Eclampsie

9 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Zigzagger10
afbeelding van Zigzagger10
15 okt 2015 - 22:23
Eclampsie

Beste forumlezers,
Ik ben opzoek naar lotgenoten die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Namelijk een ongecompliceerde zwangerschap, maar een zeer gecompliceerde bevalling ( bevalling eindigend in een eclampsieaanval).
Op het net kan ik nergens verhalen vinden van mensen met een soortgelijke ervaring. Wel van pre-eclampsie en hellp. Ik zoek dus vooral verhalen van mensen die een eclampsieaanval hebben gehad en ben benieuwd naar jullie herstel en restverschijnselen. Hier dan mijn verhaal.

Ik had een vlekkeloze zwangerschap (relatief dan). Ik werd elk consult bij de verloskundige gecomplimenteerd over mijn lage bloeddruk. Bijna twee weken overtijd braken mijn vliezen (ik was al gestript). Omdat ik langdurig gebroken vliezen had moest ik naar het ziekenhuis. Onderweg kwam de bevalling (de weeen) spontaan tot stand. Een verschrikkelijke bevalling met alleen maar weeenstormen en geen steun vanuit het personeel. Om pijnbestrijding gevraagd en met de remifentanil kwam er ook eindelijk goede begeleiding. Vanaf toen ging de bevalling een stuk beter en kon ik alles wegademen. Onsluiting ging ook goed, alleen steeg onderwijl mijn bloeddruk steeds meer. Wat bloeddrukverlagers gekregen, maar sloegen niet aan. Onderhand zat ik op 10 cm ontsluiting. Er moest nog 1 randje weg en dan mocht ik gaan persen. Verloskundige liep weg om pomp remi te vullen. Mijn man was alleen met mij op de kamer toen ik opeens begon te ratelen, te stuipen, te schuimbekken, buiten bewustzijn raakte en helemaal groen werd (achteraf bleek dit dus de eclampsieaanval). Mijn man is naar de gang gerend en heeft om hulp geroepen. Toen werd code rood afgegeven en waren er in no time tien mensen om het bed. Naar de ok en met een spoedkeizersnede was mijn zoon er in vier minuten. Daarna naar ic (gelukkig kort) en toen nog vijf dagen aan de infusen waaronder natriumsulfaat.
Ik ben zeer zeer zeer dankbaar dat zowel ik als mijn kindje het gered hebben, dat is echt een wonder. Acheraf bleek mijn zuurstof gedaald naar veertig procent. Ook een wonder is dat mijn zoon (ondanks het zuurstoftekort) blaakt van gezondheid.
Zelf heb ik veel restverschijnselen en hier worstel ik mee. Ik ben nu zeven maanden verder en heb nog steeds veel klachten. Omdat ik vooral sociale dingen absoluut niet aan kan (vooral praten, maar nog meer luisteren kan ik maar kort) ben ik veel alleen thuis. Hierdoor voel ik me eenzaam en ga dan piekeren over mijn herstel. Werken lukt nog lang niet. Mijn werk bestaat uit luisteren. En ook luisteren in een omgeving met ruis is terror. Met een restaurantje of een etentje doe je me geen plezier. Heb nu wel oordoppen tegen ruis en dat helpt wel wat. Concentreren lukt goed, maar wordt daar wel extreem moe van. Ook vind ik het erg moeilijk dat ik niet kan werken. Ben zelfstandige (zonder verzekering) dus heb nu al 7 maanden geen inkomsten. Dit terwijl mijn eigen met bloed zweet en tranen bedrijf net echt goed liep. Verder veel moeite met stress, dingen moet, organiseren, overzicht houden etc. Echt de cognitieve functies waar ik moeite mee heb. Eerst kon ik ook echt geen prikkels aan (denk aan zonlicht, tv en lezen), maar dat gaat gekukkig al een stuk beter. De pc nig niet. Nu na 7 maanden lukt het me eindelijk dit verhaal op te schrijven met een beeldscherm.
Gelukkig kan ik wel echt genieten van mijn kleine en zie ik het als een geluk bij een ongeluk dat ik zoveel tijd met hem door kan brengen. Ook zie ik een stijgende lijn in mijn herstel , het gaat alleen met grote pieken en vooral dalen. Soms een goede week, dan weer een slechte week. Ik zou het erg fijn vinden om te horen over jullie eclampsieervaringen, en vooral ook over klachten en herstel en ook vooral de duur van herstel. Dan heb ik misschien iets meer houvast voor waar ik op moet rekenen. Nu hoop ik elke keer dat ik beter ben en is elke keer dat iets tegen valt het weer een teleurstelling. Alvast bedankt voor jullie reacties! En sorry voor het lange verhaal..

doompjuh
afbeelding van doompjuh
8 mrt 2016 - 20:14

hoi,

ik heb  pre-eclampsie gehad  tijdens de zwangerschap van mijn zoon  en herken het wel dat het  herstel lang duurt het heeft bij mij 1,5 geduurdt voor dat ik weer  normaal alles  kon doen zoals ik dat voor de zwangerschap deed . ik zou zeggen  neem die tijd en  rust ook die heb je echt nodig het komt uiteindelijk wel weer goed. succes 

Zigzagger10
afbeelding van Zigzagger10
6 nov 2015 - 11:10

Dat is dan nog best snel. Fijn dat het goed deed!  

Is er verder niemand die een eclampsieaanval heeft gehad?  Zowel ik hoor het nog graag!  

 

 

 

wiei-764986
afbeelding van wiei-764986
4 nov 2015 - 20:26

Hoi,

Toen mijn zoontje 4 1/2 maand was ben ik weer gaan werken. Maar eerst wel begonnen met halve dagen zodat ik samen tussen de middag met mijn zoontje kon gaan rusten. Na ruim een maand ben ik weer volledig ( in mijn geval 24 uur)  gaan werken maar ik had gelukkig nog veel vrije dagen staan dus een paar keer tussendoor een week of halve week vrij genomen.
Lichamenlijk was dit mischien wel iets te vroeg maar verder deed het mij wel veel goeds.

Zigzagger10
afbeelding van Zigzagger10
1 nov 2015 - 13:09

Hoi Kellyenrik, 

Dank je wel voor je tips! Ik heb in eerste instantie wel begeleiding gehad van een coach vanuit het ziekenhuis. Dat was inderdaad ook erg fijn. Maar op een gegeven moment wilde ik graag afscheid nemen van het ziekenhuis. Ik overweeg nu inderdaad ook weer begeleiding te zoeken. 

Ik heb gelukkig zeker steun van vrienden en familie. Lastig is alleen dat ik ze zelf ontloop (omdat het vaak te druk is voor mij familie of vrienden om me heen). Een gesprek met 1 vriendin put me vaak al helemaal uit. 

Naar voor jou dat je ook zo'n heftige bevalling hebt gehad. Ik wil jou ook veel sterkte wensen met het verwerken hiervan en je herstel!

Zigzagger10
afbeelding van Zigzagger10
1 nov 2015 - 12:34

Beste Wiei, 

Een late reactie vanaf mijn kant, maar dat komt omdat laptopwerk nog erg moeilijk voor me is. Fijn jouw verhaal te lezen. Natuurlijk heel naar voor jou dat je dat allemaal hebt moeten meemaken. 

Ik vind veel herkenning in je verhaal. Het lijkt me erg akelig als je baby er ook nog van te lijden heeft. Daar had ik dan weer geluk mee. Fijn dat het met jouw baby wel helemaal goed is gekomen!

Ik herken ook heel erg het snelle herstel in het begin en dan het langzame herstel wat volgt. En ook wat je schrijft dat de verjaardagen een ramp zijn. Het onbegrip vanuit de omgeving en ook de irreele verwachtingen die je steeds aan jezelf stelt.

Zelf heb ik de afgelopen weken een grote stap gemaakt in acceptatie (onder andere door meer inzicht in de duur obv reacties van anderen). Door minimaal te rekenen op een jaar is het makkelijker niet helemaal somber te worden van een slechte dag. Morgen weer een betere. Eerst kreeg ik dan telkens angst dat ik mijn eigen gestelde deadline niet zou halen (wat ook steeds niet lukte). Nu dus geen deadline meer gesteld, waardoor de acceptatie wat makkelijker wordt. 

Ik kan me goed voorstellen dat je angstig was bij een tweede zwangerschap. Ik denk dat ik dat ook wel heel spannend zou vinden en wel tien keer achter mijn oren zou krabben, voor het besluit van een tweede. Hopelijk is het de tweede keer allemaal goed gegaan!

Ik heb nog 1 vraag aan je. Na hoelang ben jij weer ongeveer gaan werken? dank:)

 

 

Zigzagger10
afbeelding van Zigzagger10
23 okt 2015 - 21:30

Hoi wiei en kellyenrik,      Dank voor jullie reacties. Nu te gaar om te reageren, maar doe ik snel!

 

 

 

wiei-764986
afbeelding van wiei-764986
22 okt 2015 - 23:57

Hoi,

Ik heb lang getwijfeld of ik zou reageren op jouw verhaal. Ik heb namenlijk Hellp gehad. Aangezien ik wel dingen herken in jouw verhaal wil ik toch reageren.

Na 20 weken zwangerschap begonnen bij mij de klachten. Steeds weer meer vocht vasthouden en een bloeddruk die ondanks medicatie steeds maar opliep. Uiteindelijk ben ik met 35 weken ingeleid met een bloeddruk van 180/125 en 15 maal de toegestaande hoeveelheid eiwitten in mijn urine.
Ondanks de zwangerschapsduur woog ons zoontje 5 1/2 pond. Wel moest hij gelijk de couveuse in, kreeg hij sondevoeding omdat hij niet de kracht had om te drinken en zijn suiker op pijl te houden en onder de lamp omdat hij geel zag. Acht dagen na zijn geboorte mocht hij mee naar huis. Wel overstrekte hij zich hevig, iets wat wel vaker voorkomt bij prematuur geboren kinderen. Hierdoor spugde hij veel en vlakte hij zijn achterhoofd af. Als ik nu terugkijk heeft hij de eerste 4,5 maanden absoluut niet lekker in zijn vel gezeten. Uiteindelijk met de juiste voeding een fysiotherapie aan huis nam het overstekken en het spugen af er werd hij een vrolijke alerte baby.
Mijn eigen herstel ging de eerste 2 maanden vrij vlot. Ik raakte veel vocht kwijt en ook mijn bloeddruk daalde naar een normale waarde. Daarna ging het erg langzaam. Ik heb tot een jaar na mijn bevalling last gehad van concentratieproblemen dit zowel op mijn werk maar ook thuis. Ik kon mijn huishouden niet aan omdat ik geen plan voor mijzelf kon maken wat eerst moest en wat daarna. Verjaardagen o.i.d. waren een ramp, al het geluid! Het leek net of alles even hard binnen kwam. Dit alles koste veel energie waardoor 10-12 per dag slapen geen uitzondering was. Maar het ergste vind ik nog wel dat ik van de periode vlak voor mijn bevallinng en kraamweek haast niets meer weet. Als mensen vroegen hoe de bevalling was zei ik vraag maar aan mijn man. Ik weet het niet meer.
Nu 2,5 verder gaat het lichamenlijk goed met mij. Het enige waar ik nog last van heb is als ik een drukke dag gehad heb ik last krijg van de hoofdpijn die ik ook had aan het eind van mijn zwangerschap.
Waar ik echter wel last van heb is het onbegrip van mensen uit mijn omgeving. De angst die je hebt tijdens de zwangerschap of je kind nog wel goed groeit. Niet weten hoe lang het herstel duurt en ervanuitgaan dat je je na 4 maanden weer goed voelt.
En vooral nog wel de angst die ik had tijdens mijn tweede zwangerschap. Ik ben zo bang geweest dat ik weer een ziek kind zou krijgen. Met een slang door zijn neus heen, blauwgeprikte hielen omdat elk uur zijn suiker geprikt moest worden en de schrapjes in zijn hielen om de billi's te bepalen om te kijken of hij nog onder de blauwe lamp moest.

Ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt.
Maar wat ik vooral hoop is dat mensen wat meer herkennen wat voor impact het heeft om een zwangerschapsvergifting te krijgen. En of dat nu eclamspie, pre- eclampsie of hellp is dat maakt niet uit. De lichamenlijke klachten zijn niet na 4-5 maanden over. Vraag eens hoe het nu ECHT met iemand gaat en doe dit ook nog na 8 maanden na de zwangerschap en daarna.
En vergeet daarbij ook de partners niet wat waar "wij"ons zorgen maken om het kind doen zij dit en voor het kind en voor hun partners.

 

kellysharita_an...
afbeelding van kellysharita_anonymized
21 okt 2015 - 22:50

hallo,

ik heb je verhaal aandachtig gelezen, wat een verschrikkelijke bevalling, vreselijk moet dat zijn geweest! Wel inderdaad een wonder dat jullie er allebei 'niks' aan hebben overgehouden. Ikzelf heb 5 maand geleden ook een dramatische bevalling gehad waarbij mijn dochtertje ook zuurstofgebrek heeft gehad, gelukkig ook niks aan overgehouden. Maar niet door een eclampsie aanval maar doordat zei door zwangerschapsdiabtes (wat niet is ontdekt) veel te groot was en daardoor vastzat. ook ik heb hier nog steeds een nasleep van. fysiek doordat ik al bekkeninstabilietit had, en door de bevalling nog slimmer is geworden, maar vooral ook emotioneel. ik had de eerste weken na de bevalling een soort van ruis in mijn oren waardoor alle geluid ontzettend hard binnenkwam, dat was ondraagelijk, dar is gelukkig al weg getrokken. En inderdaad ook goede en slechte dagen/weken. er is mij door familie aangeraden hulp te zoeken, erover te praten zodat je het een plek kan geven, of gewoon maar even je verhaal kwijt kan. Dat heb ik gedaan en dat helpt echt. Ik had me aangemeld bij maatschappelijk werk. Heb je dat ook geprobeerd of misschien een idee om te doen? heb je familie of vrienden waar je terrecht kan om maar gewoon is te kletsen of wat te drinken? Wat echt belangrijk is, blijf niet met alles zitten, vraag hulp! misschien eens in de zoveel tijd oppas zoeken voor je kindje zodat je tijd voor jezelf hebt. Ik hoop dat het beter met je gaat! groetjes kelly