Praathoek; Bevallen met een keizersnede; ervaringen uitdelen, vragen stellen enz.

20 reactie(s) / 0 nieuw
Laatste reactie
Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
27 jan 2013 - 21:53
Praathoek; Bevallen met een keizersnede; ervaringen uitdelen, vragen stellen enz.

Wil graag een topic openen in deze hoek van het forum over bevallen met een keizersnede. Ikzelf vind dat er erg weinig over te lezen is, zeker als je ziet wat er allemaal te lezen is over een "gewone" bevalling.

Zelf ben ik in juni 2012 bevallen (1e keer) met uiteindelijk een spoedkeizersnede. Het is uiteindelijk allemaal goed gegaan en goed genezen, maar wat ik vervelend vond is dat je nergens voorlichting krijgt over een keizersnede (ook niet bij de verloskundige gehad, ze gaan er dus altijd maar vanuit dat je normaal bevalt),  ja op het forum maar weinig leest over keizersnedes. Ook hoe je je als vrouw daarna voelt, gedraagd, wat kan je wel, wat kan je niet.... Ook in mijn directe omgeving had niemand ervaring met een keizersnede, en heb het zelf toch ervaren dat er veel mensen zijn die dan denken: "ow keizersnede, dat is makkelijk", waar ik me tot op de dag van vandaag nog steeds boos en verdrietig van wordt.

Doordat je niet zo veel hoort over keizersnedes was het voor mij heel erg moeilijk mijn bevalling een plekje te geven. Ookal heb ik oa. op dit forum er over gepraat en van heel veel mensen lieve reacties en goede steun gehad.
Natuurlijk heb ik met mijn vriend erover gepraat, maar goed een man weet dat gewoon niet, kan zich totaal niet inleven/inbeelden hoe het is.

Daarom hoop ik met deze topic ook andere vrouwen te bereiken / bij elkaar te brengen,  zodat we elkaar misschien wel "steun" kunnen geven door er met elkaar over te praten. Hoe heb jij de keizersnede ervaren?Kan je je iets herinneren van je keizersnede? Was het gepland of niet? Hoe voelde je na de keizersnede? Zijn er nog positieve of negatieve reacties geweest rondom je bevalling?

 

Om de eerste stap te zetten geef ik antwoord op de vragen hoe het voor mij is geweest.

Hoe heb jij de keizersnede ervaren?

Na een lange bevalling (gebroken vliezen en >27 uur weeen met uiteindelijk 5-6 cm ontsluiting) was besloten om over te gaan op een keizersnede, maar er zat wel spoed achter omdat mijn vliezen dus al meer dan 12 uur gebroken waren. Wilde thuisbevallen, maar moest naar het ziekenhuis. Een hele dag (>12 uur) in het ziekenhuis weeen weg gepuft, wee-opwekkers gehad, ontsluiting vorderde maar niet, bleef steken op 5-6 cm. Ruggenprik gehad (zeer pijnlijk ervaren). Uiteindelijk kwamen ze met :  je gaat straks naar de O.K. voor een keizersnede. Op dat moment was ik gerustgesteld; er kwam verlossing!! Binnen 1 uur zou ze dan eindelijk geboren zijn! Eindelijk zekerheid!! Na een totale bevalling van > 37 uur was ze geboren (incl gebroken vliezen, weeen etc)

Kan je je iets herinneren van je keizersnede?

Van de keizersnede zelf kan ik me niet veel herinneren; de ruggenprik werkte niet voldoende, heb 2x morfine gehad (volgens mń vriend nog  aardig wat) en was dus zo stoned als wat. Kan me de bevalling niet goed herinneren, dankzij de foto's en mijn vriend kan ik dat wel.

Was het gepland of niet?

Bij mij is het uitgedraaid op een ongeplande keizersnede, spoedkeizersnede, i.v.m. dat de ontsluiting niet vorderde.

Hoe voelde je na de keizersnede?

Moe en veel pijn (lichamelijk) kon niet eens een beetje overeind komen in bed, laat staan uit bed (wat niet eens mocht).... Mislukt (geestelijk) Had echt het idee dat mijn bevalling was mislukt, dat ik dus geen "goede vrouw" zou zijn (anders was het wel goed gegaan dacht ik..) Had veel verdriet, om alles: hoe lang het allemaal had geduurd, hoe het is gelopen en dan uiteindelijk de keizersnede; heb ik toch als  zeer heftig ervaren.

Zijn er nog positieve of negatieve reacties geweest rondom je bevalling?

Positieve reacties; Eigenlijk niet. Niet het "goed gedaan hoor" of iets dergelijks (ja alleen van mijn vriend uiteraard). Wel van "wat heb je een mooi lief kindje op de aarde gezet" en iedereen was wel meteen verliefd op d'r.

Negatieve reacties; Dat ik wel een makkie had gehad, zo'n keizersnede (niet dat ze weten/beseffen hoelang ik al bezig was en wat de rede van keizersnede was), ik had geluk, zou geen pijn hebben, vagina is dan natuurlijk niet uitgescheurd of beurs of wat dus nou een makkie dan toch......  Ben daar zo kwaad om geweest, en veel verdriet, mijn ervaring is dat mijn bevalling heel zwaar was, en blijkbaar ook wel traumatisch. Inmiddels is onze dochter >7maanden oud, en alles gaat goed met haar, een liever, vrolijker en mooier kind kan ik me bijna niet wensen (al zegt dat vast elke moeder, maar is wel deels een teken dat je 100% van je kind houdt toch) Maar we zijn nu dus 7 maanden verder en dingen als zware dingen tillen en bed verschonen doet bij mij nog steeds pijn onderin mijn buik (waar de keizersnede heeft plaatsgevonden) en ook na 7 maanden heb ik nog altijd mijn bevalling niet 100% verwerkt.
 

Volgens de gynecoloog en chirurg had dat wel even tijd nodig voordat dat weer 100% geneest (lichamelijk), het zou ook kunnen dat je de rest van je leven er iets van voelt... Over een geestelijke nasleep van een keizersnede heb ik nooit iemand iets over horen zeggen. Ik weet dus eigenlijk ook niet wat ik moet doen en wat wel/niet normaal is.
Het is niet zo dat ik mń leven niet meer ziet zitten, zo erg is het niet. Maar ik denk nog wel meerdere keren per week van hoe de bevalling is gegaan en dan kan ik echt in janken uitbarsten of me gewoon even helemaal "down" voelen. Maar ik weet wel wat ik er voor heb teruggekregen, en dat geeft een soort kracht van doorzetting. Ik kan het eigenlijk niet goed uitleggen.

Hopelijk kunnen hier meerdere vrouwen kun verhaal kwijt als ze dat willen. En ik hoop dat we elkaar kunnen helpen :-)

elise88
afbeelding van elise88
10 apr 2014 - 15:28

.

PetraVH
afbeelding van PetraVH
7 okt 2013 - 13:56

Hoi allemaal, 

Idd, over keizersnedes is weinig terug te vinden. Ik heb inmiddels al 3x een keizersnede gehad, dus heb er inmiddels wel enig ervaring mee wink.

 

De eerste keer ging een beetje zoals ik al een aantal keren gelezen heb hier; na meer dan 24 uur gebroken vliezen en een hele dag weeënopwekkers (waarvan ik een te grote dosis heb gehad omdat de "weeënmeter" niet goed bleek te zitten), nog totaal geen ontsluiting. Dus uiteindelijk spoedkeizersnede. Ik vond dit natuurlijk enorm tegenvallen en baalde als een stekker dat ik het zelf niet kon, maar aan de andere kant ook opluchting dat het einde eindelijk in zicht was. De keizersnede zelf viel me nog mee; de ruggenprik was zo gezet en in een mum van tijd was mijn dochter geboren. Ik beviel op zondag, wat betekende dat de uitslaapkamers dicht waren en dus moest ik op de IC bijkomen. Daar lag ik, kersverse moeder tussen de doodzieke mensen, wat een feest... Ik mocht pas terug naar de afdeling als ik mijn benen weer kon bewegen, en zo zag ik pas 3 uur na de bevalling mijn dochter weer terug. En ik was uitgeput! Inderdaad, iedereen die zegt dat een keizersnede makkelijk is, kan ik wel wat doen. Na een dag heftige weeën gevolgd door een grote buikoperatie (want uiteindelijk is tegenwoordig een keizersnede een van de weinige grote buikoperaties die nog gedaan worden) was ik helemaal op. Naast het feit dat ik baalde dat ik niet zelf had kunnen bevallen, was ik ook bang dat mijn grote droom nu niet meer uit komen; ik heb namelijk altijd geroepen dat ik 4 kinderen wilde....

Toen ik zwanger was van de tweede, heb ik aangegeven dat ik wel weer graag wilde proberen om zelf te bevallen. Dat mocht van de gynaecoloog, maar hij bleef wel telkens zeggen dat ik er vanuit moest gaan dat het nu weer niet van zelf zou lukken, Maar ik wilde het gewoon geprobeerd hebben. Ook zei de gynaecoloog dat ze nu niet zo lang af zouden wachten als de eerste keer. Net zoals de eerste keer, begon ook nu mijn bevalling met het breken van de vliezen. Maar in tegenstelling tot de eerste keer, kreeg ik nu wel zelf weeën. Alleen had de kleine in het vruchtwater gepoept, dus we moesten al meteen naar het ziekenhuis. Helaas kreeg ik ook nu weer totaal geen ontsluiting, en 's avonds lag ik weer op de OK. Omdat de gynaecoloog al de hele tijd had geroepen dat de kans groot was dat het nu ook niet zou lukken, was de teleurstelling iets minder groot, maar hij was er wel. Helaas besloot de tweede ook om in het weekend geboren te worden, dus weer bijkomen op de IC na de keizersnede. Gelukkig hoefde ik nu niet te wachten tot ik mijn benen weer zelf kon bewegen, en na anderhalf uur zag ik mijn zoontje weer.

Na twee spoedkeizersnedes, zou mijn derde bevalling een geplande keizersnede worden. Ik moet zeggen dat ik achteraf wel heel duidelijk het verschil heb gemerkt, wat betreft conditie en herstel. Nu wil ik niet zeggen dat een geplande keizersnede een makkie is, verre van. Maar doordat ik uitgerust de operatie inging (in tegenstelling tot de twee voorgaande keren), voelde ik me erna ook niet zo uitgeput. Mijn herstel ging ook veel sneller. En een geplande keizersnede gebeurt niet in het weekend, dus deze keer gewoon bijkomen op de uitslaapkamers. Bovendien was het protocol veranderd, en moesten babies die borstvoeding krijgen na de operatie zo snel mogelijk worden aangelegd, en zo kwam mijn dochter al op de uitslaapkamer bij me!!

En nu ben ik zwanger van de vierde!! Dit is allemaal in goed overleg met de gynaecoloog gegaan! Als hij me na de derde keizersnede had gezegd dat ik beter niet meer zwanger kon worden, had ik het niet gedaan. Ik had hem van te voren aangegeven dat ik, als het medisch verantwoord was, graag nog een vierde keer zwanger wilde worden. Na de derde keizersnede kwam hij op de recovery vertellen dat alles er van binnen nog netjes uitzag, en dat ik best nog een vierde keer zwanger mocht worden. Ook nu zal het een geplande keizersnede worden, maar dan wel een zogenaamde natuurlijke keizersnede; het belangrijkste punt voor mij hieruit is, dat ik mijn dochter meteen nadat ze geboren is, bij me krijg (net zoals bij een natuurlijke bevalling) en ze mag dan ook bij mij blijven, zolang het met ons beiden goed gaat natuurlijk. Ik kijk erg uit naar deze ervaring!!

giovanni2302
afbeelding van giovanni2302
14 sep 2013 - 22:39

Hallo,

 

Ik ben 23 februari bevallen van een heel lief ventje. Maar een pretje was het niet.de bevalling duurde niet lang 8 uur bijelkaar maar ellendig was het wel ik moest uiteindelijk wel een keizersnede zijn navelstreng zat boven zijn hoofd daardoor kon hij niet door het geboortekanaal, dus met spoed naar de ok omdat zijn hartslag daalde daar kreeg ik te horen dat ik geheel onder narcose moest vreselijk vond ik het . Gelukkig is bij hem alles goed gegaan .maar toen ik wakker werd uit de narcose  had ik niet eens in de gaten dat ik al een kind had het heeft even geduurd voordat ik mijn zoontje als mijn zoontje zag mss heel erg hoor maar ik heb gewoon een stuk gemist en idd het is vreselijk zwaar na een keizersnede wat hersteld het langzaam zeg

 

Fijn dat ik het even kwijt kon

LisettePit
afbeelding van LisettePit
3 sep 2013 - 19:00

Hallo,

Ook ik ben 1 juli bevallen van een zoon dmv een spoedkeizersnede(helaas)

na 32 uur weeën mocht ik eindelijk persen, maar daarbij zakte het hartje van onze zoon 

steeds weg, dus daardoor gekozen voor een keizersnede.

herken het ook heel erg dat mensen er erg makkelijk over denken, omdat je dan zogenaamd het'zware'  werk niet hebt gedaan..... Nou die 32uur weeën zijn me niet in de koude kleren gaan zitten,en het herstel duurt van een keizersnede veel langer dan bij een gewone bevalling..

Erg jammer dat er vaak bog zo word gedacht over een keizersnede, het is niet niks!...

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
14 mei 2013 - 16:34

Heel fijn te horen dat het goed gaat en fijn dat je er zo met "iedereen" over kunt praten.

Hier ging het in het begin met mijn vriend ook niet soepel (vond ook dat hij te weinig deed, geen geduld had etc) maar inmiddels gaat dat allang stukke beter! Ikzelf doe over het algemeen het grootste deel (maar daar ben ik ook huis-mama voor wink vind het helemaal niet erg)  en mijn vriend studeerd en als hij thuis is helpt hij wel met bijvoorbeeld de strijk en zorgt ook echt wel voor zijn dochter (spelen, luiers, voeding alles doet hij) en dat is heel fijn! Vind het vooral fijn om te zien hoe leuk hij met onze dochter omgaat. Zijn geduld is ook beter geworden, en als dat wat minder gaat zeg ik er wat van. Gaat goed.

En natuurlijk gefeliciteerd dat je gaat trouwen (ookal is het plan op lange termijn maakt niks uit)!! Hier nog helemaal geen trouwplannen, maar dat komt ooit vast nog wel *duimen hahaha*

s0raya-h
afbeelding van s0raya-h
10 mei 2013 - 21:39

Hoi haha ik ben ook niet zo vlot met reageren, komt omdat wij met ons uitgerekend in april forum zijn verhuist naar een privé Facebook en hier dus amper nog op zit. Maar met Bradley en mij gaat het eigenlijk super!! Heb er veel over gepraat, veel geschreven, goed gesprek met schoonzus gehad en gevraagd of mijn moeder, vriend en schoonmoeder hun beleving wilde opschrijven en het gedeelte wat ik heb gemist. En sindsdien gaat het eigenlijk goed, zijn inmiddels ook naar fb geweest en Bradley groeit erg goed.is nu 55 cm en 4090 gram en is nu 6 weekjes en 1 dag. Gaat allemaal zoo snel!! Ook de rust doet me goed. Hij eet 5x 120 cc tot 150 cc en slaapt 's nachts van 22.00 / 23.00 tot 8.00-9.00-10.00 ongeveer. Heeeerlijk!! En in het begin was het ook hoop stress tussen mij en me vriend(vond dat hij te weinig deed!) n daar hebben we inmiddels een balans in gevonden en het gaat nu echt goed!! Hebben het zelfs over trouwen en zijn langzaam aan het kijken voor bijv. Een jurk etc etc. Wel is dit voor op lange termijn( +/- 2 a 3 jaar haha!!) en eerst moet hij nog op ze knieën maar ben daardoor we veel minder emotioneel en kan ik alles makkelijker een plekje geven. Ik geniet volop van Bradley en van ze lachjes en alles wat er elke dag gebeurd en nieuw is. Iig bedankt voor de adviezen!! Xxx

Bradley Marshall geboren op 28-03-2013

48 cm en 2985 gramheart

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
27 apr 2013 - 21:01

Sory voor mijn late reactie allemaal. Mijn computer / deze site doet nogal vaak wat ik niet wil. Zo kan ik een hele reactie neer (willen) zetten, maar bij het opslaan/plaatsen van het bericht gaat er dan iets fout en is mijn reactie verdwenen en loopt de site vast. Ben blij nu een reactie te hebben kunnen plaatsen

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
27 apr 2013 - 20:58

@ Henriette12
Zo dat is wat, die ruggenprik! Schrok er wel een beetje van toen ik het las. 15x de ruggenprik geprobeerd te zetten en uiteindelijk algehele narcose. Wat heftig! En dat je denkt dat je een dochter krijgt en dan toch een zoon in je armen hebt lijkt me ook wel even een omschakeling. Maar toch heel mooi zeg!
Wel spannend daarna zeg, dat je zoontje weer werd opgenomen in het ziekenhuis met antibiotica als ik het goed begrijp? (sory ik kan moeilijk een tekst lezen met nauwelijks punten, komma's etc. ) wink
Hoop dat het allemaal inmiddels heel goed gaat met je hele gezin!

@ Tess380138
De kleine in een stuit en dan die draaipogingen (heb ik gelukkig niet gehad) maar hoe je het verteld lijtk me dat toch ook geen pretje! Wel heel mooi dat je je keizersnede nog zo kan herinneren, het moment van de geboorte en het eerste moment dat je je kleine zag.
De reactie die jij van anderen mensen heb gekregen op je (geplande) keizersnede vind ik wel heel bizar!! Eigenlijk gewoon asociaal... Jammer dat mensen geen idee kunnen hebben van wat een keizersnede inhoud. Dat het litteken maanden erna nog steeds vreemd gevoelig / gevoelloos is dat herken ik ook. Is echt heel vreemd! Inmiddels ben ik nu ruim 10 maanden geleden bevallen en heb op een bepaald plekje rondom het litteken, alsof het diep binneninzit, nog steeds het idee dat het daar iets harder is dan ergens anders. Kan het moeilijk omschrijven. Als ik te zwaar heb getild o.i.d. is het ook nog gevoelig, maar wel achteraf.

@ JoMiLo
Hoe jij het verteld, dan denk ik echt alleen: heftig weer maar, Wauw wat heeft die vrouw een "mooie" en bijzondere bevalling gehad! Al is elke bevalling natuurlijk bijzonder, maar jou verhaal vind ik wel mooi moet ik zeggen! Wel fijn dat je zo snel bent hersteld, 3 dagen thuis en je zo goed als hersteld voelen. Mooi verhaal!

@ Priss77
Wat een verhaal!! Echt ik wist niet eens dat dat ook kon, zo heftig! Bloedtransfusies e.d. en dat je placenta kon afscheuren echt daar had ik nog nooit van gehoord. Vind je verhaal gewoon "eng" ! Uiteraard heel prettig dat jullie een gezonde dochter op de wereld hebben gebracht. En dat je na de keizersnede nog zo zwak blijft, viel me bij mezelf ook op, vond ik persoonlijk een grote tegenvaller. Ik kan eigenlijk niks anders zeggen dan dat jou verhaal (en zowieso een keizersnede) heel erg heftig is. Anderen mensen die denken dat een keizersnede "lekker makkelijk" is zouden dit forum eens moeten lezen, dan denken ze meteen anders en dan zijn hopelijk meteen de vooroordelen uit de wereld over die onmogelijke combinatie van keizersnede en makkelijke bevalling! Want ik kan er niks aan doen, maar ik kan er nog steeds zeer slecht tegen dat er zulke mensen zijn die zo makkelijk over keizersnedes denken. Bedankt voor je verhaal Priss77!

@ Rianne81
Ook weer een heftig verhaal! En ook nog een tweeling dat vind ik toch ook wel bijzonder hoor. Dus 2x een keizersnede gehad als ik het goed begrijp? Heftig! En dat commentaar over dat een keizersnede "makkelijk" is, zoals ik al eerder in deze reactie zei; ik kan heel slecht tegen mensen die zulke opmerkingen maken. Het is voor mij nu bijna 11 maanden geleden dat ik ben bevallen (met keizersnede uiteraard) en als ik dan iemand hoor praten over bevallen "dat het zo zwaar was en dat een keizersnede vast veel makkelijker is"  dan hou ik inmiddels meestal maar wijs mijn mond dicht en denk ik ;  wacht maar tot je ooit een keizersnede hebt gehad, dan praten we verder.
Eerder maakte ik mij hier heel erg druk om, kon er echt kwaad om worden omdat ik de keizersnede als heel heftig heb meegemaakt, trouwens mijn hele bevalling vond ik heftig. Ik denk dat het ook wel te maken heeft omdat ik heel lang bezig ben geweest, dus lang pijn heb gehad, toch ook wel steeds banger werd, dat dat ook wel een verschil maakt. Maar dan kon een ander zeggen: oh bevallen met keizersnede, makkelijk ... of (nog erger) "ow bevallen met een keizersnede, dan ben je dus niet echt bevallen, en ben je van onder nog heel, en heb je niks van je bevalling meegemaakt"  zulke uitspraken. Echt werkelijk ik vind het nog vreselijk en als iemand mij nu nog zou vertellen dat een keizersnede makkelijk/gevoelloos is..... nou eerlijk gezegd weet ik niet wat ik zou doen, maar ik geef ze zeker geen gelijk en zal moeite hebben om vriendelijk te blijven. wink

@besossanne
Mooi en heftig. Leuk dat je je kan herinneren welk muzieknummer op stond toen je kindje geboren werd. Jammer dat mensen in jou omgeving dus ook weer zeiden dat een keizersnede makkelijk is.... Ik begrijp zelf echt niet waarom mensen dat denken. Zou bijna zeggen; iedereen die ooit bevallen is lees dit forum-topic dan zijn ze meteen genezen van het idee "lekker makkelijk".  Opzich wel blij dat wij weten hoe het wel zit (vrouwen die bevallen zijn d.m.v. keizersnee) Ik ben blij met dit forum-topic! Kom mooie, eerlijke verhalen tegen.

@ s0raya-h
Heftig! Bijna bizar! Wat een bevalling. Hoe gaat het nu met je? Wat je schrijft ook bij na de bevalling, dat is ook weer zo heftig. Dat je ook pas na 2-3 uur je kindje heb mogen vasthouden is een lange tijd zeg! Snap heel goed dat je dit allemaal nog goed moet verwerken! En ik hoop dat het je allemaal lukt. En inmiddels is je kindje alweer +/- 1 maand (sory ik reageer niet zo vlot blijkbaar!!) maar hoe gaat het inmiddels met jou en met de kleine? Ik hoop dat je goed hersteld van de keizersnede, en natuurlijk ook een goede herstelling voor het geestelijke gedeelte. Want (ook) geestelijk geloof ik echt dat het heel zwaar is geweest en nog is.
Wat mij heeft geholpen om het te verwerken is het veel opschrijven, van je bevallingsverhaal maar ook alsof je een brief naar "iemand" schrijft en waar je je hele bevallingsverhaal in omschrijft alsof je het tegen iemand verteld. Uiteraard hoeft niemand dit te lezen het is puur voor jezelf. Als het ware alles eruit schrijven. Ik heb dat destijds ook gedaan, en meer dan 1 keer. Zoiets als een bevalling is niet altijd na 1-2-3 gesprekken opgelost zodat je "er niet meer mee zit". Het is en blijft heftig. En misschien heb je er 1 maand voor nodig om het te verwerken en misschien 3 jaar. En dat maakt niets uit. Je kunt het het beste op je eigen manier verwerken en heb er vooral ook geen haast bij.

Voor mij heeft het geholpen (het schrijven), hopelijk helpt het ook voor jou. Je kunt het altijd proberen als het je iets lijkt.
Verder  vind ik wat Spintsje verteld aan jou, s0raya-h, echt heel goed! Ik heb destijds ook veel aan oa. Spintsje gehad op dit forum (ook van vele anderen!!)  Bij deze; bedankt iedereen die "luisteren"/lezen en reageren en met hele fijne tips komen
 

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
20 apr 2013 - 13:39

@soraya: Wat een heftig verhaal zeg! Ik kan me goed voorstellen dat je het nu echt nog niet een plekje kunt geven. Dat is ook lastig. Ik denk dat het belangrijk is dat je zegt tegen je vriend en je (schoon)ouders en schoonzus dat je het verschrikkelijk vind dat zij het nieuws van Bradley meteen wereldkundig hebben gemaakt terwijl jij nog onder zeil lag en je kind nog niet eens had gezien! Daar mag je best boos om zijn. Mijn man en ik hadden van te voren afgesproken dat hij pas zou bellen nadat hij dat samen met mij had overlegd. Hij heeft dan ook netjes gewacht tot ik weer terug op de kamer was. Hij mocht zelfs zijn moeder nog niet bellen van mij. Het lijkt me dat je familie toch zal begrijpen dat je daar boos om bent. Dat mogen ze wel weten.

Wat mij heeft geholpen bij de verwerking is om het hele bevallingsverhaal tot in detail op te schrijven. Ook met mijn eigen gevoelens erbij. Zo heb ik het van me af kunnen schrijven. Ik heb het bevallingsverhaal eerst opgeschreven voor mijn zoon en ik heb dan ook alles geschreven naar hem toe als was het een brief. Daar staan dus zinnen in zoals: "Papa kwam de operatiekamer binnen in een blauw pak en mama herkende hem eerst niet. Ze dacht dat hij ook een dokter was. Papa zag er gek uit in zo'n blauw pak.", maar ook heb ik daarin gezet hoeveel pijn ik had en hoe moeilijk ik te prikken was. Voor mij was dit eerst nog niet genoeg en heb het bevallingsverhaal daarna herschreven in ik-vorm en minder in Jip en Janneke-taal en heb het op dit forum geplaatst. De reacties die ik kreeg van andere dames die ook zoiets hadden meegemaakt deden me hartstikke goed. Ik heb veel gehuild toen ik hun reacties las, maar dat luchtte ontzettend op. Dat hielp mij, maar dat hoeft nog niet te betekenen dat het ook voor jou zo helpt.

En verder helpt het om er veel over te praten. Ook al heb je 100 x het verhaal gedaan, maar het lucht op als er naar je geluisterd wordt. En als iemand zegt: "Ach... wat geweest is is geweest. Je hebt er nu iets moois voor teruggekregen en alles is toch goed afgelopen?", dan kun je gerust zeggen: "Natuurlijk ben ik blij dat wij er allebei nog zijn en dat er zoiets als een keizersnede bestaat. Maar ik zit hier gewoon nog steeds erg mee en ik moet mijn verhaal kwijt en heb de tijd nodig om dit te verwerken. Het beïnvloed nog steeds mijn gedachten de hele dag door. Ik ben boos en verdrietig om hoe het is gegaan. Over zoiets zet je je niet even 1-2-3 heen."

Waak ervoor dat je niet in een postnatale depressie of iets dergelijks komt. Als jij er enorm mee zit en het voor je gevoel niet beter wordt en het je hele dag beheerst, ga dan naar de huisarts. En wacht daar dan niet te lang mee. Wellicht kan hij je verder helpen. Er zijn verschillende soorten therapiën en dat is niks om je voor te schamen. De beste moeder is nog altijd een moeder die ook goed voor zichzelf zorgt, zowel geestellijk als lichamelijk.

Sterkte.

 

@de rest: Ik heb al jullie verhalen gelezen en vind het fijn om te lezen dat het bij meer niet zo gaat als in het boekje. Dan voel je je minder alleen. Voor iedereen hoop ik dat je de bevalling snel een plekje kunt geven.  

Lilypie Third Birthday tickers

s0raya-h
afbeelding van s0raya-h
18 apr 2013 - 23:44

 

Graag tips met hoe ik dit kan verwerken?! Wat bij jullie heeft geholpen.
 
Hoe heb jij de keizersnede ervaren?
Mijn keizersnede was een drama!! Niet zo zeer dat ik er veel last van heb gehad qua pijn maar vooral de manier waarop. Ik moest 28-03-2013 om 6.30 in het ziekenhuis zijn voor een inleiding, was toen 39.2 weken, zou eerder ingeleid worden ivm draaglast.  Was inmiddels ook al 4x gestript en had al 3 cm ontsluiting waar ik een week mee liep. Nadat wijn het zkhs aankwamen moest ik eerst een half uurtje aan de ctg, omdat het hartslagje van Bradley 1x zakte werd dit verlengd naar een uur. Nadat uur werden mijn vliezen gebroken en kreeg ik een infuus om de weeën op te gaan wekken om 8.15 zouden ze hiermee beginnen, maar nadat mijn vliezen werden gebroken om 7.30 kwamen de weeën al om de 3 minuten, ik had gewoon het gevoel van kramp en ben nog rustig gaan poepen. Toen ze begonnen met het infuus kwamen de weeën direct om de minuut en duurde ook een minuut maar de verpleegkundige zei op dat moment ik voel ze niet in je buik dus ze doen niks, terwijl ik verging van de pijn. Ik dacht bij mezelf dit hou ik geen uren vol!! Nadat ze nog een keer gingen verhogen kwamen de weeën direct achter elkaar de eene was nog niet weg en de andere was er al weer. Op dat moment kwam de gynaecoloog binnen die mij in de gaten had gehouden ivm zijn te lage hartslag eerder die ochtend en zag dat ik lichtelijk aan het persen was. Toen ze ging voelen hoever ik was had ik al 10 cm ontsluiting en moest meteen gaan persen omdat Bradley ze hartje na 69 was gezakt en niet meer omhoog kwam, op dat moment liep mijn vrend hee verloren rond, mijn moeder huilde en zei dat ik me best moest den en goed moest luisteren, mijn schoonmoeder liep weg omdat ze het niet kon aanzien, en ik was heel kalm, de dokter zei: hij moet er nu uit, maar omdat de weeën zo snel achter elkaar kwamen daalde hij niet in omdat ze elkaar tegen werkte, toen 2x met vacuüm geprobeerd met spoed terwijl ik al op het bed lag om richting ok te gaan, kamer stond ineens vol dokteren en toen begonnen ze te rennen, liften alles werd vastgehouden, team moest klaarstaan op de ok, toen we daar aankwamen werd ik meteen onder algehele narcose gebracht, zelfs mijn vriend mocht er niet bij zijn, binnen 2 minuten lag ik open en was Bradley geboren.
De dokter vertelde later die dag dat als we 5 minuten langer hadden ik hem eruit had kunnen persen, maar omdat daar geen tijd meer voor was omdat Bradley er anders niet meer had geweest werd het een spoedkeizersnee. En de ruggenprik was ook geen tijd meer voor, duurde te lang om in te laten werken dus werd het een algehele narcose. Zelf moest ze ook een uur bijkomen zo hectisch en stress was het vertelde ze.
 
Kan je je iets herinneren van je keizersnede?
Van de keizersnede weet ik niks, ik weet nog dat ik een Perswee had en moest overstappen en toen al de algehele narcose kreeg en eigenlijk meteen weg was toen ik op de operatie tafel lag.
 
Was het gepland of niet?
Nee helemaal niet, maar het was leven of dood.
 
Hoe voelde je na de keizersnede?
Ik ben erg emotioneel, de dagen in het ziekenhuis vielen mee , maar als je thuis bent besef je ineens alles, ik ging als zwangee vrouw onder algehele narcose en kwam als moeder weer bij zonder zusters, vriend, zoontje om me heen, helemaal alleen in een kamer waar wel 15 bedden stonden die allemaal leeg waren, voel dat ik heb gefaald, het persen lukte niet, ik heb niks hoeven doen aan me bevalling, ik heb niks meegemaakt, schoonzus had al gezegd op Facebook dat Bradley was geboren, iedereen wist al dat hij er was, de helft had me al een berichtje gestuurd en ik sliep nog, wist nog niet eens dat hij geboren was terwijl mijn omgeving de naam en alles al wist.. Ik heb niemand zelf het nieuws kunnen vertellen, iedereen wist dat hij er was en hoe hij heette, terwijl ik in mijn hoofd nog zwanger was aangezien ik sliep. dat vind ik een heel vervelend iets, mijn vriend mocht hem vasthouden en ze zouden op de uitslaapkamer hem bij mij leggen, is niet gebeurd ik mocht 1 min van afstand naar hem kijken terwijl ik al kwartier wakker was en op hem moest wachten en toen werd hij weer weg gehaald. Pas na 2a3 uur heb ik hem vast mogen houden op de afd verloskunde op mijn kamer,, Ik heb ze eerste badje gemist en van alles door allemaal fouten in het ziekenhuis, ik voel me daar heel rot onder, ik mis al het hele plaatje en gedeelte van de bevalling, de eerste foto's zie ik nu pas voor het eerst soms en de meeste heb ik nog geen 1 keer gezien, de verhalen van me vriend ouders en schoonouders over hoe Bradley binnen kwam met mijn vriend, wat er is gezegd, hoe het ging toen ik weg was, ik kan me er niks bij voorstellen, ik mis gewoon een heel groot stuk en daar heb ik wel erg moeite mee, ik heb gewoon zoveel dingen gemist die ik voor mij zelf niet kan invullen. Ik ben moeder en voel me geweldig daaronder en ben helemaal verliefd op Bradley, maar snap er niks van, ben erg emotioneel eronder, als ik het erover heb kan ik wel janken wat ik dan ook wel vaak doe, ik kan het geen plekje geven. Vooral ook omdat ik het gevoel heb het niet zelf gedaan te hebben, ook elke keer in het ziekenhuis is er weer een andere dokter die zegt: ik was erbij op het moment van de keizersnede en dat maakt me nog emotioneler omdat ik gewoon echt NIKS weet van dat moment.
 
Zijn er nog positieve of negatieve reacties geweest rondom je bevalling?
Wel positieve reacties van de dokter, dat ik het echt heel goed heb gedaan en dat ik goed heb geluisterd op het moment, mijn vriend die erg trots op me is, en me ouders die vertellen dat ik het erg goed heb gedaan.
Negatieve reacties niet echt, als mensen het verhaal horen is het meer van, nah hij is er nu en blij dat het zo kan, en dan denk ik.. is ook zo maar betekent niet dat het niks is!!
 
Ik ben dus erg emotioneel en verdrietig als ik eraan denk, ouders vinden dat ik hulp moet zoeken omdat ik het geen plekje kan geven, en desnoods om me heen vragen of iedereen die erbij was (vriend+(schoon)ouders) of ze ook hun beleving en verhaal willen opschrijven zodat ik het kan terug lezen en een beetje weet van hoe of wat. Ik geniet elke dag van me kleine man maar vind het wel erg moeilijk. Gelukkig had ik wel meteen het moeder gevoel.
 
Nou het kijkt wel een klaag mail,

Bradley Marshall geboren op 28-03-2013

48 cm en 2985 gramheart

besossanne
afbeelding van besossanne
3 apr 2013 - 15:32

 

 

Hi, Ik heb me ook groen en geel geërgerd doordat ik destijds geen goede info over een keizersnede kon vinden.  Leuk dat je dit forum hebt geopend!!
 
 
Hoe heb jij de keizersnede ervaren?
 
Toen ik 12 weken zwanger was hebben ze me verteld dat ik een myoom ( vleesboompje)  in mijn baarmoeder heb en dat ik rekening moest houden met een keizersnede. Ik heb me dus aardig kunnen voorbereiden op een keizersnede. Met 36 weken vertelde mijn gynaecoloog dat het myoom op dezelfde hoogte zat als het hoofdje van mijn dochter en dat gewoon bevallen geen optie was.
Het is nu 3 weken geleden dat ik de keizersnede heb gehad en moet zeggen dat ik het als zeer spannend heb ervaren. Ik was nog nooit eerder geopereerd en de zenuwen gierden door mijn lijf surpriseUiteindelijk is het me allemaal meegevallen! 
 
 
Kan je je iets herinneren van je keizersnede?
 
Ik kan alles nog herinneren! Op de O.K. waren ze heel relaxt waardoor ik ook wat meer op mijn gemak was.yes Op de achtergrond werd er muziek gedraaid. Zo weet ik bijvoorbeeld dat mijn dochter op het nummer van Bob Marley  ''Everything's gonna be alright'' geboren werd. Vaag gevoel trouwens als je een ruggenprik hebt gehad! Zo lijkt het net of je naar andermans lichaam zit te kijken omdat je niks voelt.
 
Was het gepland of niet?
Het was een geplande keizersnede
 
Hoe voelde je na de keizersnede?
De eerste 2 dagen waren minder leuk i.v.m. de pijn maar ben ondanks de pijn toch gaan douchen en stukjes gaan wandelen op de gang. Nu 3 weken later, ben ik aardig opgekalefaterd en denk dat ik de hele wereld aan kan. Moet mezelf nog echt tegenhouden met zware taken.
 
Zijn er nog positieve of negatieve reacties geweest rondom je bevalling?
 
Dat er inderdaad mensen zijn die denken dat een keizersnede peanuts is ( NIET DUS!) en dat je er maar makkelijk van af komt! Een gewone bevalling lijkt me geen pretje met die weeën enzo maar na 3 dagen ben je meestal wel weer het dametje! Wij moeten 6 weken revalideren en alle zware taken uit handen geven dus zo makkelijk is het niet.
 
 
 

Rianne81
afbeelding van Rianne81
2 apr 2013 - 13:00

Mijn beide zwangerschappen zijn in een keizersnede geeindigd, dus ik ben inmiddels ervaringsdeskundige. Beide keren was vooraf bekend dat het een keizersnede zou worden, maar begon de bevalling al voordat er iets gepland kon worden.

Mijn dochter is in 2009 met een keizersnede geboren. Zij lag in stuit en vanwege de verhoogde kans op complicaties bij een stuitbevalling, hebben we vooraf aangegeven een keizersnede te willen. Met 36 weken na het avondeten braken de vliezen. Vanwege een slecht CTG en het feit dat ik al behoorlijke weeen had, is zij diezelfde avond nog gehaald. Ik vond de keizersnede geen negatieve ervaring. De ruggeprik viel 100% mee. Ze prikten tijdens een wee en die pijn was erger, dus heb het nauwelijks gevoeld. Tijdens de operatie was ik stoned van de adrenaline en medicatie en lag ik stomme grapjes te maken met het OK team. De eerste 4 weken na de operatie vielen me tegen qua pijn, maar daarna knapte het snel op. Het enige vervelende van de keizersnede vond ik dat mijn dochter meteen naar de kinderafdeling ging en ik pas naar haar toe mocht op het moment dat ik mijn benen weer kon bewegen en dat duurde een paar uren. Mijn man had meteen vol enthousiasme ouders en schoonouders gebeld, dus die waren nog eerder dan ik bij mijn dochter. Dat vond ik wel heel vervelend.

Mijn tweede zwangerschap (2012) was een tweelingzwangerschap. Ook hier was vooraf bekend dat het een keizersnede zou worden. De baby die onder lag lag in stuit en de andere baby niet. Dan is het risico bij een vaginale bevalling dat ze met de hoofdjes achter elkaar blijven hangen en daarom doen ze in dat geval altijd een keizersnede. Het was een moeilijke zwangerschap, want vanaf de 25e week heb ik in het ziekenhuis gelegen vanwege vroegtijdige weeen en ontsluiting. Met 33 weken braken de vliezen en zijn ze ook snel gehaald. Ik was vooral blij dat er een eind kwam aan de pijn en de slapelozen nachten van de weeen. Deze keer was de ruggeprik wel vervelender. Ik mocht namelijk niet overeind komen en moest daarom op mijn zij blijven liggen. Hierdoor zakte alle verdoving in 1 been en hierdoor was ik wat angstiger. Het OK team heeft me wel goed gerust gesteld en het hele team aan artsen (voor elk kind een team en de nodige mensen voor mij) maakte me ook wel rustig.Het duurde wel weer lang voordat ik naar de baby's toe mocht, maar daar was ik nu op voorbereid en mijn man heeft gelukkig even gewacht met het bellen van de familie.  Ook deze keer waren de eerste 4 weken erg pijnlijk, maar daarna knapte het ook weer snel op.

Al met al zijn mijn keizersnedes dus heel voorspoedig verlopen en hebben ze 3 hele mooie lieve kindjes opgeleverd. Wel heb ook ik domme opmerkingen gekregen van mensen die vinden dat een keizersnede gemakkelijker is t.o.v. een normale bevalling. Ik ga daar maar verder niet op in en hoop dan maar dat die mensen zelf nog eens een zware buikoperatie mogen ervaren, dan piepen ze wel anders.

lutise77
afbeelding van lutise77
30 mrt 2013 - 09:16

 

 

Mijn dochter is in 2010 geboren via een keizersnede. Ik vindt ook dat je er slecht over wordt geinformeerd.

Tijdens de zwangerschap werd al vroeg duidelijk dat ik Placenta Previa had. Dit betekend dat de moederkoek voor de baarmoedermond ligt en de baby er niet uit kan, dus een keizersnede nodig is en dat je vaak een heftige bloeding krijgt voor de 40ste zwangerschapsweek. Tijdens de zwangerschap groeit je baarmoeder, dus gaat je moederkoek in 95% van de gevallen vaak omhoog en is uiteindelijk geen keizersnede meer nodig. Helaas bleef bij mij de uitgang gesloten.

Toen ze voor het eerst zagen dat ik placenta previa had, vroegen ze of ik het heftig vond dat ik waarschijnlijk een keizersnede kreeg. Ik zei haast opgewekt dat me dat niet uit maakt, omdat ik een kindje krijg en dat is super! Achteraf ben ik verbaasd hoe weinig informatie ik er over heb gekregen.

Ik weet dat er (zoals ook mensen hier hebben verteld) een positieve ervaring hebben met keizersnede en het 'makkelijk' vonden. Zelf denk ik dat het er ook erg er aan ligt of je een geplande keizersnede zonder complicaties of weeen of iets dergelijks van te voren hebt gehad, of dat het 'onverwachts' of met complicaties was.

Ik zal aan de hand van de vragen kort vertellen hoe mijn situatie was.

 

Hoe heb je de keizersnede ervaren?

Als zeer traumatisch. Ik wist dus van te voren dat ik niet 40 weken lang zwanger zou zijn en ik waarschijnlijk een geplande keizersnede zou krijgen in week 39. Ze zeiden tegen mij dat ik waarschijnlijk een bloeding zal krijgen en als die begint moest ik op mijn gemakje naar het ziekenhuis gaan samen met mijn man en zouden ze bepalen of ik gelijk een keizersnede zou krijgen. In Juni 2010 (34 weken zwanger) zat ik op het toilet en begon de bloeding. Ik belde om 8:45 mijn man en het ziekenhuis dat ik er aan kwam, maar het bloed stroomde (zonder te overdrijven) er uit en heb het ziekenhuis gebeld dat ik me niet goed voelde. Zij hebben een ambulance gestuurd en die brachten mij met spoed naar het ziekenhuis. In de ambulance lukten het ze niet om mijn bloeddruk te meten, omdat die te laag was geworden. Ik weet nog dat ik in de ambulance een enorme pijnscheut kreeg, waarvan ik zeker wist dat het geen wee was (had al een zoon gekregen, dus wist hoe weeen waren) Achteraf bleek dat mijn placenta aan het losscheuren was van de baarmoeder. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen werd ik gelijk doorgereden naar de OK, onder narcose gebracht en om 9:50 is onze dochter geboren.

Mijn man vondt het allemaal erg heftig. Hij zag hoe de artsen in snel tempo mij openhaalden en onze dochter er uit haalden.

Gelukkig kon hij gelijk bij mijn dochter zijn. De artsen hadden een extra lang stukje navelstreng overgehouden, zodat mijn man toch nog de navelstreng af kon knippen.

Zij deed het perfect, maar ik was bijna 4 liter bloed verloren en lag met een bloedtransfusie op de ic. Door het vele bloedverlies was ik in shock aan het raken en wisten ze niet of ik het zou halen. Gelukkig (anders typte ik dit natuurlijk niet :) ) werd ik na een paar uur wakker en mocht ik om half 4 smiddags eindelijk mijn dochter zien.

 

Kan je je iets herinneren van de keizersnede?

Nee ik kan me er dus niets van herinneren. Ik kan me nog vaag herinneren dat ik me niet goed voelde en het ziekenhuis belde, vaag dat ik in de ambulance lag en dat in het ziekenhuis me werd verteld dat ik onder narcose ging. Verder dus niets. De verpleegsters hebben allemaal foto's van de keizersnede gemaakt en van mijn dochter toen ze geboren werd. Dit vindt ik echt super!

Was het gepland of niet?

Ik wist wel dat ik een keizersnede zou krijgen, maar uiteindelijk is het moment en de manier (onder narcose) niet gepland geweest, dus kwam voor mij erg onverwacht.

Hoe voelde je je na de keirsnede?

Een wrak. Ik kon elke keer maar eventjes mijn ogen open houden omdat ik te zwak was door het vele bloedverlies. Ik was ook bang dat ik niet het magische moeder - dochter gevoel had (zoals ik bij mijn zoon had ervaren) omdat ik haar pas kreeg te zien toen ze al een halve dag oud was. Gelukkig had ik dit wel.

Verder deed alles pijn en was ik erg misselijk. Ik had een stolsel in mijn buik en die hebben ze 'verwijderd' door met hun vuisten op de wond te duwen. Dat was een pijn die ik nog nooit ervaren heb....Op dat  moment dacht ik echt even dat ik het van de pijn niet zou halen.

Ik had ook totaal niet het gevoel dat ik bevallen was. Wel dat zij geboren was, maar in mijn ogen was het geen bevalling. Zij is gewoon uit mij gehaald, zonder dat ik daar iets voor gedaan heb.

Vond en vindt het vreselijk dat ik haar geboorte heb gemist.

Ik moest zelf 2 weken herstellen in het ziekenhuis en daarna verder thuis. Mijn dochter bleef een paar dagen langer in het ziekenhuis om goed te leren drinken.

Er was meer 1 voordeel aan een keizersnede (vond ik) en dat is dat het tussen je benen niet pijnlijk is en dat je gelijk van al je kilo's af bent (10 kilo aangekomen en na de keizersnede/bloeding 12 kilo kwijt) haha :)

Zoals ook anderen hebben geschreven, mis ik ook vooral die kleine dingen. Mijn moeder heeft bijvoorbeeld eerst mijn dochter gezien en aangeraakt, voordat ik dat heb kunnen doen. Ik heb het moment gemist dat mijn man haar voor het eerst in de armen kreeg en haar ging verzorgen. Ik was de eerste dagen erg zwak. Mijn hb was tijdens de zwangerschap altijd 9 en na de keizersnede was dat 4. Om die reden mocht ik maar 1 keer per dag naar mijn dochter toe en dat vond ik echt heel erg vervelend. Heb ook niet haar eerste badje (die mijn man gelukkig deed) meegemaakt en meer van dat soort dingen.

 

Zijn er positieve of negatieve reacties geweest rondom je bevalling?

Mensen die mij kennen ( en de situatie) waren zich rot geschrokken en hebben er niet 'luchtig' of negatief over gedaan.

Wel inderdaad reacties van vrouwen die het wel makkelijk leek, of vrouwen zelf een positieve ervaring hebben met een keizersnede, die zeiden dat ze het graag weer zouden willen.

Het is denk ik ook maar net wat je eigen ervaring is. Als ik alleen de bevalling van mijn laatste zou hebben gehad ( heb eerst een zoon, toen mijn dochter en daarna weer een zoon gekregen) dan zou ik zeggen dat bevallen een makkie is, terwijl ik bij mijn eerste heb ervaren dat het helemaal geen makkie is om gewoon te bevallen.

Veel mensen vinden wel (heb ik het idee) dat ik me er wel na 2 jaar er over heen moet hebben gezet. Ik heb het ook wel een plekje gegeven, maar denk dat het altijd toch een beetje 'zeer' doet dat het zo gegaan is.

Ik weet ook dat het in mijn geval ook te maken heeft met het bloedverlies waardoor ik zo op was en niet alleen de keizersnede op zichzelf.

Dat was in het kort mijn verhaal. Om het nog interessanter te maken: mijn man werkt met varkens en daardoor bestond de kans dat ik MRSA bij me zou dragen. Daarom werd in in quarantaine gelegd en moesten de verpleegsters (en mijn dochter) de eerste paar dagen eerst steriele kleding aan voordat ze bij me kwamen. Pas toen na een paar dagen duidelijk was dat ik het niet bij me droeg, zag ik de gezichten voor het eerst van de verpleging :).

JoMiLo
afbeelding van JoMiLo
28 mrt 2013 - 21:48

Ik heb ook een keizersnede gehad.Het was een aparte situatie,om te weten wanneer en op welke datum je kindje op de wereld komt haha...hier lag meneertje van begin af aan al in een stuit,vandaar dat ik ook pas laat een beweging voelde tijdens de zwangerschap. Ze hebben hem in week 38 nog geprobeerd te draaien...maar hij lag al zolang zo, dus dat lukte niet. Week 39 +1 dag is hij gehaald. Meneer lag prima zo :-) en terecht natuurlijk...lekker zijn eigen holletje naar vorm daarbinnen...

 

Hoe heb je de keizersnede ervaren?

 

sjah...spannend, maar kan me geen mooiere bevalling wensen!!! Het was zoooo relaxt, en we mochten de baby ook geboren zien worden. Toen ze zover waren dat hij eruit werd gehaald, ging het doek naar beneden en zagen we ons zoontje met de billetjes omhoog haha...echt een moment om nooit meer te vergeten!!! Geeneen bevalling vergeet je, maar zo mooi om het zelf eruit zien te komen...geweldig!!! Daarna mocht hij lekker gelijk bij me liggen en heb ik hem geen minuut meer alleen gelaten (l) 

 

Kan je je iets herinneren van de keizersnee?

 

Ja, eigenlijk alles wel, ik werd naar de ok gereden, kreeg daar mijn ruggeprik en verder ging alles vanzelf... :-) het ging heel soepel en was erg spannend!!! Daarna nog ff op de uitslaapkamer tot ik weer gevoel kreeg in mijn benen, en toen mocht ik weer trug naar mijn kamer...gelukkig heel de tijd gewoon de kleine bij me gehad. Dus alles was relaxt :-) 

 

Was het gepland of niet ?

 

ja, het was een gelande keizersnede. 

 

Hoe voelde je je na de keizersnede?

 

Ik moest 3 dagen in het zkh blijven, die dagen kon ik amper lopen...bij dag 3 kon ik gelukkig weer op mijn zij gaan slapen...lag toch ff beter dan op mijn rug, die bedden liggen al zo hard :-( eenmaal thuis aangekomen had ik nog 2 tot 3 dagen een beetje last, en daarna had ik gewoon helemaal geen last meer, zelfs niet van de wond!!! Net of er nooit wat is gebeurd...heel apart. Nu 3 weken later moet ik er echt nog rekening mee houden dat ik toch een operatie heb gehad...want zo voelt het helemaal niet hahaha...

 

al met al, ik vondt het een zeeeeer mooie byzondere ervaring!!! Een keizersnede en toch een natuurlijke bevalling...heb ons eigen kindje zien geboren worden!!! 

 

 

 

 

tess-380138
afbeelding van tess-380138
25 mrt 2013 - 10:07

Hoi allemaal,

Hier een geplande keizersnee. Ik ben bevallen op 02-04-2012, dus bijna een jaar geleden nu.

Een goede zwangerschap gehad, alleen bij alle echo's die ik gehad heb lag onze meid in een stuit. En al was de VK er helemaal van overtuigd dat de Baby goed was ingedaald, was dit toch echt niet het geval. Een week later pas, bij de laatste groeiecho bleek dit ook niet veranderd te zijn. Zij vertrouwde het niet en liet me de volgende dag weer naar de VK gaan. Toen was er ineens haast, we konden niet meer wachten tot de Baby zelf ging draaien en terplekke werd het ziekenhuis gebeld voor een draaipoging. Kreeg weinig informatie (ja, hier heb je een boekje, kun je thuis doorlezen) Volgende dag dus maar een beetje angstig naar het ziekenhuis. Al met al is dit niet erg pijnlijk geweest, ook al was dit geen pretje met al dat geduw en getrek aan je buik. Na 10 min proberen, stopte de arts ermee en zei: het wordt een Keizersnee. Stuitbevalling was geen optie. Ergens was ik nu wel opgelucht, omdat ik wist waar ik aan toe was nu.

Een kleine maand later was het zover, op onze uitgekozen datum 02-04-2012 zou ik bevallen. Vreemd hoor, als je verwacht met haast naar het ziekenhuis te racen. En dat je nu op je gemak het ziekenhuis komt binnen waggelen.

Kan je je iets herinneren van de keizersnee?

Ja zeker, ik heb een ruggenprik gekregen. DIe heb ik als niet heel pijnlijk ervaren. Eerder ongemakkelijk. Ik had wel de angst van; wat als de verdoving niet genoeg werkt, en ik dus alles voel??! Maar mijn stoere man keek even over het gordijntje en zei vrolijk; Oh ze zijn al begonnen hoor schat! Toen was ik pas opgelucht, de verdoving werkte dus. Echt na nog geen 10 min hoorde ik mijn meisje huilen. Het was echt zo snel gegaan. Ze werd even boven het gordijntje gehouden en toen nagekeken door de kinderarts. Ik zat toen alleen maar te denken; ik ben nu echt mama geworden! ik mocht haar even vasthouden, zover als dat kon en toen ging ze met mijn man mee naar de kamer. Het personeel was echt superlief en gezellig. GIngen echt praatjes met je maken (ook om te checken of je niet wegvalt natuurlijk) Maar de sfeer was echt super. Zeiden ook tegen mij: Als je je echt goed voelt, blijf dan ook wakker in de uitslaapkamer, dan kan je eerder naar je meisje toe. In de uitslaapkamer heb ik misschien 10 min gelegen. Ik kon mijn voeten al weer bewegen! En dus ging ik snel naar mijn meisje toe.

Was het gepland of niet?

Ja de keizersnee was dus een maand voordat ik ging bevallen gepland,

Hoe voelde je je na de keizersnee?

Eigenlijk best wel oké. Had natuurlijk wel pijn, maar het was te dragen. Ik had alleen erg last van naweeen. En ook de eerste keer naar de wc was ook niet echt top. Maar ik kon de dag na de operatie al zelfstandig douchen en naar de wc gaan. Ja niks gaat écht lekker, lopen niet, liggen niet, zitten niet. Borstvoeding kon ik maar in 1 houding geven. Wat overigens wel heel goed is gelukt, ik geef nog steeds 2 x per dag bv. Al met al maar 3 dagen in het ziekenhuis gelegen. Maandag erin en Woensdag eruit. En ook was het gevoel van het litteken een paar maanden later ook nog steeds gevoelloos Nu bijna een jaar later is dit gevoel weg.

Zijn er nog possitieve of negatieve reacties geweest rondom je bevalling?

Ja die zijn er wel geweest hoor, zeker omdat mensen wisten dat ik zo zou bevallen. "Oh nu ga je geen ECHTE bevalling meemaken" En dan zei ik terug; Nee, ze hoeven alleen maar mij buik open te snijden en ploep je hebt een baby!! Of dan heb je lekker geen weeen (had ik wel, naweeen) of hoef je niet gehecht te worden van onderen. Nee, alleen maar in mijn buik 3 lagen!!

Natuurlijk ook veel leuke reacties van mensen die wel begrepen dat dit ook gewoon een bevalling is geweest.En ook dat het zo'n mooi meisje was natuurlijk! 

We zijn dus nu bijna 1 jaar verder. Ik hoop bij een volgende baby (mocht dit weer een keizersnee worden) weer zo'n fijne, rustige bevalling te hebben.

Henriette-12
afbeelding van Henriette-12
15 mrt 2013 - 14:36

zelf ben ik ook bevallen door middel van een keizersnede donderdag 12-04-2012 ik zou eer ruggeprik krijgen die naar 15,x proberen gestaakt werd omdat het niet lukte toen werd ik pas bang wand hoe nu en wat gaan we allemaal doen toen werd er om ons heen heel veel besproken door de artsen om me heen en ik hoorde ze zeggen dat ze me of normaal wilde laten bevallen of doormiddel van een algehele narcose en ineens werd mijn man bij me weg gehaald en raakte ik licht in paniek ik wilde hem nog bij me hebben maar dat mocht niet meer ik werd onder algehele narcose gebracht toen was het dus gedaan met de pret ik vond dat dus dood eng maar ja alles is wel goed gegaan alleen ging ik lkkr slapen met de gedachten me dochtertje daarna in me armen te kunnen sluiten word ik wakker heb ik een zoon beetje raar vond ik maar ja ben wel intens gelukkig met het mannetje ik kreeg hem op me borst gelegt maar dat kon ik nog neit verdragen door de pijn  van de thube die in me keel had gezeten verder weet ik ook dat ik tegen de arts heb gezegt of ze hem niet perongelijk had omgeruild maar dat was niet zo hij leek sprekend op zijn mama mijn dus, verder weet ik de weg van de verkoeverkamer naar de afdeling niks van wel dat ik naar 3uurtjes eindelijk mijn kleine mannetje op me armen kreeg en een uurtje later toen de zusters me kwamen wassen naast me bed heb gestaan en erg trots was dat ik dat kon wel moest ik weer terug gaan liggen en heb ik heerlijk 4,beschuiten met kaas gegeten de volgende morgen vrijdag 13-04-2012 ging me kataiter er weer uit gelukkig en kon ik voorzichtig naar het toilet oow wat was ik blij en toen heeft man lief me heerlijk gewassen onder de douche en kreeg ik van het hoofd van de afdeling te horen dat we de dag ernaar zaterdag 14-04-2012 naar huis mochten nou die nacht was het raak de kleine man werd opgenomen op een speciale afdeling waar hij direct aan een antibiotica infuus werd gelegt en mocht dus nog niet mee naar huis nou ik dachte dat me leven instorte van alle angst me kindje kwijt te raken we zijn dus elkedag wel 2 tot 3,keer op en neer gereden naar het ziekenhuis om bij hem te kunnen zijn, maar alles is goed gegaan en onze zoon mocht dinsdag 17-04-2012 weer lekker mee naar huis.  nu zijn we een jaar verder en volgens het CB loopt meneer een klein beetje voor met alles en vertoond hij peuterpubertijd gedrag dus daar zijn we klaar mee hahaha wel heeft hij nog 3maanden in een spreidbeugel gelegen maar daar is hij ook al vanaf en loopt vrolijk rond de tafel en stoelen in huis en terroriseerd het hele huis maar dat moet kunnen we zijn echt intens gelukkig met onze zoon Damiën Johannes Arie van Amerongen geboren 12-04-2012

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
19 feb 2013 - 13:18

Hoi Elise

Welkom in deze praathoek

Ja angst voor een keizersnede .... daar heb ik "gelukkig" de tijd niet voor gehad. Bij mij werd na uuuuuuuren gezegd van dat de ontsluiting niet opschoot dus werd vrijwel direct klaargemaakt voor de OK en dus keizersnede. Volgens mij heb ik dat toen over me heen laten komen en ik was ergens ook heel blij. Ik zag de keizersnede toen ook echt als verlossing (zie mijn verhaal.... heel lang weeen met weinig resultaat)

En of het 1 of ander erger is, gepland of niet gepland, weet ik niet. Ik denk wel dat het sowieso allebei heftig is, alleen bij een ongeplande ga je er niet van uit en dan lijkt het allemaal opeens heel snel te gaan (klaarmaken voor OK, keizersnede en "opeens" is dan eindelijk je kindje geboren)
Dat de ruggenprik 3x opnieuw moest.... vreselijk zeg! Ik was doodsbang voor de ruggenprik, geen idee waarom. Denk dat ik ergens iets had van heb al zo lang zoveel pijn dan wordt die prik teveel... zoiets.... ik was echt bang voor de prik en weet nu ook echt bij een ooit volgende bevalling als er een ruggenprik komt dat ik dat weer niet leuk gaat  vinden. Vond de prik echt vreselijk (en dan ergens denk ik ook van 'ach joh... prikje stel je niet aan' maar een ruggenprik vond ik toch wel heel erg pijnlijk) En dat het hechten niet goed ging... en hoe de artsen hebben gepraat en je dat hebt gehoord lijkt me echt niet leuk! Ikzelf kan me er weinig van herinneren, van de keizersnede zelf eigenlijk niks. Was platgespoten met morfine, ruggenprik werkte onvoldoende. Het eerste moment dat ik me herinner dat ik als eerste mń dochter zag werd ze nagekeken door de artsen, dus het moment dat ze eruit werd getild (en aan me is laten zien, weet ik door foto's) weet ik helemaal niet meer.
Gelukkig is je litteken goed genezen. Dat vond ikzelf best lang duren, maar inmiddels is het bij mij ook mooi genezen.

Zelf wist ik ook heel laat dat ik zwanger was en heb dus alles gedaan wat verboden is tijdens een zwangerschap (roken, wijntje, filet american, zacht gekookt ei, geen foliumzuur/visolie etc.) Met 27 weken wisten we dat ik zwanger was... (waren overtuigd van een eerdere miskraam, wat dus een tussentijdse bloeding bleek te zijn wat niemand kon verklaren, was ook niks zichtbaar of het misschien een tweeling is geweest.... en later werd ik dik.....) Maar toch hebben we een kerngezonde dochter!

Anoniem1985
afbeelding van Anoniem1985
29 jan 2013 - 19:52

Hoi Spintsje

Had al vaker gedacht om er  wat meer over te praten, en had al eerder gekeken op het forum of er al zoiest was... Toen besefte ik me eigenlijk pas hoe weinig er wordt gepraat over een keizersnede. Alsof een keizersnede niet bij zwanger/bevallen hoort.... Dus dacht; daar maak ik verandering in!

Ook omdat ikzelf ben bevallen met een keizersnede en het daar nog moeilijk mee kan hebben. Dacht; zou goed zijn om er over te praten, maar dan wel met andere vrouwen die OOK een keizersnede hebben gehad, want alleen zij weten hoe je je voelt. Mensen roepen tegenwoordig ook maar snel van "ow zit je daar nogsteeds mee, ga dan naar een pshycholoog" ... Nou dat wil ik niet, want dan heb ik nog niet wat ik wil, en wat ik wil is praten met andere vrouwen die ook bevallen zijn met een keizersnede, want alleen zij begrijpen je en kunnen je dus eventueel helpen.
Ik ben van mening dat hoe goed (bijv.!) een pshycholoog ook is, als zij er geen ervaring mee heeft, weet ze ook niet waar ze over praat. Dus hoe moet zo iemand dan helpen??

Hopelijk breidt deze topic uit. En dat elke vrouw die een keizersnede heeft gehad, er hier over kan praten met anderen die hetzelfde hebben meegemaakt.

Ook andere vrouwen kunnen hier natuurlijk lezen en praten, voor hen die vaginaal bevallen zijn en geen ervaring hebben met een keizersnede, is het misschien ook wel goed om hier te lezen. Niet dat iedereen hetzelfde is, maar zoals bijv. mijn zus (die zelf vaginaal is bevallen en mijn keizersnede "een makkie" vond) voor zulke "types" is het misschien ook wel goed om de ervaringen te lezen van een keizersnede.

@Spintsje
Ik vond het herstel ook erg tegenvallen. Ik ben ook wel snel van "de pijn is iets gezakt dus ik kan alles weer", zo ben ik gewoon, ben geen stilzitter (laat staan hele dag op bed moeten liggen, had daar ook echt moeite mee). En als ik dan weer iets teveel deed, ja dan werd ik meteen afgestraft door mń lichaam. 
Ook denk ik dat ik nog steeds aan het herstellen ben, (>7 maanden verder) want zoals bedden verschonen of zware dingen tillen... Dan voel ik mijn hele onderbuik pijn doen / een giga spierpijn en toch een soort scheurend/trekkend gevoel.. pijn en scheurend gevoel op en rondom litteken.

Toch vreemd dat het herstel van een keizersnede ZO lang duurd... Als ik kijk naar mezelf zie ik dat ik nog steeds niet 100% hersteld ben... Toen mijn zus 3 maanden na mijn bevalling ging bevallen heeft ze een normale bevalling zonder complicaties gehad, de week erna in dŕ  kraamtijd lag ze op de bank of zat ze al normaal!! En daarna (dus na 1 week) liep/fietste ze weer overal naartoe en kon eigenlijk alles weer (ook qua huishouden, autorijden/fietsen alles!) Ze kon vrijwel meteen alles weer wat ze voor de zwangerschap ook kon.. ze was gewoon weer meteen zichzelf....
En dan kijk ik naar mezelf en dan zie ik een bevallen vrouw, met keizersnede, die bijna 8 maanden na de bevalling nog steeds niet 100% lichamelijk & geestelijk zichzelf is.

Ljochtsje
afbeelding van Ljochtsje
28 jan 2013 - 02:32

Hoi Anoniem1985,

 

Goed initiatief! Ik weet bijna precies hoe je je voelt. Ik had het daarom bijna zelf zo kunnen schrijven. Dus ik zal ook even jouw vragen kopiëren en beantwoorden. Overigens heb ik me achteraf er ook enorm aan gestoort dat er geen voorlichting werd gegeven m.b.t. een keizersnede. Het was meer in de vorm van: "En als er complicaties zijn, dan krijg je een keizersnede." Punt. Niet hoe een keizersnede verder is. Toen ik nadien weer deelnam aan 'Zwanger & Fit' bij ons heb ik dit ook tegen de trainster gezegd. Ik hoop dat ze er wat mee hebben gedaan. En ook de verloskundige had ik van te voren honderduit gevraagd over pijnbestrijding, maar geen enkele keer heeft ze gezegd dat pijnbestrijding liever niet wordt gedaan als je kindje bijv. in het vruchtwater heeft gepoept. Nu kan ik me er niet meer over opwinden, maar toen wel. 

 

Hoe heb jij de keizersnede ervaren?

Niet leuk, maar op het moment dat de gynaecoloog zei: "We hakken de knoop door, het wordt een keizersnede." was ik opgelucht dat er een einde kwam aan de pijn. Om 6.45 uur had ik mijn eerste wee, welke al heel snel achter elkaar volgde. De verloskundige constateerde 10.10 dat de baby in het vruchtwater had gepoept, dus dat we meteen naar het ziekenhuis moesten. We waren al van plan om een ziekenhuisbevalling te hebben, maar ik had gehoopt dat we iets langer thuis hadden kunnen blijven. Omdat in het ziekenhuis na monitoring bleek dat de kleine zijn hartslag niet in lijn was met de weeën, lag ik om 12.00 uur al in de verloskamer met betere monitoring. Nadeel van een bed in de verloskamer is dat hier geen voeteneinde is waar je je tegen af kunt zetten als je pijn hebt. De ontsluiting op dat moment was 4 cm en de pijn werd ondragelijk. Ik kon geen kant op vanwege de monitors en moest dus op het bed zitten/liggen. Ik heb gesmeekt om pijnbestrijding welke ik uiteindelijk na ruim 2 uur zeuren heb kunnen krijgen. Ze waren terughoudend met pijnbestrijding, omdat hij in het vruchtwater had gepoept. Ik voelde me dan ook niet serieus genomen als ik zei dat ik TE veel pijn had. Ze zeggen dat je de pijn vergeet na de bevalling, maar ik weet het nog precies. Alarmbelletjes gingen af in mijn HELE lichaam. Ik voelde het in mijn hoofd, mijn vingers en zelfs in mijn tenen! Ik wist niet dat dit mogelijk was, maar ik had dit wel. Nou ja, uiteindelijk toch een infuus met Remifentanil gekregen om 15.15 uur, welke dus ook nog eens bij mij niet bleek te helpen. Ik werd er suf van, maar de pijn voelde ik evengoed. Om 16.00 uur had ik 6 cm en aangezien ons zoontje zijn hartslag nog steeds geen mooi lijntje vertoonde nam de gyn toen die beslissing van een keizersnede. Eindelijk was er een einde in zicht, want toen ik hoorde dat er in die 4 uur van ondragelijke pijn maar 2 cm bij was gekomen zakte de moed me al helemaal in de schoenen.

 

Kan je je iets herinneren van de keizersnede?

Ja, ik kreeg een keizersnede met ruggeprik. Het ging als volgt: (even knippen en plakken ;) ) 

Niet veel later na het besluit van de gyn werd alles in gang gezet. Om te beginnen plaatste een zuster een katheter. Dit deed geen pijn. Ook werd de hartslagmeter van zijn hoofdje gehaald. Dit lukte niet goed en ineens was het 'plop!'. Ik wist niet dat het op zijn hoofdje was geschroefd en ik dacht dat het een zuignapje was die losliet. Pas na de bevalling kregen we te horen dat het een soort schroef was, omdat we navroegen waarom er schrammen op zijn hoofdje zaten.

Het was voor me wel even vervelend om verplaatst te worden en om op de operatietafel te komen liggen, want dan moest ik plat liggen. Dat was namelijk extra pijnlijk voor me en daar werd ik erg misselijk van. Mijn man had geen idee wat er met me zou gebeuren en vond het allemaal best wel eng. Gelukkig werd hij goed begeleid door één van de zusters. Zij vertelde hem precies wat er zou gebeuren en hij kreeg een speciaal blauw pak aan zodat hij bij mij in de operatiekamer kon zijn zodra ik de ruggeprik had gekregen.

De ruggeprik ging ook niet in één keer goed. Het was natuurlijk erg lastig voor me om met een dikke buik èn met weeën een holle rug te maken. Er werd dan eerst ook drie keer verkeerd geprikt. Vervolgens kreeg ik een klein prikje om het vel op de rug te verdoven. Toen waren er nog twee broeders die mijn schouders naar beneden drukten voordat de laatste prik goed werd gedaan door de anesthesist. Het was best een raar gevoel. Eerst werde de voeten warm en die warmte trok langzaam naar boven tot en met de buik. En het tintelde. Het voelde net alsof mijn benen sliepen. Er kwam een gordijn te hangen zodat ik niets kon zien van mijn buik. Ook kreeg ik nog in mijn andere hand een infuus. Het was koud in de OK. Ondanks dat er een deken over me heen werd gelegd, kon ik niks anders doen dan trillen. Mijn man kwam toen ook de OK binnen. Ik herkende hem eerst even niet in dat blauwe pak met mondkapje en ik dacht dat hij ook een dokter was. Gelukkig zag ik het na een paar seconden wel en kon ik er zelfs een beetje om lachen hoe belachelijk hij er eigenlijk voor zijn doen uitzag. 

Vervolgens werd de operatie uitgevoerd. Dit ging erg snel. Ik grapte nog even tegen mijn man die net binnen was dat ze eerst natuurlijk nog even door mijn laagje vet moesten snijden, maar één van de dokters zei meteen dat ze daar al doorheen waren. Om 16.46 is onze zoon uit mijn buik gehaald!

Hij was erg smerig. Hij huilde wel al in de operatiekamer. Ze namen hem meteen mee en de kinderarts heeft hem in een andere kamer gecontroleerd. Mijn man was daar bij. De luchtwegen werden uitgezogen met een slangetje en mijn man mocht het laatste stukje van de navelstreng doorknippen. Ik was daar dus niet bij en vond dat wel jammer. Ik had altijd dat beeld voor me gehad dat mijn man de navelstreng zou doorknippen terwijl de baby bij mij op de buik zou liggen. Maar dat ging dus nu wat anders. Onze zoon kreeg een Agpar-score van 9 en even later een 10. Waarschijnlijk was hij eerst nog een beetje duf van de remifentanil. Mijn man mocht onze zoon gewikkeld in doeken weer even naar de OK brengen zodat ik hem ook kon zien. 

We waren erg blij dat hij gezond en wel was. Mijn man had de tranen in zijn ogen.

De dokters moesten mij nog hechten en dat duurde nog wel even. In de tussentijd wachtte mijn man met onze zoon in een transportcouveuse op de kamer waar ik zou komen te liggen. Het was ook net etenstijd, dus hij heeft ook alvast wat brood gegeten. Gelukkig maar dat ik dat niet hoefde te zien, want ik had ook wel trek na de operatie. Maar ik mocht voorlopig nog niks eten. Om ongeveer 17.30 uur werd ik de kamer binnengereden en kon ik onze zoon eindelijk veel beter zien. Hij lag nog steeds in de transportcouveuse en had nu alleen een pamper om. In de OK had ik bijna niks gezien, want hij zat toen helemaal in de doeken gewikkeld. Het was een jongen met ontzettend bolle wangen, maar wat was het een prachtige baby! Ik kon bijna niet geloven dat dat uit mij was gekomen. 

 

Was het gepland of niet?

Nee, de keizersnede was niet gepland. Het was ook geen spoed-spoed, maar wel uit voorzorg. Wel zei de gyn later die week dat het het juiste besluit was, omdat hij nog niet ingedaald bleek te zijn en het daardoor anders waarschijnlijk heel erg lang had geduurd met alle gevolgen van dien.

 

Hoe voelde je je na de keizersnede?

Blij dat alles goed was afgelopen, maar... Het fysieke herstel viel me vies tegen, maar verliep zonder complicaties. Pas op dag 9 kon ik zelf weer vanuit liggende toestand zonder hulp van een ander overeind komen. Tot die tijd voelde ik me erg gehandicapt. 's Nachts moest ik mijn man bellen met de telefoon als ik naar de wc moest en hulp nodig had, of als de baby weer huilde. Ik lag beneden in de woonkamer met de baby en mijn man lag in ons eigen bed op zolder. Ik heb er 4 weken echt pijn aan gehad en de paar weken daarna trok de wond heel erg. Mettertijd werd dat al snel beter. Ook voelde ik meer dan een halfjaar na de bevalling zo nu en dan nog steken in mijn baarmoeder (?). Het was niet de wond die ik voelde, maar meer wat binnenin zat. De gyn vertelde later dat dit waarschijnlijk het vormen van littekenweefsel was wat ik voelde.

Maanden later (zo'n 7 à 8 maand) heb ik mentaal nog wel een klap gekregen. Overdag ging het wel, maar 's avonds ging ik er mee naar bed en 's ochtends stond ik er mee op. Ik had ook angst om eerst weer zwanger te worden, omdat dit niet binnen een jaar mocht vanwege een vergrote kans op complicaties. Gelukkig had mijn man een laag libido en had hij er dus geen moeite mee. Plus hij was vaak toch te moe, want zo gemakkelijk was onze baby niet. De borstvoeding wou niet rechtstreeks lukken en ik heb uiteindelijk 3 maanden volledig gekolfd om het daarna langzaam af te bouwen. Zou dat aan het gemiste 'gouden uur' te wijten zijn? We zullen het nooit helemaal weten. Ook het feit dat ik niet eens onze zoon zijn privédelen in het begin heb gezien, vond ik achteraf erg jammer. Het zijn die kleine dingen die ik toen heb gemist, waar ik op het moment zelf niet bij stilstond. De navelstreng, geen placenta gezien, het gouden uur, het eerste badje, de eerste verschoning, etc. 

 

Zijn er nog positieve of negatieve reacties geweest rondom je bevalling?

Echte positieve reacties kan ik me niet goed herinneren, terwijl die er vast wel zullen zijn geweest. Maar dat was volgens mij niet zozeer m.b.t. de bevalling in de vorm van een keizersnede. Een paar mensen waren er (die me weliswaar niet zo goed kennen) die niet al te tactisch waren zeiden dat ik het maar makkelijk heb gehad met een keizersnede. Dat komt op zo'n moment best hard aan. Net als dat er mensen (zoals mijn schoonmoeder) zijn die zeggen dat pijnbestrijding onzin is. Ik kan me daar dus ook niet in vinden. Dat heeft het verwerken van de keizersnede en de rest van de bevalling er niet gemakkelijker op gemaakt. Maar inmiddels heb ik het allang verwerkt en weet ik zelf wel beter. ;)

Lilypie Third Birthday tickers