed bijgekregen en staaltabletten. Verder veel roosvice ferro en floradix voor ijzeropbouw. Ik heb vanuit het ziekenhuis hulp aangeboden gekregen om het emotioneel te verwerken maar daar heb ik (gelukkig) geen gebruik van hoeven te maken.

Waar ik wel moeite mee heb gehad is dat eigenlijk meteen na de geboorte onze dochter bij mij werd weggenomen en in een caviabakje/bedje werd gelegd. Krijsen dat ze deed zo zielig... Toen ik naar de OK werd gereden lag ze helemaal alleen op de verloskamer. Ik nog roepen dat ze niet alleen gelaten mocht worden. (vriendlief wilde uiteraard mee tot de OK omdat het zo slecht ging) Hij is meteen terug gegaan naar onze dochter en gelukkig was er toen en zuster bij haar.

Ik heb zelfs een tijdje gedacht dat we het verkeerde kindje mee hadden gekregen... Ze leek helemaal niet op onze zoon; eerder op een thais meisje ipv een hollandse. Ook heeft ze nooit een polsbandje aangekregen na de geboorte. Overmaat tot ramp vond het bezoek ze ook meer een buitenlands kindje. Ze had superdik pikzwart haar (wij zijn allebei blond) en een bruin huidje.... Gelukkig is ze nu bijna 1 jaar later blond!

Raar trouwens dat ze jou geen bloed hebben bijgegeven.