Wennen? Wie nog meer...?

19 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Anoniem
afbeelding van Anoniem
20 okt 2009 - 10:17
Wennen? Wie nog meer...?

Hallo allemaal, mijn zoontje Nathan is inmiddels 7 weken, en na een moeilijke periode wil ik er toch wat over kwijt. Zie hier allemaal nuttige dingen voorbij komen, dus dacht hier kan het wel.


Heb een lastige bevalling gehad, 24 uur lang en uiteindelijke is hij met de vacuum gehaald. 2 dagen in het ziekenhuis moeten liggen. En toen ik thuis was kon ik maar niet genieten, dit heeft geduurd tot Nathan 6 weken was. Ik heb wat afgehuild, vond er niets aan, vond het alleen maar moeilijk, en dacht af en toe zelfs waar ben ik aan begonnen. Daarna voelde ik me daar weer rot door, omdat ik zulke gedachten had. Toen kwam de periode dat hij niet meer in zijn bedje wilde slapen overdag. Na een week te hebben zitten tobben en huilen bij het bedje, kwam iemand met de de tip om te gaan inbakeren. Heb de puckababy besteld, en had daar al mijn hoop op gevestigd, maar omdat hij daar nog steeds zijn armen in kon bewegen werkte dat ook niet. Toen kwam een vriendin met de Pacco aan...nou dat is dus echt super, hij slaapt lekker rustig, en zelfs sinds 6 weken de nachten door. We hebben nu een heerlijk ritme, ik snap mijn kindje wat beter, en ik kan nu echt genieten. Jammer van die tijd dat ik er echt niets aan vond.


Wat ik van jullie wilde weten: hoe hebben jullie die eerste weken ervaren, en ben echt zo'n zeur omdat ik het zo moeilijk vond, en soms nog vind??


Liefs van Petra en Nathan

Mama-van-Nathan
afbeelding van Anoniem
5 nov 2009 - 08:24

Jeetje Gretha, wat een ellende. Allereerst toch gefeliciteerd met je dochter. Maar lekker dubbel bij jou dus...je wilt wel, maar je kan niet. Maar zolang je vriend thuis is...neem dan maar die rust en probeer je erbij neer te leggen, want je moet wel weer op de been komen. En dat gaat alleen met rust. Hoop dat er een dokter is geweest om bij je wond te kijken. Bij mij was het iets gaan wijken, dus ik ken het gevoel. Alle Beterschap voor jou, en dat je snel zelf de zorg kan dragen!!


Liefs Petra

Gretha
afbeelding van Gretha
4 nov 2009 - 23:18

dach tdat ik al had gereageerd maar is blijkbaar niet geplaatst
ik voel me niet moe :S ik heb gewoon ongelooflijk veel pijn aan bekken, dat is ngo te doen en overheen te zetten, maar nu is mn knip gaan wijken en staat dus open.. zonet maar huisartsenpost gebeld en hoop dat er iemand komt kijken anders morgenochtend huisarts.. kan mn bed bijna niet uitkomen zonder t gevoel te hebben dat ik de wond openscheur :S wil dus ook niet dat mn vriend morgen gaat werken :( durf niet alleen te zijn met kleine, als ze zich zou verslikken ben ik never nooit op tijd bij haar.....
lig al 2 dagen in bed, hou netjes rust voor mn bekken en nu dit er ook nog bij.. kan helemaal niet genieten van mn kindje..

vrijdag naar ziekenhuis geweest met haar, waar alle ongerustheid mijn liefde voor haar supersnel aan de oppervlakte heeft gebracht.. dus dat ging opeens supergoed juist!! lekker met haar kroelen en veel meer genieten van t voeden, omkleden en zelfs luier verwisselen genoot ik meer van
maar nu kan en mag ik niets meer.. als ze huilt, moet ik wachten tot vriend bij haar is.. ik voed haar wel soms op bed, maar t liefst lig ik languit, overeind gaan zitten doet zoveel pijn... ik wil dolgraag van mn meisje genieten, maar dat gaat gewoon niet.. :(

maar goed, hopelijk wordt vriend gauw teruggebeld met mededeling dat er een arts komt kijken.. ben bang dat t nieuwe hechtingen worden met een rotverdoving :( help... maar dit is ook niets... weet t echt even niet meer..g elukkig heb ik erg lieve en sterke vriend...!!!

Lilypie First Birthday tickers

lieffie
afbeelding van Anoniem
4 nov 2009 - 23:02

@Gretha: allereerst natuurlijk van harte gefeliciteerd met de geboorte van je dochtertje. heel herkenbaar hoor hoe je je nu voelt. Klinkt als de bekende en o zo rottige kraamtranen. Ik heb er ook veel last van gehad. Je bent hartstikke blij dat je dochtertje er is, maar ondertussen heb je ook zo'n onbeschrijvelijk gevoel wat maar aan je knaagt. en je hoeft je niet schuldig te voelen tegenover je vriend hoor. die snapt dat vast wel. laat je maar even lekker vertroetelen en kom eerst maar even goed tot jezelf. laat de tranen maar gewoon even komen. helemaal niet gek hoor wat je schrijft, die liefde voor je kindje moet gewoon ook groeien. heel normaal.


sterkte.


Hanneke

Dannie
afbeelding van Dannie
4 nov 2009 - 13:54

Hoi Gretha gefeliciteerd met je dochtertje!


Laat lekker komen de tranen en het ellendige gevoel. Het is niet raar! Het komt goed. Verwacht niks van jezelf. Fijn voor alle mama's die gelijk al die liefde voelen voor hun kindjes maar bij velen moet het ook groeien hoor. Is echt niet gek!!!


En balen zeg dat je je zo moe voelt maar als je 1 week en 2 dagen geleden bent bevallen hoef je nog niet veel anders dan uitrusten hoor... niet schuldig voelen tegenover je vriend. Voelt hij zich ook schuldig dat jij 9 maanden zwanger bent geweest en bent bevallen? En als dat zo is dan vind jij dat toch ook niet nodig??? Probeer een beetje uit te rusten.


Ik weet dat het heel moeilijk is, je hoofd is op hol en je wil het liefst zo veel mogelijk doen maar dit is echt de tijd waarin het geoorloofd is te rusten en andermans hulp te aanvaarden.


Sterkte en liefs!


Groetjes Dannie,
uitgerekend op 18-09

Gretha
afbeelding van Gretha
3 nov 2009 - 22:03

hier is kleine meid ondertussen geboren. met 38 weken en 1 dag. ook zware bevalling (volens iedereen dan, ik bereide me voor op zware bevalling wnat is niet elke bevalling zwaar? en had gelukkig geen vergelijkingsmateriaal) maar zaterdag gebroken vliezen, geen weeen, maandag ingeleid, weeenstorm, ruggenprik (ff rust) en uiteindelijk vaccuum verlossing. kleine opstartproblemen door de zware bevalling (apgar 4- 8-9) en vrijdag nog een x naar t ziekenhuis ivm te lage temp en te hoog bilirubine waardoor ze te geel en te suf was. gelukkig was warmtelamp en laterwarmte bedje genoeg en mochten we na 24 uur observatie naar huis
ondertussen heb ik veel te veel gedaan en lig ik de hele dag boven omdat ik erg veel last heb van mijn bekken.. :(
ik vind er niets meer aan. wil alleen maar huilen. voel me rot en enorm schuldig naar vriend toe die nu bijna alles allene moet doen. zelfs liggen in bed doet gewoon pijn :(
ben wel heel gek opmn meissie. dat is vooral wakkergeschud na t 2e ziekenhuis bezoek. t had zeker wel tijd nodig maar dat heeft t versneld. maar nu ik niets meer kan en mag valt t me vies tegen..

hopelijk gaat de pijn gauw over, maar ben bang van niet..we zullen wel zien. denk dat t dan al een stuk leuker wordt

Lilypie First Birthday tickers

mamajoey
afbeelding van mamajoey
3 nov 2009 - 18:06

Hoi Petra,
Joey is nu 9 wk, gisteren de Pacco gekocht (eerst nog twijfelen welke, Joey is nl wel al 6400 g..), en hij accepteert het. We hadden een weekend, met 2 nachten zeer weinig slaap. Ben vandaag ook voor de zekerheid naar de dokter gegaan om te 'controleren' of er geen postnatale depressie dreigt, maar dat lijkt er toch niet op gelukkig maar
Ook ik ben van plan om de Puckababy voor het afbouwen te gaan gebruiken, maar eerst nog maar even de Pacco!


Groetjes,
Naomi (en Joey)


Mama-van-Nathan
afbeelding van Anoniem
2 nov 2009 - 14:40

Hoi mama van Joey, fijn dat je jezelf erin herkent.(liever niet natuurlijk, maar je snapt me) Ik ben ook blij dat anderen het herkennen en datt ik niet de enige ben. Ik had ook een inbakerzakje te leen, en daar werd hij te groot voor, dus moest ook iets vergelijkbaars zoeken. De pacco doet vanaf dag 1 hetzelfde gelukkig en dat gaat perfect. Ik had ook de Puckababy al besteld, dus ken het circus ook.( Ik bewaar hem wel om ovt straks in af te bouwen). Maar die werkte niet bij ons omdat ie zich daarin nog steeds kon bewegen. Hoop dat je wat aan deze info hebt. En als je nog ervaringen wilt uitwisselen dan hoor ik het wel.Hoe oud is jouw zoontje eigenlijk?


Liefs Petra en Nathan

mamajoey
afbeelding van mamajoey
1 nov 2009 - 13:35

Je verhaal lijkt de mijne wel.. Ook een moeilijke bevalling, vacuümpomp etc. waardoor Joey na de eerste dagen ontzettend huilde. Osteopaat geweest, dus zeer herkenbaar! Ik kon alleen maar denken: 'waarom wilden wij ook alweer een kindje??' en het arme mannetje kan er niets aan doen waar ik me dan op mijn beurt schuldig over voelde. Ook Joey wil de afgelopen weken niet in zijn bedje slapen (overdags), ik heb een inbakerdoek/zakje te leen waar hij inmiddels te sterk voor wordt, dus twijfel ook of ik de Pacco zal kopen (had ook al mijn hoop op de Puccababy gevestigd) maar we hebben inmiddels het hele circus al in huis en het houdt een keertje op.. Blijft Nathan het goed doen met de Pacco?


Groetjes,
Naomi


Mama-van-Nathan
afbeelding van Anoniem
27 okt 2009 - 14:34

Fijn dat iedereen hetzelfde voelt enzo. Ik voelde me in die periode zo rot, omdat ik dacht dat ik de enige was die het niet zo leuk vond als het volgens iedereen zou moeten zijn,


Ondertussen gaat het wel super hier, heb ook een lekker ritme gevonden, en begrijp em ook wat beter nu. Hij is eigenlijk zo makkelijk, en nu al denk ik: hoe kon ik het nou moeilijk vinden. Al heb ik soms nog wel een dippie hoor. Maar door er nog steeds over te praten, weet ik zeker dat ik het echt wel kan.


Ik hoop dat dat bij jullie ook zo is, of nog gaat komen

lieffie
afbeelding van Anoniem
27 okt 2009 - 13:25

Heel herkenbaar hoor die grijze wolk in plaats van een roze....


Mijn dochter kwam 6,5 week te vroeg en wij hebben vervolgens 5 weken lang 4x per dag op en neer naar het ziekenhuis geraced. Wat nou, leuke kraamtijd en en leuke start? Ik leefde op adrenaline en had niet door dat ik eigenlijk heel erg moe was en ik had geen tijd om me te beseffen dat ik was bevallen en dat ik dat maar "mooi even had gedaan", Dus toen mijn dochter na vijf weken eindelijk thuis kwam verwachtte ik ook dat ik dat helemaal geweldig zou vinden en de roze wolk eindelijk zou komen. Niks hoor, toen begon het pas. Ik kwam tot rust, had niet meer de hele dag verpleging of andere mensen om me heen en begon me toen pas te beseffen wat voor hectische tijd ik eigenlijk had gehad. De muren kwamen echt op me af en ik vond het vréselijk om alleen te zijn. Ik vond het wel fijn om mijn dochter te knuffelen enzo. Het ging ook goed met me zolang er mensen om me heen waren, maar zodra ze weer weg waren, kwamen de tranen en het ellendige gevoel weer. Ook ik heb haar wel eens even weg gewensd en ik voelde me daar zó enorm schuldig over. Was ze eindelijk thuis, kon ik nog niet blij met haar zijn.... Ik ben naar de dokter gestapt, want ik wilde voorkomen dat ik in een of andere depressie zou belanden. Ook mij heeft het geholpen door er met iedereen over te praten en er heel open over te zijn dat ik me enorm rot voelde. Langzaam maar zeker ging het beter met me. Ik vond mijn ritme met mijn dochter een beetje, had mensen om me heen waar ik mee kon praten als dat nodig was en de dokter hield me een beetje in de gaten. Nu kan ik zeggen dat het goed met me gaat. Maar dit had ik van te voren echt nooit zo bedacht. Zoals hierboven al eerder is genoemd, jammer dat je hierover nooit iemand hoort praten of dat je dit niet leest in tijdschriften, want je denkt in eerste instantie dat je de enige bent die dit overkomt, omdat je altijd alleen maar de roze wolk verhalen hoort.


Groetjes Hanneke.

mamatries
afbeelding van mamatries
21 okt 2009 - 09:10

Oh wat was ik blij en gelukkig toen vorig jaar ons meisje werd geboren! Vanaf moment 1 zat ik op mijn roze wolk en had ook geen reden om dat niet te zitten... na aan nare (persoonlijke) periode hadden we het toch maar voorelkaar een gezonde kleine meid! Die het ook nog eens voorbeeldig deed, na 8 dagen sliep ze al door van 22.30 tot 7.30, ze was wat dun maar dat kwam wel goed aangezien de borstvoeding ook gelijk goed liep. Geen enkele reden om niet blij te zijn... totdat ik na 6 weken weer aan de pil ging. Mijn borstvoeding liep a la minute terug van 6 voedingen naar 0 in 7 dagen. Ik werd neerslachtig en kon huilen om alles. Ruzie maken om alles en niets, niemand begreep me maar ik had niets door. Maanden lang was er vanalles in mijn omgeving fout gegaan en ik had voor iedereen oplossingen gezocht en gevonden... alles van me afzettend met behulp van mijn zwangerschapshormonen. Nu zo plotseling mijn hormoonspiegel tot normaal reduceerde, kwam alles in volle vaart naar boven en wist ik me geen raad. Na overleg met de huisarts ben ik weer zwangerschapsvitamines gaan slikken en werd het weer rustiger in mijn hoofd... na een tijdje kon ik de vitamines weer rustig afbouwen en was het over. Dus niet het moederschap viel me zo tegen, maar meer het idee waar hormonen allemaal grip op kunnen hebben...

veel liefs van mamatries

Dannie
afbeelding van Dannie
21 okt 2009 - 00:32

Hallo allemaal,


Ik weet niet of er zo weinig mensen die praten over hoe de eerste weken/maanden kunnen zijn of dat wij, zwangere vrouwen, voor onszelf een rooskleurig beeld hebben gemaakt. je wil vaak graag een kindje krijgen, bent bereid daar een hoop voor opzij te zetten maar hebt ook, net als ik, al bedacht hoe het allemaal zal gaan.


En dan valt het tegen. Want het is helemaal niet te bedenken hoe ontzettend zwaar die eerste tijd gaat zijn. Voor mij was het echt een vette tegenvaller allemaal. Ik wilde ook veel te veel. Toen we na een week of 8 met baby naar een of ander romantisch appartementje waren gegaan en ik ( de wereldreiziger) alleen maar naar huis wilde en bovendien vooral wilde dat ik mijn kind niet had ben ik toch maar naar de huisarts gegaan. Voor mij erg nuttig en nodig, ik zeg niet dat dat voor jullie zo is hoor... je kan allerlei vormen van ' tegenvallen' en ' wennen' meemaken denk ik.


Mijn ervaring; praat erover. Toen ik begon te praten had ineens zo'n beetje iedereen een soortgelijke ervaring of in ieder geval heel veel begrip. Daardoor alleen al ging het met mij een stuk beter. Inmiddels is mijn dochtertje 13 maanden en ik zit echt helemaal op de roze wolk wat haar betreft!! Gisteren fluisterde ik nog tegen dat slaperige meisje dat tegen me aan hing; worden baby's maar geboren zoals jij nu bent. Kom dan maar op met nummer 2!


Dus: het komt echt goed! En het kan dan zo leuk zijn. Dat gun ik jullie allemaal!!


Groetjes Dannie,
uitgerekend op 18-09

Gretha
afbeelding van Gretha
20 okt 2009 - 19:28

ik ben nog zwanger.. maar ik denk dat t mij net zo vergaat straks.. heb ook al niets speciaals met t zwanger zijn.. miljarden vrouwen zijn me al voorgegaan dus zo bijzonder is t niet denk ik dan. heb een droomzwangerschap hoor, ik mag niet klagen. 12kg aangekomen in 37 weken, geen kwaaltjes, etc alleen t gewicht en billen tegen mn ribbeln.. maar ik vind t almeaal zo normaal.. ipv heel speciaal en bijzonder zoals iedereen verwacht...

ben benieuwd hoe ik reageer als ze er eenmaal is. kijk er wel naar uit, maar denk niet dat ik echt op een roze wolk zit dan. zo ben ik ook eenmaal niet haha

maar wel fijn om nu al te weten dat er meer zijn die dat niet hebben ;)

Lilypie First Birthday tickers

saskia-en-tess
afbeelding van Anoniem
20 okt 2009 - 16:38

Mijn moeder zei: elke fase moet je bekijken als een

heuvel die je over moet. Er komt een eind aan.

Je kindje heeft een hoop lichaamscontact en liefde

nodig. Een baby voelt van alles maar kan het nog

niet kanaliseren (begrijpen). Voelt ook als jij niet

lekker in je vel zit!!

Ik had zeker de eerste weken er weinig lol aan,

maar door dit telkens te denken kreeg ik het voor

elkaar geduldig te zijn. Mijn dochter is nu een erg

tevreden meisje en ik geloof erin mede daardoor.

Het was wel erg zwaar mezelf zo weg te cijferen

en rustig te blijven, maar nu heb ik er wel baat bij.

die roze wolk is voor mij ook onbegrijpelijk. Maar

dat was zwanger zijn voor mij ook ;-). Fijn dat het

nu beter gaat met jou en dus ook met hem en weer

andersom!! En we zullen merken dat het wennen

blijft. Het blijft suggestief, en beter dan ons best

kunnen we niet doen!

Mama-van-Nathan
afbeelding van Anoniem
20 okt 2009 - 15:11

Ow wat fijn nu al die reacties...en inderdaad...ik vind het ook zo jammer dat je de moeilijke dingen nooit hoort. De roze wolk hoorde ik alleen maar...Nou die heb ik gemist zeker haha Hij is bij mij een beetje later gekomen.


Gelukkig ben ik dus niet de enige...das voor mij al een hele troost..


Dank jullie wel alvast

titsia
afbeelding van titsia
20 okt 2009 - 14:06

hoi hoi


hahaha het verboden onderwerp he Wink


Ik had het bij julia in het begin ook wel heel erg gehad....je bent moe je snapt je kindje nog niet alles is nieuw.......nee hier was het ook heel erg wennen...


Je hebt van die moeders die vanaf moment 1 echt mama zijn hahaha jammer genoeg was ik er daar niet een van ik snapte de ballen van mijn beebje en heb julia echt moeten leren kennen....Na een mnd of 3 had ik het eigenlijk pas echt goed door en liep alles ook een stuk makkelijker EmbarrassedLOL hahaha dus het is allemaal helemaal goed gekomen...


Milan was vanaf moment 1 gewoon een vreselijk makkelijke baby dus daar had ik eigenlijk geen last van het wennen. Ja natuurlijk wel van het elkaar leren kennen maar dadt lijkt me ook niet meer dan normaal....



Kaatje75
afbeelding van Kaatje75
20 okt 2009 - 13:25

Hoi Petra,


Heel herkenbaar hoor! Mijn dochtertje is nu 4 weken oud, en mijn man en ik vinden het soms ook erg moeilijk. Jammer dat we geen gebruiksaanwijzing bij ons baby krijgen he!Big smile


Gister had ze heel veel last van krampjes, omdat haar voeding iets aangepast hadden. Ze is nogal hongerig.... We hebben nu haar voeding weer veranderd, zoals we het eerst gaven, en nu gaat het gelukkig weer goed.


Weet je wat ik soms jammer vind? Dat je bijna nooit ouders horen klagen over de eerste weken met hun baby. Geeft je bijna het gevoel dat je de enigste bent die het moeilijk heeft en durf je zelf niet te zeggen dat het soms best moeilijk is.


Uiteindelijk leren wij onze baby wel kennen en zal het vast en zeker makelijker worden!


Groetjes Bianca en Senna

leonieK
afbeelding van Anoniem
20 okt 2009 - 13:23

heej petera..

nee meid je bent geen zeur

je leven verandert compleet je zit nog vol hormonen..

je hebt een baby die je nog niet begrijpt en helemaal moet leren kennen je gezinnetje is anders en je moet overal aan wennen..

helemaal niet raar hoor..

heb t bij alle 2 mn meiden ook gehad en ook de gedachten waar ben ik aan begonnen als je je zelf weer moe voelt je baby huilt en je man en jij lopen weer eens langs elkaar heen.. je voelt je alsof je alleen maar met t leven van een ander bezig bent en voor je gezin alles doet en regelt en je vergeet jezelf wel eens...

dus mijn tip laat de kleine een dajge bij papa ofzo en doe lekker iets voor jezelf.. vergeet overdag ook geen mama-tijd in te lassen

en vergeet niet... als je je moeilijkheiden uit wil dat niet zeggen dat je een slechte mama bent dan ben je juist een heel goede mama...

als je deze gevoelens blijft houden kan je er altijd met de huisarts ofzo over praten

succes meid

xxx leonie