Zorgen en vragen over de bevalling

8 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
babyxxx
afbeelding van babyxxx
25 dec 2015 - 00:09
Zorgen en vragen over de bevalling

Hallo allemaal

ik ben nu 25 weken zwanger maar echt super zenuwachtig voor de bevalling, en de dingen eromheen, ik weet dat het het beste is om er niet te veel aan te denken en het gewoon over je heen laten komen, maar ik blijf ermee in m'n hoofd zitten, nou mijn vragen. kan je het voelen aankomen ? en wat voel je dan precies ? of 'de grote boodschap' tijdens de bevalling, is dit te voorkomen ?, nou wil ik een natuurlijke bevalling, maar wat als de pijn te heftig word, hebben julie ervaring met de pijnstillers ?. waar ik ook best wel bang voor ben, wat als de baby er net is en de band tussen moeder en kind is niet zoals het hoort? 

zijn meer van julie bang voor deze dingen, of maken julie je er ook zorgen over ?

ik hoor het graag !!

Groetjes Erica x

babyxxx
afbeelding van babyxxx
6 feb 2016 - 22:41

Heeel erg bedankt voor julie verhalen, erg fijn om te lezen hoe anderen hun ervaring was, 

Inmiddels ben ik 32 weken zwanger, en had wat boekjes gekregen van de verloskundige, hierin stond ook veel over alle pijnbestrijding. Ik wou graag lachgas proberen, maar helaas is dat niet mogelijk,

Ik moet om medische redenen in het ziekenhuis bevallen, en daar hebben ze alleen een ruggenprik of een prik die je in je been krijgt ofzo. En beide had ik liever niet, maar ik weet maar nooit, mischien smeek ik er dan wel om haha.

Julie hebben me iniedereval erg gerustgesteld ! Dankjewel!

Al zit in nog wel erg in over de band die ik heb met mijn kindje, tuurlijk komt de band er, maar wil ook zo graag dat die meteen goed is, het is m'n eerste kindje en wil alles precies doen zoals het hoort, en alles perfect doen. Het is moeilijk uit te leggen, maar het zullen ook wel een deel hormonen zijn, en omdat dit natuurlijk een hele nieuwe ervaring is.

Ik zal ook zeker even een berichtje plaatsen als hij geboren is ! 

Liefs Erica x

paul-1102156
afbeelding van paul-1102156
23 jan 2016 - 15:13

Hoi Erica!

De bevalling is bij iedereen weer anders. Bij mij begon het al een maand van tevoren te 'rommelen.' Dus veel regelmatige harde buiken = elke 3 minuten een harde buik en dan een paar uur lang. Dus elke keer dacht ik dat het er aan kwam. Maar dan stopte het weer. Maar die harde buiken hadden wel een functie, want van binnen werd alles klaar gemaakt voor de bevalling.

Als de bevalling eenmaal begint merk je het direct. Je denkt dan.. ohhhh is dit het...? De weeen zijn veel pijnlijker dan een harde buik Weeen moet je echt weg puffen bijvoorbeeld. Ze doen veel meer pijn dan een harde buik.

En over poepen hoef je je echt geen zorgen te maken. De artsen maken dat zo'n beetje bij elke bevalling mee. Daarnaast hoort het erbij en het is ook logisch als het gebeurd want je kindje drukt met het hoofdje de endeldarm leeg. daar kan je niets tegen doen. Ik had zelf gehoop dat ik zou poepen want dan zou ik mooi in een keer leeg zijn en dat scheelt weer. maar helaas niet gepoept haha. daarnaast grapten m'n man en ik over poepen tijdens de bevalling. want het zou maar spetterpoep zijn en dat je iedereen aan het bed van een laag poep gaat voorzien. we moesten steeds erg lachen bij het idee. dus best jammer dat dat niet was gebeurd. misschien een volgende keer haha!

Qua pijn had ik een enorme weeenstorm. er zat geen pauze/ rust tussen de weeen en goddank een ruggenprik gekregen in het ziekenhuis. voor die tijd was ik bang voor de ruggenprik en wilde ik alle pijnbestrijding, behalve een ruggenprik maar ik ben heel blij dat ik er eentje had gekregen. zo kon ik even op adem komen. een ruggenprik deed totaal geen pijn. en geloof me als je echt veel pijn hebt dan maakt het je niet veel meer uit. als jij straks gaat bevallen kan je altijd nog kiezen wat je zou willen. en er zijn genoeg mensen om je heen die je helpen of je iets aanbieden als je pijnbestrijding zou willen.

over de band hoef je je niet druk te maken want die band is er nu al. je kindje hoort jou al praten. hoort al jou hartslag en ademhaling. dus als je kleintje tegen je aan ligt is al zo vertrouwd... waar ik niet op had gerekend waren de kraamtranen. 4 dagen na de geboorte begon ik zo uit het niets te huilen en dat heeft een paar dagen aangehouden. later hoorde ik pas dat vrijwel elke pas bevallen vrouw dit mee maakt maar daar had ik niets over gehoord van te voren. In die dagen voelde ik me behoorlijk labiel. als jou dit overkomt... lekker in bed gaan liggen met je kleintje op de borst. deuren op slot, alle visite afbellen, en jezelf lekker verwennen. dan ben je er zo vanaf!

Succes in ieder geval! Je kan het!

Liefs Paula

Bloempje27
afbeelding van Bloempje27
17 jan 2016 - 14:55

Geloof me maar, je bevalling voel je wel aankomen. Die echte weeën die je hebt om goede ontsluiting te krijgen, kun je niet over het hoofd voelen. Het begint met lichte krampjes onderin je buik. Ze komen op en zakken weer af. Zodra die krampjes wat hefitger worden en je niet meer kunt blijven zitten of je gaat kronkelen en moet puffen, dan begint het wat serieuzer te worden. Ga dan lekker in bad zitten. Neem een stopwatch mee en ga klokken. Om de vijf minuten zo'n pittige wee die een minuut duurt, dan is je bevalling begonnen. Bel dan na een uur de verloskundige maar.

Als je thuis bevalt kun je ook de geboortetens huren... dat zijn elektroden die een goede pijnstilling geven zonder dat je een verdoofd gevoel hebt. Het neemt ook de heftige pijn weg, die je in bad echt nog wel voelt. Je kunt m huren op geboortetens.nl.

En geloof me als je in die bevalling zit, denk je niet meer aan poepen. Trouwens... meestal bij de eerste weeën begint je dikke darm zo geprikkeld te raken dat je om de haverklap zelf al moet poepen, dit doet je lichaam zodat je na de bevalling de eerste tijd niet hoeft te poepen omdat alles dan zo gevoelig is. Prachtig hè? En als de perdrang is gekomen, wil je niets liever dan poepen, want de persdrang is dan zo groot, dan wil je niets liever om je baby eruit te persen. Ik was dan totaal niet bezig met een drol, alleen maar met het verlangen mijn kindje te zien. En al zou er wel een drol komen, nou... ze hebben je dan toch al in vol ornaat gezien.. die drol kan er ook nog wel bij.cheeky

En na die tijd is de opluchting zo groot dat je alleen maar kan huilen omdat je baby er eindelijk is. Ik heb drie kinderen en bij de eerste en de derde was dat verliefdheidsgevoel er al heel snel. Bij de tweede duurde het even omdat ik hem zo anders vond dan de oudste, wat een meisje is. Ik herkende er niks in. Dat gevoel is pas later gekomen, ook omdat hij zoveel huilde vanaf de eerste dag en ik niet aan mijn rust kwam. Ja... liefde moet groeien. Van onze oudste hielden we al zoveel. Dan denk je dat je dat gevoel ook gelijk hebt voor een tweede, dat is dus niet zo. Dat gevoel groeide ook, maar ik vond het wel even slikken in de kraamweek. Bij onze derde accepteerde ik dat gelijk maar hij was zo'n voorbeeldige baby dat ik na een paar dagen al helemaal verzot op m was.

Als je je kindje nu al koestert, komt dat gevoel echt! Al zul je de eerste dagen misschien wel moeten wennen aan hoe het kindje eruit ziet. 'Zat dat er nou in? Ik had het me anders voorgesteld." Je zult moeten wennen aan de zorg en de tijd die het vraagt. Moederschap is geen roze wolk en de kraamweek en de weken daarna kunnen heel pittig zijn. Doodmoe, alle nieuwe dingen die je moet leren, de zorg om je baby (groeit ie, is de gehoortest goed, drinkt ie goed?), de visite wat soms teveel kan zijn... maar geloof me... het komt allemaal goed.

Aagje123
afbeelding van Aagje123
5 jan 2016 - 14:12

Hoi Erica,

De kunst is om het op je af te laten komen. Maar ja, volgens mij is iedereen wel zenuwachtig voor een bevalling.
Je zit er 9 maanden op te wachten, weet niet wanneer het komen gaat en wat je kan verwachten. Alleen dat het komen gaat. Soms al heel vroeg, soms wat langer.
Ik zelf wilde heel graag bevallen, omdat ik de zwangerschap meer dan zat was en ik kon niet wachten om eindelijk ons kleine meisje in het echt te zien en vast te houden.

Ik ben ingeleid en wist dus een dag van te voren dat het zou gaan gebeuren.

Van te voren had ik besproken met mijn man wat ik wilde. Ik wilde vooral niet te moeilijk doen. Het liefst zonder pijnstillers e.d. maar ja, als het echt niet ging dan wel.

De bevalling;

Ik sliep al een paar dagen niet met heftige voorweeën die 10 minuten aanhielden (niet bang zijn, dat komt volgens mij eigenlijk nooit voor). Bleek al een paar centimeter ontsluiting te hebben, dus het was wel ergens goed voor. De dokter besloot dat het maar tijd was dat de baby kwam, omdat ik anders helemaal uitgeput was voor de bevalling.

Tsja daar gaat het natuurlijke proces al..

Vliezen breken (dat kan als je ontsluiting hebt), de weeën kwamen niet vanzelf dus weeën opwekkers (deze worden elk half uur ietsjes hoger gezet, en met een waarde van 6-8 zou je goede weeën moeten hebben), bij mij was de waarde rond de 3 toen ik in een weeënstorm terecht kwam. Pff, ik hield het niet meer. De weeën opwekkers werden uitgezet en ik kreeg gelijk iets wat die weeën tegen zou houden (de opgewerkte weeën).. Maar mijn lichaam was zo lekker bezig dat die binnen 5 minuten de weeënstorm overnam. Daar ging ik weer.
Ik kon niet meer, ik wilde persé iets tegen de pijn. Durfden die mensen ook nog te zeggen dat er 'zo' iemand aankwam. Niet zo, NU! was het enige wat ik nog kon zeggen.
Ze hebben mij door de weeënstorm geholpen door mee te zuchten en de puffen..
Ik bleek al 9 cm ontsluiting te hebben (ja ook zo'n storm is ergens goed voor, het gaat dan lekker snel) en kreeg zo'n pompje.
Die het in eerste instantie nog niet deed. Blijkbaar heb ik dat ook gelijk geschreeuwd (Hij doet het niet..) en dat klopte. Vervolgens werkte die.
Wat een opluchting. Heerlijk ontspannen lag ik tussen de weeën.. Ik voelde ze aankomen, maar ze deden geen pijn meer, op tijd op het knopje drukken, en dan een beetje puffen..
Die laatste centimeter duurde daardoor wel wat langer.

En dan mag je persen, met 10 cm ontsluiting. En dan WIL je dat ook heel graag. Hoewel het pijn doet, wil je gewoon heel graag dat die baby eruit komt. En hoe dan ook, dat lukt.

Helaas was ik doorgescheurd, maar omdat ik geen spoed was, hoefde ik niet gelijk gehecht te worden.

Ik heb heerlijk genoten van mijn meisje op mijn armen, uitgeput en trots was ik.

 

Maar ja, alle bevallingen zijn anders, dus dit zegt niets over die van jou.

 

Dan de band. Ik heb wel eens gelezen dat de band slechter zou zijn bij een keizersnede, hoewel daar volgens mij geen enkel wetenschappelijk bewijs voor is.
Ik heb dus pijnbestrijding gehad, maar de band was echt goed!

Ik kon alleen maar naar haar staren tot de verloskundige zei; pak haar dan! Tsja, zo versufd was ik en verbaasd dat het gelukt was. Toen ik haar op mijn borst legde was alles goed, heerlijk, fijn. Ze begon vrij snel te sabbelen en had ook snel de borst te pakken (binnen 45 min dronk ze). Helaas was dit niet gelijk zonder pijn. Maar wel heel goed!! Zo'n ontzettend mooi moment is dat. Ik was nog verbaasd dat daar geen hulp voor nodig was, was zij al lekker aan het drinken.
De band met mijn kind was gelijk vanaf de eerste seconde raak, dus ik kan je niet zeggen wat er is als dat niet zo is.

 

Trouwens, ik had die ochtend ontbeten, smiddags tussen de weeën (voor de storm) door nog wat gehad, maar dit heb ik er weer uitgespuugd. En 's avonds ook niets gegeten. Toch 'de grote boodschap' (niet zo groot volgens mij) niet kunnen voorkomen.

Een vriendin van mij, die een maand eerder uitgerekend was, kon dit niet goed loslaten. Ze zei tijdens de bevalling 'ja maar wat als ik nou moet..' waarop de verloskundige zei, als je dat blijft denken, dan komt de baby er nooit uit!

Of terwijl, loslaten, je kan het niet voorkomen, maar als je je er zorgen over gaat maken, staat dat de ontsluiting en de bevalling in de weg.

 

Voor een eventueel volgende keer; pijnstillers maken de bevalling niet persé minder mooi of minder echt.
Je kan met pijnstillers nog alles mee maken (naja dat pompje dan, ruggeprik heb ik niet gehad).

 

 

IrisIrena
afbeelding van IrisIrena
3 jan 2016 - 15:51

Ja hoor. Maar als je op 10 cm zit kom je het bad niet uit hoor hihi ;) het schijnt heel ontspannen te zijn een bad bevalling. Informeer wel of je verlk dit doet. Sommige ziekenhuizen ook dacht ik. 

babyxxx
afbeelding van babyxxx
2 jan 2016 - 22:12

Bedankt voor je reactie !

Weet je toevalig ook of je in bad mag blijven tot dat je 10 cm ontsluiting hebt en moet persen? 

Ik wil niet in bad bevallen, maar het schijnt de pijn erg te verlichten.

Groetjes Erica

IrisIrena
afbeelding van IrisIrena
25 dec 2015 - 00:47

Komt goed! 

De bevalling zul je merken als het zo ver is. Of je vliezen breken, net of je steeds een beetje plast zonder dat gevoel, of weeën  een wat vaag zeurderig gevoel. Of je word in het ziekenhuis ingeleid.

De grote boodschap is niet te voorkomen, je baby komt tijdens het persen langs de darm, dus als er iets zit komt het mee. Geen probleem van maken, bijna alle vrouwen hebben dit, word gewoon weg geveegd. 

Pijn: laat je voorlichten. Als het te heftig word mag je altijd om pijnstillend vragen. Soms helpt een douche of bad en ademhalings oefeningen al erg goed. En de band, tja soms is ie er gelijk, soms moet dat even groeien. Eigenlijk is er veel mogelijk op al je vragen. Je verloskundige zal ook alles bespreken met je. Geniet nog van je zwangerschap.