thuis bevallen; niet gelukt/ niet mogelij

8 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
amiek
afbeelding van amiek
12 jul 2010 - 22:16
thuis bevallen; niet gelukt/ niet mogelij

Hallo allemaal,


ik heb 3 prachtige kinderen en wilde alledrie de keren thuis bevallen. Helaas is het bij allemaal niet zo mogen zijn (langdurig gebroken vliezen, ontlasting in vruchtwater, en ingeleide bevalling ivm een draaikont). Ik heb hier ontzettend de balen van ! Dolgelukkig met mijn kinderen, maar soms o zo jaloers als iemand wél thuis is mogen bevallen.....


Zijn er andere mama's die dit herkennen???

Mama_J
afbeelding van Mama_J
25 sep 2012 - 21:03

Ook ik herken dit. Ik heb geen lang of ingewikkeld verhaal; ik wilde het liefst thuis bevallen en alles hiervoor was geregeld. Mijn vliezen braken om 7.30u met prachtig.. donkergroen! vruchtwater. Op naar het ziekenhuis dus.. Om 23.30u was onze dochter er. Het was mijn grootste nachtmerrie, zo'n ziekenhuisbevalling, maar is me alles meevallen. Ik heb me erg op mijn gemak gevoeld bij de lieve zusters. Wij gaan nu voor een 2e kindje en ik weet eerlijk gezegd niet zeker of ik het nog eens ga proberen, thuis!

 

Groetjes, Mama_J

Maria Romkes - ...
afbeelding van Maria Romkes - de Boer
25 sep 2012 - 15:44

Ik wilde ook graag thuis bevallen, heb zo'n hekel aan het z'huis. De geur en alles . . .

Mijn vliezen braken 's nachts om kwart voor twee . . . daarna heftige weeen tot 's middags half zes en nog maar op NET 3 cm.

Dus moest ik naar het ziekenhuis waar ik aan het infuus gelegd ben, drie uur later om half negen 's avonds nog maar 4 cm . . . om moedeloos van te worden.

Maar toen om tien uur: 10 cm . . . Om 22:56 is onze prachtige zoon geboren.

Ik zou (ooit bij een tweede) het graag weer thuis willen proberen maar ik moet je zeggen dat het mij in het ziekenhuis heel goed bevallen is . . . die bevalling!

femkeismaria_an...
afbeelding van femkeismaria_anonymized
12 sep 2012 - 22:01

Ik herken me heel erg in jou reactie FroukjeK. Ik heb ook een verschrikkelijke hekel aan het ziekenhuis!

Ik wilde graag thuis bevallen. Mijn oudste wilde maar niet komen. Bleef lekker zitten tot 42 weken en 3 dagen. Toen ben ik ingeleid. Dit wilde niet vlotten, ik bleef hangen op 6 cm ontsluiting. Het werd dus en KS. Wat vind ik dat tot op de dag van vandaag verschrikkelijk.

Daarna heb ik nog twee keer een vaginale bevalling gehad in het ziekenhuis. De derde ging hartstikke vlot. Ik snap nog steeds niet waarom het bij mijn oudste niet gelukt is. Ik had zo graag thuis willen bevallen.

Ik ben dan ook altijd stikjaloers op vrouwen die vertellen over hun mooie thuisbevalling.

casandra
afbeelding van casandra
7 jun 2012 - 16:46

inderdaad heel herkenbaar!

ik wilde heel graag thuis bevallen, met mijn moeder en vriend erbij. Ik ben de enige dochter van mijn moeder, naast haar 3 zoons! Dus zij wilde er ook heel erg graag bij zijn! Het pakte alleen wat anders uit... Mijn bevalling verliep zo snel dat we nog net over de grens van duitsland in nederland konden aankomen! In Maastricht ben ik toen bevallen. (1 uur 's nachts begonnen de weeen, 2.45 uur kwamen we aan in het ziekenhuis in Maastricht en om 3.17 uur had ik hem al in mijn armen)

Ik kon dus gewoon thuis bevallen, maar omdat we nog zo'n 2 uur rijden te gaan hadden had ik dat niet gered haha

 

FroukjeK
afbeelding van FroukjeK
3 mei 2012 - 10:37

Heel herkenbaar!!

Ik zou hoe dan ook thuisbevallen (heb een fobie voor t ziekenhuis). Helaas besloot meneer zijn ontlasting de vrije loop te laten en moest ik naar t ziekenhuis. Nog geen uur later lag ik op de operatietafel voor een spoedkeizersnee. Ik ben stik jaloers op iedereen die thuis is/mag bevallen. Mijn tweede zit nu 29wkn in me buik en ik moet weer in t ziekenhuis bevallen door de keizersnee van me eerste. Ik haat dit, brengt iets teveel spanning met zich mee. En ik kan al helemaal niet genieten van mijn zwangerschap.

Ik geniet inmens van mijn jochie en van die trapkoning in me buik, maar ik kan niet wachten tot ik over 4maanden van al dit gezeik af ben!  

buddybram
afbeelding van buddybram
3 apr 2012 - 21:44

Ik ben geen mama maar een pappa.

Wij wilde heel graag in het ziekenhuis bevallen, we waren er beide van overtuigd. Toen mijn vrouw van 11:00uur tot 14:00 uur van 1cm naar 9 cm ontsluiting ging moesten we kiezen. Vertrekken of thuis blijven. Toch, kozen we er voor om thuis te bevallen.

Alles uitgepakt en klaar gemaakt. 5 minuten later poepte de baby in het vruchtwater. Met spoed toch naar het ziekenhuis. Dat was even schakelen en niet fijn maar er was geen tijd om erover na te denken. Wij wonen in de straat van het ziekenhuis, dus dat valt mee. Daar aangekomen om 14:45 uur is onze dochter om 15:30 uur geboren. Achteraf en vooraf :) vond ik het extra controle-mogelijkheden (hartbewaking, bevallingsteam), extra dokters/zusters zeer handig. Maar voor de 5 minuten dat het duurde waren we heel blij met de beslissing thuis te bevallen.

Samengevat, ik denk (maar ik ben een man) dat het beide goed is. Thuis is meer op je gemak en geen gereis tijdens de bevalling. Ziekenhuis, veel controle-mogelijkheden.

Als de baby in het vruchtwater poept dan geeft de baby aan: gas erop. Belangrijkste is dat de baby gezond is, denk ik.

Ik was zo dolgelukkig (22-03-2012) dat we zelfs de naam nog gewijzigd hebben, 2 minuten na de geboorte.

 

Mijn woorden: het maakt mij allemaal niet meer uit. (zo blij was ik)

 

Aanvullend: Zelf ben ik 32 jaar geleden thuis geboren. Ik heb daar eigenlijk geen bijzonder gevoelens bij :o)  Jullie wel, bij je eigen geboorte?

 

PS: de info avond van het ziekenhuis is wel goed voor de voorbereiding.

sas76
afbeelding van sas76
13 jul 2010 - 08:12

Hoihoi,


Ja, ik herken het wel, hoewel ik er steeds minder last van heb. Ik wilde ook beide keren thuis bevallen, maar mijn beide kinderen zijn sterrekijkers (heeft waarschijnlijk met de stand van mijn bekken te maken), dus kreeg ik ze er op eigen kracht niet uit en moest ik naar het ziekenhuis. Zeker bij de oudste vond ik dat verschrikkelijk, want daar had ik me helemaal niet op voorbereid (heel stom natuurlijk...). Bovendien ging er in het ziekenhuis ook nog van alles mis, dus werd dat gevoel alleen maar versterkt. Toch ben ik nu wel zo ver dat ik, als er ooit nog een derde komt (zit niet in de planning, maar je weet maar nooit!), poliklinisch wil bevallen. Gewoon, omdat ik niet weer met persweeën in de auto wil, omdat ik niet weer die frustratie van 'weer niet thuis' wil meemaken. En ach, ik ben ook wel zo van: het is nu eenmaal zo gelopen, kan er niets aan veranderen. Ik ben allang blij dat mijn tweede bevalling niet zo'n ramp was als de eerste!


Groetjes Saskia