bang voor een volgende bevalling

13 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Anoniem
afbeelding van Anoniem
7 mei 2011 - 02:05
bang voor een volgende bevalling

Hallo iedereen,


<?:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />


In oktober 2010 ben ik bevallen van een heel lief (en druk ) mannetje, maar dat ging niet zoals ik had verwacht. Omdat hij in het vruchtwater had gepoept en zijn hartslag niet was zoals het hoorde, is er uit voorzorg een keizersnede (met ruggeprik) gedaan. Het is mooi dat zo'n operatie bestaat, want anders was het misschien wel verkeerd afgelopen. Maar je ziet het niet aankomen.



Voordat de beslissing werd genomen voor een keizersnede, heb ik 10 uur in de bevalling gezeten. De weeën kwamen vanaf het begin meteen al achter elkaar aan. En ik wist dat het pijnlijk zou zijn, maar dat het zo veel pijn zou doen… Nee, dat wist ik niet. De eerste 4 uren vielen nog wel mee, maar vanaf het moment dat ik in het ziekenhuis was, deed het echt zeer.



In het ziekenhuis heb ik 1 uur op de weeënkamer doorgebracht. En toen werd ik al naar de verloskamer gebracht, zodat ze me beter konden monitoren. Ik kon geen kant op, alleen maar zitten (of liggen) op het bed zonder voeteneinde. En vanaf dat moment was de pijn voor mijn gevoel ondraaglijk. En ook niet even, maar continu met zulke hevige pieken dat alarmbelletjes in mijn hele lichaam afgingen. Ze zeggen dat je de pijn vergeet, maar ik weet nu nog hoe het voelde! Op een schaal van 1 tot 10, was het een 9,9 voor mijn gevoel. Ik vond het echt ondraaglijk. Ik wilde heel graag huilen van de pijn, maar ik kon niet eens huilen door de pijn. Ik heb gesmeekt om pijnbestrijding. Ik trok het echt niet. De zuster zou de gynaecoloog wel even vragen. Na een half uur (dat voor mijn gevoel wel 10 uur duurde) kwam ze terug met de mededeling dat hij dat liever niet deed. Nou ja, natuurlijk doe je dat liever niet, maar ik vraag er toch ook niet voor niets om?!! Na 15 minuten gaf ik mijn man opdracht om maar weer op het knopje te drukken, want ik wilde toch echt heel erg graag pijnbestrijding. Het duurde vervolgens natuurlijk weer meer dan een half uur voordat ik hoorde dat ze terughoudend waren met pijnbestrijding omdat hij in het vruchtwater had gepoept. Ik vroeg of er toch echt niks mogelijk was! Ik zag het al niet meer zitten, want er leek ook nog lang geen einde aan te komen. Nou, dan mocht ik wel TENS hebben. Het duurde uiteraard een half uur voordat ik dat eindelijk op mijn rug had en het holp voor geen meter, dus na een paar minuten is het er weer afgehaald. Uiteindelijk na nog veel meer zeuren mocht ik dan wel een infuus met remifentanil hebben. Dus na meer dan 2 uur smeken en zeuren kreeg ik pijnbestrijding. En tja, dan blijkt ook nog dat ik alleen maar duf werd van de remifentanil en dat de pieken van de pijn nog steeds even ondraaglijk was. Alleen die paar seconden tussen de weeën had ik het gevoel dat ik kon ademen. Dus het hielp mij een heel klein beetje.



Vervolgens had ik dus na 10 uren 6 cm ontsluiting. De laatste 4 uren heb ik over 2 cm gedaan. Het schoot niet snel genoeg op voor onze zoon. Vandaar dat er besloten is om een keizersnede te doen. Op het moment zelf, was ik blij. Het einde was in zicht! Ook achteraf bleek het een goede beslissing te zijn geweest, want hij bleek nog niet/weinig ingedaald te zijn. Het had anders wel heel erg lang kunnen duren en dan had het voor hem wel heel verkeerd kunnen aflopen.



Nu heb ik in vergelijking met anderen niet een traumatische bevalling gehad. Toch heeft het er bij mij ook behoorlijk ingehakt. Ik ben weliswaar niet depressief, maar de emotionele gevolgen van een bevallling en/of keizersnede worden volgens mij onderschat door veel mensen. In ieder geval wel door mijn omgeving. Doordat ik een keizersnede heb gehad, heb ik echt het gevoel dat me iets is ontnomen. Dat gevoel van je baby die meteen op je buik wordt gelegd. Ze namen hem meteen mee om de longen uit te zuigen. Toen ik hem voor het eerst zag terwijl ik werd gehecht was hij al helemaal ingepakt. En ook toen ik hem in de transportcouveuse zag, had hij al een pamper om. En op het moment zelf, vond ik dat niet erg. Maar nu, achteraf, mis ik het wel. En ook de borstvoeding die niet rechtstreeks wilde. Verschillende posities kon ik niet uitproberen. Ik heb uiteindelijk alles moeten kolven. Kan een keizersnede daar de oorzaak van zijn? Was dat na een gewone bevalling misschien wel goed gegaan? Nu, 7 maanden later, kan ik er nog steeds om huilen als ik eraan terugdenk.



Nu wordt er geadviseerd om voorlopig niet weer zwanger te worden zodat de wond goed kan helen. Logisch, en om eerlijk te zijn vind ik het met één kind al druk genoeg. We willen wel graag meer kinderen mettertijd. Maar ik moet er niet aan denken om er meteen achteraan nog een baby te krijgen. Het punt is echter dat ik nu bang ben geworden voor een bevalling van een tweede kind. Zo zei ik tegen mijn schoonmoeder dat ik bij een volgende zat te denken aan meteen een ruggeprik. Ze keek me vreemd aan en zei “Nee, dat doe je toch niet?” Tja, zij vertelt ook doodleuk dat ze liever 5 x bevalt dan 1 x naar de tandarts te gaan. Ik ben ook bang voor de tandarts, maar daar ga ik nog liever 100 x naartoe i.p.v. een bevalling te ondergaan.



Zijn er meer moeders die angstig zijn geworden voor een volgende bevalling? En weet je eventueel ook wat je er aan kunt doen om over deze angst heen te komen? Geven artsen je ook een ruggeprik als je er om vraagt terwijl zij het eigenlijk overbodig vinden? Graag hoor ik jullie reacties.

Jennifer-mv-5
afbeelding van Jennifer-mv-5
2 mrt 2012 - 00:40

en onderschatten van een keizersnee herken ik ook wel
Ach lekker makkelijk, geen wee-en, geen gedoe gewoon even een keizersnee....

Jennifer-mv-5
afbeelding van Jennifer-mv-5
2 mrt 2012 - 00:39

Mijn 2de is met spoed gehaalt.
Bleek ook in vruchtwater te hebben gepoept. En dus gelijk naar de ka om uitgezogen te worden.
Maar na een keizersnee gaan alle babytjes standart eerst naar de ka. Alleen als er geen spoed was
dan houden ze hem of haar even boven het doek van dit is je baby en gaat hij of zijn dan naar ka
krijgen ze wat zuurstof. Ook standart na een keizersnee schijnbaar..

Maar ik herken vooral het al ingepakte. Ik kreeg hem even naast mij in een doek en kon even zijn handje aaien en over zijn wangetje en weg was hij. Ik mocht toen van die gyncoloog gelijk naar de zaal/kamer en hoefde niet eerst na de uitslaapkamer. Was savonds laat. Dus erna toe gebracht en omdat we dus de tas met kleertjes niet mee hadden, was echt onverwachts dat hij gehaalt is, kreeg ik een zwitsal baby in een stom groen hesje in een omslag doek!
Ik kan soms nog zoiets hebben dat het niet eerlijk is! Ze kunnen zo een baby ook even naast je leggen of in je nek of iets. Dat doek kan best iets lager. Maar dan iig zorg dat de moeder erna ook een pasgeboren baby krijgt. Na een bevalling krijg je de baby zo op je buik gelegt. Vol smeer en bloed en als je "pech" hebt poepen ze je onder.
Dan wil ik na een spoed keizersnee toch geen zwitsal baby in vreemde kleren bij mij op de arm.
Mijn man heeft nu dus bij de 5de gezegt dat hij echt echt niet in bad mocht en echt niet gewassen hoefde.

Dus niet laten wassen kan je aangeven (eisen). Het is jullie kindje en het is juist beter niet gelijk te wassen.

DELETED_Ellen88
afbeelding van Anoniem
1 mrt 2012 - 11:36

Hoi,

Ik heb net het topic 'trauma horrorbevalling' geopend. Ik ben dus ook bang voor een volgende bevalling. Ik dacht dat ik het een plaats gegeven had, maar nu ik zwanger wil worden komt het allemaal terug. Ik weet ook niet hoe ik er mee om moet gaan. Ik overweeg zelfs om maar psychische hulp te gaan zoeken, om me zo door de volgende zwangerschap heen te helpen.

heel veel succes

Spintsje
afbeelding van Anoniem
26 mei 2011 - 02:07

Leonie, wat heftig allemaal zeg! Zelfs op de IC gelegen, jeetje!


Ben je door het lage hb-gehalte ook nu nog moe? Ik hoop voor je dat de foliumzuur helpt.


Het praten op dit forum over mijn bevalling en mijn angsten heeft mij heel goed gedaan. Ik wist niet dat het me zo zou kunnen helpen, maar kennelijk wel. Ik ben nog steeds wel bang voor een volgende bevalling moet ik zeggen, maar het houdt me niet meer zo bezig. Ik kan nu in ieder geval zonder moeite te hebben kijken naar het programma 'Bevallingsverhalen' bijvoorbeeld. Een psycholoog ga ik in ieder geval nu niet bezoeken. Wie weet komt de angst wel heftiger terug mocht ik weer zwanger zijn, maar dat zien we dan wel weer.


Het helpt denk ik ook dat ik nu voor mezelf heb besloten dat ik zo'n geboorteplan ga opstellen zoals Saskia voorstelde. En ook dat ik me er niet meer voor ga schamen tegenover mijn omgeving als ik zeg dat ik een ruggeprik wil. Want dat anderen de pijn niet zo extreem hebben ervaren als mij en het dus 'onzin' vinden, kan me weinig meer schelen. Ik ga daar geen discussie mee aan en zeg dan dus kortaf dat iedereen pijn op een andere manier ervaart en dat ik die pijn te erg vond om ooit nog een keer mee te maken. Punt! Het is tenslotte mijn lichaam en daar hebben zij niks mee te maken. Toch? Een volgende keer ga ik meteen duidelijk maken aan de verloskundige, en in een later stadium de gynaecoloog, dat ik sowieso pijnbestrijding wil en dat ik hier geen remifentanil mee bedoel. Om mijn part zetten ze voorop mijn dossier met grote koeieletters 'wil ruggeprik'. Ik las namelijk laatst in een magazine dat iedere vrouw daar recht op heeft en dat ze het alleen maar mogen weigeren als er simpelweg geen tijd meer voor is.


Maar zo ver is het nog lang niet. Eerst moet het maar weer najaar zijn voordat we eventueel voor een tweede mogen gaan. Dat vind ik nu ook wel prima, want onze zoon vergt genoeg energie van zijn papa en mama.


Zo, alweer een heel verhaal. Jullie allen heel veel bedankt voor de reacties!


@Leonie. Ik hoop dat je snel weer groen licht krijgt.


@Dian en Angelique. Bedankt voor de realisatie dat ik de dingen in mijn hoofd waarschijnlijk heftiger maak dan dat ze zijn. Ik kan het nu beter relativeren. En Dian: Veel succes met de 3de!


@Saskia. Bedankt voor de tip om een geboorteplan op te stellen. Ik had er wel vaker van gehoord toen ik zwanger was, maar ik vond het eerst maar onzin. Daar kom ik nu wel op terug.


@Joanne. Ook jij bedankt voor de reactie. Het praten erover en de reacties die ik daarop kreeg heeft me goed gedaan.

leonie12
afbeelding van leonie12
20 mei 2011 - 13:52

Hoi hoi

Mijn omgeving weet van mijn angsten, en snappen

nu ook eindelijk wat voor een impact de bevalling

op mij heeft gehad, en hoe ik over een eventuele

tweede bevalling denk. Gelukkig hebben ze hier

veel begrip voor.

Met mijn bevalling heb ik een forse nabloeding

gehad, raakte in lichte shock en heb een nacht op

de ic moeten liggen. Twee dagen later kreeg ik weer

een bloeding, gelukkig wel minder heftig als de

eerste maar werd meteen weer aan de

bloedtransfusie gelegd. Heb door het vele

bloedverlies 3 weken moeite gehad met de kleinste

dingen, naar de wc gaan was voor mij al een

marathon.

Na mijn bevalling is mijn hb niet hoger geweest als

7.0 (moet bij een vrouw boven de 7.5 zijn) nu is er

eindelijk een oorzaak gevonden. Heb nu een hoge

dosis foliumzuur gekregen en moet iedere maand

opnieuw prikken. Hij zei wel dat als dit niet gaat

werken en andere maatrgelen moeten worden

genomen maar wat hij daar mee bedoeld weet ik

ook niet.

Spintsje
afbeelding van Anoniem
20 mei 2011 - 02:37

@Leonie: Hoe is jouw bevalling dan gegaan? Mits je erover wilt praten natuurlijk. En wat akelig van je miskramen! Nog gecondoleerd.


Na mijn bevalling kreeg ik ijzertabletten. Die heb ik niet regelmatig ingenomen, want ik vergat het steeds. En na een bezoekje aan de huisarts heb ik tevens gevraagd of ik dat nog steeds moest nemen, omdat het officieel een herhalingsrecept was. Mijn bloed is toen geprikt en ik had een waarde van 9,1. Dat is volgens mij zelfs hoog. Dus de laatste pillen zijn zo de prullebak ingegaan. Dus ik kan me moeilijk voorstellen dat je na zoveel tijd nog steeds last kunt hebben van je bevalling. Hoe lang denkt de arts dat het duurt voordat je waarden beter worden?


Even uit nieuwsgierigheid. Weet je omgeving ook van je angsten en je miskramen en dat je nu nog moet wachten met een volgende baby? In ieder geval heel veel sterkte en succes toegewenst!

leonie12
afbeelding van leonie12
20 mei 2011 - 01:22

Hoi hoi

Wat fijn dat de verloskundige haar excuses heeft

aangeboden.

Ik heb zelf ook een traumatische bevalling gehad in

oktober 2009 en heb daar emdr voor gekregen.

Helaas gaat de angst voor een tweede nog steeds

niet weg. de psycholoog heeft tegen mij gezegd dat

er bij mij ook een kleine kans is dat dit over zal

gaan, totdat ik weer in de bevalling zit en zie dat het

ook anders kan.

In maart 2010 waren we weer begonnen om

proberen zwanger te worden, de angsten gingen bij

mij niet weg en op sommige momenten was het

zelfs erger. In oktober en december ik zwanger

geweest maar dit is helaas uitgelopen op een

miskraam, op de momenten dat we erachter

kwamen dat ik zwanger was ging er meteen weer in

me om hoe de bevalling dit keer zal verlopen. Na

deze miskramen heb ik bij de huisarts aangeklopt

en is mijn bloed onderzocht en bleek in veel te

weinig foliumzuur te hebben dat zorgt voor de

aanmaak van je rode bloedcellen met als gevolg

weer bloedarmoede. De huisarts denkt dat dit nog

steeds de gevolgen zijn van mijn eerste bevallig.

Heb nu helaas rood licht gekregen, eerst moeten

alle bloedwaarden weer goed zijn voordat we weer

mogen proberen zwanger te worden.

Moest dit even kwijt zat er zo mee.

Spintsje
afbeelding van Anoniem
13 mei 2011 - 00:18

Hoi dames,


Bedankt voor al jullie reacties. Dat heeft me eigenlijk al enorm geholpen! Toen ik jullie reacties las, heb ik wel even een traantje moeten laten. Maar dat was goed. Het werkt ook helend om het verhaal op papier te zetten voor anderen om het te lezen. Ik had een paar weken na de bevalling ook alles op papier gezet om het te verwerken. Maar dat heeft nooit iemand gelezen. Het doet me daarom goed om hier begrip te vinden.


Het stomme van de pijnbestrijding bij mijn bevalling was, dat ik nou juist vantevoren had gevraagd hoe dat zou gaan. Ik ben speciaal naar het ziekenhuis geweest destijds om te kijken hoe het daar zou gaan. Aan mijn verloskundige had ik 1001 vragen gesteld over pijnbestrijding, omdat ik wist dat ik best wel kleinzerig ben. Altijd al geweest. Ik hoopte natuurlijk dat het niet nodig zou zijn, maar ik vond het wel een fijn gevoel om te weten dat het er was als ik er om vroeg. Omdat op de website van het ziekenhuis stond dat ze alleen tijdens kantooruren een anesthesist hadden voor een eventuele ruggeprik, heb ik dit ook doorgegeven aan mijn verloskundige. Zij vond dat namelijk vreemd, want ze moesten 24 uur per dag dit aanbieden. En ze had het ziekenhuis daarom ook nog om een bevestiging gevraagd of ze het inderdaad wel 24 uur beschikbaar hadden. Het ziekenhuis bevestigde dit. Ook had ik vantevoren mijn zorgen geuit over dat ik vermoedde dat hier in het hoge noorden van Friesland men terughoudender was met pijnbestrijding. Ze verzekerden mij dat er pijnbestrijding beschikbaar zou zijn als ik er om vroeg. Ja, dus niet! Mijn zorgen werden afgewimpeld. Er zijn miljarden vrouwen mij voorgegaan, dus het zou vast wel goed komen. En ik geloofde het. Maar mijn zorgen waren dus wel gegrond. De verloskundige heeft later trouwens haar excuses aangeboden (uit zichzelf) omtrent de pijnbestrijding en dat dit nou juist mij moest overkomen. Omdat ik het vantevoren uitgebreid over pijnbestrijding met haar had gesproken en zij mij dus verzekerd had dat het redelijk snel beschikbaar zou zijn.


Zo... dat moest ik ook nog even kwijt!


Bedankt voor jullie medeleven!

Dian
afbeelding van Dian
9 mei 2011 - 23:03

Hoi Spintsje,

Wat naar dat je je er nog zo naar onder voelt. Ik zou zeker psych hulp zoeken om e.e.a. te verwerken. Traumatische gebeurtenissen (zoals jouw bevalling) kunnen enorm groeien in je eigen gedachten, waardoor je in je herinneringen alles nóg heftiger naar boven haalt dan het al was. Een psych kan je helpen er over te praten, het een plekje te geven en het los te laten.

Ik heb bij de eerste ook een traumatische bevalling gehad, ontsluiting wat heel hard ging en uitdrijving wat bleef steken. Uiteindelijk een vacuüm door een arts-assistent die met knippen en het gebruik van de vacuüm zo veel heeft vernield daar beneden dat ik bijna een jaar lang niet heb kunnen fietsen. Heb hierover, om het voor mijzelf af te sluiten, een klacht ingediend bij het ziekenhuis, wat ook als terecht is afgedaan. Verder heb ik idd heel veel gepraat. Na een jaar was ik zwanger van de tweede en ben gelijk het gesprek met de vk aangegaan en heb aangegeven dat wat bij de eerste is gebeurd, absoluut niet nog eens mag gebeuren. Gevolg was dat ze bij de tweede (was inmiddels overgedragen aan de gyn) zelf aanboden om een ruggenprik te zetten en verder verliep alles een stuk beter dan bij de eerste. Gelukkig heb ik het van me af kunnen zetten, ben inmiddels zwanger van de derde. Had dat nooit aangedurfd als ik er niet over had gepraat. Ga dus het gesprek aan.



DELETED_Joanne_...
afbeelding van DELETED_Joanne_anonymized
7 mei 2011 - 15:58

praten praten praten, erg belangrijk! Wat al gezegd werd, onderschrijf ik van harte.

Ik was tijdens de zw.schap van de tweede ook enorm bang dat het weer zou eindigen in een spoedkz onder narcose, want zo eindigde mijn eerste bevalling. Ook die momenten gemist enzo, dus ik weet wat je bedoelt.

Ik denk dat het jou ook had kunnen helpen als je rond had kunnen lopen ipv alleen maar zitten/liggen in een gespannen houding. Meer beweging ontspant over het algemeen, en bevordert de ontsluiting.

Foto´s kijken, is ook een manier om te verwerken! Telkens weer die foto´s om het telkens beter een plekje te kunnen geven, hoeveel emoties het in het begin ook oproept. Bedenken wat je anders had gewild, dat opschrijven, gevoelens benoemen, dat soort dingen.

Je zou met je huisarts kunnen praten en verwijzing vragen naar een psycholoog. Ow, en van te voren vast laten leggen dat je een ruggenprik krijgt, kan volgens mij wel in een aantal ziekenhuizen.

Meid veel sterkte ermee!
Groetjes Joanne

Joanne40670.5831134259


sas76
afbeelding van sas76
7 mei 2011 - 11:53

Hoi Spintsje,


Of anderen nou een heftigere bevalling hebben gehad dan jij, jij hebt jouw bevalling als een trauma ervaren en dat zul je een plekje moeten gaan geven. En hoe je dat kunt doen, is aan jou. Je kunt er veel over praten, met je omgeving (heb ik gedaan) of misschien wel iemand die je er professioneel mee kan helpen. Maar Angelique heeft ook gelijk: als de wens voor een tweede kindje toeneemt, zal de angst ook afnemen. Ik spreek uit ervaring. Ik heb ook een vreselijke eerste bevalling achter de rug met veel pijn en slechte begeleiding vanuit het ziekenhuis en ben lang bang geweest om weer zwanger te raken (sterker nog, de eerste tijd wilde ik niks van mijn man weten ivm pijn, dus kon ik niet eens zwanger worden). Maar toen de oudste 1 jaar was, begon er weer wat te kriebelen en uiteindelijk zijn we er toch voor gegaan.


Toen ik eenmaal zwanger was, nam de angst voor de bevalling wel steeds meer toe. Toen ik een maand of 7 was, zat ik steeds te huilen bij de verloskundige, want dat kind moet er toch echt ook een keer uit. In overleg met de verloskundige hebben mijn man en ik een geboorteplan opgesteld. Dat klinkt zwaarder dan het is (ze geven er ook hele cursussen voor, maar dat heb ik niet gedaan), het was gewoon een A4-tje met onze wensen erop: *alles in het werk stellen om thuis te bevallen *we willen heldere communicatie met verloskundige/artsen, we willen weten wat er gaat gebeuren, *knip zo lang mogelijk uitstellen, *pijnbestrijding indien we daarom vragen ->dat soort dingen stonden erop. UIteindelijk zijn we toch weer naar het ziekenhuis gemoeten en omdat ik zo bang was, is onze verloskundige er de hele tijd bij gebleven. En de arts-assistent die mijn bevalling deed, heeft zelfs nog met haar overlegd ondertussen. Dat heb ik als heel prettig ervaren.


Praat erover, geef het de tijd en probeer op een rijtje te zetten wat jij eventueel een tweede keer anders zou willen. Dat gaat je echt helpen!


Sterkte met de verwerking!


Groetjes Saskia




Angelique79
afbeelding van Angelique79
7 mei 2011 - 11:27

Klinkt als een ziekenhuis waar ze niet echt

betrokken waren .. Ik denk dat als je wens voor een

tweede groeit je angst zal afnemen. Nu zit je nog

volop in de verwerking van je eerste bevalling. Ik

zou je willen adviseren om een psycholoog te

zoeken om je hierbij te helpen. Misschien is EMDR

een goeie therapie. Ik denk namelijk dat je het

steeds groter en traumatischer maakt omdat je

hersens nou eenmaal zo zijn.. Je blijft er over

denken en malen enz.. Dat doe je dus niet expres

dat doen je hersens zeg maar. Laat het denken

over 'oh jee ooit moet er nog een tweede komen'

los. Probeer eerst je bevalling te verwerken je zit

sowieso nog in je ontzwanger periode.. Al voelt dat

misschien niet meer zo je hormonen zijn nog niet in

balans. Onderneem aktie om het eea te verwerken

en wacht af totdat je kleine 1 jaar is dan zal je eens

zien hoe anders je over dingen gaat denken.. En je

bevalling is best traumatisch hoor!! Zo veel pijn en

dan eindigend in een keizersnede en niet het

gevoel hebben gehad dat er goed voor je gezorgd

werd door de mensen die dit wel hadden moeten

doen! Ik weet niet of je die keuze hebt maar kies

voor een ander ziekenhuis.. Sterkte!